ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2016

Ο ΜΗ ΚΑΤ' ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΖΗΛΟΣ ΩΣ ΠΥΡ ΔΙΑΦΘΕΙΡΟΝ



Μια ευλογημένη εβδομάδα παρήλθε κιόλας από την αγιοκατάταξη του μεγίστου, πρώην Μητροπολίτη Φλωρίνης κ. Χρυσοστόμου, του πρώτου αποτειχισθέντος στην νεώτερη Ελληνική Ιστορία Ιεράρχη, που ακολούθησε την πνευματική έγερση των Κολλυβάδων, την πατερική αφύπνιση των Στουδιτών και την δογματική ορθότητα του Αγίου Μάρκου Εφέσου.



Ο Άγιος τούτος πατήρ αποτελεί το Σύμβολο του αντινεωτεριστικού και αντικαινοτόμου αγώνα του ορθώς αποτειχισθέντος ορθόδοξου ποιμνίου, το Ορόσημο της άρδην πατερικής αντίστασης και δογματικής ακρίβειας στους παρείσακτους ιούς της εγκολπωμένης αίρεσης και την Σημαία προάσπισης και συνηγορίας της Τάξης και της Ορθότητος της Μίας, Αγίας Εκκλησίας!



Ο ''Ματθαιισμός'', ως συνώνυμο του άκρατου, ιδιοχαιρέκακου και ανερμήνευτου μη κατ' επίγνωσιν ζήλου και ως παθογενούς και πάσχουσας σχισματικής ιδεοληψίας αποτέλεσε δυστηχώς -εδώ και πολλά χρόνια- το ψυχοκτόνο εγκόλπιο μιας αθεολόγητης, ορθολογιστικής ''εκκλησιολογίας'', ενός μπακαλίστικου, προσθαφαιρετικού τεφτερισμού και πολύ περισσότερο μιας ολοκληρωτικής ακύρωσης και απαξίωσης πάντων, των εκτός της εαυτών ''ποιμενικής μάνδρας''!



Ο Άγιος Χρυσόστομος ο Νέος Ομολογητής, ο οποίος ουσιαστικά εξοντώθηκε και τελειώθηκε υπό το κράτος των διωγμών, των εξοριών, των εμπτυσμών και των λοιδοριών  του διεφθαρμένου και εκκοσμικευμένου Παποκαίσαρος, πολεμήθηκε, χλευάσθηκε και διαπομπεύθηκε τα πλείστα και από πολεμοχαρείς, αφηνιασμένους θρησκοπλάστες, που θεώρησαν  τον εγγενή οπαδισμό, τον ιεροεξεταστικό ψυχαναγκασμό και την -καλά- οργανωμένη, θρησκομανή σπέκουλα, ως τον  ηγιασμένο σκοπό που αγιάζει τα διαβολικά μέσα!



Οι Μαγδαληνές, οι Σουλακιώτισες, οι Τόμπροι, οι Κερατέες και όλοι οι ισμοί του Ματθαιικού -ανερμήνευτου θεολογικά- φρονήματος κατέληξαν ως νοσηρά απομονωμένες, σηψαιμικές και δύσοσμες ιδέες, που εξυπηρέτησαν επί σειρά ετών την δεσμωτική ανάδειξη και χειραγώγιση οπαδικού ποιμνίου σε ασφαλείς, κλειδωμένες μάντρες, προς ευάρεστη τέρψη των ''ποιμενικών'' προαγωγών της μεταδιδούσας Οίησης!



Ο θρησκομανής εραστής μιας ιδιώνυμης και εξατομικευμένης Πίστης είναι ένας πάσχων, έκπτωτος κατά φαντασίαν ''ιδεαλιστής'', που ζει και αναπνέει, για να καταφέρει χτυπήματα στον αντίπαλο κάτω από την μέση. Συνεργούντος του διαβόλου αναλώνεται ανέξοδα και αδιάκοπα σε αστυνομικίστικους, α-Διάκριτους ελέγχους, σε δαιμονόπληκτες, δημόσιες, ευκαιριακές διαπομπεύσεις και συχνά σε αήθεις, λεκτικούς και άλογους χαρακτηρισμούς. Είναι αυτός, που προκειμένου ν' αποδείξει το αλάθητο της σκέψης του, εκπίπτει πλουσιοπάροχα από την Χάρι του Θεού, γενόμενος ο ίδιος, ένας ά-Χαρις, εφάμιλλος, μεταλλαγμένος Πάπας.



Ο Άγιος Χρυσόστομος ο Νέος Ομολογητής υπήρξε ο φιλόθεος Μάρτυς του Χριστού μας, που ποτέ δεν αναλώθηκε ιδεοληπτικά στην κατασκευή, αναβάθμιση και εξάπλωση ενός χειραγωγημένου και άβουλου ποιμνίου, αλλά στην Χριστολογική ποιμαντορία εγνωσμένων, κατ' επίγνωση και θεοσεβών πιστών, που διαχώρισαν την δαιμονισμένη Οίηση από τον  θεόφρονα, εμπλουτισμένο Ζήλο και την Εκκλησία του Θεού από την επηρμένη, παρηκμασμένη και απομονωμένη, ιδεοληπτική Παρασυναγωγή. Γι' αυτό και η θεολογική αυστηρότητα και ορθότητα των λόγων του αποτέλεσαν ένα ιδεατό και ιδανικό χαστούκι στον άνθρωπο, που ο έτερος εκτοπισμένος και κατασυκοφαντημένος Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης προσδιορίζει κάτωθι:



 ''Ο μη κατ΄επίγνωσιν ζηλωτής κέκτηται μεν ζήλον, αλλ' ου κατ' επίγνωσίν, πλανάται εν ταις σκέψεσι και ενεργείας αυτού και εργαζόμενος δήθεν υπέρ της δόξης του Θεού παραβαίνει τον νόμον της προς τον πλησίον αγάπης. Ο μη κατ' επίγνωσίν ζηλωτής εν τη ζέσει του ζήλου αυτού πράττει τα ενάντια, προς τας διατάξεις του θείου νόμου και προς το θείον θέλημα. Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ' αυτού νοούμενον αγαθόν. Ο ζήλος του μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτού είναι πυρ διαφθείρον, πυρ καταναλίσκον.Η καταστροφή προπορεύεται αυτού και η ερήμωσις έπεται αυτώ''! Εύχεσθε!


Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος 


2 σχόλια:

  1. Συμφωνώ και επαυξάνω, ότι ο ματθαιισμός υπήρξε η κυρία τροχοπέδη που δεν άφησε τους ενιστάμενους παλαιοημερολογίτες να πετύχουν την εξυγίανση της Ελλαδικής Εκκλησίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δυστηχώς, ως φρόνημα είναι αρκούντος αντιΕκκλησιαστικό, αφού Οίηση και κακόδοξη εκκλησιολογική απολυτότητα ουδεμία σχέση έχουν με την Μία, Αγία Εκκλησία μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή