ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: ΠΟΙΜΗΝ ΚΑΙ ΠΟΙΜΝΙΟ



Μου γράφετε, ότι είχατε έναν καλό ιερέα, ο οποίος όμως διορίστηκε σε άλλη ενορία. Στη θέση του ήλθε κάποιος που σας στεναχωρεί με την συμπεριφορά του. Είναι απρόσεκτος και βιαστικός στις ακολουθίες, ελαφρός στις συζητήσεις, αμελής και ασαφής στο κήρυγμα. Με ρωτάτε πώς μπορείτε ν' απαλλαγείτε απ' αυτόν τον πειρασμό. Μάθετε ότι εσείς φταίτε γι' αυτόν! Δεν εκμεταλλευθήκατε τον καλό ιερέα και ο Κύριος σας τον πήρε. Σας ρωτώ: Γίνατε καλύτεροι με τον προηγούμενο καλό ιερέα; Ασφαλώς δυσκολεύεσθε, ν' απαντήσετε καταφατικά. Κι εγώ από μακρυά θα συμφωνήσω μαζί σας ότι δεν γίνατε καλύτεροι, κρίνοντας την κριτική που κάνετε στον νέο σας ιερέα, χωρίς να συγκρατείτε καθόλου τα εναντίον του αισθήματά σας. 



Πριν από τον καλό ιερέα είχατε και άλλον επίσης καλό. Και πριν κι από αυτόν είχατε κι άλλον καλό. Βλέπετε, πόσους καλούς ιερείς σας έστειλε ο Θεός; Κι όμως εσείς μείνατε αδιόρθωτοι. Σκέφθηκε λοιπόν ο Θεός: Γιατί να θυσιάσω γι' αυτούς τους αδιόρθωτους τους καλούς μου ιερείς; Θα τους στείλω έναν που να τους ταιριάζει. Και σας τον έστειλε! Θα έπρεπε λοιπόν το συντομότερο να κάνατε αυτοκριτική, να μετανοούσατε και να διορθωνόσασθε. Εσείς όμως κρίνατε και κατακρίνατε! Διορθωθείτε εσείς και θα διορθωθεί και ο ιερέας. Διότι τότε θα σκεφθεί: Με τέτοιους ευσεβείς και ενάρετους πιστούς, πώς μπορώ να συμπεριφέρομαι απρόσεκτα; Πώς μπορώ να λειτουργώ χωρίς ευλάβεια; Πώς μπορώ ν' αδιαφορώ για την πνευματική τους οικοδομή; Εάν οι ποιμένες είναι απρόσεκτοι και βιαστικοί στις ακολουθίες και δεν έχουν βάθος στις συζητήσεις, αυτό κατά ένα μεγάλο μέρος οφείλεται στο ότι προσαρμόζονται με το ποίμνιο, με τους ενορίτες. Λέγοντας αυτά δεν δικαιολογώ τον νέο σας ιερέα. Γι΄αυτόν δεν υπάρχει συγχώρησις, ούτε όταν ενεργεί παρά τους κανόνες και την εκκλησιαστική τάξη, ούτε όταν ενεργεί σύμφωνα με το τυπικό, αλλά χωρίς διάκριση και προσοχή, σκανδαλίζοντας τους πιστούς, τις ψυχές, που του εμπιστεύθηκαν. Εδώ απλώς λέω για σας, τί πρέπει να κάνετε στην περίπτωση αυτή. Το πρώτο ήδη σας το ανέφερα: Μην κατηγορείτε και μην κατακρίνετε κανένα, αλλά στραφείτε στους εαυτούς σας. Διορθωθείτε στην προσευχή, στις συζητήσεις και σ' όλη σας την διαγωγή. Προσευχηθείτε έπειτα εγκάρδια, για να διορθώσει ο Θεός τον Ιερέα. Και θα τον διορθώσει! Μόνο να προσεύχεσθε, όπως πρέπει. Ο Κύριος είπε: ''Εάν δύο υμών συμφωνήσωσιν επί της γης περί παντός πράγματος ου εάν αιτήσωνται γεννήσεται αυτοίς''. (Ματθ. 18, 19). Συγκεντρωθείτε λοιπόν όσοι πονάτε την ενορία σας και αρχίστε να προσεύχεσθε για τον Ιερέα. Ενώστε με την προσευχή την νηστεία και διπλασιάστε την ελεημοσύνη. Και αυτό όχι μια ημέρα, ούτε δυο, αλλά εβδομάδες και μήνες και χρόνο. Κοπιάστε με ταπείνωση και συντριβή και οπωσδήποτε η προσευχή σας θα φέρει το ποθητό αποτέλεσμα. Δεν είναι πολύς καιρός που άκουσα για την θαυμαστή αμοιβή ενός παρομοίου κόπου. Μια γερόντισσα, απλοική και πολύ ευσεβής, πληροφορήθηκε ότι κάποιος που εκτιμούσε, άρχισε σιγά - σιγά να παρεκκλίνει από την αυστηρή πνευματική του ζωή και λυπήθηκε πολύ γι' αυτό. Πήγε λοιπόν στο σπίτι της, κλείσθηκε στο δωμάτιό της και άρχισε γεμάτη πίστη να προσεύχεται με τα εξής λόγια: -Κύριε, δεν θα σηκωθώ απ' την την θέση, δεν θα βάλω ψίχουλο στο στόμα μου, δεν θα πιω σταγόνα νερό, δεν θα κλείσω νυσταγμένη τα μάτια μου, έως ότου μ' ακούσεις και επαναφέρεις τον άνθρωπο αυτό στην προηγούμενη τακτική του. Καταπονούσε δηλαδή τον εαυτό της και με δάκρυα ικέτευε τον Κύριο να την ακούσει. Και όταν οι λιγοστές δυνάμεις της άρχισαν να την εγκαταλείπουν, αυτή επέμενε: -Και να πεθάνω, δεν θα υποχωρήσω, έως ότου μ' ακούσει ο Κύριος. Το αποτέλεσμα μιας τόσο θερμής και ζωντανής προσευχής δεν άργησε να έλθει. Έλαβε εσωτερική πληροφορία ότι εκείνος για τον οποίον προσευχόταν διορθώθηκε. Άρχισε να συμπεριφέρεται και να σκέπτεται και ν' αγωνίζεται όπως και πριν. Έπρεπε να το διαπιστώσει η ίδια και χάρηκε πολύ. Δεν είχαν τέλος τότε τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης της στον Θεό. Να, τί είδος προσευχή οφείλετε να κάνετε. Αν όχι στην μορφή, γιατι για σας μπορεί να μην είναι εύκολο, τουλάχιστον στην ζέση της καρδιάς, στην αυτοθυσία, στην επιμονή και στην καρτερία. Και οπωσδήποτε ο Κύριος θ' ανταποκριθεί. Θα χαρείτε αυτό που ποθείτε. Εάν όμως αρκεσθείτε, είτε στο σπίτι, είτε στην Εκκλησία, είτε στον δρόμο, να πείτε χωρίς πόνο και συντριβή, ένα ξερό και αδιάφορο ''Κύριε, βοήθησε τον παπά μας να διορθωθεί'', τί είδους καρπό περιμένετε από μια τέτοια ψυχρή προσευχή; Αυτή δεν είναι προσευχή, αλλά μια αργολογία. Κυρίως θα ήθελα να σας τονίσω το προηγούμενο μέτρο, που πρέπει να λάβετε. Θα προσθέσω ακόμη ένα. Για να το εφαρμόσει όμως κανείς αποδοτικά και να φέρει ανάλογο αποτέλεσμα, πρέπει να κοπιάσει αρκετά: Θα μπορούσατε εσείς οι καλοπροαίρετοι, που χαίρετε κάποιας τιμής, να πλησιάσετε τον Ιερέα και να τον παρακαλέσετε ν' αλλάξει εκείνες τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις, που σας ταράζουν και σας σκανδαλίζουν. Η ενέργεια αυτή δεν φαίνεται να έχει καμμιά δυσκολία. Έχει όμως πολλή δυσκολία προκειμένου να γίνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να φέρει καρπό. Θα πρέπει τότε και το βλέμμα σας και το ύφος και ο τόνος της φωνής, δηλαδή όχι μόνο το περιεχόμενο των λόγων, αλλά και ο τρόπος εκφράσεώς τους, να εκδηλώνουν την πιο θερμή και αληθινή αγάπη. Τότε μπορούμε να ελπίζουμε, ότι αυτή η προσπάθεια θα φέρει το ποθούμενο αποτέλεσμα. Χωρίς όμως αυτόν τον τρόπο καλύτερα να μην επιχειρήσει κανείς ούτε ένα βήμα, γιατι θα προκύψει χειρότερο αποτέλεσμα. Θα δημιουργηθεί διάστασις, που είναι το πλέον οδυνηρό στις σχέσεις ποιμένος και ποιμνίου. Ίσως να είναι ευκολώτερο να του τα γράψει κανείς με πολλή αγάπη και ταπείνωση. Αλλά πάλι το αποτέλεσμα θα είναι αβέβαιο. Μπορεί και με τον τρόπο αυτόν επίσης να έχουμε μια καταστρεπτική αποτυχία. Να, γιατι δεν αποφασίζω να σας προτρέψω σε κάτι τέτοιο. Σε όλες μας τις ενέργειες παίζουν σοβαρότατο ρόλο οι προυποθέσεις με τις οποίες ξεκινάμε. Το να συζητήσει κανείς με τον Ιερέα σας ή να του γράψει με τον πιο ευγενικό τρόπο, μπορεί εύκολα να το κάνει. Για να πετύχει όμως τον σκοπό του δεν αρκεί μόνον η ευγένεια. Η ευγένεια χωρίς την αγάπη είναι κεντρί που πληγώνει. Νομίζω ότι οι άνθρωποι σε μερικές περιπτώσεις συμπεριφέρονται έτσι και χωρίς έλεγχο συνειδήσεως για το αρνητικό αποτέλεσμα των προσπαθειών τους, διαλαλούν: ''Κάναμε ό,τι μπορούσαμε''! Καλύτερα όμως θα ήταν να μην έκαναν τίποτε! Δεν μπορώ εγώ να σας συστήσω τίποτε περισσότερο από αυτά, παρά μόνο να κάνετε υπομονή. Υπάρχουν βέβαια και διοικητικά μέσα, αναφορές στην Μητρόπολη κ.τ.λ., αλλά προτιμώ να μη φθάσετε έως εκεί. Ας εφαρμόσετε τα ηπιότερα μέσα που σας ανέφερα προηγουμένως.



Να, γιατι δεν αποφασίζω να σας προτρέψω σε κάτι τέτοιο. Σε όλες μας τις ενέργειες παίζουν σοβαρότατο ρόλο οι προυποθέσεις με τις οποίες ξεκινάμε. Το να συζητήσει κανείς με τον Ιερέα σας ή να του γράψει με τον πιο ευγενικό τρόπο, μπορεί εύκολα να το κάνει. Για να πετύχει όμως τον σκοπό του δεν αρκεί μόνον η ευγένεια. Η ευγένεια χωρίς την αγάπη είναι κεντρί που πληγώνει. 


Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του βιβλίου του Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου: ''Απάνθισμα Επιστολών''. 
Έκδοση Ι. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπού Αττικής. 
Σελίδες 17 - 22.


Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου