ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

ΤΟ ΞΕΡΩ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΟΚΕΡΙ



Μετά την επικράτηση της Επαναστάσεως του 1917, το Μοναστήρι κλείσθηκε από την νέα διοίκηση του Κράτους και ο τελευταίος Μοναχός που έφυγε από την περίφημη Λαύρα του Αγίου Σεργίου ήταν ο Στάρετς Ζωσιμάς (Ζαχαρίας). Μέχρι την τελευταία στιγμή ο γνήσιος αυτός δούλος του Θεού προσευχόταν και παρακαλούσε τον άγιο Σέργιο, να συγχωρέσει τους παραστρατημένους Μοναχούς και να τους βοηθήσει, τώρα που ήσαν σκορπισμένοι σε διάφορα ιδιωτικά σπίτια. Επίσης προσευχήθηκε θερμά ν' ανοίξει πάλι το Μοναστήρι, για να ξαναγίνει πάλι λιμάνι σωτηρίας σε Μοναχούς και λαικούς. Πράγματι, αργότερα το Μοναστήρι λειτούργησε πάλι το 1945 και υφίσταται ακόμη σήμερα. Ο άγιος Γέροντας, όταν άφησε με πόνο την Μονή της μετανοίας του, πήγε στην Μόσχα και έμεινε φιλοξενούμενος στο σπίτι μιας πνευματικής του θυγατέρας, στην αυλή του οποίου υπήρχε ένα Εκκλησάκι, όπου λειτουργούσε κάπου - κάπου. Τα έξοχα και εμφανή χαρίσματα, με τα οποία είχε πλουτίσει το Άγιο Πνεύμα τον πολυπαθή Άγιο, τον έκαναν γρήγορα γνωστό και ο πονεμένος λαός του Θεού έτρεχε να βρει παρηγοριά και λύση των προβλημάτων του. 



Ο Στάρετς έδιωχνε δαιμόνια, προέλεγε τα μέλλοντα, διάβαζε τις καρδιές, έκανε θαύματα, οδηγούσε σε μετάνοια. Στο μεταξύ, ο Άγιος έλιωνε σαν το κερί από τς αρρώστιες. Το σώμα του είχε καταβληθεί και με πολλή βία κατόρθωνε να δέχεται τους πιστούς, για τους οποίους ήταν ένας φιλόστοργος πατέρας, που παραβλέπει τα βάσανά του προκειμένου να βοηθήσει τα παιδιά του. Προς το τέλος του είχε αποσυρθεί στην ησυχία της εξοχής. Αγαπούσε πολύ την φύση. Μέσα στο δάσος μεταρσιωνόταν. Ένα πρόσθετο μαρτύριο, στα τόσα που περνούσε, ήταν και οι συνεχείς ενοχλήσεις από την μυστική Αστυνομία, που ήθελε να τον συλλάβει για να σταματήσει το θεάρεστο έργο του. Όταν ήδη είχε βαρειά ασθενήσει και πλησίαζε η κοίμησίς του, ''μπλόκαραν'' το σπίτι και δεν άφηναν κανέναν να πλησιάσει. Λίγο πριν τον καλέσει ο Κύριος κοντά Του, ο πατήρ Ζωσιμάς ταξίδευσε στο Σάρωφ, για να προσκυνήσει. Πήγε και στην θαυματουργό πηγή του οσίου Σεραφείμ. Εκεί οι άρρωστοι, όπως στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, έμπαιναν μέσα για να γιατρευθούν. Αυτός όμως δίσταζε, επειδή δεν μπορούσε να υποφέρει το κρύο νερό. Τότε αναστέναξε ελαφρά και είπε ικετευτικά: ''Πατέρα μου Σεραφείμ ξέρεις, πως είμαι γέρος και άρρωστος. Βοήθησέ με λοιπόν και ζέστανε λίγο το νερό για να μπορέσω να μπω''; Αυτά είπε και ο μεγάλος Άγιος έκανε το θαύμα του: μόλις μπήκε ο Στάρετς, το νερό ήταν σχεδόν καυτό! Το γεγονός αυτό, πάντοτε το θυμόταν και ευχαριστούσε τον όσιο Σεραφείμ. Ο Άγιος Γέροντας είχε πληροφορηθεί την ώρα που θα άφηνε αυτή την μάταιη ζωή. Η αρρώστια τον έριξε μόνιμα πλέον στο κρεβάτι και περίμενε με χαρά να πάει κοντά στον Κύριο της ζωής και του θανάτου. Μάλιστα διάβασε μόνος του την ''Ακολουθία εις ψυχορραγούντα'' κι έψαλλε τον Αναστάσιμο Κανόνα με σβησμένη φωνή. Αλλ' όμως ένα έκτακτο γεγονός εκίνησε την φιλανθρωπία του Σωτήρος μας, ώστε να παραταθεί η ζωή του Στάρετς δια δυο ακόμη χρόνια. Ο Άγιος έλαβε πληροφορία εσωτερική, ότι ο Επίσκοπος Τρύφων, που τον είχε χειροτονήσει, τον είχε άμεση ανάγκη, κάτι τον ήθελε. Αμέσως πήρε το κομβοσχοίνι του, το έβαλε στο αυτί του και είπε μπροστά στην έκπληκτη οικοδέσποινα: ''Κύριε, ας γίνει αυτό το κομβοσχοίνι τηλέφωνο. - Τρύφων, φίλε μου, έλα τώρα αμέσως! Ήμουν έτοιμος να αφήσω τούτον τον κόσμο, αλλά πληροφορούμαι, πως με έχεις ανάγκη. Έλα να συνομιλήσουμε''. Δεν πέρασε πολλή ώρα και ήλθε ο Βλαντίκα Τρύφων. Η συνάντησις ήταν συγκινητική. Ο Επίσκοπος, αφού προσευχήθηκε για την υγεία του Στάρετς είπε: ''Σε χρειάζομαι πολύ, πάτερ Ζωσιμά. Ο Θεός να σου δώσει ζωή για να προσευχηθείς, όταν η ψυχή μου θα περνά τα εναέρια τελώνια. Τώρα όμως σήκω να με εξομολογήσεις''. ''Αγαπημένε μου Δέσποτα δεν μπορώ, ούτε το κεφάλι μου να σηκώσω από το μαξιλάρι, δεν μπορώ...''. ''Να σηκωθείς, είναι υπακοή'' επέμενε ο ευλαβής Επίσκοπος. Με πολλή δυσκολία σηκώθηκε και εξομολόγησε τον αγαπητό του επισκέπτη. Μετά πάλι ξάπλωσε. Η κατάστασίς του συνεχώς χειροτέρευε. Ο Τρύφων, συγκινημένος και στενοχωρημένος έφυγε για τον Ναό της Αναλήψεως που θα λειτουργούσε. Στο τέλος της λειτουργίας μίλησε στο εκκλησίασμα και είπε: ''Αδελφοί, σας παρακαλώ να προσευχηθείτε για τον ασθενή Γέροντα Ζωσιμά. Δεν τον γνωρίζετε όλοι, αλλά θα σας πω τι άνθρωπος είναι. Όταν ήμουν νέος Αρχιμανδρίτης στην Πετρούπολη, είχα έλθει σε τέτοια απελπισία, ώστε ήθελα να αρνηθώ την ιερωσύνη και να ζήσω μια κοσμική ζωή. Ενώ λοιπόν βρισκόμουν σ' αυτή την δύσκολη κατάσταση, μου είπαν να γνωρίσω και να συμβουλευθώ έναν Μοναχό, που μόλις είχε έλθει από το Μοναστήρι του αγίου Σεργίου. Ήταν ο πατήρ Ζωσιμάς. Περάσαμε μια νύκτα συζητώντας τα προβλήματά μου. Το πρωί οι σκέψεις και τα προβλήματά μου είχαν αλλάξει ριζικά. Εάν τώρα βλέπετε μπροστά σας τον ηλικιωμένο και ανάξιο Μητροπολίτη Τρύφωνα, τούτο οφείλεται στον Γέροντα Ζωσιμά''. Και τότε γονάτισαν όλοι και έκαναν Παράκληση για την υγεία του μεγάλου Στάρετς. Η θερμή ικεσία όλων ακούσθηκε από τον φιλάνθρωπο Κύριο. 



Ο Άγιος άρχισε ήδη να αναλαμβάνει την υγεία του. Του είπαν γι' αυτή την δέηση που έκανε ο Δεσπότης και χαμογέλασε λέγοντας: ''Το ξέρω το θαύμα που έκανε το ''αποκέρι'', ο Τρύφων'' (τον έλεγε ''αποκέρι'', διότι πολύ σύντομα θα έφευγε απ' αυτήν την ζωή). Όταν κατόπιν αρρώστησε ο Δεσπότης, ο Στάρετς προσευχήθηκε γι' αυτόν με συγκινητική αγάπη. Κι όταν εκοιμήθη, ακόμα πιο θερμά παρακάλεσε τον Θεό και παράγγειλε και στα πνευματικά του παιδιά να τον ενθυμούνται στις προσευχές τους. Στον ενταφιασμό του Επισκόπου, σύμφωνα με την παραγγελία του, δεν υπήρχαν καθόλου λουλούδια. Όμως το πλήθος είχε περικυκλώσει τον τάφο με δάκρυα στα μάτια. Ο ευλαβής Τρύφων ενταφιάσθηκε στο Γερμανικό κοιμητήριο, όπως και ο Στάρετς λίγο αργότερα. Συνεχίζεται...


Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. Από το βιβλίο του Μακαριστού Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α' ''Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ'', έκδοση Ιεράς Μονής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής, σελίδες 20 - 23, Αθήνα 1983. 


Ο Στάρετς Ζαχαρίας



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου