ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

ΜΙΑ ΕΥΩΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ



Ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Λούνης της Ιταλίας κ. Σιλουανός (κατὰ κόσμον Francesco Livi).



Τα ῞Αγια Λείψανα τοῦ Στρατιώτου Μάρτυρος Ἀλεξάνδρου τοῦ ἐν Κεντουκέλλαις, τὰ ὁποῖα φυλάσσονται στὸν Ναὸ τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ ῾Αγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ στὴν Πιστόϊα τῆς Ἰταλίας εὐωδιάζουν ἀνεξήγητα.



† ᾿Επισκόπου Λούνης κ. Σιλουανοῦ


«῎Αφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με...», εἶπε ὁ Χριστός μας στοὺς Μαθητάς Του. Τὰ παιδιὰ εἶναι ἁπλά, τὰ παιδιὰ ἔχουν ἐμπιστοσύνη, δὲν ζητοῦν περίπλοκες ἐξηγήσεις. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι τὰ παιδιὰ δὲν ἐρωτοῦν. Καὶ συνέχεια μάλιστα ἐρωτοῦν! Μᾶς βομβαρδίζουν ἀσταμάτητα μὲ τὰ «γιατί» τους, γιὰ τὸ κάθε τί. ᾿Εν τούτοις, ἡ ἀξία τῆς ἀπαντήσεως γιὰ ἐκεῖνα δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἐγκυρότητα μιᾶς λογικῆς ἐπιχειρηματολογίας, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν αὐθεντία τοῦ προσώπου, ποὺ τὴν παρέχει: «τὸ εἶπε ὁ ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ!», ἂν αὐτὸς βρίσκη κάποτε χρόνο γιὰ νὰ παίξη μαζί μὲ τὸ παιδί του καὶ νὰ τὸ ἀκούση. ῎Ετσι καὶ ὁ Οὐράνιος Πατέρας· «παίζει» μαζί μας μὲ χίλια ση­μεῖα (ὅποιος ἀσχολεῖται μὲ παιδιὰ γνωρίζει πόσο σημαντικὴ καὶ σο­ βαρὴ ὑπόθεσι εἶναι τὸ παιχνίδι), καὶ μέσα σ᾿ αὐτὰ (γιατί ὄχι;) ἡ εὐωδία ποὺ ἐκπέμπουν τὰ ὀστᾶ τοῦ ῞Ηρω­ος, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴν ζωή του γιὰ ᾿Εκεῖνον. ῎Αραγε δὲν ἔχει γράψει ὁ Δαβὶδ στὸν περίφημο Νʹ Ψαλμό, ὅτι «ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα»; ῾Ο Μάρτυς δὲν μπορεῖ μόνο νὰ ἀποσυντίθεται· εἶναι Μάρτυς τῆς ᾿Αναστάσεως καὶ σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο, τὸν δηλητηριασμένο ἀπὸ τὴν δυ­σωδία τῆς φθορᾶς, ἀπὸ τὰ σκάναδαλα μὲ τὶς μίζες μέχρι τὴν σεξουαλικὴ βία στοὺς ἀνηλίκους, σκορπίζει λίγο ἀπὸ τὴν εὐωδία τῶν Οὐρανίων Πεδιάδων, ὅπου, ὅπως λέγει μία ἀρχαία προσευχή, «οὔκ ἐστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος». Στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ὑποφέρουν, σ᾿ αὐτοὺς ποὺ εἶναι πικραμένοι καὶ ἀπογοητευμένοι, σὲ ὅσους ἀγωνίζονται γιὰ τὴν δικαιοσύνη, ὁ Θεὸς δὲν ἐπιβάλλεται μὲ σημεῖα ἐντυπωσιακά, ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ σαστίζουν καὶ ἀφήνουν ἄναυδους τοὺς ἀνθρώπους· σεβόμενος τὴν ἐλευθερία μας νὰ πιστεύουμε ἢ ὄχι, ὁ Θεὸς στέλνει ἕνα σημεῖο, σὰν τὴν λεπτὴ αὔρα στὸν Προφήτη ᾿Ηλία. Θυμηθεῖτε τὸ βιβλίο τῶν Βασι­λειῶν· ἔρχεται «πνεῦμα μέγα κραταιὸν διαλῦον ὄρη, ἀλλ᾿ οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Κύριος». Μετὰ σεισμός, ἀλλὰ ὁ Κύριος δὲν εἶναι στὸν σει­ σμό. Τέλος, ὁ Προφήτης ἀκούει «φωνὴ αὔρας λεπτῆς», καὶ ἐκεῖ κατα­λαβαίνει τὴν Παρουσία τοῦ Παντο­δυνάμου Θεοῦ.



῞Οπως τότε, ἔτσι καὶ σήμερα, μᾶς καλεῖ ὁ Θεὸς νὰ διακρίνουμε τὴν Παρουσία Του στὴν ἁπαλὴ εὐωδία τριανταφύλλου, ποὺ ἐκπέμπουν τὰ ὀστᾶ ἑνὸς Δυνατοῦ. 




Εκ της Ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής. Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.



Επίσκοπος Λούνης κ. Σιλουανός 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου