ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΑΛΒΑΝΙΚΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΚΕΛΕΥΣΜΑΤΑ ΕΝΟΤΗΤΑΣ



Στις 12 Μαίου, σύσσωμες οι θρησκευτικές κοινότητες της Αλβανίας 

''πρωταγωνίστησαν'' από κοινού σε μια θεατρική, οικουμενιστική παράσταση 

περίσσιας και γαλαντόμικης  ''αγάπης και ευαισθησίας'' 

σχετικά με την πολιτική κατάσταση της χώρας. 

Εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση, 

για να δείξουν ακριβώς, 

πως ο θρησκευτικός συγκρητισμός και η 

ομογενοποίηση πασών των θρησκειών  

είναι εδώ 

και περιμένει να υποδεχθεί το μεγάλο ποίμνιο 

των πλανεμένων και αποίμαντων προβάτων 

για να συγκεραστούν στον ετοιμαζόμενο, νεοποχικό

''αρχιποιμένα'' τους.


  

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ: κοινή δήλωση των θρησκευτικών κοινοτήτων σχετικά με την πολιτική κατάσταση της χώρας. ''Εμείς, η θρησκευτική κοινότητα της Αλβανίας, -Μουσουλμανική Κοινότητα, Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία, η Καθολική Εκκλησία και η Ευαγγελική Αδελφότητα- σύμφωνα με τη φύση της αποστολής μας, αισθανόμαστε μια μεγάλη πνευματική και ηθική ευθύνη έναντι των πιστών των κοινοτήτων μας και για το σύνολο της αλβανικής κοινωνίας. Μέσα από αυτή την κοινή έκκληση, λαμβάνοντας ένα σύνθημα από την πρόσφατη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα, κάνουμε έκκληση προς την πολιτική τάξη και όλους εκείνους που έχουν θεσμικές ευθύνες για το καλό της χώρας, όπως έχουμε κάνει και άλλες φορές στο παρελθόν''. Έτσι αρχίζει το έγγραφο που μόλις κυκλοφόρησε από τις θρησκευτικές κοινότητες που βρίσκονται στην Αλβανία, για την πολιτική κατάσταση. ''Δεν είναι καθήκον μας να βρούμε ή να παρέχουμε συγκεκριμένες λύσεις στα προβλήματα της χώρας: αυτό είναι το καθήκον της πολιτικής, που έχει λάβει ακριβώς μια δημοκρατική εντολή από το λαό.'' ''Από την πλευρά μας θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Κύριο για τα πολλά καλά πράγματα που έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν, καθώς και με τη σοβαρότητα που εργάζονται ακούραστα και συχνά μυστικά, για το δίκαιο και το καλό της κοινωνίας.'' ''Την ίδια στιγμή κάποιοι διακατέχονται από έλλειψη προθυμίας για διάλογο για την επίλυση των εθνικών προβλημάτων και πάνω απ' όλα στο ζήτημα των εκλογών, που είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για τη δημοκρατία μας. Η βίαιη και περιφρονητική ρητορική που συχνά μεταδίδεται από εκείνους που κατέχουν σημαντικές δημόσιες θέσεις μέσω των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα προκαλεί σημαντική ζημιά στον πληθυσμό και το μέλλον της χώρας''.


Γ. Δ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου