ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ WWW...

 

Γεννήθηκα στον αστερισμό του www…

Ναι, για μένα μιλάω, για μένα που κλείνω τώρα τα δέκα μου χρόνια.

Για μένα που πηγαίνω στην τετάρτη τάξη του Δημοτικού, για μένα που ξέρω το ξυλίκι και την αμπάριζα μόνο από τις ιστορίες του μπαμπά, όπως σήμερα που είναι εδώ οι φίλοι του και θυμούνται τα παιδικά τους χρόνια στις γειτονιές που μεγάλωσαν.

Μιλάνε για παιχνίδια πρωτόγονα, με ματωμένα γόνατα και μπουνιές.

Για λάσπες στα παπούτσια και σχισμένες μπλούζες …

Τρομάζω όταν τους ακούω.

Σκέφτομαι ότι ο μπαμπάς πρέπει να ήταν πρωτόγονος και απορώ πώς έφτασε να γίνει δικηγόρος.

Απορώ επίσης που η σχέση του με την οθόνη είναι περιστασιακή.

Όταν έρχονται οι φίλοι του, τα κινητά τα αφήνουν στην άκρη, στο τραπεζάκι του σαλονιού.

Αν είναι ανάγκη, θα χτυπήσει, λένε…

Περίεργο αυτό το κινητό ανάγκης!!!

Για μένα η ανάγκη είναι το ίδιο το κινητό, τόση ανάγκη που πολλές φορές σκέφτομαι να μαζέψω τα κινητά τους από τα τραπεζάκια και να τα φυλάξω μέχρι να φύγουνε.

Αν γίνει κάτι, πώς θα ζήσουνε αυτοί οι άνθρωποι χωρίς το κινητό τους;

Πρέπει να τους προσέχω…



Αφήνω τους μεσήλικες των σπηλαίων και μπαίνω στο δωμάτιό μου. Είμαι πανευτυχής που ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και παίρνω στα χέρια μου το απόλυτο εξάρτημα ζωής! Το tablet μου!! Δίπλα πάντα το iphone για χρήση εκτός σπιτιού. Είμαι πανευτυχής γιατί δεν θα ματώσω τα γόνατά μου στις πέτρες, δεν θα συρθώ στα χώματα για να παίξω κλέφτες κι αστυνόμους!!! Τι τυχερός που είμαι, αλήθεια! Τι υπέροχο να γεννιέσαι στον αστερισμό του web! Στον θαυμαστό κόσμο της τεχνολογίας !! Εδώ είσαι καθαρός, άνετος, ξάπλα στο κρεβάτι σου και όλος ο κόσμος δικός σου. Εδώ παίζεις κρυφτό με τους φίλους σου και δεν ματώνεις ποτέ, απλά σκοτώνεις ανθρωπάκια ή κακά τερατάκια. Καλά κάνεις και τα σκοτώνεις, γιατί πώς θα γίνεις winner και στη ζωή αργότερα; Πρέπει να πετυχαίνεις πάντα τους στόχους σου, να επιβιώνεις σε οποιεσδήποτε συνθήκες, γι’ αυτό λέγονται και παιχνίδια στρατηγικής. Νιώθω ευτυχισμένος γιατί όταν η μαμά μπλοκάρει στον υπολογιστή, φωνάζει εμένα, όταν ο μπαμπάς μπερδεύει τις εφαρμογές στο τηλέφωνο, τον ξεμπερδεύω εγώ. Νιώθω πολύξερος γιατί ξέρω περισσότερα από τους γονείς μου, γιατί όλοι μου οι φίλοι ξέρουν περισσότερα από τους γονείς τους, γιατί είμαστε η γενιά που θα ξέρει περισσότερα από κάθε προηγούμενη! Α! Οι φίλοι του μπαμπά φεύγουν. Να πω ένα “γεια” και έρχομαι (δεν θέλω να πω “γεια”, γιατί θα κλείσει η εφαρμογή, αλλά η μαμά με φωνάζει. Θα κάνω τον ευγενικό μην της έρθει καμιά κακιά ιδέα και μου κλείσει το internet!! Θα πεθάνω…) Οι φίλοι έφυγαν. Ο μπαμπάς κλείστηκε στο γραφείο του και βλέπω τη μισάνοιχτη πόρτα του. Η μαμά διαβάζει στο σαλόνι. Συχνά η μαμά έχει ένα βιβλίο στο χέρι. Απορώ γιατί… Αφού έχει κινητό, τι το θέλει το βιβλίο; Βλέπω τον μπαμπά να γράφει και να σβήνει πάνω σε χαρτιά με έναν ενοχλητικό θόρυβο. – Αμάν αυτό το χρατς, χρουτς βρε μπαμπά!!! Αφού έχεις επεξεργαστή στο word, τι τσαλακώνεις και ξανατσαλακώνεις τη χαρτούρα; Ο μπαμπάς σταμάτησε, έκανε ένα μπαλάκι το χαρτί που κρατούσε και το πέταξε με κίνηση μπασκετμπολίστα στο καλάθι του γραφείου του. – Έλα εδώ, δεκάχρονο τζίνι, μου είπε. Κρατούσε στα χέρια τα στυλό και τα χαρτιά, μερικά γραμμένα, μερικά λευκά. – Λοιπόν, μικρό τζίνι της νέας εποχής, μάθε ότι στο χαρτί και στο μολύβι γράφτηκε η ζωή και η ιστορία των ανθρώπων. Οι αρετές και οι αμαρτίες τους, οι φρικαλεότητες και τα αριστουργήματα του λόγου και της σκέψης τους. Τα μαρτύρια των πρωτοπόρων του πνεύματος, οι μεγάλες ανακαλύψεις και τα θαυμαστά έργα που κοσμούν τον πλανήτη σε όλα τα μέρη της γης, σχεδιάστηκαν με μολύβι πάνω σε ένα χαρτί. Όταν οι άνθρωποι ξεκίνησαν να γράφουν, τότε άρχισαν να φτιάχνουν οργανωμένες κοινότητες, να θεσπίζουν νόμους και συμπεριφορές, γιατί δυστυχώς χωρίς αυτά δεν είναι ικανοί να ζήσουν μεταξύ τους. Ακόμα και η τεχνολογία που τόσο σε εξιτάρει (για να συνεννοούμαστε, μιλάω τη γλώσσα σου), πρώτα σχεδιάστηκε με μολύβι στο χαρτί. Μάθε πως όταν χρησιμοποιείς το στυλό, χρησιμοποιείς ταυτόχρονα μυαλό και χέρι. Είσαι χειρώνακτας και μαζί πνευματικός εργάτης, κάνεις το μυαλό σου να παρακολουθεί την κίνηση του στυλό, να ακολουθεί η σκέψη σου το γράμμα και το γράμμα να αποτυπώνει τη σκέψη σου. Βλέπεις το λάθος μόνος σου, χωρίς υπογραμμίσεις του επεξεργαστή, και αυτό σε βάζει σε εγρήγορση. H ψυχική σου διάθεση γράφεται συνάμα με τις λέξεις. Τα νεύρα σου θα κάνουν τα γράμματα σκληρά και με ουρές, η ηρεμία σου θα τα κάνει στρογγυλά και ευανάγνωστα, η συγκίνησή σου θα τα κάνει πλαγιαστά και κάπως σαν να θέλουν να λυγίσουν. Στο χαρτί δεν χρειάζεσαι emoji για να δείξεις τι αισθάνεσαι! Το εκφράζεις με τις λέξεις αλλά και με την ίδια την προσωπική σου γραφή! Την ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ σου, αγόρι μου καλό!! Αυτήν που μόνο εσύ με τα δικά σου χέρια μπορείς να δημιουργήσεις!Πήγαινε τώρα να πλαγιάσεις. Αύριο είναι Δευτέρα κι έχεις σχολείο κι εγώ με τη μαμά δουλειά. Μάθε να γράφεις, να έχεις το μυαλό σου συγκεντρωμένο σε μια κόλλα λευκή και να πρέπει να τη γεμίσεις. Μάθε στο χεράκι σου να ακολουθεί τον νου σου, μάθε να σβήνεις, να ξαναπροσπαθείς, να νευριάζεις με τον ίδιο σου τον εαυτό και να κάνεις πολλά πολλά χάρτινα μπαλάκια γεμίζοντας τα καλάθια του γραφείου σου. Μετά, μπορείς να πας στον υπολογιστή σου και να αφήσεις πια στα πλήκτρα αυτό που η σκέψη σου γέννησε με τόσο κόπο. Η φωτεινή οθόνη είναι το μέλλον, το ξέρω, αλλά κανένα μέλλον που σέβεται τον εαυτό του δεν παραγράφει το παρελθόν. Όχι αγόρι μου! Το πλήκτρο με την ένδειξη delete δεν το πατάμε για το παρελθόν. Υπάρχουν πάρα πολλά άλλα πράγματα που πρέπει να πετάξουμε στον κάδο ανακύκλωσης και να μην πατήσουμε ποτέ “αναίρεση”, αλλά όχι την παραδοσιακή γραφή!


Τον φίλησα και πήγα στο κρεβάτι μου.

Πήρα το στυλό και έγραψα την άσκηση που δεν είχα κάνει (και ούτε θα την έκανα) για τη Δευτέρα.

Προσπάθησα να μείνω πάνω στο χαρτί και να γράψω με προσοχή τις δέκα γραμμές της άσκησης.

Στις πέντε βαρέθηκα και κουράστηκα.

“Θα συνεχίσω αύριο.

Θα μάθω να μη φοβάμαι το χαρτί.

Θα μάθω να το γεμίζω με σκέψεις και γνώση.

Οι σκέψεις δικές μου, η γνώση του υπολογιστή!

Μάλλον έτσι θα βαδίσει ο κόσμος μου.

Ή καλύτερα, έτσι πρέπει να βαδίσει.

Δεν πατάμε delete στο παρελθόν.

Μάλλον πατάμε save…


Εκ του ιστολογίου ''Άλλη Όψις.'' Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Κατερίνα Μπαλαφούτη

Φιλόλογος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου