ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΜΥΡΟ ΠΑΣΧΑΛΙΑΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑ ΣΠΗΛΑΙΟ



Μήτηρ Θεού  

Άνεμος φύσαγε γλυκός, από μακρά φτασμένος,/με τη γαλήνια ευωδιά των κάμπων φορτωμένος. 
Τα μύρα πλέαν ανάερα· αντίκριζε η ψυχή μου,/όθε κι αν γύριζε, γοργή, τη μυστική άθλησή μου. 
Και ιδές… Ανθοί ανεπάντεχοι, δαφνόδεντρα και βάγια/στης γης αν ευωδάγανε τα ευλογημένα πλάγια·
στα χρυσοπράσινα έλατα αν ο ήλιος, σε μια στάλα,/φλόγα γαλάζια ανάβρυζε, πήδαε πυρρή διχάλα,
Και μιαν ακοίμητη δροσιά κινούσαν, να με ζώνει,/τ’ άγια φαράγγια που κρατούν ολοχρονίς το χιόνι·
α, πώς σπαρτάρισε η καρδιά σαν ένιωσε τα μάγια/τα γλυκανάπνοα, σε σφιχτά να την κρατούν αρπάγια!
Πώς το ρουμπίνι πύρινο ζώνει ψηλά το στέμμα,/όμοια στο νου μου ολόγυρα μαζώχτη ξάφνου το αίμα
Και πάλι πισωδρόμισε γοργό, σα για να πάρει/χλωμάδα μεγαλύτερην απ’ το μαργαριτάρι. Ψυχή! 
Και ξάφνου, σκίζοντας το φοβερό σκοτάδι/η αχτίδα της το δάκρυ μου το βρήκε ωσάν πετράδι!

                                                                                                                                     Άγγελος Σικελιανός


Σε δύο εβδομάδες -με το πάτριο, εκκλησιαστικό ημερολόγιο- ξεκινάει με την χαρμόλυπη διάθεση του θέρους η νηστεία του 15Αύγουστου, προς τιμήν της Κοίμησης της Προστάτιδος Μητέρας πάντων των ανθρώπων, της παντάνασσας, γλυκοφίλητης, προστρέχουσας και προσεπικαλουμένης, Παναγιάς Μητρός μας! Το μεγαλείο και η πεμπτουσία της Ορθόδοξης Πίστης υπερβαίνει τις κοσμικές δοξασίες και παραδοχές για την μητρότητα και πατρότητα ακόμη και αυτών των βιολογικών γονέων μας, καθιστώντας αξεπέραστα και ανυπέρβλητα τον Θεό - Πατέρα και την Θεοτόκο - Μητέρα, ως τους οντολογικά πραγματικούς γονείς των χοικών και κτιστών ανθρώπων. Αυτή και μόνο η αποδοχή της αέναης, διαρκούς και επιμελούς παντοκρατορίας της θεικής γενεσιουργίας θα εκμηδένιζε τις κοσμικογενείς αντιστάσεις εν τω παρόντι βίω, θα αναβίβαζε σημαντικά τους πνευματικούς κρουνούς της μετανοίας και θα αναβάθμιζε πολύτιμα στον ανεπαίσθητο ρου του χρόνου την σωτηρία της ψυχής εις βάρος του καλλωπισμού και της καλλιέργειας του σώματος. Στην Εκκλησία μας θάνατος δεν λογίζεται, ούτε αποβίωση, τελευτή, θανή ή το λεγόμενο μοιραίο. Έγινε πανηγύρι με την του Χριστού Ανάσταση και ονομάστηκε προσωρινά ''κοίμηση''. Κι η Παναγία μας αν και κτιστή, ''κοιμήθηκε'' και ανελήφθη για να καταστεί η Μήτηρ πάντων των ευγνωμόνων, αλλά και αχάριστων ανθρώπων. Πριν λίγες ημέρες -ευλογία Θεού- επισκεφθήκαμε για πρώτη φορά την ιστορική Μονή των Καλαβρύτων, ''το Μέγα Σπήλαιο,'' όπου φυλάσσεται η πανάρχαιη, κηρόπλαστη εικόνα του Ευαγελιστή Λουκά, η ''Παναγία η Μεγαλοσπηλαιώτισσα (φωτογραφία).'' Πρόκειται για μια ανάγλυφη εικόνα πλασμένη από κερί, μαστίχα και από άλλες ύλες. Έχει στο σώμα της Παναγίας χρωματισμένη εσθήτα και χρυσά διαγράμματα. Δυστυχώς όμως από τις πολλές πυρκαγιές έχει αμαυρωθεί. Το σώμα της είναι στραμμένο δεξιά, με κεκλιμένη την κεφαλή προς τον Υιόν της, κρατώντας Τον στο δεξί χέρι, ο οποίος με το αριστερό του χέρι κρατεί ελαφρά την αριστερή παλάμη της Μητρός Του, ενώ με το δεξιό κρατεί το Ευαγγέλιο. Δεξιά και αριστερά της κηρόπλαστης εικόνας παρίστανται, μετά φόβου άγγελοι. Στις τέσσερεις γωνιές της εικόναςίστανται δεξιά εξαπτέρυγα Σεραφείμ και αριστερά πολυόμματα Χερουβείμ. Κατά την παράδοση, πρόκειται για την πρώτη εικόνα που επιμελήθηκε ο Άγιος Ευαγγελιστής Λουκάς, παραδόθηκε στην Θεοτόκο, εκείνη με την σειρά της την ευλόγησε και πιστεύεται πως ο Απόστολος την χάρισε στο πνευματικό του τέκνο Θεόφιλο, που υπήρξε ηγεμόνας της Αχαίας. Κατά την εποχή των διωγμών των Χριστιανών, οι τελευταίοι την έκρυψαν στο Σπήλαιο. Όταν φονεύθηκαν για τον Χριστό μας, η εικόνα παρέμεινε στο Σπήλαιο, μέχρι που αποκαλύφθηκε κατά θαυμαστό τρόπο από την Αγία Ευφροσύνη. Όλες αυτές οι πανάρχαιες και επιβλητικές εικόνες της Θεοτόκου με τον μικρό Υιό της δεν προκαλούν μόνο δέος, ζόφο ή ένα αλάφιασμα ψυχής μπροστά στην μεγαλοσύνη του ανυπερβλήτου και την θέαση του μη ανθρωπίνου λογικού, αλλά κυρίως ψυχική ενίσχυση, πνευματική ανάταση και έξαρση των αισθήσεων που συναινούν προς μετάνοια. Και πόσο ταιριαστά, συμβατά και ομοιόμορφα, η Αγία Εκκλησία μας τοποθέτησε την εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου στην καρδιά του θεριστή, στους πνεύμονες του τρυγητή, στον καύσωνα και την ζέση του Αυγούστου! Εκεί που έληξε η νηστεία των Αγίων Αποστόλων, το ''Πάσχα του Καλοκαιριού'' μοιάζει με πνευματική αναζωπύρωση στην αδράνεια, την ακηδία και την δαιμονόπληκτη αργία κι οι μικροί και μεγάλοι Παρακλητικοί Κανόνες προς τιμήν της Μάννας Παναγιάς, ως δοξαστικοί παιάνες, ευχαριστήρια άσματα και υπέρηχοι ψαλμοί που αναδύουν χαρμόλυπες, ευώδεις και μυροβόλες πασχαλιές! Κάτω από το Μέγα Σπήλαιο οι ελιές, τα έλατα, τα κέδρα και τ΄αμπέλια σ' ένα συγχρονισμένο, μουσικό παροξυσμό βουητών του ανέμου προετοιμάζονται γονυκλινώς γι΄αυτά που έρχονται, σαν αυτοσχέδια σήμαντρα της φύσης που καλούν με την σειρά τους για μετάνοια. Είμαστε απείρως ευλογημένοι ως Έλληνες, μα περισσότερο ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι που κρατούμε την γνησία Ορθοδοξία ως το διαχρονικό, πνευματικό δοξάρι σ΄αυτά που ο Θεός μας άφηκε. Εύχεσθε!




Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου