ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΝ ΣΧΕΣΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ



ΜΕΡΟΣ Α΄


α1. Ένα παράδειγμα: Άγιος Νικόδημος και Λατίνοι


Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, 
του οποίου την επέτειο των 200 ετών από της οσιακής κοιμήσεώς του εορτάσαμε πέρισυ (14.7.1809), 
διεκρίνετο για την βαθειά του γνώση σε θέματα ιερών Κανόνων και Δογμάτων, 
αλλά και για την ανυποχώρητη υπεράσπιση της αυθεντίας των Αγίων Πατέρων 
και του κύρους της ιεράς Παραδόσεως της Ορθοδόξου Πίστεώς μας.
Εκτός του πλήθους των γραπτών του, 
των στηλιτευτικών της πλάνης και της αιρέσεως, 
η προφορική Αγιορειτική Παράδοσις διασώζει και ένα άγνωστο περιστατικό του Βίου του: 
Κάποτε, 
προσήλθαν στο Άγιον Όρος Λατίνοι απεσταλμένοι, 
για Διάλογο επί θεμάτων Πίστεως. 
Η Ιερά Κοινότης κάλεσε τότε τον ακουστό για την οσιότητα και εμβρίθειά του Μοναχό Νικόδημο, 
ο οποίος εξ υπακοής προσήλθε ρακενδύτης και ανεπιμέλητος. 
Οι υψηλοί επισκέπτες δυσαρεστήθηκαν από την ατημέλητη εμφάνισή του, 
αλλά τους εξήγησαν  καθησυχαστικά ότι ο Όσιος ζούσε ασκητικά, 
εν ερημία και εσχάτη πενία και δεν διέθετε καλύτερη αμφίεση. 


Όταν όμως άρχισε η διαλογική συζήτησις, οι συνομιλητές Λατίνοι διέκριναν με έκπληξη, κάτω από τα ράκη, την απαστράπτουσα διάνοια και την ακαταγώνιστη διαλεκτική του δεινότητα. Ο Άγιος, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, δυέλυσε τις αιρετικές δοξασίες των αντιπάλων του, με σταθερότητα, ηπιότητα, αποφασιστικότητα και ανδρεία. Οι Παπικοί αναγκάσθηκαν να σιωπήσουν ντροπιασμένοι και να τραπούν εις άτακτον φυγήν, αφού μάλιστα επιβεβαιώθησαν ότι υπήρχε πλήθος αμέτρητο σαν τον Άγιο, και ότι ο Άγιος, όπως τους είπε, ήταν ο τελευταίος από όλους!... Ο έλεγχος της Λατινικής πλάνης και η ομολογία της Ορθοδόξου αληθείας διέλαμψαν για άλλη μια φορά...


α2. Ο Έλεγχος εν τη Εκκλησία



Στην Αγία Γραφή και μάλιστα στην Καινή Διαθήκη, υπάρχουν επανειλημμένες προτροπές για έλεγχο των παρεκκλίσεων από τον Νόμο και το Θέλημα του Θεού1. (Βλ. ενδεικτικά: Ματθ. ιη΄15, Α΄Τιμ. δ΄2, Τίτ. β΄15). Όμως, από ποιους γίνεται ο έλεγχος και πως γίνεται αυτός; Ο έλεγχος ασκείται από κάθε μέλος της Εκκλησίας, το οποίο διακρίνεται για την ευσυνειδησία του, την έμπρακτη εφαρμογή των Εντολών του Θεού, την αγνότητα και ειλικρίνειά του, την αντικειμενικότητα και απάθειά του. Αποτελεί μάλιστα πρώτιστο καθήκον των Κληρικών της Εκκλησίας, αυτών που ετέθησαν ως ''σκοποί''2, (Ιεζεκ. γ΄16) οι οποίοι εκτός από το ''έλεον''3 (Βλ. Παραβολή του Καλού Σαμαρείτου, Λουκ. ι' 34) της ευσπλαχνίας και της αγάπης, χρησιμοποιούν όταν χρειάζεται, με διάκριση και φιλανθρωπία, και τον ''οίνον'' (Βλ. Παραβολή του Καλού Σαμαρείτου, Λουκ. ι' 34) της στιφότητος και αυστηρότητος. Οι δημοσίως παρεκτρεπόμνοι, δημοσίως και ελέγχονται. Για τον λόγο αυτό, ο θαρραλέος και ακατάβλητος αγωνιστής Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πλήττει και ελέγχει εκρεπομένους κληρικούς, άρχοντας, πλουσίους, και εν γένει όλους όσοι εκ των πιστών αμαρτάνουν εξακολουθητικώς και αμετανοήτως. Ταυτοχρόνως δε, δεν επιτρέπει στους λαικούς να κρίνουν και να ελέγχουν τους Κληρικούς4 (Αλ. Κορακίδη, Ο έλεγχος εν τη Εκκλησία κατά την Αγίαν Γραφήν και κατά την ερμηνείαν και εφαρμογήν αυτής υπό του Ι. Χρυσοστόμου, Αθήναι 1965, σ. 63-87) για προσωπικά τους πταίσματα. Ακόμη όμως και ο αυστηρός έλεγχος, πρέπει να ασκείται με επίγνωση, πόνο και αγάπη, χωρίς φανατισμό και εμπάθεια, και να αποβλέπει στην διόρθωση του αμαρτάνοντος και όχι στην πικρή δίκη και καταδίκη του5. (PG 57, στλ 308-310: Υπόμνημα εις τον Άγιον Ματθαίον τον Ευαγγελιστήν, Ομιλία κγ΄: ''Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε''. Όπως καταλαβαίνουμε, ο έλεγχος δεν είναι δυνατόν να ασκείται από όλους με βιασύνη και ευκολία. Όταν όμως πρόκειται για αιρετικούς και κακοδόξους, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Όσοι νοθεύουν την σωτηριώδη διδασκαλία της Εκκλησίας, αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τους πιστούς, ως εχθροί ύπουλοι και αρχικώς εσωτερικοί. Οι ορθοφρονούντες πρέπει να είναι ''έτοιμοι αεί προς απολογίαν παντί τω αιτούντι περί της εν ημίν ελπίδος''6 (Α΄Πέτρ. γ΄15) και να ελέγχουν τους αντιλέγοντας ''τη υγιαινούση διδασκαλία''7 (Τίτ. α΄10). Ειδικώς για τους κληρικούς αυτό θεωρείται επιτακτικό καθήκον. Η σιωπή είναι κατάκριτη, ένοχη και φέρει βαρύτατη ευθύνη. Ένα από τα κύρια έργα των Ποιμένων της Εκκλησίας είναι το Αντι-αιρετικό8 (Αλ. Κορακίδη, ενθ΄ανωτ. σ. 87 ε.). Γι΄αυτό ο ιερός Χρυσόστομος προτρέπει: ''Μη σιγώμεν, μηδέ πραέως φέρωμεν'' τα των αιρετικών, αλλά ''μετά παρρησίας την πίστιν ομολογώμεν''9 (PG 50, ΣΤΛ 526: Ομιλία εγκωμιαστική εις τον Άγιον Μάρτυρα Λουκιανόν, κ' γ΄). Όλοι είμεθα συνυπεύθυνοι για την Πίστη της Εκκλησίας, σε όλους μας ο Θεός εμπιστεύθηκε τον θησαυρό της Αληθείας και ουδείς εξαιρείται από την αποφασιστική υπεράσπιση της Ορθοδοξίας. Ουδείς δύναται να δηλώσει αναρμοδιότητα, άγνοια και αναξιότητα. Όταν ο λόγος είναι περί Πίστεως, όπως τονίζει εκφραστικότατα ο μέγας Ομολογητής Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, δεν είναι δυνατόν να προβάλλει κανείς την δικαιολογία, και ποίος είμαι εγώ; Ιερεύς, άρχων, στρατιώτης, γεωργός ή πένης, και άρα ουδείς λόγος και φροντίδα μου αρμόζει επί του προκειμένου! ''Ουά, οι λίθοι κράζουσι και συ σιωπηλός και άφροντις;''10... PG 99, στλ. 1321 ΑΒ: ΙΙ, ΠΑ΄, Παντολέοντι Λογοθέτη). Σε περίοδο αιρετικού σάλου, οφείλουν να διαγωνίζονται υπέρ της ευσεβείας όχι μόνον όσοι προέχουν σε βαθμό και σε γνώση, αλλά ακόμη και όσοι επέχουν ''τάξιν μαθητού''11!... (PG 99, στλ. 1120ΑΒ: ΙΙ, Β' , Μονάζουσιν). Και το ''μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε'' του ιερού Ευαγγελίου πως συνδυάζεται με τα ανωτέρω; θα μπορούσε να ερωτήσει κάποιος. Ο ιερός Χρυσόστομος έχει έτοιμη την απάντηση: η εντολή αυτή του Κυρίου ισχύει όταν ο λόγος είναι ''περί βίου, ου περί πίστεως''13! (αφορά τα προσωπικά πταίσματα, όχι τα της πίστεως) (PG 63, στλ 232: Εις την προς Εβραίους Επιστολήν, Ομιλία ΛΔ' , Κ' α').  Πρέπει εδώ να τονισθεί, ότι ο αντι-αιρετικός αγώνας στρέφεται κατά του ψεύδους και της πλάνης, όχι εναντίον του αιρετικού ως ανθρώπου. Και πάλιν ο ιερός Χρυσόστομος είναι σαφέστατος: ''τω λόγω διώκω, ου τον αιρετικόν, αλλά την αίρεσιν, ου τον άνθρωπον αποστρέφομαι, αλλά την πλάνην μισώ''14 (PG 50, στλ. 701: Εις τον Άγιον Ιερομάρτυρα Φωκάν και κατά Αιρέσεων, κ΄β'). Αυτή είναι η υγιής στάσις και αντιμετώπισις αιρέσεως και αιρετικών, χωρίς ίχνος μισαλλοδοξίας, φανατισμού και μισανθρωπίας. Ουδείς επιθυμεί τον θάνατο του αμαρτωλού ή την βίαιη σωματική τιμωρία του! Αυτά αποτελούσαν από παλαιά, και αποτελούν δυστηχώς ακόμη και σήμερα, προσφιλείς μεθόδους και πρακτικές των αιρετικών και φιλαιρετικών κατά των αγωνιστών Ορθοδόκων!... Επίσης, οφείλουμε να τονίσουμε ότι σύμφωνα προς την Αποστολική και Πατερική αντίληψη, η προσπάθεια μεταστροφής του αμετανοήτου αιρετικού παύει ''μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν''16. (Τίτ. γ' 11). Αν διαγνωσθεί ότι ο αιρετικός νοσεί ανίατα, παραιτούμεθα της προσπαθείας για να αποφύγουμε την άκαρπη απεραντολογία. εφ'όσον πλέον αυτός είναι ''αυτοκατάκριτος''.


Σε κάθε πάντως περίπτωση, 

η συζήτηση με τους ετεροδόξους πρέπει να γίνεται με αφιλόνεικο πνεύμα πραότητος και ειρήνης 

και να συνοδεύεται από προσευχή και έργα αγαθά17 

(π. Δημήτριος Μπαθρέλλος, Σχεδίασμα Δογματικής Θεολογίας με βάση το συγγραφικό έργο του Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης (+1429), εκδ. Εν Πλω, Αθήνα 2008, σ. 396). 

Ο έλεγχος υπέρ της Αληθείας είναι βέβαιον ότι εγείρει αντιδράσεις, 

ιδίως μάλιστα όταν οι κακόδοξοι διαθέτουν τα κατά κόσμον μέσα και την ισχύν. 

Ενώπιον του ενδεχομένου ακόμη και του μαρτυρίου, 

απαιτείται ακράδαντη πίστη στην δύναμη της Αληθείας και θυσιαστική διάθεση. 

Στις δυσκολίες, 

όταν τα ανθρώπινα μέσα δεν τελεσφορούν, 

προσφεύγουμε στον Θεό διά της Προσευχής, 

ώστε Εκείνος να επενεργήσει υπέρ της Εκκλησίας Του και των δούλων Του18 

(Αλ. Κορακίδη, ένθ. ανωτ. σ. 106-110).

(Συνεχίζεται)


Απόσπασμα ομιλίας του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών
 εκ του προσωπικού του βιβλίου ''Μαρτυρία Πίστεως και Ζωής'', Φυλή 2017, σελίδες 30-35.
Μέρος Α΄.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...