ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

ΜΙΧΑΗΛ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ



Ἡ Κοίμησις καί ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία τοῦ Ἀειμνήστου Ἐπισκόπου Νόρα Μιχαήλ 


† 31η Αὐγούστου 2016 ἐκ. ἡμ.


 

Tήν Πέμπτη, 9η Σεπτεμβρίου 2016 ἐκ. ἡμ., 

Μνήμη τῶν Ἁγίων Προπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης, 

κατά τίς μεταμεσημβρινές ὧρες, 

ἐτελέσθη ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία τοῦ Ἀειμνήστου Ἐπισκόπου Νόρα Μιχαήλ 

στόν Προσκυνηματικό Ναό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Κυπριανοῦ καί Ἰουστίνης Φυλῆς Ἀττικῆς. 

Αὐτή ἦταν παλαιόθεν ἡ διακαής καί εὐλαβής ἐπιθυμία τοῦ Μακαριστοῦ, 

διατυπωθεῖσα καί στήν Διαθήκη του, νά ταφῆ στήν Μονή, 

λόγῳ τῶν ἰσχυρῶν δεσμῶν ἐν Χριστῷ Ἀγάπης καί Κοινωνίας, 

διά τῶν ὁποίων συνεδέθη ἐπί τριάντα δύο ἔτη 

μέ τόν Ἀείμνηστο Μητροπολίτη μας Ὠρωποῦ καί Φυλῆς κ. Κυπριανό († 2013), 

τόν νῦν πολυσέβαστο Μητροπολίτη μας καί τόν ἰταλομαθῆ Ἱεραπόστολο Ἐπίσκοπο Μεθώνης κ. Ἀμβρόσιο, 

ὡς καί ὅλην τήν Ἀδελφότητα, 

ἀπό τοῦ πολυσεβάστου Ἡγουμένου π. Θεοδοσίου μέχρι καί τοῦ τελευταίου Δοκίμου... 



Ὁ ἀείμνηστος Ἱεράρχης Μιχαὴλ Πιρέντα (Piredda) γεννήθηκε τὴν 7η/20ὴ Δεκεμβρίου τοῦ 1933 στὸ Κάλιαρι τῆς Σαρδινίας. Ἦταν τὸ πρῶτο παιδὶ μιᾶς πολυμελοῦς παπικῆς οἰκογενείας (μὲ δέκα παιδιά). Ἐκ νεότητος, ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεὸν ὤθησε αὐτὸν νὰ ποθήση τὴν Μοναχικὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ μετέβη στὴν Ἰταλία, ὅπου εἰσῆλθε ὡς Δόκιμος σὲ Μοναστήρι τοῦ Τάγματος τῶν Καρμελιτῶν. Ἡ γνωριμία του μὲ τὸν ἀείμνηστο Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σαρδινίας Ἰωάννη († 2002) ἦταν καθοριστικῆς σημασίας γιὰ τὴν μεταστροφή του στὴν Ὀρθοδοξία: ἐνῶ, λόγῳ τῶν τότε πεποιθήσεών του, ἀντεμετώπισε ἐχθρικὰ τὸν ἀνακαινιστὴ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως στὸ Νησὶ τῆς Σαρδινίας κατὰ τὴν πρώτη συνάντησί τους, προβληματίσθηκε μὲ τὴν μαρτυρία, τὴν ὁποίαν ἔδιδε ὁ ἀείμνηστος Ἱεράρχης γιὰ τὴν ἀληθινὴ Πίστι καὶ δέχθηκε νὰ παρακολουθήση μία Θεία Λειτουργία. Ἅμα τῇ πρώτῃ αὐτῇ ἐπαφῇ μὲ τὴν Λειτουργικὴ καὶ Μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἐπληροφόρησε τὴν καλοπροαίρετη καρδιά του. Ἀσπάσθηκε τὴν Ὀρθοδοξία καὶ βαπτίσθηκε τὸ 1966, ἐκάρη Ρασοφόρος Μοναχὸς τὸ 1982 ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Ἰωάννη († 2002), τὴν 16η Σεπτεμβρίου 1983 ἐχειροτονήθη Ἱεροδιάκονος καὶ τὴν 1η Ὀκτωβρίου 1984 Ἱερομόναχος. Τὴν 24η Ἀπριλίου 1993, ὁ Ἀείμνηστος Μητροπολίτης μας Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς Κυπριανὸς († 2013) ἐχειροτόνησε αὐτὸν ὡς Βοηθὸν Ἐπίσκοπον τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Ἰωάννου, στὴν Σαρδινία. Ἦταν ἡ πρώτη Χειροτονία Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου στὸ Νησὶ μετὰ τὸ Σχῖσμα τοῦ 1054 . Τὴν δὲ 30ὴ Σεπτεμβρίου 1995, ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Νόρα (ἐκ τῆς ἀρχαίας Πρωτευούσης τοῦ Νησιοῦ). Ἐργάσθηκε ἱεραποστολικά, ἐν μέσῳ πολλῶν καὶ ποικίλων πειρασμῶν, ζῶν ἀσκητικά, ἐν πτωχείᾳ καὶ μοναχικῇ λιτότητα. Δοκιμάσθηκε ἐπὶ τριάντα ἔτη ἀπὸ διάφορες ἀσθένειες, τὶς ὁποῖες ἀντιμετώπιζε μὲ παραδειγματικὴ ὑπομονὴ καὶ καρτερία. Τὸ 1986, ὁ νῦν Ἱερομόναχος π. Μαριανὸς ἐγνώρισε τὸν ἀείμνηστο, ἀργότερα ἐκάρη Μοναχὸς καὶ παρέμεινε πιστὸς ὑποτακτικὸς τοῦ Σεβασμιωτάτου μέχρι τῆς τελευτῆς ἐκείνου. Ἀπὸ τὸ φθινόπωρο τοῦ 2015, ἡ κατάστασις τῆς ὑγείας τοῦ Σεβασμιωτάτου Μιχαὴλ παρουσίασε μίαν ραγδαία ἐπιδείνωσι. Τὸ ἀνήγγειλε στὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τοῦ 2012 εἶχε ἀναλάβει μὲ ἰδιαίτερη φροντίδα τὴν διακονία τῆς συμπαραστάσεως στὸ Μικρὸν Ποίμνιον τῆς Σαρδινίας, τὴν ὁποίαν ἐπισκέπτεται κατ᾿ ἔτος. Τὸν Ἰανουάριο 2016, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ποιμαντικῆς του ἐπισκέψεως, ἐκπλήρωσε τὸν μέχρι τότε ἀνεκπλήρωτο διακαῆ πόθο τοῦ Ἐπισκόπου Μιχαήλ: ἔκειρε αὐτὸν Μεγαλόσχημο Μοναχό. Ὀλίγες ἑβδομάδες ἀργότερα, ὁ Σεβασμιώτατος ἦταν πλέον ἀναγκασμένος νὰ παραμένη κλινήρης. Ὁ «φύλακας ἄγγελός» του π. Μαριανὸς διακόνησε αὐτὸν θυσιαστικὰ μέχρι τῆς τελευτῆς του. Τὸ βράδυ τῆς Τρίτης, 31ης Αὐγούστου 2016, ὅτε «κέκλεικεν» ἡ τελευταία ἡμέρα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἡ ψυχὴ τοῦ Σεβασμιωτάτου πέταξε εἰρηνικὰ πρὸς τὴν αἰώνια Πατρίδα. Τὸ ἀρχιερατικὸ σκήνωμα μετεφέρθη ἀεροπορικῶς στὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἀπόγευμα τῆς Πέμπτης, τῶν Ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης, ἐψάλη ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία εἰς Μεγαλόσχημον Μοναχόν, στὸν Προσκυνηματικὸ Ναὸ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῶν Ἁγίων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης. Προΐστατο ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπός μας κ. Καλλίνικος, ὁ Ὁποῖος καὶ ἀνέγνωσε, κατὰ τὸ ἱερὸν ἔθος, τὶς μεγάλες συγχωρητικὲς Εὐχές. Ἔλαβαν μέρος οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολῖται Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς κ. Κυπριανός, Πειραιῶς καὶ Σαλαμῖνος κ. Γερόντιος, Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος καὶ Δημητριάδος κ. Φώτιος, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης, ὁ ἐκ Ρουμανίας Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Σουτσάβας κ. Σωφρόνιος, πολλοὶ Ἱερεῖς, δύο Ἱεροδιάκονοι καὶ οἱ Ἁγιοκυπριανῖται Πατέρες. Μαζὶ μὲ τὸν πανοσιολογιώτατο π. Μαριανό, τρία ἀκόμη πνευματικὰ τέκνα τοῦ ἀειμνήστου Ἱεράρχου εἶχαν προσέλθει ἀπὸ τὴν Σαρδινία, γιὰ νὰ συνοδεύσουν τὸν Πνευματικό τους Πατέρα μέχρι τοῦ τάφου. Παρέστησαν ἐπίσης οἱ σεβαστὲς Γερόντισσες Ξένη Μοναχή, Ταξιαρχία Μοναχή, Εὐπραξία Μοναχὴ καὶ Ἰουστῖνα Μοναχὴ μέ τινα μέλη τῶν Συνοδιῶν αὐτῶν, ὡς καὶ πολλοὶ πιστοί. Σὲ ὅλους ὁ ἀείμνηστος Ἐπίσκοπος Μιχαήλ, ὁ ὁποῖος συνήθιζε νὰ συμμετέχη κάθε χρόνο στὶς Πανηγύρεις τῶν Ἁγίων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης καὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος (στὴν Ἱερὰ Μονὴ τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων), ἦταν σεβαστὸς καὶ ἀγαπητός. Στὸν ἐπικήδειο Λόγο του, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος κ. Κλήμης ὡμίλησε γιὰ τὸν ἐνάρετο βίο καὶ τὴν πιστότητα τοῦ ἐκδημήσαντος Ἀρχιερέως πρὸς τὴν Ἐκκλησία μας καὶ τὴν Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς, τῆς Ὁποίας ἀποτελοῦσε ἐκλεκτὸ μέλος. Ἐν συνεχείᾳ, τὸ σκήνωμα τοῦ ἀειμνήστου μετεφέρθη ὑπὸ τῶν Ἱερέων μέχρι τοῦ Κοιμητηρίου τῆς Μονῆς ἐν λιτανείᾳ, ὅπου καὶ ἐτάφη πλησίον τοῦ Κελλίου του. Τέλος, συνεκεντρώθησαν ἅπαντες στὸ Ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς γιὰ τὸ καθιερωμένο κέρασμα. Ἐκεῖ, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας ἀνεφέρθη στὸν ἀείμνηστο Ἐπίσκοπο Μιχαήλ, στὸν σύνδεσμο ἀγάπης, τὸν ὁποῖον διατηροῦσε Αὐτὸς εἰδικὰ μὲ τὶς Μοναστικὲς Ἀδελφότητες, ἀλλὰ καὶ στὴν σπορά, τὴν ὁποίαν ἄφησε ὁ ἀοίδιμος καὶ καλεῖται πλέον νὰ αὐξήση ὁ π. Μαριανός. Ὑποσχέθηκε εἰς αὐτόν, ὅτι θὰ συνεχίση νὰ συμπαρίσταται στὸ Μικρὸν Ποίμνιον τῆς Σαρδινίας, ἕως ὅτου, Χάριτι Θεοῦ, αὐξηθῆ ἐν Κυρίῳ. Ὁ π. Μαριανὸς ἀνέγνωσε Λογύδριο, στὸ ὁποῖο ἀνεφέρετο στὸν ἐκλιπόντα Πνευματικό του Πατέρα καὶ τὰ πνευματικὰ χαρίσματά του, ἀλλὰ καὶ στὴν προσωπική του πρόθεσι νὰ συνεχίση τὸ ἔργο τῆς Ἱεραποστολῆς στὴν Σαρδινία, ἐπικαλούμενος τὴν σκέπην καὶ ἐνίχυσιν τῶν εὐχῶν τοῦ ἀειμνήστου Πνευματικοῦ Πατρὸς αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν παρόντων. 


Ἐν κατακλεῖδι,

θά πρέπει νά ἐπισημανθῆ τό ἑξῆς λίαν ἀξιοπρόσεκτον: 

μετά ἀπό ἐννέα (9) ὁλοκλήρους ἡμέρας ἐκ τῆς Κοιμήσεως Αὐτοῦ, 

τό ἀρχιερατικόν Λείψανον δέν ἐπαρουσίασε σημεῖα φθορᾶς, 

ἀλλ᾿ ἀντιθέτως, ἦταν θερμό καί εὔκαμπτον, 

ὡς νά ἦταν ζωντανό!... 


Εκ της Ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 
Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Μιχαήλ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἐπισκόπου Νόρα Σαρδινίας 

αἰωνία ἡ Μνήμη! 


† Γ.Ἱ.Μ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου