ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΑΜΠΕΖΥ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ!



Όπως αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου: 

''Τό Ὀρθόδοξον Κέντρον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἱδρύθη κατ' Ἰούνιον τοῦ 1966. 

Οἱ σκοποί του, 

ὡς διαγράφονται εἰς τόν Πατριαρχικόν καί Συνοδικόν Τόμον ἱδρύσεως, συνίστανται: 

– Εἰς τήν πληροφόρησιν τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου τῆς Δύσεως, καί εἰδικώτερον τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, σχετικῶς πρός τήν ὀρθόδοξον λατρείαν καί τήν Ὀρθόδοξον διδασκαλίαν, παράδοσιν καί Θεολογίαν. 

– Εἰς τήν ἐπί τόπου μελέτην τῆς Θεολογίας καί τοῦ πνευματικοῦ βίου τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν.

– Εἰς τήν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐπαφῶν μεταξύ τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τήν διά τοῦ τρόπου τούτου προώθησιν τῆς ὀρθοδόξου ἑνότητος. 

– Εἰς τήν προαγωγήν τοῦ οἰκουμενικοῦ πνεύματος διά τῆς καλλιεργείας τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδοξίας πρός ἄλλας Χριστιανικάς Ἐκκλησίας καί Ὁμολογίας μέ στόχον τήν προώθησιν τῆς διαχριστιανικῆς ἑνότητος''.



Κάτι εις τύπον ''ιερού θυσιαστηρίου,'' όπου μια εκμορντενισμένη, καλλιτεχνική αλχημεία έχει πάρει την θέση της παραδοσιακής, βυζαντινής αγιογραφείας, ένας ''Παντοκράτωρ Θεός'' -αντί της Πλατυτέρας- που περισσότερο θυμίζει αυτοσχέδια, ρωμαιοκαθολική προσωπογραφεία και η συνύπαρξη της Παλαιάς με την Καινή Διαθήκη, όπου ο σχηματικός σουρεαλισμός με την γήινη χρωματογραφία παραπέμουν περισσότερο σε ιλουστρασιόν ένθετο της ''Σκοπιάς'' ή σε ακαλαίσθητη τετραχρωμία της ενχώριας, παπικής Ουνίας!



Ο -εκ Νορβηγίας- Λουθηρανός Όλαφ Φίκσε Τβέιτ, πρόεδρος του ''Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών'' αποτελεί έναν τακτικό θαμώνα εκ του ''πλουραλιστικού αποχριστιανισμού'' της έκπτωτης Δυτικής Ευρώπης, που μαζί με τον προκάτοχό του Μεθοδιστή Σάμιουελ Κόμπια από την Κένυα και τον ''Ευαγγελιστή'' Κόνραντ Ράιζερ της Δυτικής -τότε- Γερμανίας ''κοσμούν'' δια της παρουσίας τους το -πολυχημικά εμπνευσμένο- διαχριστιανικό μωσαικό αυτού του μηχανορραφικά κατασκευασμένου δι-αιρετικού κέντρου, που λειτουργεί ως θεοσοφικός αποστακτήρας της εωσφορικής μωρίας των σύγχρονων ασεβούντων προς την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.



Πόσο ευτυχισμένος -δήθεν εν Χριστώ- μπορεί να αισθάνεται αυτός ο άνθρωπος,  που φέρει τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη και κατάφερε από την αναρρίχησή του το Φθινόπωρο του 1991 στον Θρόνο της Κων/πολης -μαζί με τους ασεβείς, περιφρονητές και ασελγείς προκατόχους του Μελέτιο, Αθηναγόρα και Δημήτριο- μέχρι σήμερα να διαμελίσει, να κακοποιήσει, να σκυλεύσει και να βυσσοδομήσει το πνεύμα της Ορθοδοξίας, που αποτελεί -αποκλειστικά και μόνο αυτή- την Εκκλησία του Τριαδικού Θεού μας; Είναι εκ τους παραβατικά, παραφραστικά και παραπλανητικά νοούμενους ''ορθοδόξους,'' που μια αγία, ασκητική και ιεραποστολική  μορφή της εποχής μας, ο αείμνηστος και Ορθοδοξότατος Γέρων Ανδριανός ο Σιναίτης αποκαλούσε ''Κοσμοκράτορες Λύκους''  μη φειδομένους του ποιμνίου!



Ο ''αδελφός Αλοίς και άλλοι ''συμμμοναστές'' του, όπως ο κύριος της φωτογραφίας εκ του οικουμενιστικού κοινοβίου του Taize της Γαλλίας, του πρώτου ''διαχριστιανικού κοινοβιακού χωνευτηρίου'' του τεκτονικού Οικουμενισμού αποτελούν έτερους συχνούς επισκέπτες του ''ορθοδόξου κέντρου(?) του Σαμπεζύ, που έρχονται προκειμένου να... ''μαθητεύσουν'' στο πνεύμα και τη σπουδή της ''Ορθόδοξης Γραμματείας''...! Εφεξής ο δαιμονοκρατούμενος μετασχηματισμός του εσβησμένου και πνευματικά παρηκμασμένου Φαναρίου σε ένα τεκτονικά μορφοποιημένο εντευκτήριο με υπόμνηση κάποιας απόμακρης και επινοημένης Χριστοήθειας, θα θυμίζει στους παρερχόμενους πιστούς της, πως -αλίμονο- μπορούν να συνυπάρξουν και με τον Χριστό και με τον Διάβολο. Αυτή θα είναι και η επική νίκη του Θρησκευτικού Συγκριτισμού: πως οι πιστοί θα είναι μέλη της Πανθρησκείας του Αντιχρίστου, οι ίδιοι όμως θα πιστεύουν πλανερά, πως είναι μέλη της Εκκλησίας του Χριστού!...



Μπροστά οι παπικές μοναχές και πίσω οι ''ορθόδοξες''! Αλίμονο! Θα ξέφευγε ο μοναχισμός από τις... ''αλτρουστικές'' μεθοδεύσεις του ποντίφηκος της Πόλης; Εδώ 19 μονές του Αγίου Όρους μνημονεύουν τον Οικουμενιστή Πατριάρχη και ''ορθοδοξότατες, πνευματικές μορφές,'' όπως ο Βατοπεδινός Εφραίμ, ο Σιμωνοπετρίτης Ελισσαίος, ο Κουτλουμουσιανός Χριστόδουλος, ο ψευδοΕσφιγμενίτης και μοιχεπιβάτης Βαρθολομαίος, ο  Διονυσίου Πέτρος ή ο Γρηγοριανός Χριστόφορος αναπέμουν διθυραμβικούς ύμνους και μελίρρυτα άσματα προς τον παναιρετικό πριστάμενό τους! Δυστηχισμένες μοναχικές μορφές που θυμίζουν κάτι από τον οικουμενιστικό βίο της γεροντίσσης Γαβριηλίας, ''ακριβές παράδειγμα προς μίμηση'' για κάθε νεόκοπη μαθήτρια της αγαπολογίας και του έκπτωτου, αιρετικού αποχριστιανισμού.



Ο κ. Βασίλειος Φειδάς, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, οικουμενιστής με... ''πρωτόκολλα και περγαμηνές'' είναι ο κοσμήτορας του Ινστιτούτου Μεταπτυχιακών Σπουδών Ορθοδόξου Θεολογίας του Ορθοδόξου Κέντρου του Σαμπεζύ. 

Στο βιβλίο του: ''Οι ιεροί Κανόνες στη ζωή της Εκκλησίας'' διαβάζουμε τα εξής:
''Μετά από αιώνα ολόκληρον ορθοδόξου συμμετοχής εις την Οικουμενικήν Κίνησιν και παρουσίας ημίσεος αιώνος εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών, δεν διαπιστούται ικανοποιητική πρόοδος εις τον πολυμερή μεταξύ των Χριστιανών Θεολογικόν Διάλογον.

Αντιθέτως το χάσμα μεταξύ Ορθοδόξων και Προτεσταντών γίνεται μεγαλύτερον λόγω της αυξήσεως των αναλόγων τάσεων εν τοις κόλποις ωρισμένων Προτεσταντικών Ομολογιών''. 

Το ''δεν διαπιστούται ικανοποιητική πρόοδος εις τον Θεολογικόν Διάλογον'' φυσικά δεν εννοεί ο γράφων  την εννοούμενη, φυσιολογική μετάνοια πάντων των αιρετικών και την άρδην προσχώρησή τους στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, αλλά  τις δυσχέρειες και δυσλειτουργίες προς την φύρδην μίγδην ολική ομεγενοποίηση και ομοταξία πάντων των Αιρέσεων στην νέα Οικουμενιστική Εκκλησία της Νέας Εποχής! 

Εν κατακλείδι, το τύποις πατριαρχικό, ''ορθόδοξο κέντρο του Σαμπεζύ'' αποτελεί φυτώριο παλαιών μανιχαιστικών δοξασιών, κοιμητηριακό χωνευτήριο πάντων των εν δύσει ευδοκιμούντων Αιρέσεων και φυσικά παπόφιλο και παπογενές σπουδαστήριο της Νέας Τάξης. 

Και η Αίρεση του Παπισμού καταδικασμένη από πολλές οικουμενικές συνόδους, 

όπως η μεγάλη Σύνοδος του 879 της Κωνσταντινούπολης, 

γνωστή και ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, 

εδογμάτισε: 

''Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. 

Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, 

τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. 

Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, 

κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. 

Εί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, 

τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν 

εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, 

ανάθεμα έστω!''  

 Αντισταθείτε λοιπόν στα οικουμενιστικά κελεύσματα, 

στις διαχριστιανικές κουρούνες, 

στον τεμαχισμό και την ''παστερίωση'' της Ορθοδοξίας, 

στους εφήμερους, διαμορφωτές και διαχρονικούς  Ουνίτες, Πατριαρχικούς τε Παπικούς, 

αντισταθείτε στις επιθανάτιες, δαιμονοβλανείς συμμαχίες των Αιρέσεων 

και των κοινωνούντων με αυτές. 

Μείνετε πιστοί στο Σύμβολο της Πίστεως 

και όσα οι Οικουμενικές Σύνοδοι και η διδασκαλία των Πατέρων μας εθέσπισε!

Εύχεσθε!



Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου