ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ ΕΦ' ΟΠΛΟΥ ΛΟΓΧΗ



Υπάρχει μια διάχυτη και -φυσικά δικαιολογημένη- τροφοδοτημένη μήνις κατά του υπουργού Παιδείας, που προωθεί την θρησκειολογία στα σχολεία και από την άλλη, ένας -έντεχνα- σιωπηρός, υποκριτικός στατισμός εκ μέρους υψηλοβάθμων ταγών της επισήμου Εκκλησίας, που κραδαίνουν φαρισαικά επίσημες ανακοινώσεις Τύπου και επείγοντα fax στα δημοσιογραφικά γραφεία, την στιγμή που και οι δύο ''συνωστίζονται'' στις ίδιες δυσώδεις ''αποβάθρες'' του θρησκευτικού συγκρητισμού και της θρησκειολογικής, νεοποχικής ευημερίας! Αυτό, που συμβαίνει με την επιβολή της θρησκειολογικής πολιτικής του κ. Φίλη, είναι το αυτό, που εξυπηρετεί και τεκμαίρεται από τους σεχταριστές Οικουμενιστές, όχι μόνο του εσβησμένου Φαναρίου, αλλά και των μισών Μητροπόλεων της χώρας: τον συγκρητιστικό -δηλαδή- προσηλυτισμό των νεοπαίδων, την μαθησιακή τους ταυτοποίηση με τον πανθρησκιακό Οικουμενισμό και την ''ταχύριθμη'' γαλούχησή τους με έναν -καθ' όλα γήινο- νεοχριστιανισμό εκτός Ορίων και φυσικά εκτός της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας! Είδε κανείς καμμία σοβαρή αντίδραση, αναδυόμενη εκ των νεωτεριστικών τειχών της Μονής Πετράκη, κάποια -άμεσα- εσπευσμένη συνάντηση του κ. Ιερωνύμου με τους δύσμοιρους, γκοβερνάτους συνβιαστές της χώρας ή τέλος, μια κατάθεση ψυχής, που να συνομολογεί του λόγου το αληθές; Η επιβαλλόμενη Θρησκειολογία είναι -ένα μέρος μόνο- του κοινού αυτού συνμαρτυρούντος και συνεφαρμοσμένου status, ενταγμένου πλήρως στο πάνθεον του θρησκευτικού συγκρητισμού, για την δημιουργία και ανάπτυξη εκκολαπτόμενων, αποχρωματισμένων νεοχριστιανών ευρείας ''δογματικής ευρυχωρίας'' και αποδοχής. Ο Οικουμενισμός δια των εκκλησιαστικών αποστατών του έπτωτου Φαναρίου και των ουτοπικών, ''αχρικαιρικών'' συνεργατών του βάζει ακόμα μια μαύρη πινελιά στον αποκρουστικό καμβά της Πανθρησκείας, δια της μετάγγισης νεοποχίτικου, διαθρησκευμένου αίματος στις φλέβες των παιδιών αυτής της χώρας. Ο κ. Φίλης -στην καθομιλουμένη εκφραζόμενοι- ''το' χει'': αυτήν την ανθοφόρα και πολύκαρπη, αθειστική ευφορία, αυτόν τον εξορθολογισμένο, ουμανιστικό μαξιμαλισμό, εξοστρακισμένο από την θευπόστατη και πνευματική ουσία του, συνδιασμένον φυσικά από εμφυλιοπολεμικές ιδεοληψίες και τριτοδρομικούς, σοσιαλιστικούς αυτισμούς. Ο πατήρ του άλλωστε ήταν δικηγόρος του Αλέξανδρου Σβώλου, του ''πρωθυπουργού του βουνού''. Την μια διαπληκτίζεται με ''καθεστωτική ευπρέπεια'' με τον εκ Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο για τα πάτρια της χώρας, την άλλη στολίζει με ιδεατή, ''επαναστατική'' δεινότητα τον Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιο και την άλλη απαγορεύει... με ''πλουραλιστική, δημοκρατική ευλάβεια'', την είσοδο των Ιερέων στα σχολεία! Οποία διαδραματιζόμενη δημοκρατική εποποιία! Ας μην κυττάζει κανείς -με μυωπική αδράνεια- αυτήν την τηλεοπτική και διατυπική, χαρτοπολεμική φιλονικία και αμελεί ουσιωδώς να δει την ''ταμπακιέρα'': δεν είναι άλλη, από μια άτυπη, ενδοοικογενειακή, οικουμενιστική συνεργασία, ένα υπογεγραμμένο από χρόνια ''προσύμφωνο, συκρητιστικής συμβίωσης'' για την ορθόδοξη αποχριστιανοποίηση των παιδιών αυτής της ''Βαβυλώνας''. Έτσι ο δύστηχος κ. Φίλης θα έχει το αιτιολογικό της συνταύτισής του με τις αρχές της αριστερής (;) ιδεοληπτικής πλατφόρμας του, οι αποστάτες Οικουμενιστές θα έχουν προσθέσει ακόμα έναν θεμέλιο λίθο στην ήδη νεωτεριστική και νεοχριστιανική συναγωγή τους κι οι κοινωνούντες, ''αχρικαιρικοί'' αντιοικουμενιστές θα δύνανται ακόμα να διαμαρτύρονται σε μια ακόμα ειρηνική, ''εαρινή'' διαδήλωση, που θα τελειώσει εκεί, που θα ξαναστηθεί ξανά μια άλλη. Ποιος θα σταματήσει το -δαιμονικά- αλαφιασμένο τρένο του κοσμοκρατορικού Οικουμενισμού στην καινοτόμο Εκκλησία, που τροχοδρομείται πάνω σε ''υπνωτισμένους'' πνευματικά, ''εμμονικούς'' πιστούς, που γαλουχήθηκαν με τα συμπλεγματικά αδιέξοδα της ιδεοληπτικής ''αναμονής'' και της  πνευματικής γραικυλοφροσύνης; Που πήγαν οι -ανέξοδα- ομολογιακές δηλώσεις αποτείχισης του π. Θεοδώρου Ζήση και του Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ πριν την θιασώτικη Σύνοδο της Κρήτης, που περισσότερο έμοιαζε με τεκτονικά οργανωμένη συνεδρία, παρά με σύνοδο, μαρτυρομένων Ορθοδόξων; Νισάφι πια με τις κοινοποιήσεις διαμαρτυρίας, που δεν μετατράπηκαν ποτέ σε ορθόδοξες στάσεις ορθοπρατημένης μαρτυρίας. Αρκετά με τους ευκαιριακούς ομολογητές ''άνευ χαρτοφυλακίου,'' που χειροδέσμιοι πάνω στο άρμα των εξουσιαστικών τους θώκων, αδυνατούν να διασπαθίσουν τις επισκοπικές περγαμηνές τους χάριν μιας παποκαισαρικής και ερωτεύσιμης, προσκολλημένης εξουσίας. Στον εξαργυρωμένο ''επαναστάτη'' κ. Φίλη μπορεί να ''αναγνωρισθεί'' το ακαταλόγιστον της αθείας του και το αλόγιστον της ιδεαλιστικής παραβατικότητάς του. Στους ταγούς όμως της επισήμου Εκκλησίας, τι θα πρέπει να καταλογισθεί εκτός από την προφανή σύμπλευση, σιωπηρή κρυφοσυζηγία και απογορευμένη συνοδοιπορία με τους ετεροζυγούντες παραβάτες της Πατριαρχικής αυλής; Ένας αιώνας Αίρεσης και  δεν μάθατε ακόμα, πως η Ορθοδοξία γράφεται με την λέξη Αποτείχιση!


Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου