ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ



  Το πλήγμα κατά της Eκκλησίας της Eλλάδoς κατεφέρθη το έτος 1924,

διά της επιβληθείσης εορτολογικής καινοτομίας, 

προς δήθεν επιστημονικόν «εκσυγχρονισμόν» και «συμπόρευσιν» μετά του πεπολιτισμένου κόσμου, 

αλλ΄εν τη πραγματικότητι, χάριν αντορθοδόξου ενώσεως μετά αμετανοήτων αιρετικών και αιρέσεων. 

Προκύπτει δε, 

ότι η ανατροπή της Λατρείας δια της επιβληθείσης καινοτομίας της εισαγωγής του Γρηγοριανού Ημερoλoγίoυ 

ή της δήθεν διορθώσεως του παραδεδομένου δια της προσθήκης 13 ημερών, 

τυγχάνει άθεσμος ενέργεια και κακόδοξος πράξις, 

ήτις πλήττει αύτην ταύτην την Πίστιν. 

Το πάτριον εορτολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας αποτελεί θεσμόν 

συσταθέντα υπό της άνωθεν εύδοκίας. 

Όθεν αι εόρτιοι ημέραι είναι αγίως ορισμέναι υπό του Κυρίου και της Εκκλησίας Αυτού, 

ως σημεία των σταδίων της Πίστεως και υπό του Αγίου Πνεύματος ηγιασμένα. 



Πάσα πράξις της Εκκλησίας αναγνωρίζουσα και ουχί καταργούσα εόρτιον τιμήν είναι πράξις προηγούμενον εσχηκότα θείον σκοπόν την σωτηρίαν του ανΘρώπου, ήτοι, την έφεσιν του Λαού επί την άκλινη Πίστιν, ως εσαεί λατρευτική κατάθεσις τιμής και ευλαβείας. Ούτω, πάσα μεταβολή των σαφώς καθορισμένων κινητών και ακινήτων εορτών συνιστά ανατροπήν, ευθείαν και άμεσον προσβολήν των τεθεσπισμένων και ασαλεύτως τηρουμένων υπό τε των Συνόδων και της Παραδόσεως εν τη Λατρεία. Ετέρωθεν, ότι η αντικανονική μετακίνησις και αλλοίωσις του πατρίου εορτολογίου προβάλλει ως προιόν παπικού νοσφισμού εξουσίας αφ' ενός, και αφ' ετέρου η δήθεν επιστημονική διόρθωσις, ως εισβολή κακοδόξου προτεσταντικού πνεύματος. Το συναμφότερον, όμως άγει εις την ταχείαν ανάπτυξιν και κυριαρχίαν του συγκρητιστικου Οικουμενισμού, αφού εισάγει διά της ευρείας πύλης εις Ιερόν Σύνθρονον, ως άρχοντας την ρομφαίαν και τον υπολογισμόν, ήτοι, τα μέσα προς επίτευξιν της κυριαρχίας του εν πτώσει τελούντος χαμαιζήλου κόσμου. Ο Οικουμενισμός είναι παναίρεσις κοινωνίας ή κοινωνία εν παναιρέσει, δηλαδή αντιεκκλησιαστική και αντικανονική κοινωνία Ορθοδόξων και αιρετικών προς ειρήνην, αγάπην και ενότητα ή ένωσις, άνευ κοινής Ορθοδόξου ομολογίας και πίστεως. 'Ητοι, συγκρητιστική ή και εκλεκτική ανοχή των αιρέσεων, άμαχος σιωπή προ κακοδοξιών και καινοτομιών, σιγή έναντι προσβολών κατά της Ορθοδοξίας και βαθμιαία κοινωνία και συναγελασμός ορθοδόξων και αιρετικών εκτός της εν Χριστώ αληθείας και Χάριτος και παρά τους κανονικούς θεσμούς της Εκκλησίας, την νομοκανονικήν τάξιν της πολιτείας και την δεοντολογίαν της κοινωνικής διαβιώσεως. Ήγουν, κατευθυνομένη, κεκαλυμμένη, αθόρυβος, αέναος, καθολική, δελεαστική και ύπουλος αλλοίωσις της Ορθοδοξίας εις αίρεσιν και άλωσις της υποστάσεως των Ορθοδόξων, δια της τακτικής, του μη μάχου υπέρ πίστεως και μετατοπίσεως αυτών εκτός Εκκλησίας. Η τακτική των Οικουμενιστών συνίσταται εις ανοχήν ή προαγωγήν της οικουμενιστικής καινοτομίας και εις διωγμόν της Ορθοδόξου ομολογίας - ενστάσεως και της εκκλησιαστικής κοινωνίας της εν Χριστώ σωτηρίας. Δια τούτο, όσοι ανέχονται, δέχονται και υπερασπίζονται την οικουμενιστικήν καινοτομίαν και κοινωνίαν και τους οικουμενιστάς, επιτίθενται αθέσμως κατά των κανονικώς αποτειχιζομένων, πατερικώς ομολογούντων και παραδοσιακώς αγωνιζομένων υπέρ πίστεως Ορθoδόξων ενισταμένων. Ούτω, συμβάλλουν εις περαιτέρω διαίρεσιν της εν Ελλάδι Εκκλησίας. Έκτοτε, ήτoι από του έτους 1924, η εν Ελλάδι Ορθόδoξoς Εκκλησία διεσχίσθη εις οπαδούς του σχίσματος της εορτολογικής καινοτομίας της αιρέσεως του Οικουμενισμού και εις κανονικώς ενισταμένους κατά της καινοτομίας ταύτης, προς άρσιν του οικουμενιστικού σχίσματος και ένωσιν της Eκκλησίας, δια κοινής Ορθοδόξου Συνόδου Ενώσεως, ήτις θα κατακρίνει την οικουμενιστικην αίρεσιν και θα ενώσει τα διεστώτα, επαναφέρουσα την προ του 1924 τάξιν. Συνεπώς, οι μεν ενιστάμενοι Ορθόδοζοι αγωνίζονται και αποτειχίζονται ευαρέστως, οι δε καινοτόμοι κείνται υπό ορθόδοξον εκκλησιαστικήν κρίσιν, ήτοι, είναι εισέτι μη κεκριμένοι ειδικώς. Καινοτόμοι και ενιστάμενοι είναι διάδικοι και αντίδικοι. Κατά τους αγίους Πατέρας της Ορθοδοξίας, τα Μυστήρια αμφοτέρων, και των ενισταμένων και των ακρίτων εισέτι καινοτόμων είναι ισχυρά, αλλά αι ποιναί των οπαδών της εορτολογικής καινοτομίας κατά των Ορθοδόξων ενισταμένων τυγχάνουν εκκλησιαστικώς άκυροι, ανυπόστατοι και ανενέργητοι. 


Λόγω της διαιρέσεως, 

η Σύνοδος της ιεραρχίας της ηνωμένης Oρθoδόξoυ εν Ελλάδι Εκκλησίας 

σήμερον δεν δύναται να συγκροτηθεί. 

Συνεπώς, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν είναι η Σύνοδος της ηνωμένης εν Ελλάδι Ορθοδόξου Έκκλησίας, 

αλλά Σύνοδος εν καινοτομiα, 

τελούσα υπό την κρίσιν της μελλούσης να συνέλθει Oρθoδόξoυ Συνόδου Ενώσεως 

και κατ' ακολουθίαν αναρμόδιος να επιλύσει εκκλησιαστικά ζητήματα 

ή να επιβάλλει ποινάς κατά των Ορθοδόξων ενισταμένων. 


Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος, επιμέλεια και παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Απόσπασμα εκ του βιβλίου του μακαριστού Αρχιμανδρίτη της νήσου των Σπετσών π. Χρυσοστόμου Σπύρου, 
''Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ ΜΟΥ''. 
Έκδοση της Ιεράς Μονής Παναγίας Γοργοεπηκόου και Μυροφόρων, 
Σπέτσες 2008. 
Η φωτογραφία της ανάρτησης ανήκει στην σελίδα του f.b. ''ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ''.


Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Σπύρου


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου