ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ΕΙΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΝ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ



''Ενί δε εκάστω ημών εδόθη η Χάρις 
κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού, 
διό λέγει; 
Αναβάς εις ύψις αιχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν 
και έδωκε δόματα τοις ανθρώποις. 
Το δε ανέβη τι έστιν ει μη ότι και 
κατέβη πρώτον εις τα κατώτερα μέρη της γης; 
Ο καταβάς αυτός έστι και ο αναβάς υπεράνω πάντων ουρανών, 
ίνα πληρώσει τα πάντα. 
Και αυτός έδωκε τους μεν Αποστόλους, τους δε προφήτας, 
τους δε Ευαγγελιστάς, 
τους δε Ποιμένας και Διδασκάλους προς τον καταρτισμόν των Αγίων εις έργον διακονίας, 
εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού, 
μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες εις την ενότητα της πίστεως 
και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, 
εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού...''. (Εφεσ. δ' 7-13).



του π. Ευθυμίου Μπαρδάκα


Ο Απόστολος Παύλος καλεί όλους τους Χριστιανούς να καταρτισθούν ''εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού''. Όταν λέγει ''εις άνδρα τέλειον και εις μέτρον ηλικίας, δεν εννοεί το φυσικό ανάστημα που έχει ένας τέλειος και σωστός άνδρας, ούτε την κανονική, ανδρική ηλικία. Εννοεί να γίνει κάθε Χριστιανός, ώριμος και τέλειος και σωστός στα φρονήματα και τα αισθήματα, σε πνευματική ηλικία και αρτιότητα, ώστε να μένει σταθερός και αμετακίνητος στην χριστιανική πίστη και την πνευματική ζωή, όπως σταθερός και άκαμπτος και αμετακίνητος είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται στην ακμή της ηλικίας και της ωριμότητάς του. Γι΄αυτό προσθέτει, ''εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού''. Δηλαδή να φθάσει στο σημείο να έχει πλήρη και τέλεια τα φρονήματα και τα αισθήματα, τα λόγια και τις πράξεις, τον βίο και την ζωή αγία και τέλεια, όπως την είχε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Το θέμα δεν είναι από τα μικρά και συνηθισμένα, είναι μεγάλο, είναι ιερό, είναι το κατ' εξοχήν έργο της επίγειας ζωής μας. Να γίνομε στην αρετή και στην αγιότητα κι εμείς, όπως ήταν ο Χριστός. Άλλωστε γι' αυτό τον σκοπό είμαστε Χριστιανοί. Να γίνομε με τον Φωτισμό, την Χάρι και την Δύναμη του Κυρίου Ιησού Χριστού, όμοιοί Του. Τέλειοι στην Αρετή και στην Αγιότητα. Και η αγιότητά μας να μην περιορίζεται στα καλά μας αισθήματα και τα ενάρετα και σεμνά λόγια μας, αλλά να προχωρεί στα άγια έργα μας. Όλη μας η ζωή, εσωτερική και εξωτερική, και όλη μας η συμπεριφορά να φέρει την μαρτυρία και την σφραγίδα της αρετής και ν' αποπνέει το άρωμα της αγιότητας. Να υπάρχει μέσα μας η πληροφορία της συνειδήσεως, αλλά να προστίθεται και η μαρτυρία των άλλων, πως αυτός είναι ένας πραγματικός, ένας τέλειος και σωστός Χριστιανός, που μέσα του ζει και βασιλεύει ο Χριστός. Πως η Εκκλησία είναι πράγματι του Χριστού, του Θεού Εκκλησία, αφού τέτοιους καλούς, ολοκληρωμένους και σωστούς Χριστιανούς βγάζει και παρουσιάζει στον κόσμο. Βέβαια, το να γίνει ένας Χριστιανός τέλειος άνδρας κατά Χριστόν, τέλειος εις όλα του, ώστε και η συνειδησία του να του το λέγει και οι συνάνθρωποί του να του το βεβαιώνουν, χρειάζεται πολύ θυσία, σκληρός αγώνα και πλούσια την Θεία Χάρι και βοήθεια, όπως γίνεται και στον φυσικό άνθρωπο. Το να γίνει κανείς από νήπιο παιδί και από παιδί νέος και από νέος άνδρας, θα περάσουν χρόνια πολλά, θα φάει πολλά, αλλά και θα προσπαθήσει, θα αγωνισθεί πολύ για να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί και να φθάσει στην ανδρική ηλικία και ωριμότητα. Αυτά στα φυσικά πράγματα. Εδώ στα πνευματικά, πιο πολύς χρόνος και πιο καλή τροφοδοσία και πιο καλή εργασία και πιο έντονος αγώνας. Χριστιανός, όπως πρέπει στα μέτρα και τα έργα του Χριστού, δεν γίνεται ο άνθρωπος ούτε σε δέκα χρόνια, ούτε σε είκοσι, ούτε σε τριάντα. Σε όλη του την ζωή θα γίνεται, συνεχώς θα προχωρεί και θα προάγεται και θα προσπαθεί, θα αγωνίζεται, θα παλεύει για να γίνεται. Και θα αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις. Θα παλεύει σκληρά για ν' αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που έχει η πνευματική και αγία ζωή και τις αντιδράσεις που παρουσιάζει η διεφθαρμένη από την προγονική αμαρτία, ανθρώπινη φύση και θέληση. Χρόνος πολύς και αγώνας μεγάλος. Αλλά και πλούσια η Θεία Χάρις και βοήθεια. Δόξα τω Θεώ, πλούσια μας την έδωσε και αυτή η Θεία Ευσπλαχνία. Μας έδωσε Αποστόλους, Προφήτας, Ποιμένας, Λειτουργούς της Αγίας του Θεού Εκκλησίας. Γιατι και για ποιο σκοπό μας τους έδωσε; ''Προς τον καταρτισμόν των αγίων, εις έργον διακονίας, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού, μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες... εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού''.

 

Μέχρι να φθάσουμε όλοι σε τέλεια πνευματική ωριμότητα και αγιότητα. 

Μέχρι να γίνουμε τέλειοι και ολοκληρωμένοι Χριστιανοί, 

χωρίς να έχουμε ατέλιες και αμαρτίες και ηθικές αθλιότητες. 

Όλοι αυτοί οι άγιοι λειτουργοί της Εκκλησίας μας, 

γι' αυτόν τον σκοπό δόθηκαν από τον Χριστό. 

Έχομε πλούσια την Θεία Βοήθεια και Χάρι και Αρωγή. 

Ας αγωνιζόμαστε εκμεταλλευόμενοι τον χρόνο της ζωής μας 

και την Χάρι του Χριστού μας 

και θα έλθει η ευλογημένη ημέρα, 

που θα ολοκληρωθούμε κατά Χριστόν!



Αρχιμανδρίτης  π. Ευθύμιος Μπαρδάκας


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου