ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΑΣ, Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΦΩΤΟ-ΠΟΙΗΣΙΣ ΜΑΣ

 



Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα κ. Βλάσιε·

Ἅγιοι καὶ σεβαστοὶ Ἀρχιερεῖς·

δελφοὶ καὶ Πατέρες·

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί μας Ρουμᾶνοι·



H Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, καὶ ἡ Κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἂς εἶναι μαζί μας, καὶ μὲ ὅλους τοὺς γνησίους ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, καὶ σήμερα, καὶ πάντοτε, καὶ στοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν! Τὴν ἡμέρα αὐτή, τὴν τόσο ἔνδοξη καὶ λαμπροφόρο, τὴν ἡμέρα τῆς Ἁγίας Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ, ἔχομε τὴν ἰδιαίτερη χαρὰ νὰ Σᾶς μεταφέρωμε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τὸν ἀσπασμὸ τῆς Ἀγάπης, τῆς Εἰρήνης, τῆς Ἐλπίδος καὶ τῆς Ἑνότητος ἐκ μέρους τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κυρίου Κυπριανοῦ καὶ ὅλων τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μας.Ἡ Ὀρθόδοξος Ρουμανία, καὶ μάλιστα τὸ Ἅγιο αὐτὸ Μοναστήρι τῆς Σλατιοάρας, ἀποτελοῦσε πάντοτε γιὰ μᾶς ἕνα ὄρος νοητό, στὸ ὁποῖο εἴχαμε τὴν εὐλογία νὰ συναντήσωμε τὸν Χριστό μας μέσα στὸ Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως, καὶ νὰ γίνωμε Φῶς, καὶ νὰ κηρύξωμε κατόπιν στὸν κόσμο, ὅτι «Φῶς Χριστοῦ Φαίνει Πᾶσι»! Σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοσί μας, ὁ Θεὸς εἶναι Φῶς, καὶ οἱ εὐσεβεῖς πρέπει νὰ γίνουν Φῶς, ὥστε νὰ ζοῦν μέσα στὸ Φῶς καὶ νὰ βλέπουν τὰ πάντα ὡς Φῶς. Αὐτὴ ἡ ἕνωσις μὲ τὸ Φῶς εἶναι μία βαθυτάτη πνευματικὴ ἐμπειρία, ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἕνωσί μας μὲ τὸν Θεό, στὴν θέωσι. Ὁ κάθε πιστὸς ἀσκεῖται συνεχῶς στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα ἐναντίον τῆς φιλαυτίας, μὲ σκοπὸ νὰ καθαρθῆ καὶ νὰ φωτισθῆ, νὰ τοῦ δοθῆ ὡς χάρισμα τὸ θεῖο Φῶς. Τὸ Φῶς αὐτὸ εἶναι ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, καὶ ὅταν τηροῦμε τὶς ἅγιες Ἐντολὲς τοῦ Κυρίου μας, γινόμεθα Ναοὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος, γινόμεθα Θεοφόροι, γινόμεθα Φωτοφόροι. Ὅπως καταλαβαίνομε, τὸ Φῶς αὐτὸ τῆς θείας δωρεᾶς δὲν εἶναι ἕνα ἠθικὸ φῶς, οὔτε ἕνα κτιστὸ-φυσικὸ φῶς, ἀλλὰ εἶναι οἱ Ἄκτιστες Ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, τὶς ὁποῖες βλέπει ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔχει καθαρίσει τὴν καρδιά του: «μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται», ὅπως μᾶς διαβεβαίωσε ὁ Κύριος. Ὅσο αὐξάνεται ἡ καθαρότης τῆς καρδιᾶς μὲ τὴν Ταπείνωσι, τὴν Ἀγάπη, τὴν Ἁγνότητα, τὴν Προσευχὴ καὶ τὴν Κοινωνία τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, τόσο αὐξάνεται βαθμιαίως και σταδιακῶς ἡ ἐμφάνισις τοῦ θείου Φωτὸς καὶ μεταμορφώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ θεραπεύει τὴν φύσι του καὶ τὸν καθιστᾶ κατὰ χάριν Θεό. Στὴν πραγματικότητα, αὐτὸς ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ φωτο-ποίησίς μας εἶναι ἀποτελέσματα τῆς συμμετοχῆς μας στὸ μεταμορφωμένο, ἀναστημένο καὶ θεωμένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας, τὸ Ὁποῖο τώρα εὑρίσκεται στὸν Οὐρανὸ ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός· εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς προσωπικῆς σχέσεως καὶ κοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν ζῶντα καὶ προσωπικὸ Θεό. Aὐτὲς τὶς θαυμαστὲς Ἀλήθειες καὶ ἀναγκαῖες γιὰ τὴν σωτηρία μας, τὶς ἀπευθύνει σήμερα ἀπὸ τὸ Ὄρος Θαβὼρ ὁ Σωτήρας μας πρὸς ὅλους, διότι ἀφοροῦν ὅλους -ὅχι μόνο τοὺς Μοναχούς, τοὺς Ἡσυχαστὲς καὶ Ἀναχωρητές. Καὶ οἱ Ἀδελφοί μας μέσα στὸν κόσμο καλοῦνται νὰ ἀγωνίζωνται μὲ τὴν συνεχῆ μετάνοια γιὰ τὴν κάθαρσι τῆς καρδιᾶς τους, προ κειμένου νὰ ἰδοῦν τὸν Θεὸ, δηλαδὴ νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν Θεό. Ἡ προτροπὴ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου: «νήψατε, γρηγορήσατε», ἀπευθύνεται σὲ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς· ἡ ἐγρήγορσις πρέπει νὰ εἶναι ὁ διαρκὴς ὁδηγός μας στὴν προσωπική μας ἀνάβασι στὸ Θαβώρ, γιὰ νὰ συναντήσωμε τὸν Χριστό μας καὶ νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του μέσα στὸ Φῶς. Στὴν νῆψι, δηλαδὴ τὴν προστασία τοῦ νοῦ μας διὰ μέσου τῆς προσευχῆς, τῆς μετανοίας καὶ τῆς ἐξομολογήσεως, ὥστε νὰ μὴν σκοτισθῆ ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τῶν παθῶν, πρέπει νὰ προσθέτουμε τὴν ἄσκησι: ἄσκησι στὴν Ἀγάπη, ἄσκησι στὴν Ταπείνωσι, ἄσκησι στὴν Ἐγκράτεια, ἄσκησι στὴν τήρησι τῶν Ἐντολῶν τοῦ Κυρίου μας. Αὐτὴ ἡ νηπτικο-ασκητικὴ προσπάθεια, ἑνωμένη μὲ τὴν συντριβὴ τῆς καρδιᾶς καὶ τὴν μετάνοια, ἀλλὰ καὶ τὴν θεία Μετάληψι, μᾶς βοηθεῖ νὰ βιώνουμε τὴν Ἡσυχαστικὴ Παράδοσι τῆς Ὀρθοδοξίας μας καὶ νὰ γίνωμε δεκτικοὶ τοῦ Φωτὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος μας.



Eἴθε οἱ φωτοφόρες πρεσβεῖες τοῦ συγχρόνου μας Ἁγίου Γλυκε ρίου, ὁ Ὁποῖος ἔζησε νηπτικά, ἀσκητικά, ἡσυχαστικά, ἀλλὰ καὶ μαρτυρικά, νὰ μᾶς ἐνισχύουν στὴν πορεία μας πρὸς τὸ Φῶς, στὴν συνάντησι καὶ ἕνωσί μας μὲ τὸ Φῶς, ὥστε νὰ γίνωμε Φῶς καὶ τοιουτοτρόπως νὰ ὁδηγήσωμε καὶ ἄλλους Ἀδελφοὺς στὸ Ἄκτιστο Φῶς τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν!



6η Αὐγούστου 2012 † Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου Σλατιοάρα Ρουμανίας
Εκ της ιστοσελίδος της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ΕΔΩ.



† Ὁ Ὠρεῶν Κυπριανὸς

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...