ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

ΠΟΓΚΡΟΜ ΔΙΩΞΕΩΝ ΕΚ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΕΥΜΕΝΟΥ ΘΡΟΝΟΥ




''Σύμφωνα με διάφορα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, 
το Οικουμενικό Πατριαρχείο προσανατολίζεται στο να θέσει σε ακοινωνησία 
– προφανώς μονομερώς - ιεράρχες και κληρικούς της Εκκλησίας της Ελλάδος, 
οι οποίοι με αλλεπάλληλα δημοσιεύματα βάλλουν τόσο εναντίον 
της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αποφάσεών της, 
όσο και εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, 
αλλά και του Οικουμενικού Πατριαρχείου γενικώς, 
κι ας διατείνονται ότι τάχα «σέβονται τον θεσμό''.



''Κάποιος κύριος από τον Καναδά δημοσίευσε στο διαδίκτυο κείμενο 
και μεταξύ των άλλων εκφράζει την απορία του, 
πώς ένας θεολόγος – εννοεί την ελαχιστότητά μου – τόλμησε να γράψει για επιτίμια αφορώντα 
σε «αγωνιστές της Ορθοδοξίας». 
Προφανώς δεν κατανοεί τη διαφορά. 
Αυτοί που για εκείνον είναι «αγωνιστές», για μένα – και όχι μόνο – είναι δυσφημιστές! 
Οι Πειραιώτες, Καλαβρύτων, Ζήσηδες, Γκοτσόπουλοι, Χιρς, Κωστόπουλοι 
και οι συν αυτοίς, 
είναι υπεύθυνοι για το ότι δυσφημείται σήμερα η Ορθοδοξία «τοις έθνεσι»''... 


Εκ του αιρετικού Ιστολογίου παποφρόνων και λοιπών προτεσταντικών ''λυμάτων'': 
''Φως Φαναρίου''  ΕΔΩ!



Αιρετικό Ιστολόγιο Οικουμενιστικών φρονημάτων και πειθαρχημένων, διαχρονικών αυλοκολάκων ΕΔΩ διελάλησε με -ελαφρά και ησύχως τη καρδία- πριν λίγες ημέρες, την ''αγαπητική'' σύμπορευσή του και την φρονηματική του συμφωνία με παντός είδους δημοσιεύματα, που ανακοίνωναν Φαναριώτικες μισερές επιβολές ακοινωνησίας, αφορισμούς και λοιπά... ''εν Χριστώ'' επιτίμια σε εαυτούς αντιφρονούντες, πάντα βέβαια στο όνομα της... ''κατά Θεόν Αγάπης'' και της ''ευαγγελικής ομονοίας''! Είχαμε ξαναεπισημάνει ευσχήμως, παραινετικώς και προτρεπτικώς, πως οι Λατινόφρονες Βέκκοι του ''λεγεωναρικού'' Φαναρίου, άμα τη λήξει της Κολυμπαρικής, ιλαροτραγικής Ψευδοσυνόδου, θα ενέτειναν τα αντιοικουμενιστικά προγκρόμ διώξεων, την περιχαράκωση και τον ''δεσποτικό'' δεσμωτισμό των ''αντιφρονούντων'', την προσπάθεια φίμωσης, ελέγχου και λογοκρισίας δια μέσου των εγγενών Μητροπολιτών της αίρεσης.

Και όσο οι ''αντιοικουμενιστικές'' ενστάσεις θα υποχωρούσαν, θα ατονούσαν ή θα έμεναν ανενεργείς, τόσο περισσότερο θα ενεργοποιούντο οι αιρετικοθρεμμένοι μέντορες του Ορθόδοξου Διαμελισμού και της εκλατινισμένης Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης και θα επιτίθεντο, ως συνήθως πάντοτε ρεβανσιστικά, αυταρχικά και βεβαίως εκμαυλιστικά. 


Οι Οικουμενιστές ένοικοι του φραγκευμένου Θρόνου της Κωνσταντινούπολης, μετά και την άκραν του τάφου σιωπή, σχεδόν σύσσωμου του Αγίου Όρους -πλην της Εσφιγμένου- είδαν: 


α. Τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση, που ενώ στην προσυνοδική συνδιάσκεψη της Μητρόπολης Πειραιώς -τον Μάρτιο του 2016- απειλούσε με Αποτείχιση, ύστερα να αναδιπλώνεται με περισσή άνεση και ανερμήνευτη ευκολία, ωσάν να μην έγινε τίποτα... 

β. Τον Μητροπολίτη Πειραιώς της καινοτόμου Εκκλησίας κ. Σεραφείμ -που ενώ κατά δήλωση του π. Θεοδώρου Ζήση- και αυτός θα αποτειχιζόταν, προφανώς εκ των υστέρων να το ξανασκέφθηκε... 

γ. Τον θεολόγο του Α.Π.Θ κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη, που ενώ είχε υπογράψει προσυνεδριακά στην ίδια συνδιάσκεψη κοινή δήλωση περί Αποτείχισης, μετά ν' ανακαλεί την ίδια του την υπογραφή... 

δ. Τον Μητροπολίτη Γόρτυνος κ. Ιερεμία, που ενώ σε επίπεδο θεωρητικής σπουδής και ιεροκανονικής διερεύνησης του Οικουμενισμού ήταν υπέρ το δέον λαλίστατος και ανυποχώρητος, να μην κάνει ωστόσο χρήση των ιερών κανόνων  για Αποτείχιση... 

ε. Τον εσχάτως αποτειχισθέντα π. Σάββα Λαυριώτη να περιδράμει την ύπαιθρο προς διαποίμανση του παντελώς ανενημέρωτου ποιμνίου, ώσπου ο Μητροπολίτης Αργολίδας κ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος, να του απαγορεύει το ομιλείν... 


Θα μπορούσε βεβαίως κανείς να εικάσει -αγαθά και εκλογικευμένα σκεπτόμενος- μόνο δύο τινά: 


1. Ή, οι προναφερθέντες ακολουθούν την γνωστή, αιρετικόμορφη, ''αρχικαιρική'' στρατηγική, (που αποδείχθηκε με εκπληκτική ακρίβεια, συνοδοιπορία, συνακολουθία και εντέλει συναυτουργία με τους διαχριστιανικούς Συγκρητιστές) με την οποία επιδιώκουν ακόμη και την καθαίρεσή τους, όταν και αν αυτή επέλθει ποτέ... 

2. Ή, όλες αυτές οι -ανέξοδα και φλύαρα θεωρητικές πάντα- αντιοικουμενιστικές εξάρσεις, τα ατέρμονα και χιλιογραμμένα ψηφίσματα διαμαρτυρίας, ο άκαρπες καταγγελίες και οι υπερφίαλοι δεικτικοί βερμπαλισμοί αποσκοπούν και μόνο στην εσωτερική υπερανάπαυση και τον διακριτικό καθησυχασμό του αποστατημένου και αδιάφορου ποιμνίου! 

Και στην πρώτη όμως, πολύ περισσότερο δε στην δεύτερη εκδοχή, η κατάθεση Ομολογίας επιρρίπτεται εξολοκλήρου στις καλένδες, εφ'όσον αυτή δεν συνοδεύεται από την χρήση των ιερών Κανόνων για Αποτείχιση, καθώς το ανθρωπάρεσκο θεαθήναι και το κοινωνικό φαίνεσθαι προίστανται οιασδήποτε πράξης έμπρακτης Ομολογίας Πίστεως. Και επειδή -συχνά- πολλοί άγευστοι, άοσμοι και προπαντώς κακοί μαθητές της εμπειρικής και βιωματικής Ορθοδοξίας εξακολουθούν ακόμη και σήμερα, να ομιλούν για την ''μέση και βασιλική οδό'' στην κοινωνία τους με την αίρεση, ας θυμηθούν το αυτονόητο, πως: Αποτείχιση εστί Ομολογία και Κοινωνία εστί Συνομολογία.


Ένας αιώνας εδραίωσης και διακίνησης του δυσώδους και δαιμονόπληκτου Οικουμενισμού 

μέσα στους κόλπους της καινοτόμου Εκκλησίας, 

ως φαίνεται -πλην των Ορθοδόξων του Πατρίου Ημερολογίου 

και ολίγων -μονομερώς- αποτειχισθέντων, δεν δίδαξε κανέναν... 

Η ''Επιφανειακή μέση και βασιλική οδός'' αποδείχθηκε παντελώς τεθλασμένη, 

απροσπέλαστη και τελματώδης και η περίφημη αναμονή μέχρι το ''κοινόν ποτήριον'' 

δημιούργησε στρατιές αλλοιωμένων πνευματικά ''Ορθοδόξων,'' 

που προτεσταντίζουν ''Ευαγγελιστικά'' και καθολικίζουν παπικά. 

Τα εκκλησιαστικά αξιώματα, οι επισκοπικοί θρόνοι, οι δημόσιες σχέσεις, 

οι χαριεντισμένες, παποκαισαρικές αβροφροσύνες, 

αλλά κυρίως αυτή η εκλατινισμένη πια Εκκλησία που έγινε παπόφρονη, ''κεκοσμημένη Εξουσία,'' 

μεταποιήθηκε ''αχρικαιρικώς'' σε ένα θρησκευτκό εντευκτήριο κοινωνικής αλληλεγγύης, 

σε μια Μ.Κ.Ο χρηματοδοτούμενη και διακινούμενη από ''εμπόρους'' και ''βαποράκια'' 

καθολικών, προτεσταντικών και λοιπών ''ναρκωτικών,'' 

που ευδοκιμούν, παράγονται και συσκευάζονται 

εκ του φραγκευμένου Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως. 

Εύχεσθε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...