ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

ΩΣ ΤΕΚΝΑ ΦΩΤΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΕΙΤΕ



''Παρακαλώ υμάς, εγώ ο δέσμιος εν Κυρίω, αξίως περιπατήσαι της κλήσεως ης εκλήθητε''. Εφεσ. δ' 1 - 7.


Ρώμη!! 

Μια πόλη γεμάτη από την δύναμη των ανθρώπων που καταπιέζουν τους πιο αδυνάτους από αυτούς,
μια πόλη που μέσα στους στίβους των τεραστίων σταδίων της,
κακοποιούν το αθλητικό ιδεώδες της Ελλάδος,
σκοτώνοντας ανθρώπους με φονείς άλλους ανθρώπους ή άγρια θηρία,
μια πόλις που το σύνθημα ''άρτος και θεάματα'' δεν μπόρεσε να σώσει τους βαρβάρους άρχοντές της,
τους κακοποιήσαντες κάθε τι το ωραίο και αγνό το προερχόμενο από την Πατρίδα μας,
την Ελλάδα!



Και μέσα σ' αυτήν την πόλη, με τα κάστρα γεμάτα μπουντρούμια, οι αιχμάλωτοι, οι μονομάχοι, οι μελλοθάνατοι, σκυνθρωποί και ανέτοιμοι να δεχθούν την μοίρα τους, που δεν είναι άλλη από τον βέβαιο θάνατο, πηγαινοέρχονται βαρύθυμοι και σκεπτικοί. Όμως, μέσα σ' ένα κελλί, αντί για βαρυθυμία υπάρχει αισιοδοξία, αντί για ανετοιμότητα ψυχής υπάρχει πλήρης ετοιμότης αντιμετωπίσεως της κρίσεως, για παρακλήσεις προς τους ανθρώπους ''άρχοντες'', μια καθαρή, αγωνιστική και μαχητική ψυχή, η ψυχή του Αποστόλου Παύλου, παρακαλεί για την σωτηρία των συνανθρώπων του, όχι μέσω των αρχόντων, αλλά μέσω του Κυρίου μας. Δεμένος με χοντρές αλυσίδες σε χέρια, πόδια και κορμί, μπόρεσε και έγραψε τέσσερεις επιστολές , την προς Κολοσσαείς, την προς Φιλιππισίους, την προς Φιλήμονα και την προς Εφεσίους. Και μέσα από αυτές τις επιστολές, αυτός ο ''δέσμιος'', παρακαλεί τους ανθρώπους να σταθούν άξιοι απέναντι ατην κλήση του Κυρίου, που τους κάλεσε κοντά του. ''Παρακαλώ υμάς, εγώ ο δέσμιος εν Κυρίω, αξίως περιπατήσαι της κλήσεως ης εκλήθητε''. Ο ίδιος είχε ''περιπατήσει αξίως της κλήσεως'' και μέσα στα βάσανά του δεν παρακαλεί να λυθεί, να ελευθερωθεί από τις αλυσίδες αυτός, αλλά παρακαλεί τους μαθητάς του, τα πνευματικά του παιδιά, να σταθούν ΑΞΙΟΙ!! Τα εμπόδια που παρουσιάζουν διάφοροι, τις δυσκολίες του επαγγέλματος, τις αντιθέσεις των οικείων, το κοινωνικό περιβάλλον, δεν τις δέχεται ο Κριτής. Είναι αλυσίδες... χάρτινες. Είναι δικαιολογίες. Και τούτο διότι μπορούν να υπερπηδηθούν. Όλα αυτά τα εμπόδια, εάν υπάρχει ταπείνωσις, ζέουσα πίστις και αγωνιστική διάθεσις. Και όπως τα δεσμά των χαρταετών τους ανεβάζουν στα ύψη, έτσι και αυτά τα δεσμά ανεβάζουν τον νικητή τους μέχρι τρίτου ουρανού. Αρκεί να μην θελήσει κάποιος να αποδεσμευθεί αποτόμως, οπότε πίπτει μέσα στον ιστό της αράχνης του κακού, που παραμονεύει την άνοδό του. Ποτέ να μην ξεχνάμε την παράκληση - εντολή του Αποστόλου των Εθνών, που δέμιος έλεγε στους μαθητάς του: ''Παρακαλώ υμάς, εγώ ο δέσμιος εν Κυρίω, αξίως περιπατήσαι της κλήσεως ης εκλήθητε''. Και να το κείμενον της Επιστολής: Προς Εφεσίους Επιστολής Παύλου το ανάγνωσμα: ''Αδελφοί, ως τέκνα φωτός περιπατείτε: ο γαρ καρπός του Πνεύματος εν πάση αγαθωσύνη και δικαιοσύνη και αληθεία, δοκιμάζοντες τί εστιν ευάρεστον τω Κυρίω. Και μή συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε: τα γάρ κρυφή γινόμενα υπ' αυτών, αισχρόν εστι και λέγειν. Τα δε πάντα ελεγχόμενα υπό του φωτός φανερούται: πάν γάρ το φανερούμενον, φως εστι. Διο λέγει: «έγειρε ο καθεύδων και ανάστα εκ των νεκρών, και επιφαύσει σοι ο Χριστός». Βλέπετε ουν πώς ακριβώς περιπατείτε, μη ως άσοφοι, αλλ' ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισι. Δια τούτο μη γίνεσθε άφρονες, αλλά συνιέντες τί το θέλημα του Κυρίου. Και μη μεθύσκεσθε οίνω, εν ω εστιν ασωτία, αλλά πληρούσθε εν Πνεύματι, λαλούντες εαυτοίς ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς, άδοντες και ψάλλοντες εν τη καρδία υμών τω Κυρίω''. Και ο Απόστολος Παύλος μας δίδει την Πατρική συμβουλή: ''Ως τέκνα φωτός περιπατείτε''. Τέκνα φωτός! Ψως είναι ο Κύριός μας. Τέκνα Του είμαστε εμείς. Και για να είμαστε άξιοι, να είμαστε τέκνα φωτός, τένα του Κυρίου μας πρέπει να μην περιπίπτομε στην ασωτείαν, την μέθη, την σαρκολατρεία και γενικώς, πρέπει να ελέγχομε τα πάθη μας. Μέσα στην ψεύτικη ευδαιμονία που ''παρέχει'' η σύγχρονη εποχή, μέσα στα τόσα φώτα, μέσα στις μουσικές και τα γλέντια, ο σύγχρονος άνθρωπος αυτός που αγνοεί το φως, ο τρωγλοδύτης, ο τυφλοπόντικας, πόσο μεγάλη διαφορά έχει και πόσο δυστηχής είναι μπροστά στον βασανισμένο, ίσως τον κουρασμένο από τις δυσκολίες της ζωής, αλλά λουσμένον στο φως της ημέρας, το τέκνο του φωτός, άνθρωπο! Ο ένας θεωρεί το σκότος ως τον φυσικό του περίγυρο και θαμπωμένος από τα φώτα που δεν φωτίζουν αλλά τυφλώνουν, πέφτει από το κακό στο χειρότερο, ενώ ο άλλος λουσμένος μέσα στο απαλό και ζεστό φως του Κυρίου μας, βλέπει που πηγαίνει και χαίρεται τα δισεκατομμύρια θαύματα που υπάρχουν γύρω του! 



Και όπως ο καλός αθλητής ασκείται,
κοπιάζει,
αυτοπειθαρχεί,
ελέγχει τα πάθη του και τότε γίνεται πραγματικά καλός και οι νίκες του είναι η επιβράβευσις των κόπων και αγώνων του,
έτσι και ο άνθρωπος που θέλει να λέγεται καλός χριστιανός,
πρέπει να στερηθεί κάποιων κατ' επίφασιν διασκεδάσεων,
να γίνει ''δέσμιος εν Κυρίω'',
ώστε να απολαύσει την ελευθερίαν που του προσφέρει ο Κύριος,
όταν έλθει η ώρα της.
Και είναι πολύ κοντά η ώρα της Κρίσεως και του διαχωρισμού των αξίων από τους ''χλιαρούς'',
που είναι το χειρότερο είδος ανθρώπων...!


Εισαγωγή στο μονοτονικό σύστημα και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Άρθρο του π. Ευθυμίου Μπαρδάκα εκ του προσωπικού του Ιστολογίου ''ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ''. 

Αρχιμανδρίτης π. Ευθυμιος Mπαρδάκας


Εφημέριος Ι. Ν. Παναγίας Προυσσιωτίσσης, Τσακού Αγίας Παρασκευής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου