ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΜΦΙΑΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 1899 - 1966



Ο πατήρ Ιωάννης, κατά κόσμον Γεώργιος, 

εγεννήθη εις την Σμύρνην της ημών Μικράς Ασίας έν έτει 1899 

και εκοιμήθη την 27ην Ιανουαρίου 1966. 

Οι γονείς αυτού ήσαν η μήτηρ του Μαρία και ο πατήρ του Χαράλαμπος Βαξεβανόπουλοπουλος. 

Το 1922, με την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού, την γενοκτονίαν των Ελλήνων, 

την πυρπόλησιν της Σμύρνης, την συνεχιζόμενην Τουρκικήν κατοχήν της Εληνικής Ιωνίας 

και τον διωγμόν των επιζησάντων Ελλήνων, ο Γεώργιος ήλθεν οικογενειακώς εις την πτωχήν, 

αλλ' ελευθέραν Ελλάδα και εγκατεστάθησαν μαζί με τους άλλους πρόσφυγας εις τον Πειραιά. 

Ο νεαρός Γεώργιος, ως σκεύος εκλογής, από μικρός ήτο πλησίον του Θεού 

και η προσευχή του ήτο από τας κυρίας του ασχολίας. 

Από κοσμικός ακόμη εδιάβαζε το Ψαλτήριον και 

όταν καμμίαν φοράν ημέλει να διαβάσει τούτο, 

ήκουε αόρατον φωνήν λέγουσαν εις τούτον: 

''Γεώργιε, διάβασε το Ψαλτήρι σου''. 



Πράγματι, θείος προορισμός του και προγεγραμμένη, η αγία αυτού πορεία. Ο πόθος του Γεωργίου ήτο από νεαρήν ηλικίαν άλλος, αλλά το σχέδιον του Θεού δεν συνέπιπτεν απολύτως με τούτον. Ήθελε να γίνει πρώτιστα Μοναχός και κατόπι να ημπορέσει να γίνει και κληρικός. Απεφάσισε λοιπόν, να φύγει για το Παναγιόβατον Άγιον Όρος, αλλ' εντός του πλοίου προς τον Άγιον Όρος, βλέπει εν εξαίσιον όραμα. Καθορά τρεις σταυρούς εις τον ουρανόν και ακούει αοράτως φωνήν λέγουσαν: ''Γεώργιε, επέστρεψε πίσω, διότι έχεις αναλάβει τρεις σταυρούς, την μητέρα σου και τις δυο αδελφές σου. Σε προορίζω να γίνεις κληρικός και θα σώσεις πολλές ψυχές''. Έτσι ο Γεώργιος επέστρεψεν εις τον Πειραιά και έκτοτε ηκολούθει την υπό του Θεού σχεδιαζομένην πορείαν του. Πνευματικός πατήρ του π. Ιωάννου ήτο ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος (σημ. ημετ. Όσιος Χρυσόστομος ο νέος Ομολογητής), ο οποίος του έδωκε το Μέγα Αγγελικόν Σχήμα και το όνομα Ιωάννης. Ο Επίσκοπος Χρυσόστομος γιγνώσκων την χρηστότητα των τρόπων του, την κατά Θεόν πολιτείαν του και το γεγονός, ότι εκοσμείτο υπό αγάπης αληθινής προς την Παραδοσιακήν και διωκομένην Ορθοδοξίαν μας, τον προώριζε δια κληρικόν. Τον εχειροτόνησε Διάκονον και εν συνεχεία Ιερομόναχον. Αργότερα έκειρε και την μητέραν του Μοναχήν με το όνομα Μαρκέλλα και τας δύο αυτού αδελφάς, όπου τους εδόθησαν τα ονόματα Ματρώνα και Χριστοφόρα. Κατά την περίοδον ταύτην υπήρχε έλλειψις ναών δια τους Παραδοσιακούς Ορθοδόξους, λόγω της καταλήψεως των υφισταμένων ναών υπό των αποστησάντων σχισματικών Νεοημερολογιτών και τοιουτοτρόπως, εφρόντιζεν ο π. Ιωάννης να θεραπεύσει την έλλειψιν ταύτην με ζήλον υποδειγματικόν, ανακαινίζων και επισκευάζων μίαν ηρειπωμένην παλαιάν Μονήν του Αγίου Δημητρίου εις Πειραιά και ιδρύων, βραδύτερον, μίαν νέαν τοιαύτην, την της Αγίας Τριάδος εις Νέαν Πεντέλη. Ο π. Ιωάννης ήτο άξιος λειτουργός του Υψίστου και προπαντός πιστός τηρητής της Ορθοδόξου ημών Ιεράς Παραδόσεως και δια τούτο ηκολούθει ούτος και το Παλαιόν, το Ορθόδοξον Ημερολόγιον (Εορτολόγιον) και ουχί το Παπικόν. Ήτο ούτος τόσο ελεήμων, ώστε εμοίραζεν εις τους πτωχούς πάντοτε, όσα χρήματα και αν είχεν. Όλο το έργον του π. Ιωάννου ήτο άκρως πνευματικόν και θεάρεστον. Επεσκέπτετο ασθενείς, φυλακισμένους, πάσχοντας, πένητας, δοκιμαζομένους και αδικουμένους, με μοναδικόν σκοπόν του τας του Κυρίου εντολάς τήρησιν. Ουδέποτε είδον τον Γέροντα άνευ ζωστικού και εφόρει ούτος πάντοτε χιαστί αλυσίδας εις το άγιόν του σώμα. Το δε κρεβάτι του ξύλινον και άνευ στρώματος, αλλ' ηγάπα πολύ και την χαμαικοιτείαν, ώστε να δαμάζει τα του σώματος πάθη. Ήτο πάντοτε σιωπηλός, διότι είχε την ταπείνωσιν και την εσωτερικήν νήψιν των μεγάλων Πατέρων, ουδέποτε έδωσεν ούτος ανάπαυσιν εις το ασθενικόν σώμα του. Οι αποστατήσαντες Νεοημερολογίται επεδίδοντο εις συνεχείς διωγμούς κατά των Παραδοσιακών και γνησίων Ορθοδόξων, οι οποίοι ήθελον να κρατήσουν ανόθευτον την πίστιν των αγίων, των μαρτύρων και των Πατέρων των. Επί Σπυρίδωνος (1949 - 1956), Αρχιεπισκόπου των Νεοημερολογιτών, έλαβεν χώραν μέγας διωγμός κατά των Παλαιοημερολογιτών και τους οδηγούν εις τα υπόγεια της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, όπου τους εκούρευαν, τους εξύριζαν και ούτως τους απεσχημάτιζαν. Την περίοδον ταύτην, οι αστυνομικοί έφθασαν εις την Μονήν του Αγίου Δημητρίου Αμφιάλης και, ως λέοντες βρυχόμενοι όρμησαν εντός του Ιερού Ναού δια να συλλάβουν τον π. Ιωάννην. Εκείνην την στιγμήν ούτος ηυρίσκετο εντός του Ιερού, πλησίον της Αγίας Τραπέζης προσευχόμενος. Οι Αστυνομικοί εισήλθον εντός του Ιερού και ήρχοντο πέριξ της Αγίας Τραπέζης, αλλά χωρίς να βλέπουν τον π. Ιωάννην και ούτως, δεν τον ήγγιξαν καθόλου και έφυγαν άπρακτοι. Τοιουτοτρόπως, θαυματουργικώς ο Πανάγαθος Θεός του και Θεός ημών (αλλ' όχι των διωκτών του) τον εγλύτωσεν από το κούρεμα και τον αποσχηματισμόν του. Την ημέραν ταύτην, όμως οι αστυνομικοί συνέλαβον πέντε πνευματικά παιδιά του Γέροντος, οι οποίοι ήσαν με το Παλαιόν Ημερολόγιον και τους οδήγησαν εις τον εισαγγελέαν, ίνα τιμωρηθούν δια το μέγα των αδίκημα, ότι δεν εγκατέλειψαν την παραδοσιακήν των πίστιν. Ο σεβάσμιος π. Ιωάννης, όταν επληροφορήθη το γεγονός αυτό έκαμε θερμήν προσευχήν δια τα τέκνα του ταύτα, ώστε ν' αποφευχθεί η αυτών τιμωρία. Πράγματι, οι πέντε αυτοί ''εγκληματίαι'' Χριστιανοί ηθωόθησαν υπό του εισαγγελέως. Αναμφιβόλως, άπασαι οι περιπέτειαι τούτου, από την καταδίωξίν του από τους αλλοθρήσκους εις την Μικράν Ασίαν, οι πειρασμοί εις την μητέρα Ελλάδα από την αλλαγήν του ημερολογίου, αι δοκιμασίαι και οι διωγμοί υπό των σχισματικών ομοδόξων εις την νέαν πατρίδαν του, ουδόλως επέδρασαν επί του αγίου πατρός, ώστε να αποδυναμώσουν την πανίσχυρον αυτού θείαν φιλίαν και αγάπην, την καταφλέγουσαν την καρδίαν του. Ο αγιασμός του βίου του και η προσκόλλησίς του προς την αληθινήν παράδοσιν, τον είχον καταστήσει κατοικητήριον της Αγίας Τριάδος. Τοιουτοτρόπως, ο Γέροντας ημών ήτο αδιαλείπτως αγιαζόμενος και εμπράκτως ασκών την αγάπην, την οποίαν είχεν ο ίδιος λάβει υπό του Θεού, καθ' ότι αδιαλείπτως ην προσευχόμενος, διδάσκων την νοεράν προσευχήν και την μετάνοιαν. Είχεν δε αφεθεί ούτος εις τα Πανάγια Χέρια του Θεού, επιρρίπτων εις Αυτόν την μέριμνάν του, κατά το Ψαλμικόν και εβίωνε την χαράν της ελευθερίας ταύτης (της αναμαρτησίας), της απολύτου υποταγής εις το Θείον θέλημα. Κάποιαν περίοδον, ο π. Ιωάννης είχεν αποκτήσει πολλάς σωματικάς ασθενείας και ήρχισε να αδημονεί, να αγανακτεί, ακόμη και να απελπίζηται. Προσηύχετο τότε μετά δακρύων γονυπετής, ίνα θεραπεύσει τούτον ο Κύριος. Τότε ακούει φωνήν αόρατον λέγουσαν: ''Ιωάννη αυτός είναι ο σταυρός σου. Θέλεις να σου τον αφαιρέσω; Με αυτόν θα στεφανωθείς''. Τότε απαντά ο Γέροντας: ''Γεννηθήτω το θέλημά σου Κύριε''. Εν μικρόν παιδίον, τεσσάρων ετών, έβλεπε τον π. Ιωάννην όταν ελειτούργει, να υπερίπταται του εδάφους εντός του Ιερού! Εις τας ολονυκτίους ακολουθίας, ουδέποτε εκάθητο ή ποτέ εκοιμήθη, αλλ' απλώς ηκκούμβα μετά από την κόπωσίν του εις μίαν καρέκλαν και συνεχώς προσηύχετο αγρυπνών. Λόγω δε της ακήσεώς του ταύτης, εις μίαν ολονυκτίαν, είδε δόξαν Θεού και την Κυρίαν Θεοτόκον. Εν έτερον σπουδαίον χαρακτηριστικόν του Γέροντος ην η ιεροπρεπής αυτού στάσις και ο απλούς λόγος του, α μετήγγιζον την ανανεωτικήν ''δρόσον Αερμών'', την δρόσον του Ορθοδόξου Παραδοσιακού Μοναχισμού, την δρόσον του πραγματικού Έλληνος ιερέως, την δρόσον του οσιομένου ανθρώπου, την δρόσον του Αγίου Πνεύματος. Τα άγνωστα μοναστικά του ''παλαίσματα'' αποκαλύπτονται εις ημάς με την μετέπειτα πνευματικήν του ωριμότητα ως ιερομονάχου (μοναχού - ιερέως), δρων συμφώνως πάντοτε με την Ιεράν Παράδοσιν του Μοναχισμού και της Ορθοδοξίας. Η όλη βιοτή και πολιτεία του π. Ιωάννου παρείχον τα εχέγγυα ενός απλανούς, πνευματικού οδηγού μοναχών και λαικών. Είχε, συνεπώς, ούτος ο τρισόλβιος, ως ηγούμενος και ιερομόναχος απάσας τας μοναστικάς αρετάς, όπως ακτημοσύνην τελείαν, καθ' ότι και ''ο Υιός του ανθρώπου ουκ είχεν που την κεφαλήν κλείναι, τα δε πετεινά του ουρανού φωλέας έχουσι...''. Καθ' ως, επίσης, διαφυλάττων και την αγνότητα σώματος και ψυχής, γιγνώσκων τα των Γραφών γεγραμμένα, ''νεκρώσατε τα μέλη υμών του σώματος'', ''πορνεία δε και πάσα ακαθαρσία μηδέ ονομαζέσθω εν υμίν καθώς πρέπει αγίοις'', ''οι δε Χριστού την σάρκαν εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις''. Είχεν δε ούτος και την των μεγάλων Πατέρων θείαν σιωπήν και τέλος, μίαν απέραντον αγάπην για τον Μοναχισμόν, του οποίου ο ρόλος θα είναι μοναδικός κατά την μετά της Δευτέρας Παρουσίας αιωνίου ζωής. Κατά τον έτερον μέγα Άγιον του Κ' (20ου αιώνος), τον Άγιον Νεκτάριον, ''τι αληθώς της μοναστικής πολιτείας τιμιότερον ή τι λαμπρότερον;'' και συνεχίζων ο Άγιος Αρχιερεύς Νεκτάριος αναφέρει, ''εν πάσει ειλικρινεία ομολογώ την εμήν πεποίθησιν, ης ένεκα θεωρώ τον ασκητήν υπέρτερον του Αρχιερέως''. 


Τας μοναζούσας του ο Γέροντας, καθ' ότι αύται εισί 

και τα κατ' εξοχήν πνευματικά του τέκνα, 

τα συνέδεε με τα φιλοκαλικά  κείμενα, τα συναξάρια των Αγίων, 

το Ψαλτήριον, το θείον Ευαγγέλιον, τας αγρυπνίας, 

τα μυστήρια, την αδιάλειπτον προσευχήν 

με το ταπεινόν κομποσχοίνι και με την υποταγήν τούτων 

εις την μοναχικήν πολιτείαν. 

Ο βίος του και η ίδρυσις των γυναικείων Μονών του, 

μας ενθυμίζουν τον Άγιον Νεκτάριον 

και πλείστους άλλους αγίους Γέροντας, οι οποίοι ίδρυσαν γυναικείας Ιεράς Μονάς, 

ώστε να συμμετάσχουν και οι γυναίκες εις το τάγμα των ισαγγέλλων 

κατά την Δευτέρα του Κυρίου Παρουσίαν, 

καταλαμβάνουσαι και αύται μαζί με τους μοναχούς 

την θέσιν των εκπεσόντων Αγγέλων. 

Ο γυναικείος μοναχισμός ακμάζει σήμερον 

εις πάμπολλα Ιερά Μοναστήρια 

εντός και εκτός Ελλάδος, 

προς δόξαν Θεού και τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου. 


Εισαγωγή στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του συγγράματος του Δρς Ιωάννη Καλλανιώτη, καθηγητή του πανεπιστημίου του Scranton 
με τον τίτλο: ''ΑΓΙΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: 
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΜΦΙΑΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ (1899 - 1966). Σελίδες 3 - 8. 
Από την ανάρτηση έχουν αφαιρεθεί οι παραπομπές του συγγραφέως με ευθύνη ημετέρα, προκειμένου το κείμενο να καταστεί έτι ευανάγνωστο στους αναγνώστες.


Άγιος Ιωάννης της Αμφιάλης


ΠΑΡΑ ΦΥΣΙΝ ΑΓΑΠΗ ΔΙΑ ΕΝ ΑΝΤΙ - ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΥΣ



«Ἁγιώτατον Βαρθολομαῖον



Οἰκουμενικόν Πατριάρχην


Ἀρχιεπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως




Ἦτο ἀφορμή μεγάλης χαρᾶς δι᾿ ἐμέ κατά τήν πρόσφατον συνάντησίν μας ἐν Ἀσσίζῃ 

νά δυνηθῶ νά ἐκφράσω προσωπικῶς εἰς τήν Ἁγιότητά Σας τά συγχαρητήριά μου 

ἐπί τῇ εἰκοστῇ πέμπτῃ ἐπετείῳ τῆς ἐκλογῆς Σας 

ὡς Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. 


Σᾶς διαβεβαιῶ, ἀγαπητέ ἐν Χριστῷ Ἀδελφέ, 

περί τῆς πνευματικῆς ἐγγύτητός μου ἐπί τῇ σημαντικῇ ταύτῃ ἐπετείῳ, 

καθώς ἑνοῦμαι μεθ᾿ Ὑμῶν ἐν δοξολογικῇ προσευχῇ πρός τόν Θεόν Πατέρα, 

πηγήν πάσης ἀγαθωσύνης, διά τάς δαψιλεῖς εὐλογίας ἅς ἐπεδαψίλευσεν εἰς τήν ζωήν 

καί τήν διακονίαν Σας καί, δι᾿ Ὑμῶν, εἰς τήν Ἐκκλησίαν.

Ἐκφράζων τάς καλυτέρας ἐγκαρδίους εὐχάς μου διά τήν ὑγείαν καί τήν πνευματικήν Σας εὐεξίαν, 

ἐπαναλαμβάνω πρός τήν Ὑμετέραν Παναγιότητα τά αἰσθήματα τῆς σταθερᾶς ἐκτιμήσεως καί φιλίας μου, 

καί εὐχαρίστως ἀνταλλάσσω μετ᾿ Αὐτῆς τόν ἀδελφικόν ἀσπασμόν ἐν Κυρίῳ.




19 Ὀκτωβρίου 2016


Πάπας Φραγκῖσκος 


Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ



Εἴπαμε πῶς, ἐδῶ στήν Ἑλλάδα, ὄχι μοναχά δέν διαβάζουμε, 

ἀλλά κἂν δέν ξέρουμε ἂν ὑπάρχουνε οἱ μυστικοί Πατέρες πού φωτίσανε τήν Ὀρθοδοξία.
Γιά τούς θεολόγους ἡ Ὀρθοδοξία κατάντησε μία κούφια λέξη,
ἀφοῦ ἡ μυστική οὐσία τῆς τούς εἶναι ἄγνωστη, ὅπως κι᾿ ἡ παράδοσή τους.
Οἱ δικοί μας θεολόγοι παίρνουνε τά φῶτα ἀπό τή Δύση,
γιατί ἐκεῖ ἡ θεολογία ἔχει γίνει ἐπιστήμη,
κ᾿ ἡ ματαιοδοξία τους κολακεύεται ἀπ᾿ αὐτό τό πράγμα.
Ἡ πίστη, γι᾿ αὐτούς, δέν ἔχει καμμιά σημασία.
Θά μοῦ πῆτε, «θεολογία χωρίς πίστη, γίνεται;»
Μά κ᾿ ἐγώ σᾶς ρωτῶ, μέ τήν ἴδια ἀπορία, «γίνεται θεολογία χωρίς πίστη;»
Ὡστόσο, στίς Δυτικές χῶρες καί στήν Ἀμερική,
πολύς κόσμος ἔχει στραφεῖ πρός τήν Ὀρθοδοξία, ἀπό τή δίψα τῆς ἀληθείας.
Στήν Ἑλλάδα, μοναχά λιγοστοί ἄνθρωποι
καί κάποιοι παλιοημερολογίτες διαβάζουνε τά βιβλία τῶν Πατέρων,
ἐκτός τοῦ Βασιλείου καί τοῦ Χρυσοστόμου,
πού τούς παίρνουνε οἱ θεολόγοι γιά ρήτορας
καί γιά φιλολόγους τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας...



Τὰ βιβλία τῶν μυστικῶν Πατέρων δὲν ξανατυπώνουνται πιὰ καὶ καταντήσανε σπάνια. Ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία τυπώνει προχειρολογήματα διάφορων νεωτεριστῶν θεολόγων, χωρὶς καμμιὰ οὐσία, ποὺ φανερώνουνε μοναχὰ τὴν ἀπίστευτη γύμνια ἐκείνων ποὺ τὰ γράφουνε. Μοναχὰ τώρα τελευταῖα ἄρχισε νὰ τυπώνει ἡ Ἀποστολικὴ Διακονία τὴν Πατρολογία τοῦ Μigne. Μὰ κι᾿ αὐτὴ ἡ ἔκδοση εἶναι γιὰ τοὺς θεολόγους, κι᾿ ὄχι γιὰ τοὺς πιστούς, ἀφοῦ εἶναι τυπωμένη στὴν ἀρχαία γλώσσα. Ἐκτὸς ἀπ᾿αὐτό, ἡ ἔκδοση τῆς Πατρολογίας δὲν ἔχει καμμιὰ βαθύτερη δικαίωση, μὲ τὸ δυτικὸ χαρακτήρα ποὺ ἔχει ἡ γενικὴ μόρφωση τῶν θεολόγων μας, ποὺ δὲν ἔχουνε καμμιὰ βαθύτερη γνώση τῆς οὐσίας τῆς Ὀρθοδοξίας, οὔτε καὶ τῆς παράδοσής μας. Ἔτσι κι᾿ αὐτὴ ἡ ἔκδοση καταντᾶ ἕνα γεγονὸς χωρὶς βαθύτερη σημασία, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει τὸ κατάλληλο ὀρθόδοξο χῶμα γιὰ νὰ ριζοβολήσει. Στὸ νὰ στραφοῦνε οἱ Δυτικοὶ κι᾿ οἱ Προτεστάντες στοὺς Πατέρες τῆς Ὀρθοδοξίας, συντελέσανε πολὺ οἱ Λευκορῶσοι θεολόγοι, ποὺ σκορπίσανε στὶς διάφορες χῶρες καὶφωτίσανε τὶς ψυχὲς μὲ τὰ σοφὰ κηρύγματά τους, μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς ζωῆς τους, καὶ μὲ τὴν τυπικὴ εὐσέβειά τους. Ἐνῶ οἱ κληρικοὶ ποὺ στέλνουμε ἐμεῖς στὶς διάφορες παροικίες, εἶναι οἱ πιὸ ἀνίδεοι στὸ τί θὰ πεῖ Ὀρθοδοξία, κι᾿ οἱ ἐκκλησίες μας στὸ ἐξωτερικὸ δὲν ἔχουνε κανέναν θρησκευτικὸ προορισμό, ἀλλὰ ἔχουνε καταντήσει κέντρα κοινωνικῆς συγκεντρώσεως τῶν ὁμογενῶν κάθε Κυριακή. Ἔτσι, ἡ Ὀρθοδοξία, δηλαδὴ ἡ πρώτη κι᾿ ἀπαραμόρφωτη μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἔγινε πάλι τὸ στήριγμα ὅλων τῶν ἀνθρώπων ποὺ ζητᾶνε λιμάνι σωτηρίας κι᾿ ὁ κανόνας τῆς χριστιανικῆς πίστης. Στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀμερικὴ ἔχουνε μεταφρασθεῖ, ἕως τώρα, σὲ διάφορες γλῶσσες ἡ Φιλοκαλία, τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸ αὐτὸ βιβλίο, ποὺ στὴν Ἀθήνα τὸ βρίσκει κανένας μοναχὰ στὶς συλλογὲς τῶν βιβλιοφίλων νὰ κάθεται στὸ ράφι ἄχρηστο, σὰν κανένα ἀρχαιολογικὸ ἀντικείμενο, ὁ Εὐεργετινός, οἱ ἐπιστολὲς τοῦ ἁγίου Βασιλείου καὶ κάποιων ἄλλων Πατέρων, οἱ λόγοι Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, μερικὰ ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ μαθητοῦ του Νικήτα Στηθάτου, καὶ κάποια ἄλλα. Ἐμεῖς, ἀλλοίμονο, τυρβάζομεν περὶ τοῦ πὼς θὰ φανοῦμε ἐπιστημονικοὶ καὶ εὐρωπαϊκότεροι ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους. Μοναχὰ κανένας «θρησκόληπτος», καθυστερημένος κατὰ τοὺς νεωτεριστὰς αὐτοὺς παπαγάλους, διαβάζει τέτοια βιβλία. Οἱ λόγοι τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου εἶναι μεταφρασμένοι στὰ Γαλλικά, στὰ Γερμανικά, στὰ Ἐγγλέζικα, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ Ρωσικά, ποὺ ἔχουνε μεταφρασθεῖ ἀπὸ τὸν καιρὸ ποὺ πρωτοτυπωθήκανε στὰ Ἑλληνικὰ ἀπὸ τ᾿ ἀρχαῖα χειρόγραφα. Στὴν ἁπλὴ ἑλληνικὴ γλώσσα ὑπάρχει μία θαυμάσια μετάφραση καμωμένη μὲ εὐλάβεια «παρὰ τοῦ πανοσιολογιωτάτου Διονυσίου Ζαγοραίου, τοῦ ἐνασκήσαντος ἐν τῇ ἐρημονήσῳ τῇ καλουμένῃ Πιπέρι, ἀπέναντι τοῦ ἁγίου Ὄρους», τυπωμένη στὴ Σύρα στὰ 1886. Ποῦ νὰ καταδεχτοῦμε, ἐμεῖς, νὰ διαβάσουμε τέτοια πράγματα, μεταφρασμένα μάλιστα ἀπὸ ἕναν ἀγράμματο καλόγερο, ποὺ καθότανε κ᾿ ἔγραφε ἀπάνω σὲ κάποιον βράχο, στὸ ρημονήσι Πιπέρι, μαζὶ μὲ τοὺς γλάρους; Ἐμεῖς διαβάζουμε τοὺς σοφοὺς καὶ ἀξιοπρεπεῖς καθηγητάδες ποὺ γράφουνε καθισμένοι στὶς πολυθρόνες, στὰ Παρίσια καὶ στὰ Βερολίνα! Δὲν ἀκοῦμε τί λέγει ὁ Θεὸς μὲ τὸ στόμα τοῦ Προφήτη «Ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντά μου τοὺς λόγους;» Ποῦ νὰ ὑποπτευθοῦμε τὸ μυστικὸ πλοῦτο ποὺ κρύβεται μέσα σὲ τέτοιες ἁγίες ψυχές. Λοιπόν, αὐτὴ ἡ μετάφραση δὲν ξανατυπώθηκε ἀπὸ τότε στὴν Ἑλλάδα, ποὺ τυπώνεται κάθε λογῆς ἀνοησία, πρᾶγμα ποὺ φανερώνει σὲ τί πνευματικὸ σκοτάδι βρισκόμαστε, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί. Ἀπὸ τὴν προκοπὴ ποὺ ἔχουμε, βάλαμε «τὸν λύχνον ὑπὸ τὸν μόδιον», κι᾿ ἀπάνω στὸ λυχνοστάτη βάζουμε τὶς τυπωμένες βαθυστόχαστες ἀνοησίες ποὺἀνάφερα, καὶ περιμένουμε νὰ μᾶς φωτίσουνε. Τοὺς βαθύτερους μυσταγωγούς, ποὺ φανήκανε στὸν κόσμο, τοὺς ἔχουμε ἄξιους νὰ τοὺς διαβάζει μοναχὰ κανένας ἀγράμματος παλιοημερολογίτης. Ἡμεῖς, οἱ ἔξυπνοι κι᾿ οἱ συγχρονισμένοι, βάλαμε τὴν ἐξυπνάδα μας καὶ μέσα στὰ μυστήρια τῆς θρησκείας, κι᾿ ἀγαπᾶμε τὰ μεγάλα λόγια καὶ τὰ ἐπιστημονικά, τί λέγει ὁ τάδε ἄθεος γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ τὴ θρησκεία του, ἢ κανένας καμουφλαρισμένος θεομπαίχτης, ἐπειδὴ αὐτὰ δίνουνε τροφὴ στὸν ἐγωισμό μας. Καὶ βουλώνουμε τ᾿ αὐτιά μας γιὰ νὰ μὴν ἀκούσουμε τὸν ἀπόστολο Παῦλο ποὺ φωνάζει «Οὐχὶ ἐμώρανεν ὁ Θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου;». Ἀλλά, κοντὰ στοὺς χαλασμένους αὐτοὺς ποὺ λέγω, ὑπάρχουνε καὶ πλῆθος ἄνθρωποι ποὺ νοιώθουνε βαθειὰ τὴν οὐσία τῆς θρησκείας μας, τὴ μεγάλη σημασία τῆς λατρείας καὶ τῆς ἱερῆς παράδοσής μας.



Γιά ὅσους ἀπ᾿ αὐτούς δέν ἔχουνε πατερικά βιβλία, 

σάν αὐτά πού εἴπαμε παραπάνω, κ᾿ εἶναι σχεδόν ὅλοι οἱ Ἕλληνες, 

γιατί ἡ ἀδιαφορία ἐκείνων πού εἶναι βαλμένοι γι᾿ αὐτή τή δουλειά, 

στέρησε τόν κόσμο ἀπό τέτοια ἄφθαρτη κι᾿ ἅγια θροφή, 

θά προσπαθήσω μέ τίς μικρές δυνάμεις μου νά τούς μεταδώσω 

ὅ,τι μπορέσω ἀπό τούς περιφρονημένους αὐτούς προγονικούς μας θησαυρούς. 

Ἀφοῦ οἱ θεολόγοι γινήκανε φιλόσοφοι κ᾿ ἐπιστήμονες, 

ἂς γίνουμε θεολόγοι ἡμεῖς, δίχως ἄλλο ἐφόδιο, 

παρά μοναχά τήν πίστη μας, κατά τά βαθυστόχαστα λόγια τοῦ ἁγίου Νείλου, 

πού λέγει: «Εἰ ἀληθῶς προσεύχῃ, θεολόγος εἶ». 

«Ἂν προσεύχεσαι ἀληθινά, εἶσαι θεολόγος».


Εκ του βιβλίου του Φώτη Κόντογλου: ''Γίγαντες Ταπεινοί'' εκδόσεις Ακρίτας, 1995. 
Στο βιβλίο αυτό ο Φώτης Κόντογλου κάνει ακριβώς αυτό, 
αναφερόμενος σε περιστατικά από τη ζωή αγιασμένων προσώπων της καθ' ημάς Ανατολής. 
Με το γνήσιο λαϊκό ύφος, την ανεξάντλητη δύναμη και την προφητική πνοή 
που ζωντανεύει αγώνες και αγωνίες και κορυφαία περιστατικά από τη ζωή τους, 
που ελπίζεται ότι όχι μόνο θα κινήσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη,
αλλά και θα χαράξουν μέσα τους αλάθητους προσωπικούς δείκτες πορείας... (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Φώτης Κόντογλου


Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΚΑΘΗΣΥΧΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ



Β. -Παρακαλώ να μας αναφέρετε ονόματα αγίων πατέρων, 

που απεσχίσθησαν αμέσως από του αιρετικού επισκόπου, 

προτού να καταδικασθεί ο αιρετικός επίσκοπος υπό της Συνόδου. 

Μ. -Σας αναφέρω τον αγιότατον πατριάρχην Αλεξανδρείας Κύριλλον, ο οποίος προέτρεπε τους πιστούς της Κων/λεως, 

κληρικούς και λαικούς, να απέχουν της κοινωνίας του αιρετικά κηρύσσοντος Νεστορίου, 

αν και δεν είχε συνέλθει ακόμη σύνοδος προς καταδίκην του. 

Και σημειώσατε, ότι όταν ο θείος Κύριλλος προέτρεπε με τα λόγια αυτά τους πιστούς της Κων/ λεως, 

αυτοί είχαν προηγουμένως διακόψει κοινωνίαν με τον κακόδοξον ποιμενάρχη των, τον Νεστόριον. 

Επίσης ο άγιος Υπάτιος, που μόλις επληροφορήθη την κακοδοξίαν του Νεστορίου, 

διέκοψε το μνημόσυνό του, πριν καν συνέλθει Σύνοδος προς καταδίκην του αιρετικου Νεστορίου. 

'Αλλο παράδειγμα: Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διέκοψε πάσαν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν 

προ συνοδικής διαγνώμης, μεθ' όλων σχεδόν των θρόνων Ανατολής και Δύσεως, 

ένεκα της αιρέσεως του Μονοθελητισμού, ώστε να θεωρείται υπό των αντιπάλων του, 

ως ευρισκόμενος τάχα εκτός Εκκλησίας... 



Του έλεγαν: ποιας Εκκλησίας είσαι; του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιοχείας, της Αλεξανδρείας; ποιας; όλαι αυταί έχουν ενωθεί. Εάν λοιπόν είσαι μέλος της Εκκλησίας ενώσου και συ. Και τότε ο άγιος απήντησεν: «μέλη της Εκκλησίας είναι όσοι έχουν την Ομολογίαν της Ορθοδόξου πίστεως, χάριν αυτής είμαι έτοιμος και να αποθάνω». Και τέλος, οι προ της εβδόμης Οικ. Συνόδου αθλήσαντες Εικονόφιλοι, κληρικοί και λαικοί, διετέλεσαν εν ακοιωωνησία προς τους εικονομάχους επί ολοκλήρους δεκαετίας για την καλή ομολογία της πίστεως. Β. -Με αυτά που μου είπατε, κ. Οικονομόπουλε, μου υπενθυμίσατε τον άγιον Θεόδωρον τον Στουδίτην, που έγραψε ότι: «μολυσμόν έχει η κοινωνία εκ μόνου του μνημονεύειν τον εικονομάχον επίσκοπον, έστω και αν ο μνημονεύων είναι Ορθόδοξος». Μ. -Πολύ σωστά. Ας μη ματαιοπονούν λοιπόν, όλοι εκείνοι που κακώς προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Β. -Κύριε Οικονομόπουλε, σχετικώς με όλα αυτά θεωρώ αναγκαίον να εξετασθεί ο τρόπος, με τον οποίον η Εκκλησία αντιμετώπιζε τις εκάστοτε εμφανιζόμενες αιρέσεις, πριν δημιουργηθούν οι σχετικοί Ιεροί Κανόνες. Μ. -Πριν δημιουργηθούν οι Κανόνες, τις αιρέσεις η Εκκλησία τας αντιμετώπιζεν βάσει της αγ. Γραφής, η οποία λέγει: «Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τιτ. 3, 10). Και πάλιν: «Αλλ' αν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζεται υμίν παρ' ο ευαγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω». (Γαλ. 1, 8). Επίσης γράφει: «Κρατείν τας παραδόσεις ας εδιδάχθημεν, είτε δια λόγου, είτε δι' επιστολης των αποστόλων, και μένειν εν οις εμάθομεν καί επιστώθημεν. Και μη πλανάσθε υπό των αντικειμένων, αλλά γρηγορείν, στήκειν εν τη πίστει, εδραίους γίγνεσθαι, αμετακινήτους». Και ο άγιος Ιγνάτιος λέγει: «Φεύγετε τας αιρέσεις, διότι είναι του διαβόλου εφευρέσεις». Και ο Επιφάνιος: «Αποστρέφεσθε πάσας τας αιρέσεις σαν θηρία έχοντα θανατηφόρον δηλητήριον». Β. -Δηλαδή; Αιρετικοί είναι όχι μόνον οι αρνούμενοι τα θεία δόγματα, αλλά και οι αρνούμενοι τον Ευαγγελικόν νόμον, οι αρνούμενοι τα Γραφικά εδάφια που μας αναφέρατε. Μ. -Μάλιστα. Και ο άγιος Χρυστόστομος λέγει: «"Υπάρχει και καλό σχίσμα, υπάρχει και κακή ομόνοια, αλλά και καλή διαφωνία». Λοιπόν, όσοι συμφωνούν απολύτως με την αγίαν Γραφήν, με τους Ιερούς Κανόνας και γενικά με την Παράδοσιν της Εκκλησίας του Χριστού, αντιλαμβάνοναι, ότι η συνέχισις της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους Οικουμενιστάς επισκόπους καθιστά τον οιονδήποτε μετά της μερίδος του αιρετικού. Αντιθέτως, οι μη κοινωνούντες με τους κακοδόξους Οικουμενιστάς, δημιουργούν την υγιή αντίδρασιν της Εκκλησίας. Αποτελούν με άλλα λόγια το υγιές μέρος αυτής. Αυτό διδάσκει η ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αυτά παρελάβομεν υπό των αγίων Πατέρων. Ενώπιον αυτής της διδασκαλίας έπρεπε ο κάθε αντιφρονών να ταπεινώσει τον εαυτόν του και να μη σοφίζεται περιττά και άδικα, ακολουθών δική του πολιτικήν, δια της οποίας βλάπτει και τον εαυτόν του και όσους καλή τη πίστει συμφωνούν μαζί του. Ο Θεός και η Εκκλησία του επιθυμούν την απομάκρυνσιν των πιστών εκ των αιρετιζόντων Οικουμενιστών και την μέχρι θανάτου ομολογίαν της Ορθοδόξου Πίστεως. Β. -Συνεπώς σήμερον, που η αίρεσις κηρύσσεται υπό των Οικουμενιστων επί τη βάσει προδοτικού σχεδίου και αι αιρετικαί παρασυναγωγαί χαρακτηρίζονται ως «αδελφαί εκκλησίαι», πως είναι δυνατόν τα ορθόδοξα μέλη της Εκκλησίας να δικαιολογηθούν δια την κατάκριτον σιωπήν των και την μετά των προδοτών της πίστεως Οικουμενιστών, κοινωνίαν των; Μ. Το ερώτημά σας πρέπει να απασχολήσει όλους τους Ορθοδόξους, διότι η προδοσία έχει λάβει πολύ μεγάλας διαστάσεις. Ιδού διατί: α) Έγινε αναγνώρισις των δυτικών ως «αδελφών εκκλησιών» β) εξίσωσις Ορθοδοξίας, Παπισμού και Μονοφυσιτισμού· γ) ο πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος εχαρακτήρισεν τους Ιερούς Κανόνας ως «τείχη αίσχους». δ) οι Οικουμενισταί απηγόρευσαν τον αναβαπτισμόν των αιρετικών και άρα την μετάνοιαν αυτών· ε) επιδιώκεται αρχοντιά εν τη Εκκλησία εκ μέρους του κ. Βαρθολομαίου, ως πάπα της Ανατολής... Όλoι αυτοί οι Οικουμενισταί καταδικάζουν Ορθοδόξους, δίχως να δικάζουν. Οι Οικουμενισταί εκοινώνησαν εκκλησιαστικώς μετά των αμετανοήτων αιρετικών Παπικών, Προτεσταντών, Μονοφυσιτών· συνεόρτασαν, συμπροσευχήθησαν, συλλειτούργησαν, αλληλοευλογήθησαν και όλα αυτά αντίθετα προς την ορθόδοξον πίστιν! Λάβετε υπ' όψιν σας, ότι ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει ότι: ''οι έχοντες εκκλησιαστικήν κοινωνίαν με αιρετικούς, δεν λογίζονται πιστοί. Το πρόβλημα της κοινωνίας. Β. -Κατόπιν όλων αυτών είναι σοβαρότατον και επιτακτικότατον το ζήτημα της κοινωνίας, εννοώ την σχέσιν των Ορθοδόξων πιστών έναντι των Οικουμενιστων επισκόπων και ιερέων. Πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί ευρίσκονται σε απορία. Δεν γνωρίζουν, τι να κάνουν και εξακολουθούν εκκλησιαζόμενοι σε ναούς, όπου λειτουργούν κληρικοί Οικουμενισταί. 'Αλλοι πάλιν γνωρίζοντες βαθύτερον το θέμα και επιθυμούντες να ορθοδοξούν, όχι μόνον θεωρητικώς, αλλά και πρακτικώς και με συνέπεια, αποτειχίζονται εκ των Οικουμενιστών και εκκλησιάζονται σε ναούς, που λειτουργούν ιερείς όχι Οικουμενισταί, αλλά Ορθόδοξοι, οι οποίοι πολεμούν και αναθεματίζoυν τον Οικουμενισμόν, είτε οι κληρικοί αυτοί είναι Έλληνες, είτε Ρώσοι της Διασποράς κ.λπ., αρκεί να είναι πραγματικοί Ορθόδοξοι. Πως το βλέπετε αυτό; Μ. -Αδελφέ μου, υποστηρίζω ότι καλώς πράττουν όλοι εκείνοι που απομακρύνθησαν από τους αιρετικούς και προδότας οικουμενιστάς, διότι ακριβώς αυτό κηρύσσει και η Αγία Γραφή και οι Πατέρες... Λοιπόν, οι Ορθόδοξοι πρέπει να συντασσόμεθα με την ορθόδοξον πίστιν και να έχομε κοινωνίαν μόνον με Ορθοδόξους κληρικούς. Β. -Διερωτώμαι, για ποιο λόγον επικρατεί στις ημέρες μας τόσο φοβερή αδράνεια, τόση αφασία για τα θέματα της πίστεως, αφασία που από καιρό έχει περάσει πια στην περιοχή της καταφρονήσεως των ιερών και οσίων και δεν ενδιαφέρονται να διορθώσουν δια του σωτηρίου ελέγχου και της καταλλήλου αντιδράσεως τους κακοδόξους Οικουμενιστάς; Μ. -Όλοι οι πιστοί, κληρικοί και λαικοί, από την στιγμήν που θα πληροφορηθούν την κηρυττομένη κακοδοξίαν καθίστανται συνυπεύθυνοι με τον αιρετικόν, εάν δεν κάνουν το παν για να τον επιστρέψουν στην αλήθεια της Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας. 'Η, εφ' όσον παραμένει αμετανόητος, να τον αποβάλλουν το συντομότερον από το σώμα της. Είναι αποκαρδιωτική η αδράνεια και συνοδοιπορία τόσων και τόσων καθησυχαστών, οι οποίοι, ενώ στηλιτεύουν τους προδότας, δεν αποχωρίζoνται απ' αυτών! Διακηρύσσουν, ότι λύκοι βαρείς με ένδυμα προβάτου κατέχουν τους πατριαρχικούς θρόνους και τους περισσοτέρους Μητροπολιτικούς, αλλά δεν απομακρύνονται απ' αυτών, ούτε και τα λογικά πρόβατα, τα αισθανόμενα την παρουσίαν των λύκων, αφήνουν να αποτειχισθούν, αλλά και παροτρύνουν να μείνουν εις την τάξιν του ποιμνίου, μαζί με τους λύκους!... Μακρυά από τούς χριστοκαπήλους, χριστεμπόρους και προδότας της πίστεως! Υπακοή στους Οικουμενιστάς ισοδυναμεί με παρακοή προς τούς θεοφόρους πατέρας και συνεπώς απείθεια προς το Άγιον Πνεύμα δια του οποίου ελάλησαν οι Πατέρες. 'Αλλωστε, πως θα φανεί, η διαφορά μεταξύ εκείνων που προδίδουν και εκείνων που δεν προδίδουν, εάν και οι μεν και οι δε συμπροσεύχονται και συλλειτουργούν; Με τέτοιους βοηθούς που συλλειτουργούν και τον μνημονεύουν, ο Βαρθολομαίος, προχωρεί ανεμπόδιστα . 'Ακουσε αδελφέ μου, την ευθύνην που έχουν σήμερον οι προσφέροντες στην νεότητα πορνό και ναρκωτικά, την ιδίαν έχουν και οι σιωπώντες και μνημονεύοντες τους ψευδεπισκόπους του Οικουμενισμού. Και ας έχομε υπ' όψιν μας, ότι μνημόσυνον σημαίνει εκκλησιαστικήν κοινωνίαν. Β. -Το άσχημο είναι ότι μερικοί κληρικοί δεν θέλουν να παραδεχθούν, ότι δεν πηγαίνουν καλά. 'Οχι μόνον αρνούνται τον δίκαιον έλεγχον, αλλά χαρακτηρίζουν ως φανατικόν καί αδιάκριτον και «εκτός Εκκλησίας» τον ελέγχοντα. Μ. -Μα αυτό ακριβώς θέλει και ο κάθε πραγματικά Ορθόδοξος Χριστιανός, θέλει να είναι εκτός μιας τέτοιας Εκκλησίας, που δεν παραδέχεται την μοναδικότητά της, αλλ' αγκαλιάζει ως «αδελφή Εκκλησία» την Παποσύνην, το ταμείον αυτό των αιρέσεων. Β. -Πως αναπαύουν την συνείδησίν των οι κληρικοί αυτοί, αλλά και τους πιστούς που ανησυχούν; 



Μ. -Αδελφέ μου, έχουν βρει ένα κακόηχον τροπάριον. 

Αργότερα, λέγουν, θα αντιδράσομεν, όταν θα έλθει ο κατάλληλος καιρός. 

Μέχρι τώρα έλεγαν, αν γίνει συλλείτουργο με τον πάπαν, 

θα διαχωρίσομεν τις ευθύνες μας, κατόπιν άλλαξαν το χρονικόν σημείον αντιδράσεως. 

Τώρα λέγουν, ότι θα αντιδράσουν, αν ο Βαρθολομαίος τολμήσει και αλλάξει το Πασχάλιον... 

Αι συναθροίσεις των Θρησκειών σκοπεύουν εις την κατάργησιν της Oρθοδόξου Εκκλησίας. 

Τον Οκτώβριον του 1996 συνήλθον εις την Ρώμην 200 εκπρόσωποι 12 διαφορετικών θρησκειών, 

μεταξύ των οποίων και ο εκπρόσωπος του πατριάρχου Βαρθολομαίου, Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Δαμασκηνός... 

Εις αυτήν την δαιμονικήν συνάθροισιν παρέστησαν ακόμη 

και πυρολάτραι, Σατανισταί και μετεμψυχωταί, μάγοι του Βούδα. 

Και τώρα τίθεται το ερώτημα: 

Πως είναι δυνατόν να μνημονεύεται ένας πατριάρχης, 

που συμμετέχει δια εκπροσώπου του εις σατανικάς συναθροίσεις;


Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Απόσπασμα εκ του βιβλίου του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου: ''ΠΑΛΑΙΟΝ ΚΑΙ ΝΕΟΝ''. 
''Από την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 στην σημερινή συγκρητιστική αίρεση του Οικουμενισμού''. 
Σελίδες 59 - 62. Άγιον Όρος 2000.
Στην φωτογραφία της ανάρτησης, ο Άγιος Φιλάρετος, Αρχιεπίσκοπος των Ρώσων της Διασποράς, 
δια του οποίου έλαβαν τις πρώτες χειροτονίες 
οι αντιοικουμενιστές Ορθόδοξοι Χριστιανοί του Πατρίου Ημερολογίου εν Ελλάδι.


Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος 


Η ΣΥΧΝΟΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ




Η συχνότης τῆς Θείας Κοινωνίας 


῾Οσίου Γέροντος Παχωμίου ῾Ιδρυτοῦ τῆς Σκήτης τῶν ῾Αγίων Πατέρων τῆς Χίου 


καί Πνευματικοῦ ῾Οδηγοῦ τοῦ ῾Αγίου Νεκταρίου Αἰγίνης (1839 - 14.10.1905) 



Καὶ τίς νὰ μὴ κλαύσῃ τὴν ἀμάθειαν, καὶ ἐλεεινὴν κατάστασιν τῶν σημερινῶν ἱερέων μας; Ποῦ ἠκούσθη τοῦτο ποτέ, νὰ πηγαίνουν οἱ χριστιανοὶ εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν, νὰ ζητοῦν νὰ κοινωνήσουν, καὶ οἱ ἱερεῖς νὰ τοὺς ἐμποδίζουν, λέγοντες· μὴν εἶναι τσουρβᾶς ἡ Κοινωνία; ᾿Ακόμη δὲν εἶναι 40 ἡμέρες ὁποῦ ἐκοινώνησες, καὶ πάλιν ἔρχεσαι νὰ μεταλάβῃς; ῾Ωσαύτως καὶ τὴν πρώτην ἑβδομάδα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, γνωρίζω πολλοὺς ἄνδρας καὶ γυναῖκας ὁποῦ βαστοῦν τριήμερον, καὶ πηγαίνοντες τὴν Τετάρτην εἰς τὴν Προηγιασμένην νὰ κοινωνήσουν, καὶ τοὺς ἐμποδίζουν λέγοντες· ἀκόμη ἕως ἐχθὲς ἔτρωγες κρέας, καὶ σήμερον ἦλθες νὰ κοινωνήσῃς; Καὶ δεύτερον (λέγουσιν) ἡ Προηγιασμένη εἶναι διὰ τοὺς ἱερεῖς, καὶ ὄχι διὰ τοὺς λαϊκούς. Φεῦ! τῆς ἀμαθείας καὶ ἀφροσύνης μας! Σὺ μέν, ὦ ἄνθρωπε ἱερωμένε, ἀφ᾿ ἑσπέρας τρώγεις κρέας, πολλάκις καὶ μεθυσμένος τυγχάνεις, ἴσως δὲ εἶσαι καὶ ἀνευλαβής, καὶ πηγαίνεις καὶ λειτουργεῖς, καὶ αὐτὸς ὁποῦ νηστεύει μὲ τόσην εὐλάβειαν τὸν ἐμποδίζεις; Καὶ τὸν καθυστερεῖς τοσαύτης ὠφελείας καὶ ἁγιασμοῦ. Βλέπετε ἀμάθεια τῶν ἱερέων μας; Αὐτὴ ἡ Προηγιασμένη (λέγουσιν) εἶναι τῶν ἱερέων, καὶ ὄχι τῶν κοσμικῶν· ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει· ἐγώ, τετράκις τῆς ἑβδομάδος κοινωνῶ τοὺς ἐνορίτας μου, ὡσαύτως καὶ ὁ Χρυσόστομος καὶ ὅλη ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴν τὴν συνήθειαν εἶχαν νὰ κοινωνοῦν 4 φορὲς τὴν ἑβδομάδα· καὶ ἐπειδὴ τὴν Μεγάλην Τεσσαρακοστὴν Λειτουργία δὲν γίνεται μέσα εἰς τὴν ἑβδομάδα, ἐσοφίσθησαν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες νὰ ἐβγάζουν Προηγιασμένην, μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ κοινωνοῦν καὶ ἀνάμεσον τῆς ἑβδομάδος οἱ χριστιανοί, καὶ σὺ λέγεις τῶν ἱερωμένων εἶναι ἡ Προηγιασμένη; Καὶ βλέπε, ὦ ἀναγνῶστα, ἕως ὅτου ἦταν αὐτὴ ἡ τάξις καὶ ἐσυχνοκοινωνοῦσαν οἱ χριστιανοί, ἐθερμαίνετο ἡ καρδία τους ἀπὸ τὴν χάριν τῆς ῾Αγίας Κοινωνίας, καὶ ἔτρεχαν εἰς τὸ μαρτύριον, ὡσὰν τὰ πρόβατα· ῞Οστις λοιπὸν ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ἐμποδίζει τοὺς χριστιανοὺς ἀπὸ τὴν ἄχραντον Κοινωνίαν, ἄς ἠξεύρῃ καλά, ὅτι μεγάλως ἁμαρτάνει. Δὲν λέγω ὅμως νὰ κοινωνοῦμεν ἁπλῶς καὶ ὡς ἔλαχεν, ἀλλὰ μὲ τὴν πρέπουσαν προετοιμασίαν. ῎Ηκουσα ὅμως νὰ λέγουν τινὲς ἱερεῖς· ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἱερεὺς καὶ συχνολειτουργῶ καὶ κοινωνῶ, ἀλλὰ ὁ λαϊκὸς δὲν ἔχει τὴν ἄδειαν. Εἰς τοῦτο, ἀδελφέ μου ἱερέα, ἔχεις μεγάλο λάθος· διότι εἰς τὴν Κοινωνίαν δὲν διαφέρει εἰς τίποτε ὁ ἱερεὺς ἀπὸ τὸν λαϊκόν· διατί, σὺ ἱερεύς, εἶσαι ὑπηρέτης τοῦ Μυστηρίου καὶ ὄχι πὼς ἔχεις τὴν ἄδειαν νὰ συχνοκοινωνᾷς καὶ ὁ ὁ λαϊκὸς ὄχι. Εἰς τοῦτο ἔχω νὰ σοῦ φέρω πολλὰς ἀποδείξεις τῶν ῾Αγίων, ὅτι ἡ Κοινωνία τῶν ἀχράντων Μυστηρίων εἶναι συγκεχωρημένον συνεχῶς νὰ μεταλαμβάνουν ἐξ ἴσου, χωρὶς διαφοράν, καὶ ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς καὶ ἰδιῶται, καὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἐκτὸς τῶν τριγάμων· ὅσοι γὰρ ἔχουν 3 γυναῖκας παρμένας, ἐκεῖνοι μόνον 3 φορὲς κοινωνοῦν τὸν χρόνον. ῎Εχω λέγω μυρίας ἀποδείξεις περὶ τούτου, ἀλλὰ ποῖον νὰ σοῦ πρωτογράψω; Χρυσόστομον, Κλήμεντα, Συμεὼν Θεσσαλονίκης, Δαβίδ; Ποῖον λέγω νὰ σοῦ πρωτοείπω; Εἰς τοῦτο ἔχω νὰ σοῦ φέρω τόσας πολλὰς ἀποδείξεις, ὁποῦ χρειάζεται νὰ γεμίσω ἕνα βιβλίον ὁλόκληρον. Διὰ τοῦτο κόπτω τὸν λόγον καὶ σοῦ λέγω μὲ συντομίαν μόνον ἐτοῦτο· ὅταν δὲν θέλῃς νὰ συχνοκοινωνοῦν οἱ χριστιανοί, διατί βαστάζεις τὸ ἅγιον Ποτήριον καὶ τὸ δείχνεις εἰς τοὺς χριστιανοὺς καὶ φωνάζεις ἀπὸ τὸ ἅγιον Βῆμα· Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε, καὶ πλησιάσατε εἰς τὰ Μυστήρια νὰ κοινωνήσετε; Καὶ ἔπειτα πάλιν ἐσεῖς οἱ ἴδιοι τοὺς ἐμποδίζετε, καὶ ψεύδεσθε φανερά; Διατί ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τοὺς προσκαλεῖτε καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τοὺς διώχνετε;... 


Εκ του περιοδικού ''ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ,'' αριθμός 319, Μάρτιος - Απρίλιος 2014, σελίδα 26.
᾿Από τό βιβλιάριο «῾Υπεράσπισις τῆς ᾿Αληθείας καί Νίκη κατά τοῦ Διαβόλου», 
ἔκδ. ε´ τῆς ῾Ιερᾶς Σκήτης ῾Αγίων Πατέρων Χίου, σελ. 76-78, ᾿Αθῆναι 1985. 
᾿Επίσης βλ. τό ἀπόσπασμα αὐτό καί στό ἐνδιαφέρον σύγγραμμα τοῦ ᾿Αντωνίου Ν. Χαροκόπου, 
῾Ο Γέροντας Παχώμιος ῾Ιδρυτής τῆς ῾Ιερᾶς Σκήτης τῶν ῾Αγίων Πατέρων τῆς Χίου, σελ. 141-142, ᾿Αθήνα 2003. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Όσιος Παχώμιος ο Χίος


ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ



Παραινέσεις περί Προσευχῆς


Οσίου Γέροντος ῾Ιερωνύμου τῆς Αἰγίνης († 1966)



Είτε ἔχεις ζῆλον εἴτε ὄχι, τὴν προσευχὴν δὲν θὰ κόβης οὔτε θὰ ἀμελῆς. Διὰ πολλοὺς λόγους τὴν προσευχὴν δὲν θὰ κόβης οὔτε θὰ ἀμελῆς. Προσπάθησε ἐπίσης, ἕνα κόμπο δάκρυ κάθε βράδυ νὰ ἔχης. ῾Ημέρα νὰ μὴ περάση χωρὶς προσευχήν, ἀλλὰ καὶ προσευχὴ νὰ μὴ γίνη χωρὶς δάκρυ. * ᾿Επιμένετε καὶ αὐξάνετε τὴν προσευχήν. Θὰ κάμετε τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν ὁρίζει ἡ ᾿Εκκλησία μας, δηλ. ῾Εξάψαλμον, ᾿Απόδειπνον, Παράκλησιν κλπ. Θὰ διαβάζετε αὐτὰ ἀπὸ τὰ βιβλία, ἀλλὰ ἐνίοτε ἀφήνετέ τα καὶ δι᾿ ὀλίγον. Δηλαδὴ χωρὶς τὸ βιβλίον, ἐκτὸς τὰ λόγια αὐτὰ τῆς προσευχῆς, μιλήσατε ἀπὸ μόνοι σας εἰς τὸν Χριστόν μας. ῾Απλᾶ καὶ ἀπὸ τὴν καρδιά σας, πῆτε Του σὰν νὰ Τὸν βλέπατε μπροστά σας: «Πατέρα μου, ἔσφαλα, δὲν πέρασα τὴν ἡμέρα μου πνευματικά, ἀλλὰ μὲ κοσμικὰ πράγματα. Κατέκρινα, μίλησα πολύ, γέλασα, ἔφαγα πολύ, προσευχὴ δὲν ἔκαμα, εἶχα τόσες ἀδυναμίες καὶ πτώσεις. Συγχώρεσέ με Κύριε κλπ.». ῎Ετσι νὰ λέγετε καὶ θὰ σᾶς λυπηθῆ τότε ὁ Χριστός μας καὶ θὰ σᾶς στείλη δάκρυα. Καὶ πρέπει νὰ ἔλθουν δάκρυα, διότι αὐτὰ τὰ δάκρυα τῆς προσευχῆς θὰ σᾶς δώσουν δύναμιν καὶ χαράν. Αὐτὰ θὰ σᾶς πάρουν τὶς θλίψεις. * ῞Οπως ἄν δὲν ἐργασθῆς μισθὸν δὲν παίρνεις, ἔτσι καὶ χωρὶς κόπον, προσπάθειες, ἐπιμέλειαν, προσευχὴν κλπ. χαρίσματα οὔτε ἔρχονται, οὔτε πνευματικὲς ἅγιες γεύσεις. Ταπείνωσι, δάκρυα, προσευχὴ καὶ καθαρὴ ψυχή. Δὲν ἔρχονται δάκρυα, ὅταν δὲν πέρασε κανεὶς καλά, πνευματικὰ τὴν ἡμέρα του. * ῾Ημέρα ποὺ θὰ περάση καὶ δὲν ἔνοιωσες τὸν Χριστόν μας εἰς τὴν καρδία σου, διὰ τῆς προσευχῆς, ἀναγνώσεως Ψαλτηρίου, Εὐαγγελίου κλπ., νὰ θεωρῆς ὅτι ἀπώ- λεσες αὐτὴ τὴν ἡμέρα! Νὰ παρακαλῆς μὲ δάκρυα, ὅπως ἡ Μαρία Μαγδαληνὴ καὶ νὰ λέγης: Χριστέ μου, μὴ μὲ ἐγκαταλείψης! Χριστέ μου μὴ μὲ ἀφήσης μόνο, Χριστέ μου γλυκύτατε, μὴ πάρης τὴν ψυχήν μου ἄν δὲν γίνω ὅλος Σός! * Σὲ κάθε προσευχὴ πρέπει νὰ ἔχετε ἕνα κόμπο δάκρυ. Καὶ ὅταν σᾶς ἔλθη κατάνυξι, μὴ τὸ λέτε πουθενά, γιατὶ εἶναι θεῖον δῶρον, μήπως καὶ τὸ χάσετε!


Εκ του περιοδικού ''Άγιος Κυπριανός'', αριθμός 305, Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2001, σελίδα 96. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Όσιος Ιερώνυμος Αιγίνης

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΞΕΝΟΦΩΤΕΙΝΟΣ Β' ΜΕΡΟΣ



Μαθαίνοντας την καινούρια δράση του, 

ο Αρχιερατικός Επίτροπος τον κάλεσε και πάλι να απολογηθεί. 

Αυτήν την φορά συγκεκριμένα του τονίζει: 

''Την 27 (14 π.η.) Σεπτεμβρίου τ.ε. συνοδευόμενος παρ' ιδιωτών μετέβης εις το χωρίον Οβρυιά της περιφερείας Πατρών 

και εν ώρα νυκτός, παρά τις συστάσεις της Αστυνομικής Αρχής, 

έθραυσας τας πύλας του κλειδωμένου ενοριακού ναού ''Η Κοίμησις της Θεοτόκου'', 

εισήλθας εν αυτώ και ετέλεσας Λειτουργίαν και κήρυγμα μίσους κατά της Εκκλησίας, 

υποκινών συνάμα τους ακροατάς σου εις εμφύλιον σπαραγμόν''. 

Ο π. Αρτέμιος βεβαιώθηκε, ότι η αποστολή του στην Πάτρα έπαιρνε τέλος. 

Υπήρχαν όμως κι άλλες περιοχές που καρτερούσαν την βοήθεια τέτοιων αγωνιστών. 

Η άφοβη δράσις του π. Αρτεμίου στη Πάτρα είχε γίνει παντού γνωστή. 

Χαρακτηριστικό είναι το ευχετήριο τηλεγράφημα που έλαβε στην Πάτρα 

για την ονομαστική του εορτή,  από συναγωνιστές εν Χριστώ αδελφούς: 

''Επί επετείω ονομαστικής εορτής σου ευχόμεθα έτη πολλά και επέκταση ζήλου σου προς αγαθόν Εκκλησίας''. Παρθένιος, Ακάκιος, Ιλαρίων, Αντώνιος, Ευστράτιος, Σεβηριανός, Μουστάκας, Κερεμελές, Σπυρόπουλος.



Τον Φεβρουάριο του 1935 κρατείται στις φυλακές Λευκάδος λόγω της ''επικίνδυνης'' δράσεώς του στο Μοναστηράκι της Βόνιτσας. Η επίσημη εφημερίδα των Γ.Ο.Χ ''Κήρυξ των Ορθοδόξων'' στο φύλλο της 25ης Φεβρουαρίου του 1935 δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα της φωτογραφία του π. Αρτεμίου από την φυλακή. Κάτω δε από αυτή σημειώνει: ''Από τα μαρτύρια των Παλαιοημερολογιτών Ιερέων. Ο Ιερομόναχος πατήρ Αρτέμιος λειτουργήσας εν Μοναστηρίω Βονίτσης κατά το Ορθόδοξον Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον συνελήφθη κατά διαταγήν του τυρράνου Μητροπολίτου Ακαρνανίας Ιεροθέου και κατακρατείται ήδη εις τας σκοτεινάς φυλακάς Λευκάδος επί Π α λ α ι ο η μ ε ρ ο λ ο γ ι τ ι σ μ ώ. Εκείθεν δε ελήφθη και η ανωτέρω φωτογραφία''. Το έτος 1929 μετά από Θεία Λειτουργία, που είχε στον ναό της Αγίας Τριάδος (Καψουράκη), τα όργανα των σχισματικών επεχείρισαν να τον συλλάβουν. Ο π. Αρτέμιος τους αντιστάθηκε, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τον κτύπησαν άγρια και τον εγκατέλειψαν σε κακή κατάσταση μέσα στις λάσπες. Τα Χριστούγεννα του 1937 βρίσκεται πάλι στην Τήνο για να δώσει θάρρος στους Τηνίους αδελφούς, που τόσο αγαπούσε. Δεν κατάφερε όμως να μείνει πολύ εκεί, διότι ''εξαιρετικώς επείγουσα αστυνομική διαταγή'' στις 17-1-1937, τον υποχρεώνει εντός της ιδίας μέρας να εγκαταλείψει το νησί. Τόσο πολύ ''επικίνδυνος'' είχε γίνει ο πατήρ Αρτέμιος στους Νεοημερολογίτες. Το 1950 ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος (Αρχιεπίσκοπος των Γ.Ο.Χ), τον έστειλε στο Παράρτημα Βάτικα - Βοιών προς εξομολόγηση των εκεί πιστών. Επειδή ήτο μεγάλης ηλικίας και φιλάσθενος (έπασχε από ζάκχαρον), τον ακολούθησε ως βοηθός και ο τότε νεοχειροτονηθείς π. Πανάρετος. Ο π. Αρτέμιος παρ' όλα του τα γηρατειά του είχε το κουράγιο πάντοτε να ομιλεί από το βήμα του ιερού ναού. Μια Κυριακή μάλιστα μετά τον εσπερινό, γεμάτος ενθουσιασμό θέλησε να ομιλήσει και δημόσια. Δεν άργησε να κατέβει στην πλατεία της κωμοπόλεως και ανεβασμένος σε μια καρέκλα να ομιλήσει με την βροντερή και επιβλητική φωνή του ''περί Ορθοδοξίας''. Η απρόοπτη αυτή δημόσια εμφάνισή του συγκέντρωσε πολύ κόσμο, που τον άκουσαν με προσοχή και ενδιαφέρον... Υπήρχαν όμως και οι ενδιαφερόμενοι ''ιερείς,'' που δεν ανέχθηκαν τον ενθουσιασμό αυτό, τον κατήγγειλαν επί ''προσηλυτισμώ'' και τελικά τον υποχρέωσαν να φύγει. Και εις το Άγιον Όρος εξορία τον έστειλαν. Ήταν το 1932, όταν τόλμησε να τελέσει έναν γάμο στην Κερατέα Αττικής. Εκτός από τους ακαταπαύστους αγώνες του, τον π. Αρτέμιο εχαρακτήριζαν και ορισμένες ευγενικές συνήθειες. Το Πάσχα συγκεκριμένα, μετά την ''Αγάπη'', κρατούσε στο τραπέζι όσους από το εκκλησίασμά του γνώριζε, ότι δεν είχαν συγγενείς ή φίλους. Τους έδινε έτσι λίγη χαρά και στοργή. Ένιωθε και πρόσφερε την πραγματική αγάπη. Πολλές φορές αναγκάσθηκε να μείνει σε σπίτια πνευματικών του παιδιών. Όπως μας διηγούνται, ήταν τόσο απλός και διακριτικός σαν να μην υπήρχε μέσα στο σπίτι. Αποτραβιόταν στο ιδιαίτερο δωμάτιό του και αφοσιωνόταν στην ανάγνωση και την προσευχή. Όταν δε βρισκόταν μέσα στην οικογένεια, πάντοτε κάποιο διδακτικό πατερικό θα εύρισκε να τους διηγηθεί και να τους ευφράνει πνευματικά. Σε εορταστική τράπεζα χαιρόταν πολύ να ψάλλει το αναστάσιμο: ''Ο Άγγελος εβόα''. Νήστευε πολύ και όταν έπρεπε λόγω της ασθενείας του να φάει αρτήσιμο, έλεγε: ''Ένα κρομμύδι θα στίψω και αυτό θα φάγω''. Κάποτε μάλιστα (1932), που βρισκόταν στο σπίτι του κ. Αργυρού, έτυχε να αρρωστήσει πολύ βαρειά. Κάλεσαν τότε τον γιατρό Χρυσοχέρη. Τους συνέστησε υπερτροφία, που σήμαινε κατάλυση νηστείας. Και ο π. Αρτέμιος, σαν να μην το κατάλαβε, τον ρώτησε με τον δικό του τρόπο: ''Γιατρέ κάνει να τρώω φασόλια''; Ποτέ του δεν κρατούσε χρήματα για μια δύσκολη στιγμή. Μόνο, όσα νόμιζε ότι ήταν απολύτως αναγκαία για την συντήρηση της συνοδείας του. Είχε απόλυτη πίστη στην Θεία Πρόνοια. Πολλοί ακόμα ενθυμούνται τον γέροντα Αρτέμιο στον καιρό της Γερμανικής κατοχής και της μεγάλης πείνας. Μόλις εξοικονομούσε λίγο ψωμάκι, πράγμα σπάνιο για τα χρόνια εκείνα, το έκρυβε κάτω από το ράσο του και έτρεχε να το βάλει στο στόμα πεινασμένων παιδιών. Έγινε ο σωτήρας πολλών την δύσκολη εκείνη εποχή. Στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής επίσης με την νηστεία και την προσευχή του ελευθέρωσε από φοβερό δαιμόνιο την Αντιγόνη, μια κοπέλα που του έφεραν από την Πάτρα. Την συμπεριφορά του προς τους ανθρώπους εναρμόνιζε πάντοτε προς το Αποστολικό: ''Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις'' (Πράξ. ε' 29). Έτσι, όταν οι Γερμανοί κατακτητές έφυγαν και κυριάρχησαν για λίγο καιρό στην περιοχή της ενορίας του οι κόκκινοι δικτάτορες, δεν εφοβήθη να τους ελέγχει δημόσια για την απιστία και σκληρότητά τους, σε σημείο, που και το ''λαικό, αντάρτικο δικαστήριο'' να ασχοληθεί βγάζοντας για τον γέροντα καταδικαστική απόφαση. ''Σ' ένα στυλιάρι θα σας φέρουμε το κεφάλι του γέροντά σας''. Με τις προσευχές των πιστών, ο Άγιος Θεός ξεκαθάρισε πολύ γρήγορα την περιοχή και ολόκληρη την Ελλάδα από το κόκκινο αυτό μίασμα και η απόφαση έμεινε ανεκτέλεστη. Στον Άγιο Μηνά πέρασε τα τελευταία 18 χρόνια της ζωής του. Παρέλαβε το έτος 1938 τον Άγιο Μηνά, ένα μικρό εκκλησάκι 3 Χ 4 μ. το οποίο με τον καιρό μεγάλωσε. Εκεί, ως μόνιμος εφημέριος κυριολεκτικά θυσιάστηκε προς εξυπηρέτηση των ενοριτών του. Με αγάπη και νοσταλγία θυμούνται τα πνευματικοπαίδια του τις κατανυκτικές ολονυκτίες που συνήθιζε ο γέροντας, καθώς και την χαρακτηριστική βροντερή φωνή του να τους βοηθά. Και σε καιρό διωγμού, ακόμη η φωνή του βροντούσε το ίδιο δυνατά, ενώ τον παρακαλούσαν: ''Πιο σιγά πάτερ Αρτέμιε. Θα μας ακούσουν απ' έξω.'' Ακριβολόγος στα της πίστεως, όταν του παρεπονούντο, γιατι δεν τελεί μυστήρια σε νεοημερολογίτες, απαντούσε: ''Δεν εγκατέλειψα την Μονή της Μετανοίας μου για να εξυπηρετώ σχισματικούς''. Στον μεγάλο διωγμό του 1951, που βρισκόταν στον Άγιο Μηνά, ποτέ δεν έπαυσε να λειτουργεί στα κρυφά. Τα όργανα, που το είχαν αντιληφθεί, έκαναν πολλές φορές αιφνιδιασμό για να τον πιάσουν. Τίποτε δεν κατάφεραν, παρ' όλες τις παρακολουθήσεις τους. Μη μπορώντας λοιπόν να κάνουν κάτι περισσότερο, κάρφωσαν καλά, για πιο ασφάλεια, την πόρτα του ναού με σανίδες, παρ' όλο που ένα λουκέτο την στόλιζε μόνιμα. Αυτό παρά ήταν προκλητικό για τον αγωνιστή πατέρα Αρτέμιο, όπου στο τέλος δεν το άντεξε. Παίρνει μια ημέρα ένα σκερπάνι και όχι μόνο ξεκαρφώνει τις σανίδες από την πόρτα, αλλά ξηλώνει και ολόκληρη την πόρτα του ναού, μονολογώντας: -Για να δω τώρα, που θα βρούν πόρτες να κλείσουν!'' Οι συνεχείς αγώνες, τα γηρατειά και η ασθένειά του είχαν καταβάλει τον γέροντα. Περίπου έξι μήνες πριν κοιμηθεί, τον έπιασε ξαφνικά υψηλός πυρετός και οι μοναχές που αποτελούσαν την συνοδεία του πίστευσαν, ότι είχε φτάσει το τέλος του. Μετά λίγες μέρες όμως συνήλθε και τους είπε: ''Ακόμη δεν πεθαίνω, μη φοβάσθε''. Δια να τους βεβαιώσει, τους ενεπιστεύθη και ένα όνειρο που είχε δει, όταν βρισκόταν στην κρίση του πυρετού. ''Τον οδήγησαν σ' ένα δικαστήριο, που δικαστές ήταν οι τρεις μάρτυρες Μηνάς, Βίκτωρ και Βικέντιος. Όταν πλησίασε κοντά στους δικαστές, ο Άγιος Μηνάς που είχε την θέση του Προέδρου, εστράφη στους άλλους δυο και είπε: ''Πέστε στον π. Αρτέμιο να γυρίσει στο ησυχαστήριό του. Δεν είναι καιρός ακόμη''. Επτά ημέρες προ του θανάτου του (Κυριακή της Ορθοδοξίας ήταν), όταν θέλησαν να του βγάλουν φωτογραφία, τους ρώτησε: ''Επειδή θα πεθάνω, γι' αυτό με βγάζετε φωτογραφία''; Μετά τον εσπερινό της ίδιας ημέρας κτυπά με το μπαστούνι του την πόρτα της τράπεζας. Πάντα το συνήθιζε, όταν ήθελε να μπει μέσα. Βρήκε τις αδελφές να τρώγουν και τους είπε: ''Αυτή την φορά είναι σίγουρο ότι φεύγω. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ μου παρήγγειλε να ετοιμασθώ''. Την άλλη μέρα, Δευτέρα ήταν, έπεσε βαρειά άρρωστος. Ο γιατρός που έφεραν, διέταξε να μεταφερθεί επειγόντως στην κλινική. Είχε πολύ μεγάλη ανάγκη. Την Τρίτη, ενώ τον ετοίμαζαν για να τον μεταφέρουν στην κλινική, τους είπε με προφητικό παράπονο: ''Πέντε ημέρες μου μένουν να ζήσω ακόμη. Αφήστε με εδώ στο κελλάκι μου''. Τον μετέφεραν στον ''Λευκό Σταυρό'' και μάλιστα στο ίδιο δωμάτιο, που πριν εννέα χρόνια είχε κοιμηθεί ο αείμνηστος Αρχιμανδρίτης Μαρτύριος Ζούλιας. Την Παρασκευή των Β' Χαιρετισμών, παραμονή της κοιμήσεώς του, κάποια αδελφή του διάβασε τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου. Στο τέλος ο π. Αρτέμιος προαισθανόμενος τον θάνατόν του ζήτησε συγχώρεση από τους παρευρισκομένους. 



Και την άλλη ημέρα, 3 Μαρτίου και ώρα 10.30' π.μ. 

παρέδωσε την ψυχήν του εις χείρας του αθλοθέτου Χριστού, 

που τόσο πολύ από παιδί είχε αγαπήσει. 

Η κηδεία του π. Αρτεμίου έγινε την άλλη ημέρα, Β' Κυριακή των Νηστειών, 

στην Μονή του Αγίου Μηνά, εκεί όπου επί είκοσι ολόκληρα χρόνια αγωνίσθηκε. 

Μια γωνιά του περιβόλου του Αγίου Μηνά φιλοξένησε το κουρασμένο και ασκητικό σώμα του γέροντος, 

ενώ πλήθος κόσμου είχε έλθει ν' ασπασθεί για τελευταία φορά 

το χέρι του θαρραλέου αγωνιστού και ομολογητού της Ορθοδοξίας. 

Μετά από επτά χρόνια έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του 

και κατά την μαρτυρία των παρευρισκομένων, τα οστά του ευωδίαζαν. 

Αυτά φυλάσσονται μέχρι σήμερα στον ναό του Αγίου Μηνά. 

Η όλη ζωή και οι αγώνες του π. Αρτεμίου μας διδάσκουν, 

ότι η πίστις κοντά στην δοκιμασία, κλείνει μέσα της άβυσσο και δύναμη. Κ. Γ.


Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Απόσπασμα εκ του ιστορικού, ορθοδόξου περιοδικού: ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ'' 
του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως των Γ.Ο.Χ κ. Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου. 
Τόμος Β΄, Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος 1977, 
αριθμός τεύχους 5, σελίδες 51 - 56, 
Πειραιεύς 1977.


ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ


Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ



Πρόλογος εκ του βιβλίου ''ΚΑΤΑ ΕΝΩΤΙΚΩΝ'' του Αλέξανδρου Καλόμοιρου



Το βιβλίο αυτό γράφηκε πριν από εικοσιεπτά χρόνια, με την ελπίδα 

μήπως βοηθήσει να αναχαιτισθεί η εκκλησιαστική μοιχεία του Οικουμενισμού. 

Αλίμονο όμως! Η ελπίδα εκείνη αποδείχθηκε φρούδα. 

Ο Οικουμενισμός όχι μόνον προχώρησε και έφθασε στην κοινή λατρεία 

και μάλιστα σε ανώτατο επίπεδο, αλλά ξεπέρασε και αυτά τα όρια του Χριστιανισμού, 

έγινε θρησκευτικός συγκρητισμός και σατανική πανθρησκεία, 

τύπου Ασίζης και ''Νέας Εποχής''. 

Το κακό ήρθε σιγά και ύπουλα, από πολύ παλιά. 

Είναι το ''μυστήριο της ανομίας'', που ''ενεργείται'' διαρκώς και περισσότερο

 με την πάροδο των αιώνων και τείνει προς την εσχατολογική αποκορύφωσή του. 

Για μας εδώ στην ορθόδοξη ανατολή, η τελευταία φάση του άρχισε να διαγράφεται 

εμφανέστερα κατά την διάρκεια του περίφημου ''αιώνα των φώτων'', 

με τον ''Μεγάλο'' Πέτρο και τη ''Μεγάλη'' Αικατερίνη της Ρωσίας 

και όλους εκείνους τους ''ορθόδοξους'', που εκστατικοί μαθήτευαν 

στα ειδωλολατρικά ''φώτα'' της Δύσης. 



Διδάσκαλοι με μεγάλο όνομα, σαν τον Ευγένιο Βούλγαρη και τον Κοραή, δίδασκαν στην Ελλάδα την ειδωλολατρία και τους νεώτερους φιλοσόφους της Δύσεως και διαπληκτίζονταν οι λόγιοι από τα Ιωάννινα μέχρι το Φανάρι, για το ποιοι φιλόσοφοι ήταν ανώτεροι, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης ή ο Leibnitz, ο Wolff και ο Locke. Οι λίγοι μοναχοί του Αγίου Όρους, που είχαν αληθινά χριστιανικό φρόνημα, έβλεπαν με θλίψη την ματαιολογία των κατ' όνομα ορθοδόξων Χριστιανών και αδιάφοροι για την κοσμική σοφία, έβοσκαν στον τερπνό και φωτεινό λειμώνα των συγγραμμάτων των αγίων διδασκάλων της Εκκλησίας, όπου επιλάμπει ο Χριστός και μόνον. Αποτέλεσμα ήταν να επέλθει ανάμεσα στα δύο αυτά αντίθετα ρεύματα, τέτοια ψυχική διάσταση, ώστε στο Άγιον Όρος να εξελιχθεί, με ελάχιστη κατά τα φαινόμενα αφορμή, η περίφημη περί μνημοσύνων και κολλύβων μάχη, που είχε δραματικές για τον τόπο συνέπειες. Επρόκειτο στην πραγματικότητα για σύγκρουση του πατερικού πνεύματος της Ορθοδοξίας με το πνεύμα του κόσμου, που φορούσε κι αυτό μοναχική περιβολή. Τα θλιβερά εκείνα γεγονότα, που προσπάθησα κι εγώ να περιγράψω με συντομία στο περιοδικό «Οι Ρίζες» (Τεύχη 23 και 24) είναι το κλειδί για την κατανόηση της Ιστορίας μας των δύο τελευταίων αιώνων. Πολύ πριν γίνει ο διωγμός της Ορθοδοξίας από τον Φαρμακίδη και τους Βαβαρούς, είχε γίνει ένας άλλος διωγμός στην ίδια την καρδιά του Άθωνα. Και τον διωγμό εκείνον, τον πρώτο, δεν τον έκαναν χωροφύλακες, αλλά μοναχοί, συνεπικουρούμενοι από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Λίγοι έχουν αντιληφθεί, πόσο καίρια σημασία είχε ο διωγμός των Κολλυβάδων από το Άγιον Όρος για τις μετέπειτα εξελίξεις σ’ ολόκληρο τον χώρο της ορθόδοξης ανατολής. Χωρίς την σωστή εκτίμηση των γεγονότων αυτών, δεν μπορούμε να καταλάβουμε από ποια ''σκάλα'' κατεβήκαμε στο ''υπόγειο'' που βρισκόμαστε σήμερα, και θα παραμείνει αίνιγμα, πως λαοί που έδωσαν στην Εκκλησία του Χριστού τόσους αγίους και μάρτυρες, έφθασαν στις μέρες μας να παραδώσουν την Ορθοδοξία στους εχθρούς της, χωρίς αντίσταση. Πολλά έχουν γραφεί για το καλό που έγινε στην υπόλοιπη Ελλάδα από τους μοναχούς με πατερικό φρόνημα και βίωμα, που διωγμένοι από το Άγιο Όρος από τους εκεί συνασκητές τους και με το χλευαστικό παρωνύμιο ''Κολλυβάδες'', εγκατεστάθηκαν και ασκήτεψαν σε διάφορα νησιά του Αιγαίου στα τέλη του 18ου αιώνα. Ελάχιστα, όμως έχουν γραφεί για το κακό που έγινε στό ίδιο το Άγιον Όρος από την ολοκληρωτική ερήμωσή του από τους φορείς της ορθοδόξου Παραδόσεως ή για το κακό που έγινε στις ορθόδοξες χώρες από το γεγονός αυτό. Το Άγιον Όρος είναι το μοναστικό κέντρο της Ορθοδοξίας για ολόκληρη τη δεύτερη μετά Χριστόν χιλιετηρίδα, ο δε μοναχισμός είναι η καρδιά της Ορθοδοξίας. Τα γεγονότα του 18ου αιώνα έμειναν η αθεράπευτη πληγή της καρδιάς αυτής. Ο κύριος αγωγός της πνευματικής μας Παράδοσης διακόπηκε και οι σποραδικές και διάσπαρτες εστίες της κατακερματίστηκαν και αποδυναμώθηκαν ολοσχερώς σε διάστημα μικρότερο του αιώνος. Η άνθηση της Ορθοδοξίας στα νησιά του Αιγαίου και η παράλληλη και αντίστοιχη άνθηση της Παϊσιανής παράδοσης στη Μολδαβία και τη Ρωσία δεν είχαν την απαιτούμενη μάζα για να συνεχίσουν την πρώθησή τους μέσα στους αντίξοους καιρούς. Ήταν δύο μεγάλοι ποταμοί με καθαρό και δροσερό νερό, που η πηγή τους, το Άγιον Όρος, είχε στερέψει. Τα μνημεία της φωτεινής εκείνης εποχής είναι σήμερα ερείπια εγκαταλλειμένων μοναστηριών, όπως του Ευαγγελισμού στη Σκιάθο, του Νιαμέτς στη Ρουμανία, της Όπτινα στη Ρωσία. Το κακό, το επισφράγησαν οι δύο μεγάλες καταστροφές, της Μικράς Ασίας και της Ρωσίας. Όταν το 1924 το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η Εκκλησία της Ελλάδος κατήργησαν το εορτολόγιο των Ορθοδόξων και έφεραν στη θέση του το εορτολόγιο του Πάπα Γρηγορίου, πολλοί ευσεβείς άνθρωποι στην Ελλάδα κατάλαβαν, ότι οι ποιμένες τους ''θέλουν να μας φραγκέψουν'' και έπαψαν να έχουν εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους. Έμειναν όμως χωρίς επισκόπους, χωρίς πρεσβυτέρους και χωρίς ναούς. Τότε ήρθε αρωγός στον λαό το Άγιον Όρος, που κι αυτό δεν είχε δεχθεί την καινοτομία και το μεγάλο μέρος των μοναχών του δεν μνημόνευε τον καινοτόμο Πατριάρχη. Έτσι, οι ιερομόναχοι και οι απλοί μοναχοί του Αγίου Όρους έγιναν οι καθοδηγητές του Ορθόδοξου Λαού, που χλευαστικά ονομάστηκαν ''Παλαιοημερολογίτες''. Όμως, τι είδους Ορθοδοξία έδωσαν οι αγιορείτες αυτοί στον λαό που διψούσε για την αλήθεια και ήθελε να μείνει στην πίστη και στην ευσέβεια των Πατέρων του; Ποια άλλη εκτός από την «Ορθοδοξία» των διωκτών εκείνων αγιορειτών του 18ου αιώνος, που είχαν φορτώσει στην ψυχή τους το αίμα των δολοφονημένων Κολλυβάδων; Γιατί, αυτή η πίστη, αυτή η παράδοση, αυτή η ευσέβεια είχε μείνει στό Άγιον Όρος μετά την αποπομπή των Κολλυβάδων. Κάθε πνευματικός γυιός αυτήν την παράδοση κληρονομούσε από τον πνευματικό του πατέρα, αυτήν την παράδοση που η Αγία Γραφή ονομάζει «παράδοση των ανθρώπων». ''Διατί παραβαίνετε την εντολή του Θεού δια την παράδοσιν υμών; Υποκριταί! Καλώς προεφήτευσε περί υμών Ησαϊας λέγων ''εγγίζει μοι ο λαός ούτος τω στόματι αυτών και τοις χείλεσι με τιμά, η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ’ εμού μάτην δε σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίαν εντάλματα ανθρώπων...'' (Ματθ. ιε΄). Να λοιπόν, πως φθάσαμε να ενσκήψει η λαίλαπα του Οικουμενισμού και του συγκρητισμού επάνω μας και να μην υπάρχουν άνθρωποι να προβάλουν αντίσταση. Ποιος να αντισταθεί; το πλήθος των αδιαφόρων και απονευρωμένων ψυχών των Χριστιανών της καλοπέρασης, που χειροκροτούν κάθε νεωτερισμό και τρέφονται πνευματικά με ορθοδοξόμορφο δυτική ευσέβεια ή οι προδομένοι από τους γεροντάδες και πνευματικούς τους φιλομόναχοι, που αν συναντούσαν σήμερα έναν από εκείνους τους αγίους κολλυβάδες του 18ου αιώνα θα τον προπηλάκιζαν και θα τον εξευτέλιζαν πολύ χειρότερα από τους πνευματικούς των προγόνους; Οι σημερινοί ''ορθόδοξοι'' διδάχθηκαν δυο ειδών ''Ορθοδοξίες''. Ή την «Ορθοδοξία» του «χαρά και γέλιο και καμάρι» ή την μοναστική «Ορθοδοξία» της αντικολλυβαδικής παραδόσεως. Την πατερική Ορθοδοξία λίγοι την γνωρίζουν και ελάχιστοι την αγαπούν και αγωνίζονται να την ζήσουν. Όμως αυτή είναι η μόνη που έχει το ''ύδωρ το ζών'', που κάνει ζωντανές τις ψυχές των ανθρώπων, ώστε να μπορούν να αγωνιστούν για την αλήθεια. Πως λοιπόν, να αναχαιτισθεί ο Οικουμενισμός, αφού φυτεύθηκε σε τόσο πρόσφορο έδαφος; Οι ορθόδοξοι χριστιανοί των τελευταίων καιρών ''την αγάπην της αληθείας ουκ εδέξαντο εις το σωθήναι αυτούς και δια τούτο πέμψει αυτοίς ο Θεός ενέργειαν πλάνης εις το πιστεύσαι αυτούς τω ψεύδει, ίνα κριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία, αλλ' ευδοκήσαντες εν τη αδικία'' (Θεσσ. Β΄, β΄ 10-12). Εκεί που φθάσαμε, μόνο θαύμα μπορεί να μας σώσει, όσους βέβαια θέλουμε να σωθούμε. Γιατί έχουμε μπροστά μας την δαιμονική ειδωλολατρική πανθρησκεία με ορθοδοξοφανή πολλές φορές προσωπεία και από πίσω μας δεν έχουμε την παράδοση και το παράδειγμα για να μας καθοδηγήσει και να μας στηρίξει. Εμείς, οι έσχατοι Χριστιανοί, δεν έχουμε δίπλα μας αγίους ανθρώπους για να μας δείξουν τον δρόμο, ζωντανοί προς ζωντανούς, όπως γινόταν παλιά. Έχουμε όμως σε αφθονία κάτι που δεν το είχαν οι παλιοί, έχουμε τα βιβλία των αγίων. Ο Θεός οικονομεί για την κάθε γενεά με αγάπη και δικαιοσύνη. Ας επωφεληθούμε λοιπόν, από το μερίδιο το δικό μας. Ο Θεός κάνει και σήμερα θαύματα, όπως παλιά και θα μας σώσει, αν δεν συμβιβασθούμε με κανένα ψέμα και αν αποφασίσουμε ''πάντα παθείν διά την ευσέβειαν''. Αν θέλουμε να μείνουμε αληθινοί μαθητές του Χριστού στα χρόνια των μεγάλων θλίψεων που έρχονται, πρέπει να πάρουμε την απόφαση να είμαστε αληθινοί σε όλα, έστω και αν χρειαστεί να μείνουμε μόνον δύο ή τρεις συνηγμένοι στό Όνομά Του. Το βιβλίο που έχετε στα χέρια σας, δεν έφερε μέχρι τώρα κανένα εμφανές αποτέλεσμα. Είναι όμως τόσο επίκαιρα, τα όσα είναι γραμμένα σ’ αυτό, ώστε πολλοί θα νομίσουν ότι το έγραψα σήμερα και όχι πριν από 27 ολόκληρα χρόνια. Εν τούτοις, το κείμενο παραμένει αναλλοίωτο, όπως ακριβώς τυπώθηκε το 1964. Ούτε γράμμα δεν έχει αλλάξει. Το μόνο καινούργιο είναι αυτός ο πρόλογος. Σήμερα, φυσικά δεν πιστεύω, ότι μπορεί να αναχαιτισθεί το κακό. Θέλω, μόνο να μην χαθεί η μαρτυρία της αλήθειας. Αυτό είναι το δικό μας ανθρώπινο καθήκον. Τα υπόλοιπα, τα ξέρει μόνον ο Θεός. Δεν υπάρχουν παρά μόνο δύο σημεία του κειμένου, που πρέπει να διορθωθούν. Το πρώτο είναι στη σελίδα 35. Γράφω: ''Ο λόγος για τον οποίον απεφασίσθη η εισαγωγή του νέου ημερολογίου στην Ελλάδα, ούτε αστρονομικός, ούτε θεολογικός ήταν''. Ότι ο λόγος δεν ήταν αστρονομικός είναι αλήθεια, αλλά ότι δεν ήταν, ούτε θεολογικός είναι λάθος. Η αλλαγή του ημερολογίου ήταν η πρώτη πράξη του Οικουμενισμού, η πρώτη εμπράγματη εφαρμογή του. Με την εισαγωγή του δυτικού εορτολογίου στην Εκκλησία της Ελλάδος πραγματοποιήθηκε η εορτολογική ένωσή της με τους Παπικούς και τους Προτεστάντες. Τα στάδια της ενώσεως των Ανατολικών με τους Δυτικούς είχαν περιγραφεί επίσημα στην περίφημη εγκύκλιο ''προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού'', που κυκλοφόρησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο σ’ όλες τις αερετικές και ορθόδοξες Εκκλησίες το 1920, τέσσερα χρόνια πριν από την αλλαγή του ημερολογίου στην Ελλάδα (βλέπε Ι. Καρμίρη, ''Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας'', τόμος β΄). Στην εγκύκλιο αυτή, η αλλαγή του εορτολογίου περιγράφεται σαν το πρώτο βήμα, η πρώτη φάση της ενώσεως των Εκκλησιών, που πρέπει να προηγηθεί όλων των άλλων. Το δεύτερο σημείο που πρέπει να διορθωθεί είναι στη σελίδα 95, εκεί που γράφω για τις ρωσικές Εκκλησίες. Η διαφορά ανάμεσα στο Πατριαρχείο της Μόσχας και την Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς, που δεν έχει εκκλησιαστική κοινωνία με το Πατριαρχείο, δεν ήταν τόσο επιφανειακή, όσο νόμισα τότε. Το Πατριαρχείο της Μόσχας ταυτίστηκε με το αντίθεο κομμουνιστικό κράτος το 1927 επί Σεργίου, που έγινε Πατριάρχης, επειδή δέχθηκε να διακηρύξει τα εντελώς αντίθετα απ’ όσα είχε διακηρύξει η Σύνοδος του 1917-18 και ο Πατριάρχης Τύχων, που μαρτύρησε δηλητηριασμένος το 1925. Μέχρι σήμερα, το Πατριαρχείο Μόσχας είναι υπάκουα υποταγμένο στο σοβιετικό κράτος από το οποίο και χρηματοδοτείται. Τι δρόμο θα ακολουθήσει στο μέλλον η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς δεν το ξέρω, ένα είναι βέβαιο, το 1983 η Εκκλησία αυτή αναθεμάτισε επίσημα την αίρεση του Οικουμενισμού και όσους κοινωνούν μ’ αυτήν. Ο αναθεματισμός αυτός πήρε κεντρική θέση στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας και διαβάζεται έκτοτε επίσημα σε κάθε ορθόδοξο ναό την Κυριακή της Ορθοδοξίας μαζί με τα άλλα αναθέματα των από αιώνων αιρετικών. Όσα έγιναν μέσα στα 27 χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη έκδοση, δικαίωσαν την κάθε γραμμή του βιβλίου αυτού. Υπήρξαν διάσημοι πνευματικοί τότε που, όταν διάβασαν τα χειρόγραφα εισηγήθηκαν στους εκδότες ή να μη δημοσιευθεί το βιβλίο ή να αλλάξει, για να μη φέρει χωρίς λόγο ταραχή στην Εκκλησία. ''Μετά από κάθε κακοκαιρία έλεγαν, ξαναβγαίνει ο ήλιος. Μόλις πεθάνει ο Αθηναγόρας, η Ορθοδοξία θα ξαναλάμψει στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως''. Ο Αθηναγόρας πέθανε, αλλά η Ορθοδοξία δεν ξαναέλαμψε, ούτε και θα ξαναλάμψει στα Πατριαρχεία της Ανατολής, όπως δεν ξαναέλαμψε δέκα αιώνες τώρα στο Πατριαρχείο της Ρώμης.


 

Η αδιάκριτη αισιοδοξία των πνευματικών 

είναι μια από τις αιτίες της αδράνειας των ορθοδόξων μπροστά στην αποστασία των ποιμένων τους, 

που προφήτεψε ο Απόστολος Παύλος (Β΄ Θεσσ. β΄3). 

Ο Κύριος δεν ήταν καθόλου αισιόδοξος για την εξέλιξη των γεγονότων και μας είχε εξηγήσει, 

όπως εξ’ άλλου και όλοι οι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας, 

ότι, όσο περνάει ο καιρός και θα πλησιάζει η ένδοξη Δευτέρα Παρουσία 

και η ανάσταση και η ανακαίνιση των πάντων, 

θα πηγαίνουμε από το κακό στό χειρότερο, 

σε σημείο να κινδυνεύσουν στο τέλος να χαθούν και οι εκλεκτοί. 

«Πλην ο υιός του ανθρώπου ελθών, άρα ευρήσει την πίστην επί της γής;» (Λουκ. ιη΄, 8). 

Στο τέλος, είπε ο Κύριος, η ανθρωπότητα θα είναι όπως ήταν στις μέρες του Νώε 

και στις μέρες του Λωτ, δηλαδή Σόδομα και Γόμορα (Λουκ. ιζ΄ 26, 28). 

Η αποστασία των ποιμένων δεν θα αφήνει τους ποιμενόμενους να ανανήψουν, 

διότι θα τους ζητούν να κάνουν υπακοή σ’ αυτούς, 

που οι ίδιοι δεν κάνουν υπακοή στο Χριστό,

τον οποίο οι περισσότεροι, ούτε αγαπούν, ούτε καν πιστεύουν σ’ Αυτόν.


Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Πρόλογος εκ του βιβλίου του Αλέξανδρου Καλόμοιρου: ''ΚΑΤΑ ΕΝΩΤΙΚΩΝ''. 
Ταπεινές σκέψεις ενός Ορθοδόξου για τις προσπάθειες ενώσεως της Μιας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας με τις δήθεν Εκκλησίες της Δύσεως. 
Εκδόσεις ''Ζέφυρος,'' Β' έκδοση 1995, σελίδες 3 - 5. 
Ο Πρόλογος αυτός γράφηκε τον Απρίλιο του 1989, ένα περίπου χρόνο πριν τον θάνατο του συγγραφέα. 
Στην φωτογραφία της ανάρτησης, ο προηγούμενος αρχιμανδρίτης της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, 
άγιος Γέροντας π. Ευθύμιος Εσφιγμενίτης. Να έχουμε την ευχή του.


Αλέξανδρος Καλόμοιρος


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...