ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΣΩΖΟΝΤΟΣ



Στις ἡμέρες τοῦ ᾿Επισκόπου τῶν ῾Ιεροσολύμων ῾Αγίου Κυριακοῦ, 

ζοῦσε ἕνας πολύ ἐλεήμων ἄνθρωπος, 

ὀνόματι Σώζων. 

Περνώντας κάποια μέρα ἀπ᾿ τήν πλατεῖα τῆς πόλεως, 

βλέπει ἕνα φτωχό 

πού ἦταν γυμνός καί τουρτούριζε ἀπ᾿ τό κρύο. 

Τόν πόνεσε ἡ ψυχή του. 

῎Εβγαλε λοιπόν τό ἱμάτιό του καί τό ἔδωσε στόν φτωχό. 

Σέ λίγο ἐπέστρεψε σπίτι του. 

῏Ηταν σούρουπο καί ξάπλωσε νά κοιμηθεῖ. 

Βλέπει τότε στό ὄνειρό του, 

ὅτι βρέθηκε σ᾿ ἕνα θαυμαστό κῆπο πού φωτιζόταν μέ καθαρό ἄϋλο φῶς. 

Πλῆθος λουλούδια - ρόδα καί κρίνα - καί ψηλόκορμα δένδρα 

τόν στόλιζαν, 

πού ξέχυναν ἀπ᾿ τήν κορφή ὥς τίς ρίζες μιάν ὑπέροχη εὐωδία. 

Τά δένδρα ἦταν κατάφορτα μέ ὡραιότατους καρπούς, 

ὥστε τά κλαδιά τους ἔγερναν ὥς τή γῆ. 

Τό καθένα εἶχε ξεχωριστή ὀμορφιά. 

᾿Ανάμεσά τους πολυάριθμα πουλιά ἀπ᾿ ὅλα τά εἴδη 

καί τά χρώματα κελαηδοῦσαν μελωδικά. 



Τὸ κελάηδημά τους ἦταν τόσο θεϊκό, ὥστε νόμιζες ὅτι ἐρχόταν ἀπ᾿ τὸν οὐρανό. ῞Ολα τὰ δένδρα, τὰ φυτὰ καὶ τὰ λουλούδια κυμάτιζαν μὲ πολλὴ χάρη. Βλέποντας καὶ ἀκούγοντάς τα δοκίμαζε ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἀπερίγραπτη γλυκύτητα καὶ ἀνέκφραστη ἡδονή. Καθὼς παρατηροῦσε ἐκστατικός, ἔρχεται ἕνας νέος καὶ τοῦ λέει, «ἀκολούθησέ με». ῎Αρχισε νὰ βαδίζει πίσω του καὶ σὲ λίγο ἔφτασαν σ᾿ ἕνα χρυσοκάγκελο φράχτη. ῎Ερριξε τὸ βλέμμα του πέρα, ἀνάμεσα στὰ κενὰ ποὺ σχημάτιζαν τὰ χρυσᾶ κάγκελα καὶ εἶδε μιὰν αὐλὴ καὶ στὸ βάθος ἕνα θαυμάσιο παλάτι, ποὺ ἄστραφτε. Καθὼς κοιτοῦσε ὁ Σώζων, βγαίνουν ἀπ᾿ τὸ ἀνάκτορο δέκα ἕξι ἄνθρωποι φτερωτοί, ποὺ ἔλαμπαν σὰν τὸν ἢλιο. Μετέφεραν ἀνὰ τέσσερις ἀπὸ ἕνα χρυσοστόλιστο κιβώτιο. Καθὼς διέσχιζαν τὸ παραμυθένιο ἐκεῖνο προαύλιο οἱ ῎Αγγελοι αὐτοὶ τοῦ Θεοῦ, ὁ Σώζων κατάλαβε ὅτι κατευθύνονταν πρὸς αὐτόν. Μόλις πλησίασαν στὰ χρυσᾶ κάγκελα, ἀκριβῶς ἀπέναντί του, στάθηκαν, κατέβα- σαν τὰ κιβώτια ἀπ᾿ τοὺς ὤμους καὶ τὰ ἀκούμπησαν στὴ γῆ. Φαίνονταν τώρα σὰν νὰ περίμεναν κάποιον μεγάλο νὰ ἔρθει. Καὶ πράγματι, σὲ λίγο βλέπει ὁ Σώζων νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τ᾿ ἀνάκτορα ἕνας πανέμορφος ἄνδρας καὶ νὰ ἔρχεται πρὸς τὸ μέρος τῶν ᾿Αγγέλων. «᾿Ανοῖξτε τὰ κιβώτια», τοὺς διέταξε, «καὶ δεῖξτε σ᾿ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο τὶ τοῦ φυλάω γιὰ τὸ ἱμάτιο ποὺ μοῦ δάνεισε πρὸ ὀλίγου διὰ μέσου τοῦ φτωχοῦ». ᾿Αμέσως ἄνοιξαν τὸ ἕνα χρυσὸ κιβώτιο καὶ ἄρχισαν νὰ βγάζουν χιτῶνες καὶ ἱμάτια βασιλικά, ἄλλα κατάλευκα κι ἄλλα πλουμιστά, ὅλα πανέμορφα. Τὰ ἅπλωσαν μπροστά του, ρωτώντας τον: — Σοῦ ἀρέσουν, Σώζων; Καὶ ἐκεῖνος εἶπε μὲ δέος: — Δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ δῶ, οὔτε τὴ σκιά τους! Συνέχιζαν ὡστόσο νὰ τοῦ δείχνουν λαμπρούς, καταστόλιστους καὶ ὁλόχρυσους χιτῶνες, ὥσπου ἀνέβηκε ὁ ἀριθμός τους στοὺς χίλιους. ῞Οταν πιὰ μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ Κύριος τῶν ᾿Αγγέλων τοῦ ἔδωσε νὰ καταλάβει, τὶ σημαίνει τὸ «ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει», τοῦ εἶπε: — Βλέπεις, Σώζων, πόσα ἀγαθὰ σοῦ ἑτοίμασα, ἐπειδὴ μὲ εἶδες γυμνὸ καὶ μὲ σπλαγχνίσθηκες καὶ μ᾿ ἔντυσες; Πήγαινε λοιπὸν καὶ συνέχισε νὰ κάνεις τὸ ἴδιο. ῎Αν δώσεις στὸν φτωχὸ ἕνα ἱμάτιο, ἐγὼ θὰ σοῦ ἑτοιμάσω ἑκατονταπλάσια. ᾿Ακούγοντας αὐτὰ ὁ Σώζων ρώτησε μὲ δέος, ἀλλὰ καὶ μὲ χαρὰ τὸν Κύριο: — Κύριέ μου, τὸ ἴδιο θὰ κάνεις καὶ σ᾿ ὅλους ὅσοι βοηθοῦν τοὺς φτωχούς; Τοὺς φυλᾶς ἑκατονταπλάσια ἀγαθὰ καὶ τὴν αἰώνια ζωή;



Κι ᾿Εκεῖνος τοῦ ἀποκρίθηκε: 

— ῞Οποιος θά θυσιάσει σπίτια ἤ χωράφια ἤ πλούτη 

ἤ δόξα ἤ πατέρα ἤ μητέρα ἤ ἀδελφούς ἤ ἀδελφές ἤ γυναῖκα 

ἤ παιδιά ἤ ὁποιοδήποτε ἀγαθό τῆς γῆς, 

«ἑκατονταπλασίονα λήψεται καί ζωήν αἰώνιον κληρονομήσει». 

Γι᾿ αὐτό, 

ποτέ μή μετανοιώσεις γιά μιά σου ἐλεημοσύνη 

ἐξευτελίζοντας τόν φτωχό, 

πού τοῦ ἔδωσες κάτι! 

Μή τυχόν, 

ἀντί γιά ἀνταμοιβή, πάθης διπλῆ ζημιά. 

Διότι αὐτός πού κάνει ἕνα καλό κι ἔπειτα μετανοιώνει 

ἤ ἐξευτελίζει τόν φτωχό, 

χάνει καί τόν μισθό του, 

ἀλλά βρίσκεται καί ἔνοχος τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. 

῞Υστερα ἀπό αὐτά τά λόγια 

ὁ Σώζων ξύπνησε γεμάτος θαυμασμό γιά τό ὅραμα. 

Σηκώθηκε ἀμέσως ἀπ᾿ τό κρεββάτι του 

καί ἔδωσε καί τό ἄλλο του ἱμάτιο σέ κάποιον πού ἤξερε 

πώς τό εἶχε ἀνάγκη. 

Τήν νύχτα βλέπει πάλι τό ἴδιο ὅραμα καί τό πρωΐ, 

χωρίς καθυστέρηση, 

μοίρασε ὅλη του τήν περιουσία, 

ἀπαρνήθηκε τόν κόσμο καί ἔγινε ἕνας θαυμάσιος Μοναχός. 


Εκ του περιοδικού «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθ. 258, ᾿Ιανουάριος - Φεβρουάριος 1994, σελ. 215-216. 
Επιμέλεια κειμένου, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
H φωτογραφία της ανάρτησης είναι παρμένη από την Σελίδα του f.b. ''Ιερά Μονή Εσφιγμένου''.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...