ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ



Τελικά ο παπικός θρόνος δε μπορεί να απαλλαγεί από το αφόρητο άχθος της παιδοφιλίας το οποίο σαν διαχρονική κατάρα βασανίζει την ίδια την καρδιά της Καθολικής ''Εκκλησίας''. Το νούμερο τρία της Ιεραρχίας του Βατικανού και δεξί χέρι του Ποντίφικα, βασικό στέλεχος της Κουρίας και ο άνθρωπος που εργάστηκε φιλότιμα εντός του Κονκλαβίου για την εκλογή του Φραγκίσκου, ο συντηρητικός Καρδινάλιος Αυστραλίας George Pell διώκεται από την Δικαιοσύνη για σειρά υποθέσεων παιδοφιλίας! Αν και εκπρόσωπος της συντηρητικής πτέρυγας του Βατικανού και συστηματικός πολέμιος κάθε ανοίγματος του Πάπα Φραγκίσκου όπως το ζήτημα του διαζυγίου ή ακόμη και της οικολογίας, ο George Pell ζήτησε ευθαρσώς και έλαβε από τον Παπικό θρόνο το δικαίωμα να ασχολείται ως απόλυτος υπεύθυνος με τα οικονομικά της Αγίας Έδρας. Όπως σημειώνει και ο ειδικός σε θέματα Βατικανού Iacopo Scaramuzzi ο Καρδινάλιος Αυστραλίας εξαργύρωσε τις υπηρεσίες του προς τον Πάπα Φραγκίσκο κατά την περίοδο της διαδικασίας εκλογής του και προσθέτει. «Ο Ποντίφικας έτυχε της υποστήριξης μεγάλου αριθμού υπερσυντηρητικών του Βατικανού όσο και αν αυτό φαίνεται οξύμωρο». Εξ αρχής ο νέος Πάπας έπρεπε να αντιμετωπίσει το «Τέρας» που ταλανίζει την ''Αγία Έδρα''και αποτελεί πλέον το διαχρονικό στίγμα του Καθολικισμού. Πρόκειται για την σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, ή για να αποφύγουμε την μάστιγα της πολιτικής ορθότητας, πρόκειται για το Διαχρονικό Σκάνδαλο παιδοφιλίας που ακολουθεί αλυσιδωτή αντίδραση ανά τον πλανήτη και από την Ιρλανδία εκρήγνυται στις ΗΠΑ, από εκεί στην Γαλλία για να καταλήξει στην Αυστραλία και αλλού. Παρά τις διαβεβαιώσεις πώς η ''Αγία Έδρα'' αντιμετωπίζει αυτήν την υπόθεση με μηδενική ανοχή, εν τούτοις ο Πάπας Φραγκίσκος φαίνεται πώς πίστεψε τις εξηγήσεις του Καρδιναλίου George Pell. Προερχόμενος από την Αργεντινή και με τραυματική εμπειρία ως προς τις χαλκευμένες κατηγορίες της αργεντινής χούντας, ο Ποντίφηκας αντέδρασε με καθυστέρηση τόσο ως προς την υπόθεση του Καρδιναλίου του όσο και σε αντίστοιχη υπόθεση που καταγγέλθηκε στην ίδια του της πατρίδα. Τελικά όταν το δικαστήριο της Μελβούρνης όρισε δικάσιμο και δημοσιοποίησε το κατηγορητήριο η ''Αγία Έδρα'' δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο από να συμβουλεύσει το δεξί χέρι του Πάπα να παρουσιαστεί στην δίκη και να αποδείξει την αθωότητα του. Ο George Pell θα μεταβεί στην Αυστραλία ως κατηγορούμενος. Αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα το κατηγορητήριο είναι «δεμένο», αλλιώς η δικανική παράδοση της Αυστραλίας δεν θα επέτρεπε αβασάνιστα τον διασυρμό της Καθολικής ''Εκκλησίας'' σε μία χώρα με σημαντική παρουσία ιρλανδών και σκωτσέζων καθολικών για να μιλήσουμε μόνον γι’ αυτούς. Το συγκεκριμένο θέμα αποτελεί πρωτοσέλιδο σε όλα τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης, με την εφημερίδα L' Espresso να επαναφέρει τον τίτλο « Πώς το Βατικανό καλύπτει τους παιδόφιλους ιερείς»;


Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου ''Zougla.gr''. Tιτλος, επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου