ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ



Η νύχτα στην υπαίθρια παράγκα του Καραγκιόζη είναι οδυνηρή. 

Η πείνα του ανυπότακτου στομάχου του, 

μαζί με την διαρκώς επαναλαμβανόμενη γκρίνια της κυρα - Καραγκιόζαινας 

γίνεται όλο και πιο εφιαλτική. 

Τρομακτική! 

Ο Καραγκιόζης ξαπλωμένος σ' ένα αυτοσχέδιο κρεβάτι με σπασμένες τις μισές τάβλες 

κι ένα στρώμα που αιωρούνται ελατήρια ανάμεσα στο μαυρομουτζουρωμένο ύφασμα, 

επιχειρεί διακαώς εσπευσμένες αποδράσεις σε ονειρικούς κόσμους 

με ''αυτοκρατορικά'' μεγαλεία και αρχοντικές, θελκτικές επιβιβάσεις! 

Ταξιδεύει στα παλιά, μαρτυρικά σοκάκια της μακελεμένης Πόλης 

και στην ''σιδηροδρομική'', αδηφάγα μύτη του 

φθάνουν οι πρώτες ''τσιγαρισμένες'', γαστριμαργικές οσμές, 

που κάνουν μέσα του την πολίτικη κουζίνα να φαντάζει 

με όμορφη, πλουμιστή και βασιλική νεάνιδα, 

που διαδράττει περιπαιχτικά νάζια και κρυφόγελα, χαριτωμένα  σκέρτσα. 

Και... αίφνις...

θωρεί τον εαυτό του... Πατριάρχη, 

ντυμένο στην επιβλητικά αυτοκρατορική και χρυσοπλέκητη άπασα 

να στέκεται ευθυτενής με το στραυροειδές ωμοφόριό του 

και την βασιλική, ζηλεμένη μίτρα του!



Καραγκιόζης: '''Οι, όι μαννούλα μου, τι μεγαλεία είναι τούτα! Σήμερα έφαγα καλά μαζί με τα αδέλφια μου τους Μονοφυσίτες, χτες έφαγα πάλι με τα άλλα αδέλφια μου τους Ιαχωβάδες, προχθές τραπέζωσα τους Πεντηκοστιανούς, αντιπροχθές συνφάγαμε με τους Καθολικούς και παρα-αντιπροχθές με τους Αγγλικανούς! Και αύριο πάλι θα συνχλαπακιάσουμε με τα άλλα αδέλφια μου τους Λουθηριανούς, τους Παλαιοκαθολικούς, τους Μεθοδιστές, τους Κόπτες... Πω, πω, πω! Πόσα αδέλφια είμαστε όλοι μας! Είμαστε μια πολύτεκνη οικογένεια και έχουμε τόση, μα τόση αγάπη να φάνε κι άλλοι! Ωρέ''!



Λίγο πιο πέρα, στο σπίτι του αντιοικουμενιστή και κοινωνούντα Χατζατζάρη, 
ο νοικοκύρης εκστομεί βαρυσήμαντους, εσωστρεφείς, αντιαιρετικούς λόγους.


Χατζατζάρης: ''Αδελφοί Χριστιανοί! Ο Οικουμενισμός είναι κακό πράγμα. Καταστρέφει την Ορθοδοξία, ακυρώνει τους Πατέρες, συντρίβει την Εκκλησία, καταργεί τις Συνόδους. Μην ακολουθείτε Οικουμενιστές ποιμένες, γιατι λυμαίνονται την ορθότητα της Πίστεως! Είναι προβατίνες με τομάρι λύκου! Γι' αυτό αγαπητοί και εν Χριστώ αδελφοί, υπογράψτε όλοι το κείμενο τούτο, για να καταδικάσουμε τον Συγκρητισμό, την παναίρεση αυτή των Εσχάτων! Η διατριβή μου αυτή θα κυκλοφορήσει και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Σαίτη. Αγοράστε το τώρα''!



Ο Καραγκιόζης, ως Πατριάρχης στέκει στο θρόνο του μπαρουτοκαπνισμένος 
και βαθειά εξοργισμένος με τον Χατζατζάρη και την παρέα του. 
Οι αυλικοί του, τον ενημερώνουν καθημερινά για τις ύποπτες κινήσεις τους... 
Μια και δυο αποφασίζει να πάει και  να τον επισκεφθεί...


Χατζατζάρης: ''Παναγιώτατε! Παναγιώτατε! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό -πλην τίμιο-  κονάκι μας, πολυχρενεμένε Ποιμενάρχα μας! Ο Κύριος να σας επιδαψιλεύει με το φως των Πατέρων μας και το διαχρονικό πνεύμα της Ορθοδοξίας μας! Σας μνημονεύουμε καθ' εκάστην και καταλύουμε μαζί το κοινόν ποτήριον της εν Χριστώ αγάπης! Εις πολλά έτη Δέσποτα''!



Ο Καραγκιόζης κατεβάζει την μίτρα του, ξύνει το κεφάλι του με απορία και λέει:


Καραγκιόζης: ''Δεν μου λες Χατζατζάρη; Βλέπεις να τρώω κουτόχορτο; Τι είναι αυτά βρε τζαναπέτη του μαχαλά περί Οικουμενισμού και πράσινα άλογα, που διαδίδεις στο αγαπητό μας ποίμνιο; Είμαι εγώ Οικουμενιστής μπρε; Εγώ; Εγώ, που προσπαθώ να ενωθούμε μαζί με όλα τα ορφανά, παρατημένα και εγκατελειμένα αδελφάκια μας, που εκείνοι οι πλανεμένοι και άσπλαχνοι γονείς μας, μας δίχασαν και μας σκόρπισαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα''; Βουρκώνει... και συνεχίζει με γοερά αναφιλητά... ''Αχ... και να' ξερες μπρε Χατζατζάρη, ποσα τραπέζια έχω κάνει και ποσα ακόμη θα κάνω και με τα άλλα ακόμη αδέλφια μας, τους Μουσουλμάνους, τους Βουδιστές, τους Ινδουιστές, τους Βραχμάνους, τους Πυρολάτρες, τους Ζουλού, τους Μάο - Μάο...! Κι εσύ βρε συκοφάντη φονταμελιστή λες, πως είμαι εγώ Οικουμενιστής; Εγώ;



Χατζατζάρης: ''Παναγιώτατε, σας ελέγχουμε για τις κακοδοξίες σας, την αιρετική σας διδασκαλία και την αντιπατερική σας δράση. Κοινωνείτε με όλες τις καταδικασμένες αιρέσεις της γης, την στιγμή, που όλες αυτές έχουν καταδικασθεί, ακυρωθεί και αναθεματισθεί από τις Οικουμενικές Συνόδους της Αγίας Εκκλησίας μας''!



Καραγκιόζης: ''Κι αφού είναι έτσι μπρε Χατζατζάριον, εσύ τότε γιατί κοινωνείς   μαζί μου;




Χατζατζάρης: ''Γιατί εμείς Παναγιώτατε πολεμούμε τον Οικουμενισμό μέσα από την Εκκλησία!




Καραγκιόζης: ''Κι άμα σε καθαιρέσω μπρε, τότε από ποια Εκκλησία θα πολεμάς αυτόν τον -πως τον λένε- Οικουμενισμό'';



Χατζατζάρης: ''Μα και τότε Παναγιώτατε, εντός της Εκκλησίας θα είμαστε, αφού οι καθαιρέσεις για θέματα πίστεως, ως γνωστόν είναι άκυρες και αντικανονικές''!



Ο Καραγκιόζης, ως Οικουμενικός Πατριάρχης έχει αρχίσει τότε 
και φορτώνει πολλά ντεσιμπέλ εξαλλοσύνης, ρεβανσισμού και μνησικακίας. 
Με μια απότομη κίνηση, γυρίζει εξαγριωμένος προς τον Χατζατζάρη και του λέει:


Καραγκιόζης: ''Τότε μπρε διπλωμάτη, θεομπαίχτη και φαρισαίε Χατζατζάρη, ποιοι βρίσκονται Εκτός Εκκλησίας, μου λες'';


Και όλοι μαζί με μια φωνή αναφωνούν:


''Οι Παλαιοημερολογίτες! Οι Παλαιοημερολογίτες! Αυτοί, οι σχισματικοί, οι εξωεκκλησιαστικοί, οι διαιρεμένοι, οι μη κανονικοί...!''



Η παράσταση του θεάτρου Σκιών με τον γενικό τίτλο: 

''Ο Καραγκιόζης στο Φανάρι'' έλαβε τέλος. 

Δείτε στα καθ' ημάς, 

τα τεκταινόμενα στο αληθινό, Οικουμενιστικό Θέατρο του Φαναρίου, 

καθώς και στην άλλη θιασώτικη και ''αντιοικουμενιστική'' παράσταση 

των ψηφισμάτων, των ανακοινώσεων, των περισπούδαστων και πηχιαίων λόγων, 

των κορεσμένων, βερμπαλιστικών ομιλιών, των φέι-βολάν, 

των σερπαντίνων, των κομφετί και των ιλουστρασιόν ανακοινώσεων. 

Είναι σαν κάποιοι κλέφτες 

να έχουν παραβιάσει το σπίτι σου χαράματατα 

κι εσύ να τους κατηγορείς διά γραπτών ανακοινώσεων, 

πως είναι κλέφτες! 

Να έχουν ολοκληρωτικά αλώσει τα υπάρχοντά σου, 

να έχουν ''συλήσει'' στην πίστη σου, 

να έχουν τουφεκίσει την ζωή σου 

κι εσύ άφρονας, εμμονικός και άτολμος 

να τους απειλείς, 

πως άμα εξαφανίσουν ολοκληρωτικά το σπίτι, 

τότε εσύ...  θα πας σε άλλο.

Ακούσατε, ακούσατε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...