ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ 1971



  Η σκηνή παριστά στό βάθος μια σπηλιά.

Άπό μέσα βγαίνει μια λάμψι. 

Εμπρός είναι ξαπλωμένοι στό ύπαιθρο τρεις βοσκοί και συνομι­λούν. 

Φορούν πέδιλα κι ενα φόρεμα μακρύ, μέ ένα κορδόνι ζωσμένοι.

Είναι νύκτα.



ΠΡΩΤΟΣ ΒΟΣΚΟΣ

Κοιτάζω πέρα τή Βηθλεέμ. Λιγοστά είναι τά φώτα της ακόμα. Ό κόσμος κοιμάται.



ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΒΟΣΚΟΣ

Κι όμως τή φωτίζει τό μεγάλο αύτό άστέρι.
(Μισ αστραπή τούς κάνει νά σηκωθούν όρθιοι. Μιά φωνή άγγέλου
άκούεται ).



ΦΩΝΗ ΑΓΓΕΛΟΥ

— Μη φοβεΐσθε. Απόψε έγεννήθηκε στη Βηβλεέμ, την πατρίδα τοΰ Δαβίδ, ό Μεσσίας, ό Σωτήρας του κόσμου. Πηγαίνετε νά τον προσκυνήσετε.
( Οί βοσκοί κοιτάζονται μεταξύ των σαστισμένοι ).



ΤΡΙΤΟΣ ΒΟΣΚΟΣ

Σάν νά ήλθε άπό τον ουρανό ή φωνή.



ΠΡΩΤΟΣ ΒΟΣΚΟΣ

Αλήθεια! Μά που είπε νά πάμε;



ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΒΟΣΚΟΣ

- Σύντροφοι, κοιτάξετε. Τό μεγάλο άστέρι έστάθηκε έπάνω άπό έκείνη τή σπηλιά. Έκεΐ πρέ­πει νά πάμε, φαίνεται.
( ’Ενω οί βοσκοί μπαίνουν μέ φόβο στή σπηλιά, άκούεται φωνή άγγέλων νά ψάλλη ).



ΦΩΝΗ ΑΓΓΕΛΩΝ

Η παρθένος σήμερον τον ύπερούσιον τίκτει καί ή γή τό σπήλαιον τφ άπροσίτω προσάγει. "Αγγελοι μετά ποιμένων δοξολογοΰσι.
Μάγοι δέ μετά άστέρος όδοιποροΰσι.
Δι' ημάς γάρ έγεννήθη παιδίον νέον, ό προ αιώνων θεός.
(Τρεις Μάγοι έρχονται μέ δώρα στα χέρια καί προχωρούν σιγά, κοι­τάζοντας ττρός τον ούρανό).



ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΓΟΣ

— Μήν προχωρείτε πιά. Τό αστέρι έστάθηκε. Έδώ θά είναι τό μέρος, πού θά ζητήσωμε τόν άγνωστο βασιλιά.



ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΜΑΓΟΣ

— Σ’ αύτό τό φτωχό μέρος μπορεΐ νά γεννηθή ένας βασιλιάς;



ΤΡΙΤΟΣ ΜΑΓΟΣ

— θά έγεννήθηκε ταπεινός, γιά νά ύψώση τούς ταπεινούς τής γης.
( Άπό τό μέρος τής σπηλιάς άκούεται ψαλμωδία άγγέλων: )
Δόξα έν ύψίστοις θεω καί έπί γής ειρήνη, έν άνθρώποις εύδοκία .



ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΓΟΣ

— Άκοΰτε; Κάτι θαυμάσιο γίνεται μέσα σ’ έκείνη τή σπηλιά. Ελάτε μαζί μου. Έκεΐ μάς οδηγεί νά πάμε τό άστέρι.
( Μπαίνουν και οί τρεις Μάγοι στή σπηλιά, ένω ή φωνή των άγγέλων
άκούεται νά ψάλλη ).
Δόξα έν ύψίστοις θεφ καί έπί γης ειρήνη, έν άνθρώποις εύδοκία .
( Οί Μάγοι μέ τούς βοσκούς βγαίνουν από τή σπηλιά. Είναι σαστισμένοι ).



ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΓΟΣ

—Άπό χρόνια οί προφητείες έλεγαν, πώς θά γεννηθή στον κόσμο ό θεός, Σωτήρας των ανθρώ­πων. Αύτός είναι ό θεός, ό θεός τής Αγάπης.



ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΜΑΓΟΣ

— Πόσο γλυκά έχαμογέλασε τό πανέμορφο Παιδί, όταν άφήσαμε στά πόδια του τά δώρα, σμύρνα, χρυσάφι καί λιβάνι !



ΤΡΙΤΟΣ ΜΑΓΟΣ
(Στούς βοσκούς).

— Έσεΐς, πού τού προσφέρατε δώρο την πίστι σας, πηγαίνετε νά είπήτε στη Βηθλεέμ όσα είδα­τε. Εμείς θά πάμε νά τά είποΰμε στον Ηρώδη, πού μάς περιμένει.



ΦΩΝΗ ΑΓΓΕΛΟΥ

—Όχι !

Ο Ηρώδης έχει κακό στό νοΰ του γιά τό θείο Βρέφος. 

Πάρετε άλλο δρόμο, νά πάτε στην πατρίδα σας, την Ανατολή. 

(Οί Μάγοι κοιτάζονται μεταξύ των και φεύγουν πρός άλλο δρόμο. 

Οί βοσκοί γονατίζουν και προσεύχονται, ένώ ή φωνή των αγγέλων άκούεται πάλι νά ψάλλη:) 

Δόξα στόν "Αναρχο τόν Πλάστη, τον ύψωτή τών ταπεινών. 

Μύριες ολόχρυσες καμπάνες, σημάνατε, τών ούρανών. 

Κι όλα τά χείλη ας άνοιχτούνε μέ τούς αύλούς, μέ τά βιολιά, 

ύμνους νά ψάλλουν στόν Αιώνιο τών βασιλιάδων βασιλιά.



Από το Αναγνωστικό της Γ' Δημοτικού του 1971


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου