ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΠΡΑΞΙΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ



ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΠΡΑΞΙΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ


Τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἱερωνύμου τοῦ ἐν Αἰγίνῃ



Τοὺς τῆς εὐαγγελικῆς τελειότητος, σπουδῇ ἁγίᾳ καὶ ἀρετῶν συντονίᾳ, διανύσαντας τρίβον καὶ ἑαυτοὺς ἀναλώσαντας ἔργῳ ἐμπράκτῳ τε καὶ πράξει ἐλλόγῳ ἐν τῇ ὑπακοῇ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῇ ἀγάπῃ πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον, καὶ ἀντιταξαμένους τῷ κοσμοκράτορι τοῦ αἰῶνος τούτου, καὶ νικήσαντας τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας τοῦ σκότους, καὶ μαρτυρήσαντας τὴν καλὴν ὁμολογίαν καὶ τὴν πίστιν κρατύναντας, τήν τε ᾿Εκκλησίαν στηρίξαντας καὶ τὴν δόξαν αὐτῆς λαμπρύναντας, καὶ τοῖς ἐνδόξοις αὐτῶν μαρτυρίοις κηρύξαντας καὶ ἔτι κηρύττοντας, ὅτι αὐτῆς οὐδὲ πύλαι Ἅιδου κατισχύσουσι δύνανται, ἱεραῖς μνήμαις καὶ ἑορταῖς, συνάξεσί τε καὶ πανηγύρεσι σεμνύνειν καὶ τιμᾶν καὶ ἐπαινεῖν ἐξ ἀρχῆς παρὰ τῶν Πατέρων ἡμῶν ἐλάβομεν, τοῦτο πιστεύοντες ὅτι ὁ τιμῶν Κύριον τιμᾷ καὶ ῞Αγιον, ὁ δὲ ἀτιμάζων ῞Αγιον ἀτιμάζει καὶ τὸν ἑαυτοῦ Δεσπότην, ὡς κάλλιστα διδάσκει ὁ τῆς Σαλαμῖνος ᾿Επιφάνιος· ἔτι δέ, εἰς τὴν πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεὸν ἱκεσίαν τούτους ἐπικαλεῖσθαι, τοῦ δι᾿ αὐτῶν, ἤγουν διὰ τῆς μεσιτείας αὐτῶν ἵλεων ἡμῖν γενέσθαι Αὐτόν, καὶ λύτρον ἡμῖν τῶν πταισμάτων δοθῆναι. Ἐπειδὴ τοίνυν τοιούτοις ἐξέχουσιν ἁγιότητος προτερήμασιν ἐπὶ τῆς γῆς ἐπολιτεύσατο καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐπιγείου αὐτοῦ ἀναστροφῆς διεκέκριτο, ὁ ἐκ τῆς Ἁγιοτόκου Καππαδοκίας, καὶ δὴ ἐκ Καρβάλης τῆς κώμης, τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰκονίου ὁρμώμενος, καὶ ἐν τῆς Αἰγίνης τῇ νήσῳ διαπρέψας, ὁ Γέρων Ἱερώνυμος, κατὰ κόσμον Βασίλειος Ἀποστολίδης, ἔχων παιδιόθεν τὴν πρὸς τὰ κρείττονα ἔφεσιν καὶ ἀποταξάμενος γνησίως τοῖς βιοτικοῖς πράγμασι καὶ τῆς σοφίας ταῖς χάρισι διαλάμψας, χρηματίσας δὲ τῆς ἐν Χριστῷ εὐσεβείας ἐν διδαχαῖς κῆρυξ θεόσοφος καὶ διδάσκαλος, καταρτίσας τὸ λογικὸν ποίνιον τοῦ Χριστοῦ ἐν τοῖς χαλεποῖς χρόνοις τῆς ἐκ τῆς ὀρθῆς πίστεως ἀποστασίας καὶ ὑπερμαχήσας ἔργῳ καὶ λόγῳ τῆς πατροπαραδότου πίστεως ἄχρι γήρατος, ἕως οὗ καὶ τὸν βίον αὐτοῦ τῇ γ’ Ὀκτωβρίου τοῦ χιλιοστοῦ ἐννεακοσιοστοῦ ἑξηκοστοῦ καὶ ἕκτου σωτηρίου ἔτους ἐτελεύτησε, θεμελιωθείσης δ᾿ οὕτω περὶ αὐτοῦ αὐθορμήτως ὑπὸ συγχρόνων καὶ μεταγενεστέρων τῆς ἀναγνωρίσεως αὐτοῦ ὡς Ὁσίου καὶ Θαυματουργοῦ, καὶ τιμηθέντος ἅμα τῇ ἐκδημίᾳ αὐτοῦ δι᾿ ἐκκλησιαστικῆς Ἀκολουθίας, πρὸς δὲ λαβόντες ὑπ᾿ ὄψιν καὶ ὅσα δι᾿ ἀναφορᾶς αὐτοῦ καὶ εἰσηγήσεως ἐξέθεσε καὶ συνοδικῶς ἐβεβαιώσατο ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς καὶ Σαλαμῖνος κύριος Γερόντιος, περὶ κατατάξεως τοῦ εἰρημένου Γέροντος ἐν τῇ τῶν Ὁσίων καί Ὁμολογητῶν χορείᾳ διατυπούμενος, ἡ ἐλαχιστότης ἡμῶν ἁπάντων τῶν Ἱεραρχῶν τῶν συγκροτούντων τὴν Ἁγίαν καὶ Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, ἀπιδόντες πρὸς τὴν θεάρεστον αὐτοῦ βιοτὴν καὶ πολιτείαν, τοὺς ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ εὐσεβείας ἀτρώτους αὐτοῦ ἀγῶνας καὶ καμάτους, καὶ περὶ τῆς πνευματικῆς ὠφελείας τῶν πιστῶν πρόνοιαν ποιούμενοι, καὶ διαφημισθείσης τῆς φήμης πρὸς ἡμᾶς, ὅτι τὰ τίμια αὐτοῦ λείψανα, πλήρη εὐωδίας πνευματικῆς, ἐν τῷ Ἱερῷ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου Ἡσυχαστηρίῳ, ἔνθα ὁ μακάριος ἠσκήτευσε καὶ ἐτάφη, ἐντὸς ἀργυρᾶς θήκης φυλάσσονται καὶ εἰς προσκύνησιν ὑπὸ τῶν πιστῶν πρὸς ἁγιασμὸν αὐτῶν τίθενται, καὶ ὅτι θαυμάτων παρεκτικὰ ταῦτα ὁ Κύριος ἀνέδειξεν, ἔγνωμεν συνῳδὰ τοῖς πρὸ ἡμῶν Θείοις Πατράσι τῷ κοινῷ τῆς Ἐκκλησίας ἔθει κατακολουθοῦντες, τὴν προσήκουσαν τοῖς ἁγίοις ἀνδράσι καὶ τούτῳ ἀπονεῖμαι τιμήν. Διὸ καὶ ἀποφαινόμεθα Συνοδικῶς, θεσπίζομεν καὶ διορίζομεν καὶ ἐν Ἁγίῳ διακελευόμεθα Πνεύματι, ὅπως ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς εἰς αἰῶνα τὸν ἅπαντα, ὁ προῤῥηθεὶς ἀοίδιμος Γέρων Ἱερώνυμος ὁ ἐν Αἰγίνῃ, συναριθμῆται τῷ χορῷ τῶν Ὁσίων καὶ Ὁμολογητῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἐτησίαις ἱεροτελεστίαις καὶ ἀγιστείας τιμώμενος παρὰ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῶν πιστῶν καὶ ὕμνοις ᾀσμάτων καὶ ἐγκωμίοις γεραιρόμενος τῇ γ’ Ὁκτωβρίου, ἐν ᾗ τὸν βίον αὐτοῦ ἐτελεύτησεν, εἰς τιμὴν μὲν αὐτοῦ, δόξαν δὲ τοῦ ἐν Ἁγίοις θαυμαστοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ τοὺς Ἁγίους δοξάζοντος καὶ ἐνδοξαζομένου ἐν ταῖς ἁγίαις αὐτῶν μνήμαις καὶ ἱεραῖς πανηγύρεσι. Εἰς ἔνδειξιν δὲ τούτου καὶ βεβαίωσιν ἐγένετο καὶ ἡ παροῦσα Συνοδικὴ ἡμῶν Πρᾶξις, καταστρωθεῖσα καὶ ὑπογραφεῖσα ἐν τῷ ἱερῷ Κώδικι τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, τῇ ε’ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους δισχιλοστοῦ καὶ δεκάτου τετάρτου.



Ἐβεβαιώθη ἐν Αἰγίνῃ, ἐν ἔτει σωτηρίῳ δισχιλιοστῷ καὶ δεκάτῳ τετάρτῳ,
κατὰ μῆνα Ὀκτώβριον, τῇ τρίτῃ.



Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών


Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

ΤΡΙΕΤΕΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ


Ιερά Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλή Αττικής


Δευτέρα πρωί, 17/30 Μαίου 2016


Έναρξις Θείας Λειτουργίας 07.00 π.μ.



Αντί μνημοσύνου

Είκοσι και τέσσερα χρόνια επιστροφής, τ' αγκάθια έγιναν κόκκινα ρόδα πάνω στο γερμένο δέντρο, που υποβάσταζε την αιωρημένη απουσία ενός πρόωρα γερασμένου ανθρώπου. Σκυνθρωπές, μεσόκοπες, ηλικίες, οι φαντασμένες αμαρτίες που ξέφτισαν με τα χρόνια στο πνευματικό αμόνι της προσευχητικής ανάβασης. Ουρανοφάντης Γέροντας, ο ραβδούχος, χαμογελαστός ποιμένας που έδειχνε με το δάκτυλο τον γυρισμό στο σπίτι. Όλα - ψυχή μου - μύριζαν ωραία στις ανάσες ευθυτενών, κυπαρισσένιων ρασοφόρων, που θωρούσαν την προσευχή εγγενή, δικό τους συντοπίτη. Εκείνο το αναστημένο απόγευμα θύμιζε μισοτελειωμένο, μικρό καμβά, που έσταζε από τα φρέσκα, αραιωμένα χρώματα. Το εξομολογητήριο ασφυκτιούσε σκανδαλωδώς από την εξαγόρευση κατεστραμμένων πράξεων και αποτυχημένων λόγων. Νύχτωνε σιγά στον ασπροβαμμένο αυλόγυρο, σκορπισμένοι πιστοί έμοιαζαν φωτεινοί, χωματένιοι άγγελοι, που ίπταντο πάνω απ' τον λευκό σταυρό του τρούλλου. Μόνο το πεύκο λύγισε στα ακατάληπτα, μυστικά, σφραγισμένα ειπωθέντα, οι γαρδένιες, τα βασιλικά και οι καμέλιες έγιναν φίλοι, μαζί μ' εκείνους που ανέπνεαν μαζί τους την ευωδία του παρευρισκόμενου Θεού. Όταν, μετά από ώρες άνοιξε η σιδερένια πόρτα, η άσχημη, ρυτιδιασμένη γραία της εκ πεδιόθεν, αιμορραγούσας αμαρτίας, μεταμορφώθηκε σε κοκκινομάγουλο, ντροπιασμένο νήπιο, που άρχιζε τότε, να επιχειρεί απρόβλεπτους, χαρωπούς βηματισμούς στην ασβεστωμένη έξοδο. Ο ουρανός έγινε αίφνις, ομαδική ταξιαρχία κατάλευκων αγγέλων, που έσερναν τον χορό σε υπερφυσικό, ακατάληπτο, παραδεισένιο γάμο. Η χαρά εκείνη ήταν η ανείπωτη ομορφιά ενός Χριστού, που ακόμα μια φορά κατέβηκε, για ν' ανεβάσει έναν από χρόνια εκπεσσόμενο πιστό. Οι ερινύες έγιναν πια σκονισμένα βιβλία που έκλεισαν ερμητικά στη λήθη,τα λάθη σβήστηκαν με την γομολάστιχα μιας ανοιξιάτικης, ανθισμένης μετανοίας, κι εκείνος βάδιζε πλέον στην ανηφόρα μιας θεοδώρητης, μαρτυρικής θυσίας, που πλέον ήταν δρόμος χωρίς γυρισμό,μεθυστική,θυμιασμένη καλοσύνη στην σκοτεινή ερημία του θορυβώδους πλήθους...



Πατέρα,

Τρία χρόνια μετέωρη σκόνη στην ρωγμή της σιωπής, ερμητικά αγιογραφικές εικόνες στην διαδραμάτιση ενός χτεσινού, πρώιμου,προαναγγελθέντος βίου, δραστικές αναμνήσεις στην λήθη του αδηφάγα ανθρωποκτόνου χρόνου, δύναμαι, όμως να τις κάνω ζωντανές, εικονισμένες υπομνήσεις για την ανείπωτη χαρά, που αιωρείτο αναστάσιμη στην κουρνιαχτή φάτνη της Χριστολογικής σου κρύπτης, ασπρόμαυρες φωτογραφίες, που διαθλαστικά αναγεννώνται έγχρωμες, στριφογυρίζουν αργά, αργόσυρτα στην αμετάκλητη ταχύτητα του χρόνου. Η κυρά Παρθένα ν' ασφυκτιά από ηδύτητα, που άφηνε πίσω της η πολυσήμαντη κι αγέρωχη θωριά σου, ο κυρ Γιώργος ο Μαρλάσης παράδοξα να ίπταται αγιοπνευματικά νεφελοσκεπής, ζητιανεύοντας παρακλητικά έναν προσευχητικό σου λόγο, η Εύχαρις, που συνέτριβε ανέκφραστα σκληραγωγικά το ασήμαντα,χοικό της Είναι στην οδοιπόρα άσφαλτο των ταπεινών βημάτων σου, η κυρά Όλγα, που ολόκληρη ζωή σ' επιζητούσε στην απνευμάτιστη ανασφάλεια της πρότερης, ερημικής ζωής της, χορεία χοικών ταξιαρχών η απόκρημνη, μοναστική σου ποίμνη, εκεί που, από αποπνευματισμένα νήπια μεταποιηθήκαμε σε χαροποιά ελπιδοφόροι άντρες, που θεώρησαν πλέον το ''θαρσείτε,'' ως το ταβάνι του απόκρυφου, πνευματικού κελλιού τους και το ''ανδρείζεσθε,'' ως το παραβολικό εφαλτήριο της υψωμένης, σταυρικά ανηφόρας, που χάσκει πλανεμένα δύσκολη στην αποσχηματοποιημένη, μικρόκοσμη, καθολική ζωή μας. Μάθαμε την Αλφαβήτα του Θεού στην βασανιστικά, καθηλωμένη συντριβή του δεσμώτη Εγώ μας, απεμπολήσαμε το δυνατόν, τις άκρως θελκτικές μας ερινύες στην μουτζουρωμένη άβυσσο των αμαρτοποιών παθών μας, εγκαθιδρύσαμε στην καρδιά μας τον Χριστό, ως φεγγοβολόντα εικόνισμα στις απροσχημάτιστες, επηρμένες αμαρτίες μας, μάθαμε κοντά σου ν' αναπνέουμε απόκοσμα ελεύθεροι, μέσα από τον ακάνθινο αγώνα της ανυστερόβουλης, αποκρυπτόγραφης πηγής σου. Φτιάξαμε νοητά, πνευματισμένες κιβωτούς με τα περίσσια αποθέματα της ικμάδας της διαβαστερής ματιάς σου, εκείνης, που έλαμπαν μέσα της ηλιόλουστες, Κυριακάτες λειτουργίες και Σαββατιάτικα, εξομολογημένα απογεύματα. Χριστουγεννιάτικες, παγωμένες συνευρέσεις και Πασχαλιάτικες αιωρημένες Αναστάσεις. Με τις ώρες περιμέναμε να γίνουμε λάθροι καταθέτες των εγωικών ισμών μας, το προσπαθούσαμε σχεδόν επαιτικά, να ξεχυλώσουμε τον χρόνο, που δαπάνησες ακούραστα στο σταυρικό ανηφόρι ενός βασάνου και αφιερωμένου βίου, όταν χαμογελούσες, πανηγύρια με σαντούρια και λαούτα χοροπηδούσαν μέσα στην μιζέρια της ξεψυχισμένης φαντασίας μας. Ουρανομήκη τεριρέμ ταξίδευαν απάνεμα στην οδό του Παραδείσου και προσευχητικές φωνές θριάμβου κραύγαζαν δυνατά την συντριβή της εκκοσμικευμένης ματαιότητας. Γινόμασταν παιδιά, που ψάχναν τον πατέρα να παρηγορηθούν επάνω του με τα ανόητα καμώματά τους, να παίξουν μ' ένα χάδι τον φτωχικό τους ζήλο και να φορτώσουν υποζύγια, αρμαθιές απρόβλεπτων, συνακολουθούντων και στιγμιαίων λογισμών. Ορθώς πατέρα μας μεγάλωσες και οικτρά, αχάριστα κι ευτελώς σε αποκαθηλώσαμε. Είσαι τόσο ζωντανός γητευτής της αναιμικής κι απρόσωπης ζωής μας και ζηλευτός κουρσάρος των εμπαθών, απενενοημένων λογισμών μας. Μεθύσαμε αγαπητικά στην γνώση των Πατερικών Αγίων μας, μας συνεπήρε απόκοσμα το ευγενές άρωμα Ορθοδοξίας, που προσεχτικά επιδαψίλευσες στην πτωτική ζωή μας. Χρόνια ολόκληρα κουβάλαγες στην πλάτη σου σταυρικές κι ανέξοδες ταμπέλες, που όψιμοι σταυρωτές σου φλυαρούσαν υποκριτικά στο χρονικό ενός προαναγγελθέντος κι αβίαστου θανάτου. Χιλιάδες ψυχές έγιναν κόμποι προσευχής στις νυχτερινές, απόκοσμες, παρακλητικές σου αποδράσεις και χιλιάδες στόματα ευφράνθηκαν από το υστέρημα της μοναστικής σου ποίμνης. Πάντα μ' εκείνο το τόσο αυθεντικό και γνήσιο χαμόγελο, που έσκαγες σε ανυπόφορα πνιγηρά, ερμητικές και μόνες παρουσίες. Τώρα είσαι πιο κοντά μας στην καθημερινή τράμπα της ζωής μας, σιωπηρός μοναχός στην θέα της νυχτός και σταυροκόπος προσκυνητής στα βάθεια της καρδιάς μας. Σε συναντώ στην προσευχή του Αποδείπνου και στην ασκητική του Μεσονυκτικού, χωρίς να δω όνειρα και θαυμαστά σημεία... Μα, ποιος επιτέλους νοιάζεται να πλειοδοτήσει μια κατάσταση, όταν από μόνη της είναι απτά αγιοπνευματισμένη! Σήμερα ξαναβρεθήκαμε, για να γιορτάσουμε την έξοδό σου στην Ζωή και το πέρασμα στην άλλη όχθη, αυτή, που όλοι γονυκλητικά ποθούμε, θερμοί κι ανάξιοι ικέτες της σταυρικής Αγάπης μας, στοιβαγμένες και αμετανόητες, ασκεπείς μονάδες του ουράνιου Πατρός μας. 


Προσερχόμαστε ανέξοδοι και φλύαροι εραστές μιας δηθενικής μετάνοιας, που ακόμα, για μια φορά δεν ήρθε, έχουμε, όμως την ελπίδα στο ακέραιο, πως ο Χριστός μας δεν θα μας αποστραφεί, η Παναγιά μας δεν θα πισωγυρίσει κι εσύ, ως ύστερος μεσίτης θα ευτυχίσεις πατρικά για τα πνευματικά σου τέκνα.


Εις το επανιδείν πατέρα


Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος


Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΠΡΑΞΙΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ 1870 - 1955



Ἐκκλησία Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν



ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΠΡΑΞΙΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ



Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Χρυσοστόμου Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ



Λέγει ὁ Μέγας Ἀπόστολος Παῦλος περὶ τοῦ Δικαίου Μωϋσέως, ὅτι προετίμησε μᾶλλον «συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ» (Ἑβρ. ια΄ 25-26). Τοῦτον τὸν Θεόπτην Προφήτην μιμησάμενος, ὁ Ἀοίδιμος Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, προετίμησεν ὑποστῆναι μυρίας κακουχίας καὶ διώξεις, ὁμοῦ μετὰ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, παρὰ νὰ ἀπολαμβάνῃ ἄνεσιν, τιμὰς καὶ πλούτη συσχηματιζόμενος μετὰ τῶν καινοτομησάντων Ἀρχιερέων. Ἐκ Μαδύτου τῆς ἑλληνικωτάτης Ἀνατολικῆς Θράκης καταγόμενος ὁ κατὰ κόσμον Χρυσόστομος Καβουρίδης, ἐγεννήθη τὴν ιγ΄ τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου τοῦ χιλιοστοῦ ὀκτακοσιοστοῦ ἑβδομηκοστοῦ ἔτους, ἡμέραν μνήμης τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, οὗ καὶ τὸ ὄνομα ἔλαβεν, ἐκ νεότητος δὲ αὐτοῦ ἀγαπήσας τὸν Θεὸν καὶ προσφέρειν θελήσας ἑαυτὸν εἰς τὴν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐσπούδασε τὴν Ἱερὰν Ἐπιστήμην τῆς Θεολογίας καὶ ἐχειροτονήθη Διάκονος τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, προβιβασθεὶς δὲ εἰς τὸν τοῦ Πρεσβυτέρου καὶ Ἐπισκόπου βαθμόν, διετέλεσε Μητροπολίτης Ἴμβρου, ὕστερον Πελαγονίας καὶ εἶτα Φλωρίνης, διαπρέψας κῆρυξ τῆς εὐσεβείας καὶ διδάσκαλος τῆς ἀρετῆς ἔργῳ καὶ λόγῳ. Κατ’ ἐπίγνωσιν δὲ ζηλωτὴς τῆς Πατρῴας Πίστεως ὑπάρχων ὁ Ἀοίδιμος, ἀντετάχθη εἰς τὰς ἐπιβουλὰς κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ συμμετεῖχεν εἰς τὴν συγκρότησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ὁποίας ἀργότερον Προήδρευσεν εὐκλεῶς, ἀναδειχθεὶς δὲ Ποιμὴν ἄριστος τοῦ λογικοῦ Ποιμνίου τοῦ Χριστοῦ ἐν τοῖς χαλεποῖς χρόνοις τῆς ἐκ τῆς ὀρθῆς Πίστεως ἀποστασίας καὶ ὑπερμαχήσας ἔργῳ καὶ λόγῳ τῆς Πατροπαραδότου Πίστεως ἄχρι γήρατος, ἕως οὗ ἐτελεύτησε τῇ ζ’ Σεπτεμβρίου τοῦ χιλιοστοῦ ἐννεακοσιοστοῦ πεντηκοστοῦ καὶ πέμπτου σωτηρίου ἔτους. Θεμελιωθείσης δ᾿ οὕτω περὶ αὐτοῦ αὐθορμήτως ὑπὸ συγχρόνων καὶ μεταγενεστέρων τῆς ἀναγνωρίσεως αὐτοῦ ὡς Ὁμολογητοῦ καὶ Θαυματουργοῦ, καὶ λαβόντες ὑπ᾿ ὄψιν καὶ ὅσα δι᾿ ἀναφορᾶς αὐτοῦ καὶ εἰσηγήσεως ἐξέθεσε καὶ Συνοδικῶς ἐβεβαιώσατο ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς κύριος Κυπριανός, περὶ κατατάξεως τοῦ εἰρημένου Ἱεράρχου ἐν τῇ τῶν Ἁγίων καί Ὁμολογητῶν Ἱεραρχῶν χορείᾳ διατυπούμενος, ἡ ἐλαχιστότης ἡμῶν ἁπάντων τῶν Ἐπισκόπων τῶν συγκροτούντων τὴν Ἁγίαν καὶ Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, ἀπιδόντες πρὸς τὴν θεάρεστον αὐτοῦ βιοτὴν καὶ πολιτείαν, τοὺς ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ εὐσεβείας ἀτρύτους αὐτοῦ ἀγῶνας καὶ καμάτους, καὶ περὶ τῆς πνευματικῆς ὠφελείας τῶν πιστῶν πρόνοιαν ποιούμενοι, καὶ διαφημισθείσης τῆς φήμης πρὸς ἡμᾶς, ὅτι τὰ τίμια αὐτοῦ Λείψανα, πλήρη εὐωδίας πνευματικῆς, ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πάρνηθος Ἀττικῆς, ἔνθα ὁ μακάριος ἐτάφη, ἐντὸς ἀργυρᾶς θήκης φυλάσσονται καὶ εἰς προσκύνησιν ὑπὸ τῶν πιστῶν πρὸς ἁγιασμὸν αὐτῶν ἤδη τίθενται, καὶ ὅτι θαυμάτων παρεκτικὰ ταῦτα ὁ Κύριος ἀνέδειξεν, ἔγνωμεν συνῳδὰ τοῖς πρὸ ἡμῶν Θείοις Πατράσι τῷ κοινῷ τῆς ᾿Εκκλησίας ἔθει κατακολουθοῦντες, τὴν προσήκουσαν τοῖς ἁγίοις ἀνδράσι καὶ τούτῳ ἀπονεῖμαι τιμήν. Διὸ καὶ ἀποφαινόμεθα Συνοδικῶς, θεσπίζομεν καὶ διορίζομεν καὶ ἐν Ἁγίῳ διακελευόμεθα Πνεύματι, ὅπως ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς εἰς αἰῶνα τὸν ἅπαντα, ὁ προῤῥηθεὶς ἀοίδιμος Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, συναριθμῆται τῷ χορῷ τῶν Ἁγίων καὶ Ὁμολογητῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἐτησίαις ἱεροτελεστίαις καὶ ἀγιστείας τιμώμενος παρὰ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῶν πιστῶν καὶ ὕμνοις ᾀσμάτων καὶ ἐγκωμίοις γεραιρόμενος τῇ ζ’ Σεπτεμβρίου, ἐν ᾗ τὸν βίον αὐτοῦ ἐτελεύτησεν, εἰς τιμὴν μὲν αὐτοῦ, δόξαν δὲ τοῦ ἐν Ἁγίοις θαυμαστοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ τοὺς Ἁγίους δοξάζοντος καὶ ἐνδοξαζομένου ἐν ταῖς ἁγίαις αὐτῶν μνήμαις καὶ ἱεραῖς πανηγύρεσι. Εἰς ἔνδειξιν δὲ τούτου καὶ βεβαίωσιν ἐγένετο καὶ ἡ παροῦσα Συνοδικὴ ἡμῶν Πρᾶξις, καταστρωθεῖσα καὶ ὑπογραφεῖσα ἐν τῷ ἱερῷ Κώδικι τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, τῇ η’ τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους δισχιλιοστοῦ καὶ δεκάτου ἕκτου. Ἐβεβαιώθη ἐν Πάρνηθι, ἐν ἔτει σωτηρίῳ δισχιλιοστῷ καὶ δεκάτῳ ἕκτῳ, κατὰ μῆνα Μάϊον, τῇ δεκάτῃ πέμπτῃ.



Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών


Ο ΑΓΙΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ



Ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ὁ Νέος Ὁ Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (1870-1955) 


«Μνήμη Δικαίου μετ᾿ Ἐγκωμίων » (Παροιμ. ι΄ 7) 



Σεβασμιώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι Ἀρχιερεῖς· 


Τίμιον Πρεσβυτέριον· 


Ὁσιώτατοι Πατέρες καὶ Μητέρες· 


Τέκνα ἀγαπητὰ τῆς Ἐκκλησίας μας· 



του Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Β' 


α. «Τὸ γὰρ βύσσινον τὰ δικαιώματα τῶν Ἁγίων»


Σήμερα, μέσα στὸ Φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἡ Νύμφη τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ, ἡ Ἁγιωτάτη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, πεποικιλμένη τῇ Θείᾳ Δόξῃ, καὶ φέρουσα περιβολὴν «βύσσινον λαμπρόν, καθαρόν· τὸ γὰρ βύσσινον τὰ δικαιώματα τῶν Ἁγίων ἐστι»1 , προσκαλεῖ καὶ προτρέπει τὰ Τέκνα Της νὰ συγκροτήσουν χορὸν πνευματικόν, νὰ κροτήσουν τὰς χεῖρας, καὶ νὰ πλέξουν Ἐγκώμια στὸν Νεοφανῆ Ἅγιον καὶ Πατέρα μας, στὸν Ὁμολογητὴν Ἱεράρχην Χρυσόστομον. 1. Ἀποκαλ. ιθ΄ 8. 3 4 Ναί· Ἐγκώμια πρέπουν καὶ στέφανοι Ἐπαίνων καὶ Εὐχαριστιῶν ἁρμόζουν στοὺς Δικαίους, διότι τὰ δικαιώματα οἱ ἀρετὲς τῶν Ἁγίων, στολίζουν τὸ λαμπρὸν καὶ καθαρὸν βύσσινον - βασιλικὸν ἔνδυμα τῆς Αἰώνιας Νύμφης τοῦ Χριστοῦ. Πράγματι, «Μνήμη Δικαίου μετ᾿ Ἐγκωμίων»2 · ἡ ἀνάμνησις τοῦ Δικαίου καὶ Ἐναρέτου καὶ Ἁγίου ἐν Χριστῷ, ἔστω καὶ ἐὰν Αὐτὸς δὲν εὑρίσκεται ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν σωματικῶς, εἶναι εὐχάριστος, εὔφημος, οἰκοδομητική, συνοδεύεται ἀπὸ εὐγνώμονα ἐγκώμια, καὶ εἶναι παντοτινὴ - αἰώνια. 2. Παροιμ. ι΄ 7. 5 β. 


Ποῖος ἄλλος Ἱεράρχης...; 



Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί μου· Καὶ ποῖος ἆρά γε ἄλλος Δίκαιος στὴν Ἑλλάδα μας, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, θὰ συνεκέντρωνε τόσα δικαιώματα - ἀρετές, τόσα χαρίσματα καὶ δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε ἡ Μνήμη αὐτοῦ νὰ γίνεται καὶ νὰ τελῆται μὲ Ἐγκώμια καὶ λατρευτικὲς Συνάξεις; Ποῖος ἄλλος, εἰ μὴ ὁ Ἁγιώτατος Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης Χρυσόστομος;... Ὁ Ποιμὴν Αὐτὸς ὁ Καλός, ὁ θυσιασθεὶς πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως ὑπὲρ τοῦ λογικοῦ Αὐτοῦ Ποιμνίου· ὁ ἀναβλαστήσας ἐκ τῶν εὐσεβεστάτων Γεωργίου καὶ Μελπομένης Καβουρίδου ἐκ Μαδύτου τῆς Θράκης· ὁ σπουδάσας καὶ ἀριστεύσας καὶ διακριθεὶς ἐν σοφίᾳ, εὐρυμαθείᾳ καὶ ἤθει φωτεινῷ εἰς τὴν περιώνυμον τότε Σχολὴν τῆς Χάλκης· ὁ κοσμήσας ὡς Ἱεράρχης τὶς εὐκλεεῖς Μητροπόλεις τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τῆς ἱστορικῆς λέγω Ἴμβρου, τῆς ἑλληνικωτάτης Πελαγονίας καὶ τῆς ἀκριτικῆς Φλώρινας· ὁ ἐγκαταλείψας τὴν Ἡμερολογιακὴ-Ἑορτολογικὴ Καινοτομίαν κατὰ τὸ ἔτος 1935 καὶ ἡγηθεὶς θεοφιλῶς τῆς Μαρτυρικῆς Ἐκκλησίας μας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων μέχρι τῆς ὁσιακῆς Κοιμήσεως Αὐτοῦ, κατὰ τὴν 7ην Σεπτεμβρίου 1955 ἐκ. ἡμ. Ποῖος ἄλλος Ἱεράρχης ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, λόγῳ τῆς πυκνότητος καὶ δαψίλειας τῶν θείων δωρεῶν, ἀνεδείχθη εἰς πόλιν ἐπάνω ὄρους κειμένην 3 ; Ποῖος ἄλλος, εἰ μὴ ὁ ἐν Ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Χρυσόστομος ὁ Νέος;... Τὸ σκεῦος αὐτὸ τῆς Χάριτος, ὁ θεοκίνητος Ἱεράρχης, ὁ ἀναλωθεὶς ἐπὶ εἰκοσαετίαν ὁλόκληρον εἰς σθεναροὺς ἀγῶνας ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καὶ κατὰ τῆς οἰκουμενιστικῆς Καινοτομίας· ὁ ἐξορισθεὶς δύο φοράς, τὸ 1935 καὶ τὸ 1951, εἰς προκεχωρημένην μάλιστα ἡλικίαν· ὁ ὑψωθεὶς εἰς τὸ εὐκλεὲς βάθρον τῶν Προμάχων τῆς Ἀποστολικῆς, Πατερικῆς καὶ Συνοδικῆς Παραδόσεως· ὁ διαλάμψας ὡς φαεινοτάτη Ἐκκλησιαστικὴ καὶ Ἐθνι- κὴ Μορφή, ὡς ρήτωρ γλαφυρώτατος καὶ ὡς συγγραφεὺς πολυγραφώτατος καὶ καταλιπὼν ὡς ἐντρύφημα τῶν εὐσεβῶν ὑπὲρ τὰς χιλίας πεντακοσίας (1.500) σελίδας σὲ βιβλία, περιοδικὰ καὶ ἐπιστολές· ὁ ἐλέγξας σθεναρῶς τοὺς Καινοτόμους καὶ καθαιρέσας τῇ δυνάμει τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τὶς πλάνες καὶ κακοδοξίες τῆς Δύσεως. Ποῖος ἄλλος κατέστησε ἑαυτὸν τόσον εὐρὺ θησαυροφυλάκιον τῶν ἀγαθῶν, τῶν πολυειδῶν Χαρισμάτων τῆς Παναγίας Τριά- δος, ὥστε νὰ ἀποτελῆ τὸ φῶς τοῦ κόσμου 4 ; Ποῖος ἄλλος, εἰ μὴ ὁ Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης μας Χρυσόστομος ὁ Θαυματουργός;... Ὁ Δοῦλος αὐτὸς ὁ πιστὸς καὶ φρόνιμος καὶ ἀγαθός, ὁ πιστὸς καὶ καλὸς αὐτὸς Οἰκονόμος τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ 5, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη καὶ ἐτάφη ὁσιακῶς, φέρων τοὺς πολλαπλοῦς στεφάνους τῆς θείας Δόξης καὶ ἐγκαθιδρυθεὶς εὐθὺς στὴν Κοινὴ Συνείδησι τοῦ εὐσεβοῦς Λαοῦ ὡς Ἅγιος, ὡς Μάρτυς, ὡς Ὁμολογητής, ὡς Θεολόγος τῆς Παραδόσεως, ὡς Διακεκριμένο Μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ.4. Πρβλ. Ματθ. ε΄ 14. 5. Πρβλ. Ματθ. κδ΄ 45, κε΄ 21· Λουκ. ιβ΄ 42· Α΄ Πετρ. δ΄ 10· Α΄ Κορινθ. δ΄ 1. 7 


γ. Ἀπὸ τὴν «τοπικὴ» στὴν «καθολικὴ» βίωσι τῆς Ἁγιότητος 



Ἔκκλησις πρὸς τοὺς ἀμφισβητοῦντας. Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ· Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς συνήγαγε σήμερα στὴν μεγάλη αὐτὴ Λειτουργικὴ Σύναξι, προκειμένου νὰ τιμήσουμε μετ᾿ Ἐγκωμίων τὴν Μνήμη τοῦ Δικαίου καὶ Ἁγίου Χρυσοστόμου τοῦ Νέου. Ἡ τιμὴ αὐτή, μάλιστα ἐν Ἐκκλησίᾳ Μεγάλῃ καὶ ἐν συλλειτουργίᾳ πολυαρχιερατικῇ καὶ διορθοδόξῳ, ἐπισφραγίζει, ἐπιβεβαιώνει καὶ ἐπισημοποιεῖ τὴν τοπικὴ βίωσι6 τῆς Ἁγιότητος τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου, δηλαδὴ αὐτὸ τὸ βίωμα καὶ τὴν πίστι καὶ τὴν αἴσθησι, τὰ ὁποῖα ἀπὸ τῆς Κοιμήσεως Αὐτοῦ ἐξεφράζοντο ἀβιάστως καὶ ἐξακολουθητικῶς σὲ τοπικὸ καὶ ὁπωσδήποτε περιωρισμένο ἐπίπεδο. Ἡ Ἁγιότης αὐτὴ διαπιστώνεται καὶ μαρτυρεῖται πρωτίστως ἀπὸ τὰ ἱερὰ Λείψανα τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου, τὰ ὁποῖα εὐωδιάζουν καὶ θαυματουργοῦν· ἐπίσης, διαπιστώνεται καὶ μαρτυρεῖται ἀπὸ ἄλλες Ἅγιες Μορφὲς τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας μας, μεταξὺ τῶν Ὁποίων καὶ ὁ γνωστὸς Ἅγιος Γέρων Ἰωάννης (Βαξεβανόπουλος, † 27.1.1966) τῆς Ἀμφιάλης. Χρέος μας σήμερα εἶναι νὰ προβοῦμε στὴν Διακήρυξι τῆς Ἁγιότητος τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου μας, ὥστε νὰ ἐνημερωθῆ τὸ σύνολο τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ διευρυνθῆ ἡ τιμὴ καὶ ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου, προκειμένου πλέον νὰ μεταβοῦμε ἀπὸ τὴν τοπικὴ βίωσι, στὴν καθολικὴ βίωσι τῆς μεγάλης αὐτῆς δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο. Θὰ πρέπει ὅμως νὰ εἴμεθα εἰλικρινεῖς ἔναντι τῆς Ἱστορίας. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἀποκρύπτεται, ὅτι ὁ Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης μας, ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος, εἶχε πολεμηθῆ καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ πολεμῆται καὶ νὰ ἀμφισβητῆται ὄχι μόνον ἀπὸ τοὺς καινοτόμους Οἰκουμενιστάς, πρᾶγμα εὔλογον, ἀλλὰ παραδόξως καὶ ἀπό τινας Ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦν μὲν τὸ Πάτριο Ἡμερολόγιο, ἀλλὰ δὲν ἔχουν Εὐχαριστιακὴ Κοινωνία μὲ τὴν Ἱερὰ Σύνοδό μας. Οἱ αἰτιάσεις τῶν Ἀδελφῶν μας αὐτῶν ἔχουν τυποποιηθῆ, ἔχουν δηλαδὴ λάβει στερεότυπον χαρακτῆρα, ἐπαναλαμβάνονται ἐπὶ ὀγδονταετίαν ἀδιακόπως καὶ διακρίνονται ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν γιὰ τὴν ἄγνοια ἢ παραθεώρησι τῶν πατερικῶν καὶ ἐπιστημονικῶν κριτηρίων καὶ κανόνων προσεγγίσεως καὶ κατανοήσεως μιᾶς προσωπικότητος –καὶ μάλιστα πολυέδρου, πολυδιαστάτου καὶ χαρισματικῆς· ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ ἀπὸ ἕναν «ζῆλον, οὐ κατ᾿ ἐπίγνωσιν», ἕναν «ζῆλον πικρὸν»7 , ὁ ὁποῖος ἐμφορεῖται συνήθως ἀπὸ ἔμμονες προκαταλήψεις καὶ ὑποψίες, ἐνίοτε δὲ ἀπὸ ἀδικαιολόγητη ἐμπάθεια καὶ νοσηρὰ ἐσωστρέφεια καὶ ἀπομονωτισμό. Εἶναι γνωστὴ παλαιόθεν ἡ ἰδιάζουσα αὐτὴ συμπτωματολογία, τὴν ὁποία περιέγραφε ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος ὡς ἑξῆς: «ζῆλος καὶ ἔρις καὶ διχοστασίαι (διχόνιαι)»· « ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, ἐριθεῖαι (φατριασμοί), διχοστασίαι, αἱρέσεις (διαφωνίαι)»8. Τί συμβαίνει λοιπόν;... Ὁ Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης μας παρερμηνεύεται συστηματικῶς ὑπό τινων Ἀδελφῶν μας. Ἀπευθύνουμε, ἐπὶ τῇ σημερινῇ ἱστορικῇ εὐκαιρίᾳ, Ἔκκλησιν Ἀγάπης πρὸς τοὺς Ἀδελφούς μας αὐτούς: Ἀναθεωρήσατε τὰ κριτήριά Σας! Ἀκόμη καὶ τὰ πιθανὰ λάθη ἑνὸς ὁπωσδήποτε μὴ ἀλαθήτου ἀνθρώπου - Ἱεράρχου ἐξανεμίζονται τόσον πρὸ τῆς μεγίστης προσ- φορᾶς Αὐτοῦ στὴν Ἐκκλησία, ὅσον καὶ πρὸ τῶν ἀναμφισβητήτως ἀγαθῶν Αὐτοῦ προθέσεων καὶ τῆς τελικῆς Αὐτοῦ Καλῆς Ὁμολογίας. Ἔστω καὶ ἐὰν θὰ ἐξελαμβάνοντο ὡς λάθη διατυπώσεις τινὲς Αὐτοῦ ἐκκλησιολογικές, πάντως δὲν ἦσαν αἱρέσεις καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει, αὐτὲς ἔχουν ἤδη ξεπερασθῆ, τὸ δὲ ζητούμενον σήμερα εἶναι ἡ ἕνωσις καὶ ἑνότης μας καὶ ἡ κοινὴ στάσις μας ἔναντι τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 7. Ρωμ. ι΄ 2· Ἰακώβ. γ΄ 14. 8. Α΄ Κορινθ. γ΄ 3·Γαλ. ε΄ 20


δ. Ἱστορικὸ Γεγονὸς μὲ πολλαπλᾶ «Μηνύματα»



Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε καὶ Πατέρα μας· Ἅγιοι Ἀριερεῖς, Πατέρες καὶ Μητέρες· Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές· «Αὕτη ἡ ἡμέρα, ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ»!... Ἡ σημερινὴ Πρᾶξις τῆς Διακηρύξεως τῆς Ἁγιότητος τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου καὶ Πρωθιεράρχου μας ἀποτελεῖ ἕνα Ἱστορικὸ Γεγονὸς μὲ πολλαπλᾶ Μηνύματα: τόσο πρὸς τὰ ἔσω τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ἀνανεώνει τὴν εὐγνώμονα ἀναφορὰ πρὸς τοὺς συγχρόνους Πατέρας μας καὶ ἀναζωπυρώνει τὸν ἔνθεο καὶ ἅγιο ζῆλο τῆς Γνησίας Ὀρθοδό- ξου Ὁμολογίας· ὅσο καὶ πρὸς τὰ ἔξω τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ὑπομιμνήσκει στοὺς καινοτόμους Οἰκουμενιστάς, ὅτι ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Συνείδησις παραμένει ἀνύστακτος καὶ γρηγοροῦσα καὶ κατακρίνουσα καὶ ἀπορρίπτουσα τὶς ποικίλες συγκρητιστικὲς ἔκτροπές τους. Ἐν κατακλεῖδι, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ Διακήρυξις τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου τοῦ Νέου θὰ ἐφελκύση στὴν Ἱερὰ Σύνοδό μας, ἀλλὰ καὶ στοὺς Ὁμοδόξους Ἀδελφούς μας δαψίλειαν Χάριτος καὶ Εὐλογίας, πρὸς συνέχισιν τῆς Μαρτυρίας μας ἐν Ἀγάπῃ καὶ Ἀληθείᾳ. ῾Η Πρᾶξις αὐτή, τρεῖς ἑβδομάδες πρὸ τῆς λεγομένης Μεγάλης Συνόδου τῶν Οἰκουμενιστῶν9 , μόνον ὡς σημεῖον δύναται νὰ χαρακτηρισθῆ καὶ ὡς ἔκφρασις τῆς εὐδοκίας τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν! 


Ἐπίμετρον. Σημεῖά τινα καὶ Θαύματα



1. Διήγησις Μελπομένης Ζαχαρίου, ἀνεψιᾶς τοῦ Ἁγίου «...Εἶχε [ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος] Ἐξομολόγο τὸν π. Ἰωάννη [Βαξεβανόπουλο, τῆς Ἀμφιάλης]... Καὶ ὁ π. Ἰωάννης τὸ μεσημέρι μετὰ τὸ φαγητὸ ἔπεσε νὰ ξεκουρασθῆ... Καὶ βλέπει ἕνα ὄνειρο... Βλέπει ὅτι βρέθηκε σὲ μεγάλη πεδιάδα... Στὸ μέσον δύο νέοι κάρφωναν ἕνα θρόνο... Καὶ λένε στὸν π. Ἰωάννη: “Βοήθησέ μας νὰ τὸν τελειώσουμε γρήγορα!...”. Καὶ ὁ π. Ἰωάννης ἀκούμπησε τὸ χέρι του νὰ στηριχθῆ ἐπάνω στὸν θρόνο [,ὥστε] νὰ μὴ κουνιέται ὅταν καρφώνουν... Δὲν πρόλαβε καὶ λένε: “Ἕτοιμος εἶναι...”. ...Ἔλαμπε ὁ θρόνος... Καὶ ἔσκυψε ἀπὸ κάτω νὰ δῆ ποῦ ἔβαλαν τὰ φῶτα, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχαν φῶτα... Ὁ θρόνος ὅμως ἔλαμπε... Λένε [στὸν π. Ἰωάννη]: “Πήγαινε νὰ τὸν εἰδοποιήσης... Εἶναι ἕτοιμος ὁ θρόνος του...”. Λέει [ὁ π. Ἰωάννης]: “Ποιόν [νὰ εἰδοποιήσω];...”. Λένε: “Τὸν ἅγιο Φλωρίνης...”. Λέει: “Ἐσεῖς ποιοί εἶσθε;...”. Λένε: “Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος καὶ ἐγὼ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος...”. [Λέει ὁ π. Ἰωάννης]: “Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ πάω νὰ τοῦ τὸ πῶ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα... Νὰ τοῦ τὸ πῆτε Ἐσεῖς...”. [Λένε]: “Κι ἐμεῖς θὰ τοῦ τὸ ποῦμε, ἀλλὰ νὰ τοῦ τὸ πῆς κι ἐσύ...”. Ξύπνησε ὁ π. Ἰωάννης καὶ ἐσκέπτετο: “Πῶς νὰ τοῦ τὸ πῶ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα;...”. Δὲν ἤθελε νὰ τοῦ τὸ πῆ... Φοβότανε... Ἐν τῷ μεταξύ, ἐνῶ σκεπτόταν αὐτό, πάει ὁ θυρωρὸς ἀπὸ τὰ Γραφεῖα καὶ τοῦ λέει: “Νὰ ἔλθης στὸ σπίτι τοῦ Σεβασμιωτάτου, γιατὶ σὲ θέλει...”. [ Ὁ π. Ἰωάννης σκέφθηκε:] “ Ἔ, καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ ἴσως μπορέσω νὰ τοῦ τὸ πῶ, τὸ ὄνειρο ποὺ εἶδα...”. Ἦρθε λοιπὸν στὸ σπίτι [στὴν Κυψέλη]... Ὁ θεῖος [ὁ Ἅγιος] ἔκανε περίπατο πάντοτε τὸ ἀπόγευμα μία ὥρα... Ἀλλά, ἄργησε πολὺ ἐκεῖνο τὸ βράδυ καὶ βιαζόταν ὁ π. Ἰωάννης, γιατὶ καθόταν μακριὰ στὴν Νέα Ἀμφιάλη, πάνω, μετὰ τὸν Πειραιᾶ... Σηκώθηκε νὰ φύγη... Ἐν τῷ μεταξὺ ἦρθε ὁ θεῖος καὶ πήγανε μέσα... Ἔκαναν μία ὥρα σχεδόν... Στὸ τέλος λοιπὸν τοῦ λέει [ὁ π. Ἰωάννης]: “Σεβασμιώτατε, Σᾶς εἶδα σ᾿ ἕνα ὄνειρο, ἀλλὰ διστάζω νὰ Σᾶς τὸ πῶ...”. [Τοῦ λέει ὁ Ἅγιος:] 11 “ Ὄχι, θέλω νὰ μοῦ τὸ πῆτε... Τὸ ἀπαιτῶ, θέλω νὰ μοῦ τὸ πῆτε...”. Λέει [ὁ π. Ἰωάννης]: “Σᾶς εἶδα αὐτὸ καὶ αὐτὸ τὸ ὄνειρο...”. Λέει [ὁ Ἅγιος]: “Τὸ ξέρω... Ἐκλήθην... Θὰ φύγω, γι΄ αὐτὸ Σᾶς κάλεσα, νὰ ἐξομολογηθῶ...”». (Ἀπομαγνητοφώνησις) 


2. Διήγησις Ἀδελφότητος Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου 



«Ὁ ἅγιος Φλωρίνης, κατὰ τὴν εὐσεβῆ ἐπιθυμίαν Αὐτοῦ, ὅταν ἐκοιμήθη τὸ 1955, ἐτάφη εἰς τὴν Ἱερὰν Μονήν μας, ἔμπροσθεν τοῦ παλαιοῦ Ναοῦ (ΙΒ΄ αἰ.) τοῦ Ἁγίου Νικολάου, εἰς μέγα κοινοτάφιον... Ἀρκετὰς ἡμέρας μετά, θέλων νὰ ἑτοιμάση τὸν τάφον διὰ τὸ τεσσαρακονθήμερον Μνημόσυνον, ὁ π. Μερκούριος Καλοσκάμης κατῆλθε διὰ κλίμακος εἰς τὸ κοινοτάφιον καὶ εἶδεν, ὅτι ὁ νεκρὸς ἦτο ἀναλλοίωτος, τὸ δὲ πρόσωπον Αὐτοῦ ἦτο ἱδρωμένον καὶ ἀνέδιδεν εὐωδίαν τινά... Τοῦτο πολλάκις διηγεῖτο καὶ ὁ Πνευματικὸς τοῦ π. Μερκουρίου, ὁ π. Παΐσιος Φ. ...». «Τὸ 1960 ἔγινεν ἡ ἐκταφὴ τοῦ ἁγίου Φλωρίνης... Τότε ἡ Ἱερὰ Μονή μας δὲν εἶχεν ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ, ἐκτίζετο... Πολλοὶ ἐργάτες εὑρίσκοντο εἰς τὸ κτήριον καὶ ἔκτιζαν πέτρες... Ἐξῆλθεν ὅμως ἐκ τοῦ μνήματος καὶ τῶν ἱερῶν Λειψάνων τόση εὐωδία, ὥστε ὅλοι οἱ ἐργάτες κατέβησαν διὰ νὰ ἴδουν τὶ συμβαίνει... Τὴν ὑπερφυσικὴν καὶ δυνατὴν αὐτὴν εὐωδίαν ἠσθάνθησαν καὶ οἱ παρευρισκό- μενοι Ἱερεῖς, αἱ Μοναχαὶ καὶ οἱ συγγενεῖς...». «Πολλοὶ πολλάκις αἰσθάνονται εὐωδίαν, ὅταν προσκυνοῦν τὰ ἱερὰ Λείψανα τοῦ ἁγίου Φλωρίνης... Τοῦτο ἐπίσης συμβαίνει τὴν ἡμέραν τῆς Μνήμης τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου... Τοῦτο ἔγινεν ἰδιαιτέρως αἰσθητὸν κατὰ τὸν ἑορτασμὸν τῶν πεντήκοντα ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἱερᾶς Κοιμήσεως Αὐτοῦ, ἤτοι τὸ ἔτος 2005...». «Ἡ Γερόντισσα Κ.Ζ. εἶχεν εὕρει τὸ ἔτος 1944, κατὰ τοὺς βομβαρδισμούς, ἕνα ὀρφανὸν τετραετὲς κοράσιον, τὸ ὁποῖον προστάτευεν... Ὅταν ἡ Γερόντισσα ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονήν μας, ἔφερε μαζί της καὶ τὸ ὀρφανὸν αὐτό, διὰ νὰ μείνη... Τὸ κοράσιον ὅμως ἐδαιμονίζετο, ἐβασανίζετο, διότι ἐκοινώνει τῶν Ἁγίων Μυστηρίων ἐνῶ ἦτο ἀβάπτιστον, ἐν ἀγνοίᾳ βεβαίως αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς Ἀδελφότητος... Μετὰ τὴν Κοίμησιν καὶ τὴν ταφὴν τοῦ ἁγίου Φλωρίνης, ἐφανερώθη ὁ Ἅγιος εἰς τὸν ὕπνον τῆς βασανιζομένης ὀρφανῆς καὶ τῆς εἶπε: “Νὰ εἴπῃς εἰς τὸν Γέροντα Παρθένιον, τὸν Κτήτορα τῆς Μονῆς, νὰ κοιτάξη εἰς τὸ Ἱερὸν Πηδάλιον τὸν τάδε Ἱερὸν Κανόνα...”. Ὁ Γέροντας πράγματι ἐκοίταξε καὶ ἀνέγνωσεν, ὅτι ἐὰν ὑπάρχη ἀμφιβολία 12 διὰ τὸ ἐὰν ἔχη βαπτισθῆ ἢ ὄχι κάποιος, τότε ἐπιτρέπεται αὐτὸς νὰ βαπτισθῆ... Κατόπιν αὐτῆς τῆς πληροφορίας, ἐβάπτισαν τὴν ὀρφανὴν καὶ μετὰ τὸ Βάπτισμα ἔφυγε τὸ δαιμόνιον. Ἡ ἰαθεῖσα τόσον θαυμαστῶς ἔγινεν ἐν καιρῷ καὶ Μεγαλόσχημος Μοναχή...». 

3. Διήγησις Ἐ. Γ. 



«Θαῦμα σὲ δαιμονιζομένη κατὰ τὴν ἐκταφὴ τοῦ Ἁγίου πιστοποίησε καὶ ὁ κεκοιμημένος Ἅγιος Χίου Στέφανος σὲ προσωπική μας συνομιλία στὴ Χίο». «...Ἕνα χαριτωμένο στιγμιότυπο μὲ ἕναν ἐκ τῶν ἐργατῶν μιᾶς οἰκοδομῆς ποὺ ἔτυχε νὰ οἰκοδομεῖται πλησίον τοῦ Μοναστηρίου, καὶ ὁ ὁποῖος ἦταν “Ματθαιϊκός”. Κατὰ τὴν ἐκταφὴ τῶν Ἁγίων Λειψάνων αἰσθάνθηκε τὴν εὐωδία... Πῆγε νὰ δεῖ ἀπὸ κοντὰ τὸ φαινόμενο... Ἔπειτα τὸ διηγήθηκε στοὺς “Ματθαιϊκούς”, οἱ ὁποῖοι γι᾿ αὐτὸ ποὺ εἶπε τοῦ διάβασαν συγχωρητικὴ εὐχή...». 


+ Τῷ δὲ Θεῷ δόξα καὶ εὐχαριστία! Ἀμήν!



Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός Β'
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών


Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΟΣ ΕΠΑΙΝΟΣ ΑΛΗΘΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ



Λόγος στὸν Ἑσπερινὸ Ἁγιοκατατάξεως τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου 



Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε τῆς Ἐκκλησίας μας κ. Καλλίνικε·


Πανιερώτατε Μητροπολῖτα καὶ Πρωθιεράρχα τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς κ. Ἀγαθάγγελε·

Θεοφιλέστατοι Ἐπίσκοποι, Ἀντιπρόσωποι τοῦ Μακαριωτάτου κ. Βλασίου καὶ τῆς κατὰ Ρουμανίαν Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας·

Σεβασμιώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν·

Τίμιον Πρεσβυτέριον, σεπτὴ Διακονία,

Ὁσιωτάτη Καθηγουμένη καὶ Ἀδελφότης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ταύτης,

Μοναχικὴ χορεία, Λαὲ τοῦ Κυρίου, ἀγαπητοὶ Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές·



του +Ἐπισκόπου Φιλίππων Ἀμβροσίου


Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, ὁ διαπρύσιος τῆς Ἀληθείας Κήρυκας καὶ Διδάσκαλος, βεβαιώνει ὅτι: «οἱ διὰ τὴν ἀλήθειαν καὶ διὰ τὴν εἰς Χριστὸν Ὁμολογίαν πάσχοντές τι δεινὸν καὶ ὑβριζόμενοι, οὗτοι μάλιστά εἰσιν οἱ τιμώμενοι» (PG, τ. 59, στλ. 321: Εἰς τὸ Κατὰ Ἰωάννην, Ὁμιλία ΝΘ’, παρ. α’). Καὶ ἡμεῖς, συναχθήκαμε ἅπαντες ἐδῶ, στὸν ἅγιο τοῦτο τόπο, προερχόμενοι ἀπὸ ἐγγὺς καὶ ἀπὸ μακράν, ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικό, τὴν Ἐκκλησία μας καὶ τὶς Ἀδελφὲς Ἐκκλησίες τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων, γιὰ νὰ ἐκπληρώσουμε ὀφειλόμενο χρέος τιμῆς τοῦ μεγαλυτέρου καθ’ ἡμᾶς, γιὰ τὸν χῶρο μας, Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου, ὁ ὁποῖος καὶ ἔπαθε δεινῶς καὶ ὑβρίσθη, ὥστε νὰ ὁμοιάσει στὸν φερώνυμο Ἅγιό του. Καὶ ἀναφερόμεθα βεβαίως στὸν διακηρυσσόμενο ὑπὸ τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας μας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος Μητροπολίτη Χρυσόστομο τὸν Καβουρίδη, τὸν ἀπὸ Ἴμβρου καὶ Τενέδου, ἀπὸ Πελαγωνείας καὶ ἀπὸ Φλωρίνης μαρτυρικὸ Ἡγέτη καὶ ἀλησμόνητο Πρωθιεράρχη ἡμῶν, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη πρὸ ἑξηκονταετίας ὅλης! Αὐτὸν ποὺ ἐκλεισε τὸν ἱερὸ Ἀγῶνα ὑπὲρ τῶν Παραδόσεων τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀλλὰ καὶ τῆς Πατρίδος· Αὐτὸν ποὺ ὅλη τὴν ζωή του τὴν πέρασε ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ· Αὐτὸν ποὺ ἀγωνίσθηκε ἔμπρακτα μὲ ζῆλο, ἀλλὰ καὶ μὲ σύνεση, μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ ἡρωϊσμὸ καὶ αὐταπάρνηση, μὲ θυσίες, διώξεις καὶ ἐξορίες, μὲ στερήσεις καὶ θλίψεις· Αὐτὸν ποὺ ἔθεσε ὅλα ὡς δεύτερα, ἐνώπιον τῆς Ὁμολογίας τῆς Ἀληθείας τῆς Πίστεως, χάριν τοῦ μικροῦ Ποιμνίου, χάριν τῶν διωκομένων καὶ περιφρονημένων ὑπὸ πάντων Γνησίων Ὀρθοδόξων, τῶν γνωστῶν ὡς Παλαιοημερολογιτῶν· Αὐτὸν ποὺ προτίμησε «συγκακουχεῖσθαι μᾶλλον τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἤ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας, ἤτοι ἐπιγείων, ἀπόλαυσιν» (Ἑβρ. ια’ 25). Αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἔφερε ὡς διάδημα πολυτίμων λίθων ὄχι ἐγκόσμια ἀγαθά, πλοῦτο, πολυτέλεια, δόξα κοσμική, κέρδη καὶ ὀφέλη, ἀλλὰ ποὺ στολιζόταν κατὰ τὸν «ἔσω ἄνθρωπο» μὲ σεμνοπρέπεια καὶ ἀκεραιότητα, μὲ ἐντιμότητα καὶ εἰλικρίνεια, μὲ ἐμβρίθεια καὶ συγκρότηση θαυμαστή, μὲ ἐξαίρετο ἐκκλησιαστικὸ ἦθος, μὲ φιλοπατρία καὶ φιλανθρωπία, μὲ μία σπάνια καὶ ζηλευτὴ εὐγένεια καὶ ἀξιοπρέπεια, ἀλλὰ καὶ μὲ μία ἀπαστράπτουσα ἀνδρεία, καὶ μὲ ἕναν παλλόμενο ἡρωϊσμὸ ψυχῆς! Προσήλθαμε ὡς τέκνα εὐγνωμοσύνης καὶ ὑπακοῆς, γιὰ νὰ ἐκφράσουμε υἱϊκὴ ἀγάπη καὶ θαυμασμὸ στὸν Πνευματικό μας Γεννήτορα, Πάτρωνα καὶ Ὁδηγό, νὰ ἀσπασθοῦμε τὰ εὐώδη Λείψανά του, τὸ ἅγιο Εἰκόνισμά του, τὰ πολύτιμα Ἱερά του, νὰ τιμήσουμε τὴν ἄχραντη ψυχή του, ποὺ ἀγάλλεται ἐν Οὐρανοῖς μετὰ τῶν Ὁμολογητῶν Πατέρων τῆς Ὀρθοδοξίας μας, μὲ πλῆθος στρατιᾶς Οὐρανίων Ἀγγέλων στὸ ὑπερουράνιο Θυσιαστήριο! Ὄχι γιὰ νὰ τὸν «ἁγιοποιήσουμε», διότι ὁ Θεὸς τὸν ἁγίασε καὶ δόξασε, ἀλλὰ γιὰ νὰ διακηρύξουμε καὶ ἐπισήμως, εὐτόλμως καὶ εὐθαρσῶς τὴν βεβαίωση τοῦ θείου Δοξασμοῦ του καὶ τὴν συγκατάλεξή του στὸ Ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ τοῦτο, γιὰ νὰ λάβουμε χάριν καὶ ἔλεος, νὰ δεχθοῦμε τὴν θεοπειθῆ εὐλογία του, νὰ τοῦ δώσουμε κι ἐμεῖς οἱ ταπεινοὶ χαρά, νὰ τοῦ ἀποδείξουμε ὅτι ἄν καὶ περιπέσαμε ἴσως σὲ λάθη καὶ σφάλματα, ὅμως προσπαθήσαμε καὶ προσπαθοῦμε νὰ τηρήσουμε τὴν Παρακαταθήκη του ἀλώβητη. Σὲ μία μάλιστα συγκυρία θαυμαστή: Παραμονὲς τῆς Κυριακῆς τῆς Σαμαρείτιδος, ὅπως ἀκριβῶς τότε, τὸ 1935, ὅταν ὁ Στυλοβάτης αὐτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας διακήρυττε μὲ τοὺς συναγωνιστές του ἐπίσημα, ὅτι ἀποκηρύττει τοὺς Καινοτόμους καταπατητὲς τῶν θείων προσταγμάτων καὶ ἀναλαμβάνει τὴν διαποίμανση τῶν Προβάτων τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ ἀγάπη γιὰ Χριστό, Ἐκκλησία καὶ Ἑλλάδα. Μὲ θερμουργὸ Πίστη, μὲ φλογερὴ Ἀγάπη, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀκράδαντη Ἐλπίδα, ἀναφώνησε ὡς ἄλλος Ἀρχάγγελος, ὡς ἄλλη Σάλπιγγα τοῦ θείου Πνεύματος, ὡς ἄλλος Φύλακας καὶ Ποιμένας ἐφάμιλλος τῶν ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ, Μελετίου τοῦ Πηγᾶ, ἤ καὶ Κυρίλλου τοῦ Λουκάρεως: «Μὴ μεταίρωμεν (μὴ μετατοπίζουμε) ὅρια αἰώνια, ἅ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν, ἀλλ’ εἴκωμεν (ἄς μένουμε σταθεροὶ) πανταχοῦ τοῖς τοῦ Πνεύματος νόμοις!» (Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, PG, τ. 59, στλ. 63: Εἰς τὸ Κατὰ Ἰωάννην, Ὁμιλία Ζ’, παρ. α’). Μὴ διασαλεύσουμε τὴν ἀπ’ αἰῶνος ἑορτολογικὴ τάξι τῆς Ἐκκλησίας, τὴν συνυφασμένη μὲ τὸν Πασχάλιο Κανόνα τῆς Ὀρθοδοξίας μας, μὴ φανοῦμε «ἄδικοι» στὰ μικρὰ καὶ «ἐλάχιστα», διότι δὲν θὰ κρατήσουμε, οὔτε θὰ μᾶς ἐμπιστευθοῦν τὰ «πολλὰ» καὶ μεγάλα! (Πρβλ. Λουκ. ιστ’ 10). Μὴ καινοτομήσουμε στὸ Ἡμερολόγιο, γιὰ νὰ μὴ προξενήσουμε Σχίσμα, ὅπως ἔπραξαν οἱ Νεοημερολογῖτες, οὔτε νὰ περιπέσουμε στὴν ἄβυσσο τῆς Αἱρέσεως, στὸν Οἰκουμενισμό, ὁ ὁποῖος καταβροχθίζει στὸ στόμα τοῦ ἅδου του ὅσους ἀπεμπόλησαν τὴν Πατρώα κληρονομία καὶ εἶναι τώρα ἕτοιμοι νὰ διακηρύξουν τοῦτο ἐπίσημα καὶ «συνοδικά»!... Ἄς ἀφουγκρασθοῦμε τὴν ἡρωϊκὴ ἀπάντηση τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἁγίου Ἱεράρχου μας Χρυσοστόμου τοῦ Νέου, στὸν πειρασμὸ ποὺ τοῦ ἔθεσε λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἐπίγειο τέλος του ὁ διώκτης ἀρχιεπίσκοπος τῆς Καινοτομίας Σπυρίδων Βλάχος, προτείνοντάς του νὰ ὑποχωρήσει γιὰ νὰ τοῦ δοθοῦν οἱ καθυστερημένες ἀπολαβές του: «Εἰς τὰς γηραλέας φλέβας μου, εἶπε, ρέει τὸ αἷμα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ δὲν δύναμαι νὰ προδώσω εἰς τὸ γῆρας μου τὸν θησαυρὸν αὐτῆς!» (Μάρκου Χανιώτου Μοναχοῦ, Τὸ Ἡμερολογιακὸν Σχίσμα, Ἀθῆναι 1975, σελ. 306-307). Στὴν δὲ κακεντρεχῆ παρατήρηση τοῦ ἀμετανοήτου διώκτου Σπυρίδωνος, ὅτι οἱ Παλαιοημερολογῖτες διελύθησαν ἤ διαλύονται, ὁ σθεναρὸς Ἀγωνιστὴς ἀντέταξε θαρραλέα ὅτι αὐτὸ εἶναι ψευδέστατο, καὶ προσέθεσε τὸ ἀθάνατο ἐκεῖνο: «Ἀλλὰ καὶ ἄν, καθ’ ὑπόθεσιν, ὅλοι οἱ Παλαιοημερολογῖται διαρρεύσουν πρὸς τὸ νέον ἡμερολόγιον, ὡς ἰσχυρίζεσθε, καὶ μείνῃ εἷς καὶ μόνον, αὐτὸς θὰ εἶμαι ἐγώ!» (Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, Ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδοξία καὶ τοῦ Ἔθνους, Ἀθῆναι 1981, σελ. 31). Ἀλλ’ ὦ κλεινὲ Ἱεράρχα, ὦ ἱερὰ τῆς Ὀρθοδοξίας Κεφαλή, ὦ καύχημα ἡμῶν καὶ ἐντρύφημα, ἴδε ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου καὶ εὐφράνθητι! Ἴδε καὶ σκίρτα καὶ χόρευε, ἐν ἀναστασίμῳ θριάμβῳ· ἴδε τὰ συναχθέντα «ἐκ δυσμῶν καὶ βοῤῥᾶ καὶ θαλάσσης καὶ ἐώας τὰ τέκνα σου» Ἀρχιερεῖς, Ἱερεῖς, Μοναχικὰ τάγματα, λαὸν Θεοῦ περιούσιον, πάντας πρὸ τῶν Λειψάνων σου, πρὸ τῶν ποδῶν σου, νὰ σοῦ ὑποσχόμαστε ἐγκαρδίως: Καὶ στὶς δικές μας φλέβες ρέει τὸ αἷμα τῆς Ὀρθοδοξίας! Δὲν θὰ ἐγκαταλείψουμε, χάριτι Θεοῦ, τὸν ἀγῶνα τὸν καλόν, δὲν θὰ προδώσουμε τὸν θησαυρόν! Δὲν θὰ κάμψουμε γόνυ στοὺς ψευδοθεούς, τὶς πλάνες καὶ τοὺς πειρασμοὺς τῆς πολύμορφης Ἀποστασίας! Θὰ μείνουμε, μὲ τὶς εὐχές σου, πιστοὶ ἕως θανάτου στὴν πατρική σου κληρονομία!



Πάτερ Ἱεράρχα Χρυσόστομε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν!

Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, μὴ στερήσεις ἡμᾶς τοῦ πλούτου τῶν θείων δωρεῶν σου!

Ὁμολογητὰ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ Πρόμαχε, εἴθε νὰ ἀνταμώσουμε ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, 


συνευφραινόμενοι αἰωνίως στὴν Ἐκκλησία τῶν Πρωτοτόκων, στὴν Δόξα καὶ τὸ Φῶς τῆς Τρισηλίου Θεότητος. Ἀμήν!

Χριστὸς Ἀνέστη!



Επίσκοπος Φιλίππων Αμβρόσιος


της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών


ΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ



Η αγιοποίηση του ιερού μάρτυρος της Ορθοδοξίας, πρώην Μητροπολίτη Φλωρίνης Χρυσοστόμου, από μόνη της νοηματοδοτεί και αποφαίνεται για θεολογικές επισημάνσεις και πνευματικές προτροπές με αποδέκτες Γνησίους Ορθοδόξους, που περιχαρακώνουν την γνησία ταυτότητά τους με την αυτοτέλεια, ακεραιότητα και ενίσχυση της πνευματικής ζωής τους.



Τα Έργα και Ημέρες του μεγάλου αυτού Αγίου ανδρός διδάσκουν ανεπιφύλακτα, πως η κατά Θεόν ταπείνωση και πνευματική υγεία και ωριμότητα του ορθόδοξου ποιμνίου ίστανται ως ασφαλής τροχοπέδη στην οίηση και την μισαλλοδοξία, που τροφοδότησε ακραιφνώς ο κομπασμός, η οίηση κι η επηρμένη τέρψη του πεπλανημένου ματθαιικού σχίσματος.



Η εκ Θεού ένωση των Ενισταμένων με την μαρτυρική Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών κόσμισε και εμπλούτισε με πολλαπλά, πνευματικά οφέλη αμφοτέρους, ενίσχυσε, ενδυνάμωσε και εξωτερίκευσε δυναμικότερα τον ιερό αγώνα των Ορθοδόξων του Πατρίου Ημερολογίου. Απόδειξη αυτής της ηγιασμένης, ενωτικής συνοδοιπορίας ήταν και η σύγκληση του διορθοδόξου Συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε, ως η Ορθόδοξη Απάντηση του ακαινοτομήτου πληρώματος της Εκκλησίας, προς την Οικουμενιστική και Ληστρική Ψευδοσύνοδο της καινοτόμου Εκκλησίας.



Η απαρχή των αγιοποιήσεων του Οσίου Γέροντος Ιερωνύμου της Αίγινας, της Μάρτυρος της Ορθοδοξίας Αικατερίνης Ρούττη, του Ιερομάρτυρος Ιωσήφ εκ Δεσφίνης και τώρα του εν εξορίες και φυλακές Ιεράρχη πατρός Χρυσοστόμου κατέδειξαν, πως η Εκκλησία μας βρίθει από μυρόβλητες, αγιασμένες μορφές που κοσμούν δικαιολογημένα τον καλόν και ιερόν αγώνα των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.



Η Εκκλησία μας δεν ανακηρύττει Αγίους προς άγρα τροφοδοτούμενου ποιμνίου και αριθμητικής εξασφάλισης ''οπλοστασίου'' Αγίων. Αντιθέτως αναδύει, αναδυκνείει και καταδυκνείει -από το πλούσιο σε αίμα και διώξεις- ιστορικό της παρελθόν, αυτές τις άγιες, πατερικές μορφές, όπως και άλλες που θ' ακολουθήσουν, που δεν είναι τίποτ' αλλο από την παραχομένη δωρεά του Αγίου Πνεύματος προς την αιματηρή θυσία των ακαινοτομήτων Ορθοδόξων των ιερών Παραδόσεων.



Τέλος δεν υπάρχει πιο θεολογικά ακέραιη, πνευματικά ιδεώδη και πατερικά ακριβέστερη τοποθέτηση περί της ταυτότητος του ακαινοτομήτου εκκλησιαστικού ποιμνίου, από τον ίδιο τον λόγο του εν Αγίοις πατρός Χρυσοστόμου του Νέου Ομολογητή: ''Αλλά ημείς οι παλαιοημερολογίται δεν αποτελούμεν ιδιαιτέραν και ανεξάρτητον Ορθόδοξον Εκκλησίαν εν Ελλάδι, διότι ουδεμία Εκκλησία μας ανεγνώρισεν ως τοιαύτην, αλλ’ είμεθα εντός της ανεγνωρισμένης Αυτοκεφάλου Ελληνικής Εκκλησίας, ως μία φρουρά, ήτις φρουρεί τον θεσμόν του ορθοδόξου Εορτολογίου, ον ηθέτησεν ως μη ώφειλεν η πλειοψηφία της Ιεραρχίας και ημείς ως αποτελούντες την φαεινήν και αλύμαντον πλευράν της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος,  συνεχίζομεν την ιστορίαν Αυτής υπό την ορθόδοξον έννοιαν''. Εύχεθε!



Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος


ΠΑΤΕΡΑ ΘΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩΜΕΝ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΑΓΩΝΑ



ΕΝ ΕΞΟΡΙΑΙΣ ΚΑΙ ΘΛΙΨΕΣΙΝ



Επί τέλους, μετά μακράν και πείσμονα παρακολούθησιν συνέλαβον τον ''Μέγα Εγκληματία'', τον ''πείσμονα Γέροντα'', όπως απεκάλουν οι αντιπρόσωποι του Θεού της αγάπης, αρχιερείς της επισήμου Εκκλησίας, τον αείμνηστον ημών ποιμενάρχην, πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομον. Τα όργανα αυτών από την 1ην Φεβρ. 1951 συλλαμβάνουν τον Πρόεδρον της Ιεράς Συνόδου των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών εις την παρά την Σταμάταν οικείαν του κ. Κουτράκη και οδηγούν αυτόν, ως λέγει ο Θεοφάνης ο Γραικός: ...''τόπον εκ τόπου συνεχώς διαμείβοντες'', από κρατητηρίου εις κρατητήριον των Διοικήσεων και των Τμημάτων Μεταγωγών. Και εκεί μέσα ο Μέγας Γέρων, ο δεσμώτης αρχιερεύς, πιέζεται, καταδυναστεύεται, υφίσταται τα πάνδεινα εν οις και τον ηθικόν καταναγκαστικόν δια να υποκείψει με κολακίας και υποσχέσεις απολαύσεων υλικών αγαθών κατ' αρχάς και με απειλάς στερήσεων μετέπειτα, εφ' όσον δεν ίσχυσαν οι κολακείαι και οι υποσχέσεις των απολαύσεων των υλικών αγαθών. Κρατείται μόνος του εν αυστηρά απομονώσει, απαγορευθήσεις αυστηρώς πάσης μετ' αυτού επαφής μεθ' οιονδήποτε.


 

Και μόνος του εν αυστηρά απομονώσει ενισχύεται από τον Ιησούν και μόνος του βλέπει από τον σταυρόν του, από τον Γολγοθά του, το Θαβώρειον φως της νίκης, της νίκης της αγίας Ορθοδοξίας και χαίρει εν τοις παθήμασί του. Έξωθεν της Διοικήσεως Μεταγωγών Πειραιώς ευρίσκονται τα πιστά, απορφανισμένα τέκνα του. Αναμένουν να ιδούν τον πατέραν των, τον στοργικόν των ποιμένα. Εις μάτην όμως.. Μόνον η ψυχή του παραμένει ενωμένη μετά της ψυχής της αδουλώτου συνειδήσεως του πιστού λαού, όστις περιμένει να τον ίδει. Ιδού όμως, ότι έρχονται τα αστυνομικά όργανα με τα τζιπς, τα όργανα της Αρχιεπισκοπής, διά να μας διαλύσουν. Ανίσχυρες χείρες δεν ήτο δυνατόν να αντισταθούν εμπρός εις τον μηχανικόν άνθρωπον. Όμως ηγέρθησαν γρανιτώδεις ψυχαί, που κλείουν μέσα τους έναν ολόκληρον πνευματικόν κόσμον, ο οποίος τροφοδοτείται την στιγμήν αυτήν από πνευματικήν τροφήν, αποτελουμένην από υψηλά και ανώτερα διδάγματα αυτοθυσίας και αγάπης προς τον καλόν ποιμένα, τα οποία ούτε ο πανδαμάτωρ χρόνος δύναται να αμαυρώσει, ούτε και αυτός ο θάνατος να εξαφανίσει. Οδηγείται ακολούθως εις το Ορφανοτροφείον της Βουλιαγμένης. Εκεί ελπίζουν να κάμψουν το ορθόδοξον αυτού φρόνημα. Την πρωίαν, κατόπιν σημειώματος του Αρχιεπισκόπου, επέτρεψαν εις τον γράφοντα, ως γραμματέως της Συνόδου, να τον επισκεφθεί. Ήρεμος, γαλήνιος και πράος με ανέμενεν. -Είμαι πολύ καλά, όχι μόνον σωματικώς, αλλά περισσότερον ψυχικώς, διότι η σημερινή ημέρα είναι μία από τας ωραιοτέρας ημέρας της ζωής μου. Μεγάλης η χάρις του Υψίστου, όστις με ηξίωσεν εις τας δυσμάς του βίου μου τοιαύτης δωρεάς. -Δεν είσθε κουρασμένος, Άγιε Πρόεδρε; -Όχι. Δεν κουράζεται κανείς, όταν υποφέρει δια έναν αγώνα, τον οποίον πιστεύει. Εκτός αυτού, ο διευθυντής του Ορφανοτροφείου Βουλιαγμένης κ. Χρυσόστομος Νεαμονιτάκης μου εφέρθη πολύ ευγενώς. Κατόπιν εμείναμεν σύμφωνοι να μη δεχθεί να συζητήσει το παλαιοημερολογιτικόν ζήτημα υπό τα δεσμά, αλλά τότε και μόνον, όταν αφεθεί ελεύθερος και έλθει εις επαφήν με τα μέλη της ιεράς Συνόδου των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών και λαικούς παράγοντας. Συγχρόνως άνω των δύο χιλιάδων πιστών μετέβησαν εν σώματι και επέδωκαν ψήφισμα διαμαρτυρίας εις τον Άνακτα. Την επομένην αφέθει ''ελεύθερος'' δια να μεταβεί εις την οικείαν του και να έλθει εις επαφήν με τους συνεργάτας του. Εννοείτο, ότι η οικία του εφρουρείτο υπό αστυνομικών οργάνων και ο ορισθείς χρόνος δια τας διαπραγματεύσεις ήτο μόνον τριήμερος. Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, με φρούρησιν της οικείας, με τακτικήν προθεσμίαν, με βιαιοπραγίας εναντίον προσερχομένων πιστών εις ιερούς ναούς διά να προσευχηθούν, με εγκύκλιον εις τα σχολεία δια τον ''διαφωτισμόν'' των παλαιοημερολογιτών μαθητών, ηθέλησαν να γίνουν οι διαπραγματεύσεις, δηλαδή ανελευθέρως και δυναστικώς. Παρ' όλα ταύτα, ό άγιος Πρόεδρος μοι ανέθεσε να καλέσω τους τρεις αρχιερείς, τον Πρόεδρον και τον Γενικόν Γραμματέα της Π. Θ. Ε. Ο. Κ. κ. κ. Νικόλαον Χειλαδάκην και Διονύσιον Μπατιστάτον. Την εσπέραν συνεκροτήθη σύσκεψις εις ην μετέσχον οι ανωτέρω ανεφερθέντες, ο δικηγόρος του ιερού αγώνος και ο γράφων. Κατ' αυτήν έλαβεν τον λόγον ο άγιος Πρόεδρος, όστις ανέπτυξε τους υπό του αρχιεπισκόπου Αθηνών τεθέντας όρους προ της ''ελευθερώσεώς'' του εκ του Ορφανοτροφείου της Βουλιαγμένης, μεταξύ των οποίων προείχε το μνημόσυνον του καινοτόμου. Επί των όρων τούτων πρότεινε την συζήτησιν δια την από κοινού λήψιν αποφάσεως. Εζήτησε τότε να γίνουν δεκτοί τινες εξ' αυτών, ως η οικονομική εξάρτησις από το Υπουργείον Παιδείας και Θρησκευμάτων, ουχί όμως και ο όρος, όστις αναφέρετο εις το μνημόσυνον του αρχιεπισκόπου, ως ασυμφώνου προς το ακραιφνές πνεύμα της Ορθοδοξίας. Επίσης εκάκισε τα βίαια μέτρα, αποτέλεσμα των οποίων είναι να περιπλέκεται περισσότερον το παλαιοημερολογιτικόν ζήτημα. Εκάκισεν επίσης και τα υπό το κράτος της βίας, διενεργουμένας διαπραγματεύσεις. Κατόπιν συζητήσεως πολυώρου έμειναν άπαντες σύμφωνοι προς την γνώμην του αγίου Προέδρου και εξουσιοδότησαν τούτον, ως ούτος νομίζει καλύτερον το ζήτημα. Άκρως συγκινητική ήτο η στιγμή του αποχωρισμού των αρχιερέων και των λαικών μελών, ιδίως των δύο παλαιμάχων γερόντων αγωνιστών, του κυρού Χρυσοστόμου και του Κυκλάδων Γερμανού, όταν δακρύοντες περιεπτύσσοντο αλλήλους και αλληλοασπάζοντο. Ήτο ο τελευταίος ασπασμός των δύο αρχιερέων. Μετ' ολίγον ο εις θα απήρχετο εις εξορίαν και ο έτερος εις το''κρυσφήγετό'' του, όπου τελικώς και ανεπαύθη εν Κυρίω. Τα πρόσωπα αμφοτέρων περιελούοντο από αίγλιν και χάριν. Μακάριαι ψυχαί αξιωθείσαι να υποφέρετε δια τον Νυμφίον της Εκκλησίας. Την επομένην ημέραν έδωσε την απάντησιν ο νέος ομολογητής της Ορθοδοξίας εις τους διώκτας του, ''αντιπροσώπους του Θεού της αγάπης και εν Χριστώ αδελφούς''. ''Άγετέ με εις Λατομίας''. Ηρωτήθη κατόπιν εις ποιαν Μονήν έχει προτίμησιν. Εις ουδεμίαν, απάντησε. Τούτο είναι έργο των διωκτών, να καθορίσουν τον τόπον της φυλακής. Τοσαύτην υπήρξεν η μανία των διωκτών, ώστε εις ουδένα επέτρεψαν να επικοινωνήσει με τον εκτοπιζόμενον ιεράρχην. Τριμελής επιτροπή επιβιβασθείσα κρυφίως και υπό μυθιστορηματικάς περιπετείας επί του σκάφους της απέλασεώς του, ουδόλως κατόρθωσε να επικοινωνήσει ή να ίδει καν επί του πλοίου τον δέσμιον ιεράρχην. Ευτυχώς, ότι ο Τύπος ανέγραφεν μετά λεπτομερειών τα συμβαίνοντα. Η ''Καθημερινή'' εδημοσίευσεν ανταπόκρισιν εξ' Αμερικής, καθ' ην το μόνον το οποίον εξευτελίζει την Ελλάδα εις τα όμματα των ξένων είναι ο διωγμός των Παλ/τών. Μόνον τα θρησκευτικά περιοδικά Ζωή, Καινή Κτίσις και Ενορία δεν εύρισκαν δυο λέξεις δια να στηλιτεύσουν τους αγρίους διωγμούς και να εκδηλώσουν απλήν και μόνον συμπάθειαν προς τον γηραιόν ιεράρχην, όστις εν μέσω χειμώνος εβάδιζεν την οδόν της εξορίας, ανερχόμενος την υψηλοτέραν κορυφήν της Λέσβου, και υπό συνοδείαν βαίνων εις το όρος Υψηλόν, δια να παραμείνει έγκλειστος εν τη Ιερά Μονή του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Εκεί κατ' αρχήν εφυλάσσετο ο δεσμώτης ομολογητής. Ηγούμενος της Μονής ετύγχανε ο αρχιμανδρίτης Σεραφείμ, όστις συνεδέθη με τον ομολογητήν ιεράρχην δια στενής και εγκαρδίου φιλίας, πολλά προσφέρας εις αυτόν δια να καταστήσει ολιγότερον επαχθή τα δεσμά του. Ενώ ο διωγμός συνεχίζεται, ο συνεργάτης του Χρυσοστόμου, ο επίσκοπος Κυκλάδων Γερμανός αποθνήσκει την 24ην Μαρτίου 1951 εν τη κλινική της Αγίας Ελένης, Φερρών 30. Ο διώκτης αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων παραμένει ανένδοτος στις παρακλήσεις μας, όπως επιτρέψει και τον κηδεύσωμεν εις Ι. Ναόν των Παλαιοημερολογιτών. Τελικώς, μετά πολλού κόπου και βίας κατορθώσαμεν να τον κοινωνήσωμεν προτού κοιμηθεί. Την νεκρώσιμον ακολουθίαν, κατόπιν αδείας του παρευρισκομένου αξιωματικού της αστυνομίας, ανέγνωσεν εις το γραφείον της κλινικής ενώπιον πλήθους πιστών ο νυν αρχιεπίσκοπος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος κ. Χρυσόστομος Κιούσης, αρχιμανδρίτης τότε ων. Εκ της εξορίας του ο επίσημος δεσμώτης συγγράφει το δεύτερον αξιόλογον έργον του: ''Πραγματεία περί της άνωθεν εκπολιτιστικής αποστολής της Ελλάδος και των αιτίων της καταπτώσεως αυτής'', 1951, σσ. 128, αποσπάσματα της οποίας θα έχει την ευκαιρίαν ο αγαπητός αναγνώστης να μελετήσει εν τω τρίτω μέρει της παρούσης μελέτης. Παρακολουθών εκ της εξορίας του μετά πολλής αγωνίας την πορείαν του διεξαγομένου ιερού αγώνος απέστειλε προς τον γράφοντα την κατωτέρω επιστολήν, δι' ης εκδηλώνει την ευαρεσκειάν του και τον θαυμασμόν του δια το υψηλόν φρόνημα των αγωνιζομένων τέκνων του.


Αγαπητέ Σταύρο



Την επιστολήν σου έλαβον και μετά πολλής ευχαριστήσεως και πατερικής ευαρεσκείας αναγνούς, απονέμων σοι τον οφειλόμενον έπαινον, ανθ' ων υπεραμύνεσθε του ιερού ημών αγώνος. Εξ' όσων ανέγνων εις τας εφημερίδας είμαι πλήρης χαράς και ικανοποιήσεως δια την όντως αξιοθαύμαστον στάσιν, ην έδειξεν ο λαός μας, απέναντι των σκληρών και αμείλικτων διωγμών εκ μέρους της Εκκλησίας και της Πολιτείας, στάσις ήτις ουδεμίαν αμφιβολίαν αφήνει, ότι ο ιερός ημών αγών, όστις αποβλέπει εις την δόξαν του Κυρίου, θα στεφθεί υπό πλήρους επιτυχίας προς θρίαμβον της Ορθοδοξίας. Δόξα και τιμή οφείλεται εις τους αγωνιζομένους πιστώς και ευόρκως επί των επάλξεων ενός τοιούτου αγώνος, όστις ορμάται από τόσον υψηλά και ιερά ελατήρια, αποβλέποντα εις τα ιδεώδη της Ορθοδοξίας και της Εθνικής ημών ιδεολογίας. Προ παντός άξιοι επαίνων και συγχαρητηρίων είναι το ημέτερον χριστεπώνυμον πλήρωμα των Γ. Ο. Χ., όπερ με την σταθερότητα της ορθοδόξου πίστεως και την εμμονήν του εις τας ιεράς Παραδόσεις, έδωκεν εν υψηλόν μάθημα εις τους διώκτας του, εκκλησιαστικούς τε και πολιτικούς, περί της δυνάμεως ην εμπνέουν εις την ψυχήν του Έλληνος τα ιδεώδη της Ορθοδοξίας και της Ελληνικής ιδεολογίας. Παρακαλώ να διαβιβάσητε εις τον θαυμάσιον τούτον λαόν την πατρικήν ευαρέσκεια και την ελπίδα, ότι ο ιερός ημών αγών δια της επιμονής και υπομονής θα επιβραβευθεί υπό του Κυρίου. Ου η χάρις και το έλεος συν τη ευχή και ευλογία μου είη μετά πάντων υμών.



Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος



Επισκεφθείς ο γράφων πεντάκις εις την Μονήν της εξορίας τον ομολογητήν ιεράρχην, εύρισκεν αυτόν πάντοτε γαλήνιον και με υψηλόν φρόνημα, καίτοι οι συνθήκαι διαβιώσεώς του ήτο άθλιαι. Το κελλίον του ανήλιον και υγρόν και δια να πάει εις το αποχωρητήριον έπρεπε να ανέλθει και κατέλθει πολλών σκαλοπατιών. -Άγιε Πρόεδρε, του έλεγον, πολύ υποφέρετε με αυτάς τας συνθήκας. -Σταύρε, μου απαντούσε, όταν ένας πάσχει δια τας ιδέας που πιστεύει, αι ταλαιπωρίαι, θλίψεις και στερήσεις γιγαντώνουν το φρόνημά του. Μη λησμονείς επίσης και το του Αποστόλου, ότι εις ημάς εχαρίσθη ου μόνον το εις Χριστόν πιστεύειν, αλλά και το υπέρ Αυτού πάσχειν. Η τρίτη αύτη εξορία μου είναι δωρεά του Υψίστου.



ΤΟ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ



Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα (Β' Τιμ. δ, 7). Τους λόγους τούτους του Απ. Παύλου ηδύνατο να επαναλάβει ο αγωνιστής Ιεράρχης Χρυσόστομος κατά τας τελευταίας στιγμάς του βίου του. Μόνος του πολλάκις εις περιβάλλον ξένον προς αυτόν, επεθύμησε τα σκηνώματα του Κυρίου τα αγαπητά. Επεθύμει προ παντός κατά τας τελευταίας του ημέρας, όπως ο προφήτης, καρπόν εκ της αμπέλου δια να ευφρανθεί από τον οίνον κατανύξεως η αγωνιώσα δια την ενότητα της Ορθοδοξίας καρδία του. Επεθύμει την αιώνιαν πατρίδαν του, διότι τελευταίως τον είχε κουράσει η μόνωσις και η ξενιτεία. Προσέτι είχε ν' αντιμετωπίσει, όχι μόνον την κακότητα και μήνιν των καινοτόμων, αλλά και την συνεχή καχυποψίαν και διαβολήν των ου κατ' επίγνωσιν παλαιοημερολογιτών πιστών. Ευρισκόμενος εξορίαν εις Μυτιλήνην εκείνοι διέδιδον ψευδώς, ότι ευρίσκετο εις το οικτροτροφείον της Βουλιαγμένης. Ιδιαίτερα οι αποσχισθέντες οπαδοί του επισκόπου Ματθαίου, δεν έπαυαν ουδέν στιγμήν να τον παρουσιάζουν ως πεπτωκότα, επειδή δεν εκήρυττε και ενεργεία σχισματικούς τους καινοτόμους, έργον μόνον μιας πανορθοδόξου Συνόδου. Εκείνος, ως ικανός και νηφάλιος θεολόγος που ήτο, ηρκέσθη εις αυτό που του επέτρεπαν οι ιεροί Κανόνες, γνωρίζων καλώς, ότι οι καινοτομήσαντες κατέστησαν μόνοι των σχισματικοί, προτιμήσαντες τον συνεορτασμόν μετά των αιρετικών της Δύσεως και όχι μετά των Ορθοδόξων αδελφών Εκκλησιών που εκράτησαν τας παραδόσεις. Επανελθών εκ της εξορίας την 18ην Ιουλίου 1952 ενόμιζεν, ότι οι επίσκοποι της καινοτόμου Εκκλησίας και αυτό τούτο το Κράτος θα θελήσουν να ενώσουν το διηρημένον ποίμνιον. Και όσον ο καιρός παρήρχετο, χωρίς καν να συνέλθουν οι υπεύθυνοι, ελυπείτο βαθύτατα. Την Δευτέραν της 6ης Σεπτεμβρίου μου ετηλεφώνησε και εζήτησε να τον επισκεφθώ εις τα Γραφεία (Νίκης 33). Μετέβην αμέσως και εύρον τον επιφανή αγωνιστήν κατεθλιμμένον και αγωνιούντα. Ομιλήσαντες δι' ολίγων εντός μιας άκρως συγκινητικής ατμοσφαίρας, κατόπιν εζήτησεν ν' απέλθει. Ενώ επλησίαζε την εξώθυραν, μοι είπεν δια πρώτην φοράν, διαισθανόμενος μάλλον τον θάνατόν του: Σταύρε, φίλησέ μου το χέρι. Έσπευσα αμέσως και ησπάσθην την δεξιάν συγκινημένος και απορών δια την επιθυμίαν του μεγάλου ανδρός, διότι ουδόλως ηρέσκετο εις φήμας και χειροφιλήματα και διότι προ της καθόδου του εκ της κλίμακος είχον ασπασθεί την χείρα του. Εν συνεχεία με εκύτταξε μετά στοργής και αγάπης και με ηυλόγησε σταυροειδώς με την αγίαν του δεξιάν. Ήτο η τελευταία ευλογία! Έκτοτε δεν επανήλθεν εις το γραφείον, εις το οποίο ευρίσκετο ανελλιπώς. Το ίδιο βράδυ ετέλεσε την ακολουθίαν του Εσπερινού, καθ' ην έψαλεν εις τον Κύριον δια τελευταίαν φοράν το ''Φως ιλαρόν... ''. Και η δόξα του Κυρίου δια την οποίαν έζησεν, ηγωνίσθη και εθυσιάσθη επλημμύρισε εκείνην την εσπέραν την αγίαν του ψυχήν. Ητοιμάζετο δια τον όρθρον της νέας του ζωής, που θα ήρχιζε την επομένην. Εκεί θα έβλεπε την νίκην του Αρνίου, της οποίας ήτο μέτοχος και ο ίδιος. Εκεί θα έπαυε να είναι μόνος. Εκεί θα έβλεπε τον Ιησούν και την Εκκλησίαν του και θα ήκουε το: ''μακάριοι οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ' άρτι. Ναι, λέγει το Πνεύμα, ίνα αναπαύσονται εκ των κόπων αυτών. Τα δε έργα αυτών ακολουθεί μετ' αυτών'' (Αποκ. 14, 13). Προησθάνθη τον θάνατόν του και δια τούτο επεθύμησε να συμπροσευχηθεί και να συμφάγει μετά των οικείων του. Κατά την ώραν του δείπνου είπε εις την ανεψιάν του Μελπομένην, ότι αύριον θα έχει μιαν μικράν φασαρίαν, αλλά θα είναι κάτι το ανθρώπινον. Και όντως! Την νύχτα εκείνην όρθρου βαθέως ανεπαύθη εν Κυρίω. Ανεπαύθη εκ των κόπων αυτού δια να τον οδηγήσει το Αρνίον ''επί ζωής, πηγάς υδάτων'', περιβεβλημένον στολήν λευκήν και φέροντα εν ταις χερσίν αυτού φοίνικα''. (Αποκ. Ζ', 17, 9). Αισθήματα χαράς και λύπης επλημμύριζον τας ψυχάς του απορφανισθέντος ποιμνίου του. Χαράς δια την ανάπαυσιν εκ των αγώνων και κόπων του και θλίψεως δια την μεγίστην απώλειαν του ποιμενάρχου των. Η Εκκλησιαστική Επιτροπή προσεκάλεσεν ολόκληρον τον κλήρον, όπως προσέλθει και παραστεί εις την νεκρώσιμον ακολουθίαν, ήτις εψάλη εις τον ιερόν ναόν Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Κυψέλης). Ο ιερός ούτος ναός, εις τον οποίον συνηθέστατα εκκλησιάζετο και εχοροστάτει ο αείμνηστος ιεράρχης, κείται επί γραφικού λόφου δεσπόζοντος της συνοικίας Κυψέλης. Χιλιάδες κόσμου από βαθείας νυκτός μετέβησαν εκεί, δια ν' αποχαιρετήσουν τον σεπτόν ομολογητή και ασπασθούν δια τελευταίαν φοράν την δεξιάν του. Κατά την κηδείαν του δεν μετέσχον μουσικαί, ούτε αντιπροσωπείαι των ενόπλων δυνάμεων, ούτε επίσημοι, μετέσχεν όμως ο θρησκευόμενος ορθόδοξος λαός, η ορθόδοξος συνείδησις του γνησίου ποιμνίου του, ο φύλαξ ούτος της Ορθοδοξίας, κατά την γνωστήν εγκύκλιον των κατ' ανατολάς πατριαρχών του 1848. Έλαβε μέρος το μικρόν του Κυρίου ποίμνιον. Έλαβον μέρος τα πολυπληθή τέκνα του. Τα τέκνα του εκείνα τα οποία εγνώριζον την φωνήν του και τα οποία αυτός εφώναζε κατ' όνομα. Αυτοί οι ανώνυμοι αγωνισταί. Αυτοί οι οποίοι ενεπνέοντο από το κήρυγμά του. Μόνον αυτοί εκήδευσαν τον μεγάλον νεκρόν, τον ομολογητήν ιεράρχην. Και όταν δια τελευταίαν φοράν εφέρετο η σωρός του εκτός του Ναού, ίνα τοποθετηθεί επί της νεκροφόρου, τότε ηκούσθη από όλον εκείνον το πλήθος η φωνή: ''Πατέρα θα εξακολουθήσομεν τον αγώνα''! Εκατοντάδες αυτοκινήτων ηκολούθησαν το σεπτόν σκήνωμά του μέχρι της τελευταίας του κατοικίας εν τη Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου εις Βαρυπόμπην Αττικής. Εκεί, εις τόπον χλόης κατεσκήνωσεν. Εκεί παρεδόθη προς ανάπαυσιν το ταλαιπωρημένον από τας συνεχάς διώξεις, συκοφαντίας, ύβρεις και τας άλλας κακουχίας, σκήνωμά του. 


Αιωνία σου η μνήμη μακαριστέ, τεθλιμμένε, εγκαταλελειμένε, προδομένε πνευματικέ μας Πατέρα, Ποιμενάρχα Χρυσόστομε!



Αν και ο γράφων από του έτους 1935 παρηκολούθει τον αγωνιστήν Ιεράρχην, και ιδίως κατά τα τελευταία του έτη, κατά την περίοδον του μεγάλου διωγμού, όπου ευρίσκετο διαρκώς παρά το πλευρόν του, θεωρεί εν τούτοις τον εαυτόν του ανίκανον να περιγράψει τας ποικίλας αρετάς του υφ' ων περιεκοσμείτο ο μεγάλος ούτος ανήρ. Δεν ήτο μόνον χριστιανός, αλλά πρωτίστως άνθρωπος. Δεν ήτο μόνον αγωνιστής ένθερμος, αλλά πλήρης αγάπης προς πάντας, περισσότερον δε προς τους εχθρούς του. Αυστηρός μεν κριτής δια τον εαυτόν του, επιεικής όμως προς τους άλλους. Όταν ημέραν τινά του ενεχείρισα φύλλον του ''Κήρυκος Εκκλησίας Ορθοδόξων'' (Μαίου 1946), μηνιαίου περιοδικού εκδιδομένου υπό του πρωθιερέως Ευγενίου Τόμπρου, εν τω οποίω εχαραχτηρίζετο ως ''κριός με μεγάλα κέρατα... '', μοι απάντησεν: ''Ο δυστηχής υβρίζων εμέ νομίζει ότι εξυπηρετεί την Ορθοδοξίαν. Ας είναι συγκεχωρημένος''. Δυστηχώς και το σημερινόν διάδοχον θεολογικόν επιτελείον του π. Ευγενίου συνεχίζει μετά... πάσης συνεπείας, την αυτήν τακτικήν κατά του αειμνήστου ανδρός. Ούτως εις το φύλλον Ιουλίου - Σεπτεμβρίου 1980 και εν σελίδι 68 του ''Κήρυκος Γνησίων Ορθοδόξων'' γράφονται τα εξής ανατριχιαστικά: ''Διότι εκ των επιστρεψάντων Μητροπολιτών και των άλλων, οι οποίοι εχειροτονήθησαν, άλλοι προ της πιέσεως και των απειλών των καινοτόμων ηρνήθησαν την Ορθοδοξίαν και επέστρεψαν εις την καινοτομίαν, άλλοι δε εν οις ο πρώην Φλωρίνης έμειναν δρώντες ως Ουνία εις την Εκκλησίαν των Γ. Ο. Χ.''!!



Ουδέποτε κατέκρινεν, αλλά και ουδέποτε επέτρεψε εις έτερον να κατακρίνει και συκοφαντεί οιονδήποτε άλλον. Πάντοτε με την ευγένειαν και με την απέραντον αγάπην, ήτις τον διέκρινεν, επαναλάμβανε το του Ευαγγελίου: ''ουδένα διασείσητε, ουδένα συκοφαντήσατε...'' (Λουκά γ, 14). Τους εχθρούς και καινοτόμους των αγίων ημών Παραδόσεων αντιμετώπιζε πάντοτε με καλωσύνην και αγάπην. Ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος  Αθηνών Σπυρίδων μου είπεν, ότι ''παρ' όλον που τον διώκω, δεν με υβρίζει ο Χρυσόστομος''! Όντως μιμητής του μεγάλου αγίου που έφερε το όνομα και επάξιος ηγέτης του μικρού μεν, αλλά πιστού εις τας ιεράς Παραδόσεις, ποιμνίου του!


Επί της αγιοκατάταξης του ιερού Μάρτυρος της Ορθοδοξίας Αγίου Χρυσοστόμου του Νέου Ομολογητή, που η μαρτυρική Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών θα τελέσει το Σάββατο 15/28 Μαίου 2016 στην ιστορική, Ιερά Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου στους Θρακομακεδόνες. Εισαγωγή στο διαδίκτυο, τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. Απόσπασμα εκ του βιβλίου του Θεολόγου - Καθηγητή κ. Σταύρου Καραμήτσου: ''Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ'', σελίδες 31 - 44.



Άγιος Χρυσόστομος ο Νέος Ομολογητής


Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΝΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ ΑΓΙΟΥ



Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ



Αύτη είναι η διαθήκη εμού του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Γ. Καβουρίδου γεγραμμένη ιδία χειρί και κατατεθειμένη εν τω οικείω Γραφείο μου: Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος. ''Γρηγορείτε, ότι ουκ οίδατε την ημέραν ουδέ την ώραν, εν η ο υιός του ανθρώπου έρχεται''. Την Ευαγγελικήν ταύτην ρήσιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού αείποτε κατά νουν έχω, ως και το άδηλον του τέλους της παρούσης ζωής, και μη επιθυμών εις ένα αιφνίδιον θάνατον, όπως τα κατ' εμέ ευρεθώσι αδιάθετα, εθεώρησα πρέπον όπως νυν, ότε εν πλήρει υγεία συν Θεώ διατελώ και σώας τας φρένας διασώζων, διαθέτω ταεμά πράγματα, κατασφαλίζων αυτά δια της παρούσης διαθήκης μου, δι ης ακυρώ πάσαν προηγουμένην τοιαύτην, εκφράζω την τελευταίαν θέλησίν μου, ήτις επιθυμώ να γίνει σεβαστή παρά πάντων των συγγενών και νομίμων κληρονόμων μου. Εν πρώτοις κατά χριστιανικόν καθήκον μου και χρέος ιερόν, δίδωμι συγνώμην εις άπαντας τους εν Χριστώ αδελφούς, Κληρικούς παντός βαθμού και Λαικούς πάσης τάξεως, τους οπωσδήποτε λυπήσαντας και παραπικράναντάς με, και εξαιτούμεν παρ' αυτών αμοιβαίαν συγνώμην, εν οις τυχόν ως άνθρωπος είτε εν γνώσει, είτε εν αγνοία ελύπησα και παρεπίκρανα αυτούς κατά τον Ιδιωτικόν και Ποιμαντορικόν μου βίον. Διότι κατά το γραφικόν: ''ουδείς αναμάρτητος και μία ημέρα εάν ή η ζωή αυτού''. Είπα προκειμένου να διαθέσω τα κατ' εμέ μετά τον θάνατόν μου, κρίνω πρέπον να καθορίσω προηγουμένως εκ ποιων περιουσιακών στοιχείων αποτελείται η κινητή και ακίνητος περιουσία μου, ούσα απηλλαγμένη πάσης οφειλής εις τρίτον πρόσωπον. Α') Ακίνητον περιουσίαν ουδεμίαν κέκτημαι... Β') Εκ της κινητής περιουσίας μου..., σύγκειται εκ των δυο Αρχιερατικών στολών πλήρων, τριών Σταυρών του στήθους και ενός της ευλογίας, δύο εγκολπίων, δυο μιτρών και δύο πατεριτσών, εξ ενός χρυσού ωρολογίου, εκ των ολίγων βιβλίων και των εξωτερικών και εσωτερικών ενδυμάτων και εκ χιλίων (1000) σημερινών δραχμών... των λοιπών περισσευμάτων εκ των νομίμων απολαβών μου διατεθέντων υπ' εμού, όντος εν τη ζωή, προς περισσοτέραν της ψυχής μου χαράν και ωφέλειαν πνευματικήν... Εάν δε οψέποτε αναγνωρισθεί υπό της Κρατούσης Εκκλησίας η υπ' αυτής προσγενομένη μοι αδικία της περικοπής της συντάξεώς μου εκ του Εκκλησιαστικού Οργανισμού Ο. Δ. Ε. Π., δια την μη συμμόρφωσίν μου διά λόγους θρησκευτικής συνειδήσεως προς την μονομερήν απόφασιν της Ιεραρχίας, την αφορώσαν την αντικατάστασιν του Πατρίου Εκκλησιαστικού Ημερολογίου διά του υπό Πανορθοδόξων Συνόδων καταδικασθέντος ως αντορθοδόξου Γρηγοριανού τοιούτου, επιθυμώ και εκφράζω την τελευταίαν θέλησίν μου, όπως τα επί εικοσαετίαν όλως αδίκως και αντικανονικώς περικοπέντα συντάξιμα επιδόματά μου διά το ορθόν φρόνημά μου, συμποσούμενα εις αρκετάς χιλιάδας, να διατεθώσις προς αγοράν μιας κλίνης εν τω ευαγεί Νοσοκομείω ''Ευαγγελισμός'', εις ο να εισάγηται εις ασθενής συμπολίτης μου, άπορος προς νοσηλείαν και θεραπείαν. Τα της κηδείας μου και τα νενομισμένα μνημόσυνα υπέρ αναπαύσεως της αμαρτωλής μου ψυχής επαφίενται εις την πρόνοιαν του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιερού ημών Αγώνος. Επισφραγίζω την παρούσαν διαθήκην μου με μίαν επικάρδιον ευχήν, όπως Κύριος ο Θεός, ο τα πάντα σαφώς διέπων και προς το συμφέρον των ανθρώπων οικονομών, ευδοκήσει να ενώσει απάσας τας Ορθοδόξους Εκκλησίας, εν τω εορτασμώ των εορτών και εν τω πλαισίω των αιωνοβίων Ορθοδόξων Θεσμών, ίνα άπαντες οι Ορθόδοξοι ταυτοχρόνως εορτάζοντες δοξάζωσι το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.



Επί της αγιοκατάταξης του ιερού Μάρτυρος της Ορθοδοξίας Αγίου Χρυσοστόμου του Νέου Ομολογητή, που η μαρτυρική Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών θα τελέσει το Σάββατο 15/28 Μαίου 2016 στην ιστορική, Ιερά Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου στους Θρακομακεδόνες Αττικής. Εισαγωγή στο διαδίκτυο, τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. Απόσπασμα εκ του βιβλίου του Θεολόγου - Καθηγητή κ. Σταύρου Καραμήτσου: ''Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ'', σελίδες 44 - 46.


Άγιος Χρυσόστομος ο Νέος Ομολογητής


Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

ΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΑΝΑΘΕΜΑ



Σπανίως τό Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, τό ὁποῖο τώρα ἐπιτελεῖται, λαμβάνει χώρα ἄνευ ἐπικρίσεων καί ἐπιτιμήσεων ἐκ μέρους κάποιου. Καί ἀνεξαρτήτως ἀπό τό πόσες ὁμιλίες γίνονται ἐξηγώντας ὅτι στό σημεῖο αὐτό ἡ Ἐκκλησία ἐνεργεῖ σοφῶς γιά τή σωτηρία τῶν παιδιῶν της, παρά ταῦτα οἱ δυσαρεστημένοι ἁπλῶς συνεχίζουν νά ἐπαναλαμβάνουν τό στίχο τους. Εἴτε δέν ἀκοῦν τίς ὁμιλίες, εἴτε αὐτές οἱ ὁμιλίες δέν «χτυποῦν κέντρο» ὅσον ἀφορᾷ στίς παρεξηγήσεις τοῦ τελευταίου, ἤ ἴσως ἔχουν διαμορφώσει τή δική τους ἀντίληψη περί τοῦ Συνοδικοῦ αὐτοῦ καί δέν θέλουν νά τήν ἐγκαταλείψουν, ἀνεξαρτήτως ἀπό τό τί τούς λέγεις. Τά ἀναθέματά μας σέ κάποιους ἀνθρώπους φαίνονται ἀπάνθρωπα, σέ ἄλλους περιοριστικά. Τέτοιες κατηγορίες μπορεῖ νά ἰσχύουν σέ ἄλλες περιστάσεις, ἀλλά μέ κανένα τρόπο δέν μποροῦν νά ἐφαρμοσθοῦν στό δικό μας Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας. Θά διευκρινήσω γιά χάρη σας ἐν συντομίᾳ γιατί ἡ Ἐκκλησία ἐνεργεῖ ἔτσι, καί νομίζω ὅτι καί ἐσεῖς οἱ ἴδιοι θά συμφωνήσετε μαζί μου ὅτι ἡ Ἐκκλησία πράττοντας ἔτσι, ἐνεργεῖ μέ σοφό τρόπο. 



Ἡ Ἐκκλησία ὡς κοινότητα ὁμοφρόνων πιστῶν. Τί εἶναι ἡ ἁγία Ἐκκλησία; Εἶναι μία κοινότητα πιστευόντων, ἑνωμένων μεταξύ τους μέ μία ἑνότητα ὁμολογίας θεϊκῶς ἀποκαλυμμένων ἀληθειῶν, μέ μία ἑνότητα ἐξαγιασμοῦ μέσῳ θεϊκῶς καθιερωμένων Μυστηρίων, καί μέ μία ἑνότητα διοικήσεως καί καθοδηγήσεως ἀπό ποιμένες δοσμένους ἀπό τόν Θεό. Ἡ ἑνότητα τῆς ὁμολογίας, τοῦ ἐξαγιασμοῦ καί τῆς διοικήσεως συνιστᾷ τόν κανονισμό αὐτῆς τῆς κοινότητας, πού εἶναι ὑποχρεωτικός γιά ὁποιονδήποτε ἐντάσσεται σέ Αὐτήν. Ἡ ἰδιότητα τοῦ μέλους σέ αὐτή τήν κοινότητα ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ἀποδοχή αὐτοῦ τοῦ κανονισμοῦ καί τήν συμφωνία μέ αὐτόν· ἡ παραμονή σέ αὐτήν τήν κοινότητα ἐξαρτᾶται ἀπό τήν τήρησή του. Ἄς δοῦμε πῶς ἡ ἁγία Ἐκκλησία ἀναπτύχθηκε καί πῶς συνεχίζει νά ἀναπτύσσεται. Οἱ ἱεροκήρυκες κηρύττουν. Μερικοί ἀπό τούς ἀκροατές δέν παραδέχονται τό κήρυγμα καί φεύγουν· ἄλλοι τό ἀποδέχονται καί σάν ἀποτέλεσμα τῆς ἀποδοχῆς του ἁγιάζονται ἀπό τά ἅγια Μυστήρια, ἀκολουθοῦν τήν καθοδήγηση τῶν ποιμένων, καί ἔτσι ἐνσωματώνονται μέσα στήν ἁγία Ἐκκλησία - ἐκκλησιοποιοῦνται. Αὐτός εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἰσάγονται σέ Αὐτήν. Κατά τήν εἰσαγωγή τους, μείγνυνται μέ ὅλα τά μέλη Της, ἑνώνονται μαζί τους, καί παραμένουν στήν Ἐκκλησία μόνον καθ΄ὅσον συνεχίζουν νά εἶναι ἕνα μέ αὐτά ὅλα. Κάθε κοινότητα ἔχει θεμελιακούς κανονισμούς. Ἀπό αὐτή τήν ἁπλῆ ἔνδειξη σχετικῶς μέ τό πῶς σχηματίζεται ἡ Ἐκκλησία, μπορεῖτε νά δεῖτε ὅτι ὡς μία κοινότητα, ἡ ἁγία Ἐκκλησία ἦλθε στήν ὕπαρξη καί συνεχίζει νά ὑφίσταται καθώς κάθε ἄλλη κοινότητα. Καί ἔτσι νά Τήν βλέπετε, καθώς θά βλέπατε κάθε ἄλλη, καί μή Τήν ἀποστερεῖτε ἀπό τά δικαιώματα πού ἀνήκουν σέ κάθε κοινότητα. Ἄς πάρουμε, γιά παράδειγμα, μία ἀντι-αλκοολική κοινότητα. Ἕχει κανονισμούς πού κάθε μέλος πρέπει νά ἐκπληρώνει. Καί κάθε μέλος της εἶναι μέλος ἀκριβῶς ἐπειδή ἀποδέχεται καί τηρεῖ τούς κανονισμούς της. Τώρα ὑποθέστε ὅτι κάποιο μέλος ὄχι μόνον ἀρνεῖται νά τηρεῖ τούς κανονισμούς, ἀλλά διατηρεῖ καί πολλές ἀπόψεις ἐντελῶς ἀντίθετες πρός ἐκεῖνες τῆς κοινότητας καί ἀκόμη ἐξεγείρεται ἐναντίον τοῦ ἰδίου τοῦ σκοποῦ της. Ὄχι μόνον δέν τηρεῖ ὁ ἴδιος ἐγκράτεια, ἀλλά μάλιστα διαβάλλει τήν ἴδια τήν ἐγκράτεια καί διασπείρει ἰδέες πού μπορεῖ νά βάλουν ἄλλους σέ πειρασμό καί νά τούς παρασύρουν μακριά ἀπό τήν ἐγκράτεια. Τί κάνει κατά κανόνα ἡ κοινότητα μέ τέτοιους ἀνθρώπους; Πρῶτα, τούς προειδοποιεῖ καί ἔπειτα τούς ἀποβάλλει. Ἐκεῖ ἔχεις ἕνα «ἀνάθεμα»! Κανείς δέν διαμαρτύρεται γι΄ αὐτό, κανείς δέν ἐπικρίνει τήν κοινότητα, ὅτι εἶναι ἀπάνθρωπη. Ὅλοι ἀποδέχονται ὅτι ἡ κοινότητα ἐνεργεῖ μέ τρόπο τελείως νόμιμο καί ὅτι ἄν ἦταν νά πράξει διαφορετικῶς, δέν θά μποροῦσε νά ὑπάρξει. Τό παράδειγμα τοῦ Ἀρείου. Συνεπῶς, γιά τί μπορεῖ νά ἐπικρίνει κανείς τήν ἁγία Ἐκκλησία ὅταν ἐνεργεῖ παρομοίως; Στό τέλος τῆς γραφῆς, ἕνα «ἀνάθεμα» εἶναι ἀκριβῶς χωρισμός ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἤ ἀποκλεισμός ἀπό αὐτήν ὅσων δέν πληροῦν τίς προϋποθέσεις τῆς ἑνότητας μέ Αὐτήν καί ἀρχίζουν νά σκέπτονται διαφορετικῶς ἀπό τόν τρόπο πού Αὐτή σκέπτεται, διαφορετικῶς ἀπό τόν τρόπο πού αὐτοί οἱ ἴδιοι ὑποσχέθηκαν νά σκέπτονται κατά τήν ἔνταξή τους σέ Αὐτήν. Θυμηθεῖτε πῶς συνέβη! Ἐμφανίσθηκε ὁ Ἄρειος, ὁ ὁποῖος διατηροῦσε ἀσεβεῖς γνῶμες ὅσον ἀφορᾷ στόν Χριστό τόν Σωτῆρα, ὥστε μέ ἐκεῖνες τίς ἀπόψεις διαστρέβλωνε αὐτή τήν ἴδια τήν πράξη τῆς σωτηρίας μας. Τί ἔγινε μέ αὐτόν; Πρῶτα προειδοποιήθηκε, καί προειδοποιήθηκε πολλές φορές μέ κάθε δυνατό μέσο πειθοῦς καί συναισθήματος. Ἀλλ΄ ἐφ΄ ὅσον πεισμωδῶς ἐπέμεινε στήν ἄποψή του, καταδικάσθηκε καί ἔγινε ἀκοινώνητος ἀπό τήν Ἐκκλησία – δηλαδή: «ἀποβάλλεται ἀπό τήν κοινότητά μας. Προσέξτε, μή ἔχετε κοινωνία μέ αὐτόν καί μέ τούς ὁμοίους του. Μή κρατεῖτε οἱ ἴδιοι τέτοιες ἀπόψεις, καί μή ἀκούετε ἤ μή ἀποδέχεσθε ἐκείνους πού τό κάνουν». Ἔτσι ἔπραξε ἡ ἁγία Ἐκκλησία μέ τόν Ἄρειο· ἔτσι ἔχει πράξει καί μέ ὅλους τούς ἄλλους αἱρετικούς· καί ἔτσι θά κάνει καί τώρα, ἐπίσης, ἐάν κάποιος ἐμφανισθεῖ κάπου μέ ἀσεβεῖς ἀπόψεις. Λοιπόν, πεῖτε μου, τί εἶναι ἀξιόμεμπτο ἐδῶ; Τί ἄλλο θά μποροῦσε νά κάνει ἡ ἁγία Ἐκκλησία; Καί θά μποροῦσε νά συνεχίσει νά ὑπάρχει ἐάν δέν ἐφάρμοζε τέτοια αὐστηρότητα καί δέν προειδοποιοῦσε τά παιδιά Της μέ τόση φροντίδα ἔναντι ἐκείνων πού μπορεῖ νά τά διαφθείρουν καί νά τά καταστρέψουν; Ἡ προστασία τῶν σωτηρίων ἐκκλησιαστικῶν δογμάτων. Ἄς δοῦμε: ποιές ψευδεῖς διδασκαλίες καί ποιοί ψευδεῖς διδάσκαλοι γίνονται ἀκοινώνητοι; Ἐκεῖνοι πού ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, τήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς, τή θεία Πρόνοια· ἐκεῖνοι πού δέν ὁμολογοῦν τήν Παναγίαν Τριάδα, Πατέρα, Υἱόν, καί Ἅγιον Πνεῦμα, τόν ἕνα Θεόν· ἐκεῖνοι πού δέν ἀναγνωρίζουν τή Θεότητα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τή σωτηρία μας μέσῳ τοῦ θανάτου Του ἐπί τοῦ Σταυροῦ· ἐκεῖνοι πού ἀρνοῦνται τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τά θεῖα μυστήρια πού τήν παρέχουν, καί οὕτω καθεξῆς. Βλέπετε, τίνος εἴδους θεμάτων ἅπτονται; Αὐτά εἶναι θέματα τά ὁποῖα συνιστοῦν τήν ἴδια τήν αἰτία πού ἡ ἁγία Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἀρχές ἐπί τῶν ὁποίων εἶναι θεμελιωμένη καί ἄνευ τῶν ὁποίων δέν θά μποροῦσε νά εἶναι αὐτό πού εἶναι. Ὡς ἐκ τούτου, ἐκεῖνοι πού ἐξεγείρονται ἐναντίον τέτοιων ἀληθειῶν εἶναι γιά τήν Ἐκκλησία, ὅ,τι εἶναι γιά μᾶς στήν καθημερινή ζωή ἐκεῖνοι πού κάνουν ἀπόπειρες κατά τῆς ζωῆς μας καί τῆς περιουσίας μας. Ληστές καί κλέπτες, στό κάτω-κάτω, πουθενά δέν ἐπιτρέπεται νά συνεχίζουν ἐλευθέρως καί νά φεύγουν ἀτιμώρητοι. Καί ὅταν δένονται καί παραδίδονται στό νόμο καί τήν τιμωρία, κανείς δέν τό θεωρεῖ αὐτό ἀπάνθρωπο ἤ παραβίαση τῆς ἐλευθερίας. Ἀντιθέτως, οἱ ἄνθρωποι βλέπουν στό ἴδιο αὐτό πρᾶγμα ἐξ ἴσου μία πράξη ἀγάπης γιά τόν ἄνθρωπο, καί διαφύλαξη τῆς ἐλευθερίας - ἀναφορικῶς πρός ὅλα τά μέλη τῆς κοινωνίας. Ἐάν ἔτσι κρίνετε ἐδῶ, παρομοίως νά κρίνετε σχετικῶς καί μέ τήν κοινότητα τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτοί οἱ ψευδοδιδάσκαλοι, καθώς οἱ κλέπτες καί οἱ ληστές, λεηλατοῦν τήν περιουσία τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας καί τοῦ Θεοῦ, διαφθείροντας τά τέκνα της καί καταστρέφοντάς τα. Σφάλλει ἡ ἁγία Ἐκκλησία κρίνοντάς τους, δένοντάς τους, καί πετώντας τους ἔξω; Καί θά ἦταν πράγματι ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο, ἐάν αὐτή θά ἔβλεπε τίς ἐνέργειες τέτοιων ἀνθρώπων μέ ἀδιαφορία καί τούς ἄφηνε ἐν ἐλευθερίᾳ νά καταστρέψουν κάθε ἄλλον; Μία μητέρα θά ἐπέτρεπε σέ ἕνα φίδι ἐλευθέρως νά σκαρφαλώσει καί νά δαγκώσει τό παιδάκι της; Ποιός δέν κατανοεῖ τόν κίνδυνο; Ἐάν κάποια ἀνήθικα πρόσωπα ἦταν νά ἀποκτήσουν πρόσβαση στήν οἰκογένειά σας καί νά ἀρχίσουν νά ἐκπειράζουν τήν κόρη σας, ἤ τόν γυιό σας, θά μπορούσατε νά δεῖτε μέ ἀδιαφορία τίς πράξεις καί τούς λόγους τους; Φοβούμενοι μήπως ἀποκτήσετε τή φήμη ἀπανθρώπου καί «παλαιῶν ἀρχῶν», θά δένατε τά χέρια σας; Δέν θά σπρώχνατε ἕνα τέτοιο πρόσωπο ἔξω ἀπό τήν πόρτα καί θά τήν κλείνατε πίσω του γιά πάντα; Θά ἔπρεπε νά δεῖτε τίς ἐνέργειες τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας μέ τόν ἴδιο τρόπο. Βλέπει Αὐτή ὅτι ἐμφανίζονται ἄτομα μέ διεφθαρμένο νοῦ, καί διαφθείρουν ἄλλους – καί ἐξεγείρεται ἐναντίον τους, τούς ἀποδιώκει, καί φωνάζει σέ ὅλους ἐκείνους πού εἶναι δικοί Της: προσέξτε - ἔτσι καί ἔτσι, ἄνθρωποι τέτοιοι καί τέτοιοι θέλουν νά καταστρέψουν τίς ψυχές σας. Μή τούς ἀκούσετε· φύγετε ἀπό αὐτούς. Ἔτσι ἐκπληρώνει τό καθῆκον τῆς μητρικῆς ἀγάπης, καί συνεπῶς ἐνεργεῖ μέ ἀγάπη - ἤ, ὅπως τό λέτε - ἀνθρωπιστικῶς. Καί στή σημερινή ἐποχή ἀπαραίτητα τά ἀναθέματα. Στό παρόν, ἔχουμε μία ἁλματώδη ἐξάπλωση μηδενιστῶν, πνευματιστῶν καί ἄλλων ἐπιζήμιων ἔξυπνων πού παρασύρονται ἀπό τούς ψευδο-διδασκάλους τῆς Δύσεως. Νομίζετε ἀληθῶς ὅτι ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία θά τηροῦσε σιωπή καί δέν θά ὕψωνε τή φωνή Της γιά νά καταδικάσει καί νά τούς ἀναθεματίσει, ἐάν οἱ καταστροφικές διδασκαλίες τους ἦταν κάτι νέο; Μέ κανένα τρόπο. Θά συγκαλεῖτο κάποια Σύνοδος, καί στή Σύνοδο ὅλοι αὐτοί μαζί μέ τίς διδασκαλίες τους θά παρεδίδοντο σέ ἀνάθεμα, στό δέ τωρινό Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας θά προσετίθετο ἕνα ἐπιπρόσθετο κεφάλαιο: «Στόν Φόϋερμπαχ, τόν Μποῦχνερ καί τόν Ρενάν, στούς πνευματιστές, καί ὅλους τούς ἀκολούθους τους – στούς μηδενιστές – “ἔστω ἀνάθεμα”». Ἀλλά δέν ὑπάρχει καμμία ἀνάγκη γιά τέτοια Σύνοδο καί δέν ὑπάρχει καμμία ἀνάγκη ἐπίσης γιά τέτοια προσθήκη. Οἱ ψευδο-διδασκαλίες τους ἔχουν ἤδη ὅλες ἀναθεματισθεῖ ἐκ τῶν προτέρων σέ ἐκεῖνα τά σημεῖα ὅπου ἐκφέρεται ἀνάθεμα γιά ἐκείνους πού ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ, τήν πνευματικότητα καί ἀθανασία τῆς ψυχῆς, τίς διδαχές πού ἀφοροῦν στήν Παναγία Τριάδα καί πού ἀφοροῦν στή Θεότητα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δέν βλέπετε μέ πόση σοφία καί προνοητικότητα δρᾷ ἡ ἁγία Ἐκκλησία, ὅταν μᾶς ὑποχρεώνει νά τελέσουμε τήν παροῦσα διακήρυξη καί νά τήν ἀκούσουμε; Καί ὅμως λένε: «Αὐτό εἶναι παρωχημένο». Ἀλλά εἶναι ἀκριβῶς τώρα πού εἶναι ἐπίκαιρο! Ἴσως πρό 100 ἐτῶν δέν ἦταν ἐπίκαιρο. Ἀντιθέτως, κάποιος πρέπει νά πεῖ σχετικῶς μέ τήν ἐποχή μας, ὅτι ἄν δέν ὑπῆρχε μέχρι τώρα Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, θά ἦταν ἀναγκαῖο νά εἰσαχθεῖ ἕνα καί νά τελεῖται ὄχι μόνον στίς κυριότερες πόλεις, ἀλλά σέ ὅλες τίς περιοχές καί σέ ὅλες τίς Ἐκκλησίες: ὥστε νά συναχθοῦν ὅλες οἱ διδασκαλίες τοῦ κακοῦ πού ἀντιτίθενται στόν Λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά καταστοῦν γνωστές σέ ὅλους, ὥστε ὅλοι νά μποροῦν νά γνωρίζουν τί εἶναι ἀναγκαῖο νά προσέχουν καί ποιοῦ εἴδους διδασκαλίες νά ἀποφεύγουν. Πολλοί ἔχουν διαφθαρεῖ στό νοῦ, ἀποκλειστικῶς καί μόνον λόγῳ ἀγνοίας, ἐνῷ μία δημόσια καταδίκη τῶν καταστροφικῶν διδασκαλιῶν θά τούς ἔσωζε ἀπό τήν ἀπώλεια. Συνεπῶς, ἡ Ἐκκλησία καθιστᾷ ἀκοινώνητους, ἐξορίζει ἀπό τίς τάξεις της (ὅταν λέγεται, «Ἀνάθεμα στόν τάδε καί τόν δεῖνα», αὐτό σημαίνει τό ἴδιο πρᾶγμα μέ τό «Ὁ τάδε καί ὁ δεῖνα, ἔξω ἀπό ἐδῶ!»), ἤ ἀναθεματίζει γιά τόν ἴδιο λόγο πού τό πράττει ὁποιαδήποτε κοινότητα. Καί εἶναι ὑποχρεωμένη νά τό κάνει γιά νά αὐτο-διατηρηθεῖ καί νά διατηρήσει τά τέκνα της ἀπό τήν καταστροφή. Γιά αὐτόν τόν λόγο, δέν ὑπάρχει τίποτε ἀξιόμεμπτο ἤ ἀκατανόητο σχετικῶς μέ αὐτό τό παρόν Συνοδικόν. 



Ἐάν κάποιος φοβεῖται τήν ἐνέργεια τοῦ ἀναθέματος, ἄς ἀποφύγει τίς διδασκαλίες πού εἶναι ἡ αἰτία αὐτός νά τό ὑποστεῖ. Ἐάν κάποιος τό φοβεῖται γιά ἄλλους, ἄς τούς ἀποκαταστήσει στήν ὑγιῆ διδασκαλία. Ἀλλά ἄν ἔχεις ἤδη ἐγκαταλείψει τήν ὑγιῆ διδασκαλία, τότε τί δουλειά ἔχεις μέ τό τί γίνεται στήν Ἐκκλησία ἀπό αὐτούς πού δέν τήν ἔχουν ἐγκαταλείψει [τήν ὑγιῆ διδασκαλία] ; Καί μόνον ἀπό τό ἴδιο τό γεγονός ὅτι ἔχεις συλλάβει μία διαφορετική ἄποψη γιά τά πράγματα ἀπό ἐκείνη πού τηρεῖται στήν Ἐκκλησία, ἔχεις ἤδη διαχωρίσει τόν ἑαυτό σου ἀπό τήν Ἐκκλησία. Δέν εἶναι ἡ καταγραφή στούς βαπτισματικούς καταλόγους πού καθιστᾷ κάποιον μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τό πνεῦμα καί τό περιεχόμενο τῶν ἀπόψεών του. Εἴτε ἡ διδασκαλία σου καί τό ὄνομά σου προφέρονται σάν νά εἶναι ὑπό τό ἀνάθεμα εἴτε ὄχι, ἤδη ὑπόκεισαι σέ αὐτό, ὅταν οἱ ἀπόψεις σου ἀντιτίθενται σέ ἐκεῖνες τίς Ἐκκλησίας, καί ὅταν ἐπιμένεις σέ αὐτές. Εἶναι φοβερό τό ἀνάθεμα. Ἐγκατάλειψε τίς κακές σου ἀπόψεις. Ἀμήν!


Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος