ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ



Μοναχική Εὐγένεια


Τά σταφύλια τῆς ἀγάπης



Ἡ Μοναχική Κοινωνία ἔχει καί αὐτή τούς ἰδικούς της κανόνες συμπεριφορᾶς. 

Ἡ εὐγένεια καί ἡ λεπτότητα πρέπει νά τήν χαρακτηρίζουν. 

Εἶναι δέ προϋπόθεσις γιά τήν εὔρυθμο λειτουργία ἑνός Κοινοβίου ἢ μιᾶς Συνοδίας. 

Ὁ Ἀββᾶς Ἠσαΐας μᾶς ἔχει προσφέρει τέτοιους Μοναχικούς Κανόνας, 

πού καταπλήσσουν ὅλους μας. 

Ἀναφέρει λεπτομερῶς, τό πῶς θά κινηθῆς, τί θά πῆς, 

πῶς θά τό πῆς, πῶς θά καθίσης, πῶς θά μιλήσης, 

πῶς θά κοιμηθῆς, ἀκόμα καί πῶς θά πιῆς νερό! 

Ἔχει ἕνα μεγάλο κατάλογο μοναχικῶν τρόπων συμπεριφορᾶς. 



Ὅσο πνευματικώτερος γίνεται ὁ ἄνθρωπος, τόσο ἐκλεπτύνεται καὶ γίνεται εὐγενικὸς καὶ λεπτὸς εἰς τοὺς τρόπους. Ὁ Μοναχὸς ὠφείλει νὰ τηρῆ αὐτοὺς τοὺς κανόνας εὐγενείας. Ὁ Γερο-Θεοφύλακτος ἦταν προσεκτικὸς καὶ εὐγενικὸς Μοναχός. Δὲν τὸν ἄκουσε κανεὶς νὰ ὑψώνη τὴν φωνή του ἢ νὰ τρέχη, νὰ πολυλογῆ ἢ νὰ ἔχη παρρησία μὲ τοὺς συνασκητές του. Πρόδιδε τὴν εὐγένειάν του, διότι ἦταν τρόπος ζωῆς γι᾿ αὐτόν. Ἀπὸ τὸ μικρὸ δεῖγμα εὐγενείας ποὺ θὰ ἀναφέρω, μπορεῖ κανεὶς νὰ βγάλη πολλὰ συμπεράσματα, ποὺ εἶναι χρήσιμα γιὰ ὅλους μας. Ἔχουμε διαβάσει κατὰ καιροὺς ὡραῖες διηγήσεις γιὰ τὸ εὐλογημένο σταφύλι. Τὸ κορυφαῖο περιστατικό, εἶναι μὲ τὸ σταφύλι τῆς ἀγάπης ποὺ ἀναφέρεται στὸ Γεροντικό. Κάποιος προσέφερε ἕνα σταφύλι σ᾿ ἕναν Γέροντα καὶ αὐτὸς ἀπὸ ἀγάπη τὸ ἔδωσε σὲ ἄλλον Μοναχὸ καὶ ὁ ἄλλος στὸν ἄλλο καὶ ἔκανε ὁλόκληρο κύκλο καὶ ἔφθασε στὰ χέρια αὐτοῦ ποὺ πρῶτος τὸ προσέφερε! Θαυμάζουμε τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγάπης τῶν Πατέρων! Στὴν Καλύβη τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων ὑπῆρχε μιὰ κληματαριὰ μεγάλη, ἡ ὁποία ξεκινοῦσε ἀπὸ τὴν κεντρικὴ εἴσοδο καὶ ἔφθανε μέχρι καὶ τὴν ξύλινη ἁπλωταριὰ τῆς καλύβης. Ὁ Γέρων Θεοφύλακτος φρόντιζε ἀρκετὰ τὴν κληματαριὰ καὶ ὁ Θεὸς σκορποῦσε ἄφθονα τὶς πλούσιες εὐλογίες Του. Πάντα ἦταν κατάμεστη ἀπὸ εὔχυμους καρποὺς «ὡραίους καὶ καλοὺς εἰς βρῶσιν». Καθένας ποὺ τὴν ἔβλεπε τὴν θαύμαζε καὶ τὴν ζήλευε… Τὸ μειονέκτημα ἦταν ὅτι εὑρίσκετο πλησίον τοῦ κεντρικοῦ μονοπατιοῦ τῆς Σκήτης. Πολλοὶ ἐκ τῶν διερχομένων λαϊκῶν προσκυνητῶν, ἐργατῶν ἢ ψαράδων, ἔμπαιναν στὸν πειρασμὸ νὰ γευθοῦν ἀπ᾿ τὰ ὡραῖα σταφύλια· ἔστω καὶ ὀλίγες ρόγες ὡς εὐλογία. Ὁ Γέρων Θεοφύλακτος καθήμενος στὴν ἁπλωταριὰ ἔκανε κομποσχοίνι καὶ λόγῳ τῆς πλουσίας φυλωσιᾶς τῆς κληματαριᾶς, δὲν τὸν ἔβλεπαν οἱ βιαστικοὶ «κλέπται». Τότε αὐτὸς γιὰ νὰ μὴν τοὺς προσβάλη σιγὰ σιγὰ ἄφηνε τὴν γωνίτσα του καὶ ἐκρύπτετο στὸ κελλί του ἕως νὰ φύγουν. Αὐτὸ προδίδει τὴν εὐγένειά του καὶ τὴν πνευματική του καλλιέργεια. Ὅταν οἱ ἄλλοι πατέρες διεμαρτύροντο γιὰ τὴν ἀντιμετώπισί του αὐτή, αὐτὸς ἔλεγε χαριτωμένα: - Εὐλογημένοι, ἡ Παναγία δὲν θὰ μᾶς ἀφήση, θὰ μείνουν καὶ γιὰ μᾶς!... Εὐγενὴς εἶναι αὐτὸς ποὺ φύλαξε τὴν ψυχή του μὲ τὴν ἀρετὴ καὶ εἶναι γνώρισμα τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων. Ὁ Γερο-Θεοφύλακτος εἶχε εὐγένεια ψυχῆς καὶ αὐτὴν πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε καὶ ἐμεῖς οἱ νεώτεροι Μοναχοί.



Αναδημοσίευση από τον Ιστότοπο της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 
Ἱερομονάχου Προδρόμου, Ὁ Γέρων Θεοφύλακτος ὁ Νεοσκητιώτης, 
ἔκδοσις Ἱερά Καλύβη «Σύναξις Ἁγίων Ἀναργύρων», Νέα Σκήτη, Ἅγιον Ὄρος, σελ. 70-72. 
Ἐπιμέλ. ἡμετ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...