ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ: ''Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ''



ΠΡΟΛΟΓΟΣ


Ο Οικουμενισμός δικαίως απεκλήθη παναίρεσις υπό σοβαρών θεολόγων της Εκκλησίας μας. 

Είναι η περισσότερον ύπουλος και σατανική αίρεσις εξ΄όσων έχουν εμφανισθεί απ΄αρχής του Χριστιανισμού. 

Είναι αίρεσις εκκλησιομάχος και εκκλησιοκτόνος. 

Διά του Οικουμενισμού επιχειρείται ένωσις αληθείας και ψεύδους, καταργείται το ιεραποστολικόν χρέος της Εκκλησίας, παραθεωρούνται οι αγώνες των αγίων Πατέρων μας διά την διαφύλαξιν ανοθεύτου του ορθοδόξου διδάγματος, προλειαίνεται το έδαφος διά την έλευσιν του Αντιχρίστου. 

Προς ενημέρωσιν των ευσεβών και συνειδητοποίησιν της σατανικότητος της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, δημοσιεύομεν εις το βιβλιάριον αυτό δώδεκα άρθρα, τα οποία είχον παρουσιασθή διά πρώτην φοράν εις το μηνιαίον περιοδικόν της Μονής μας ''Άγιος Κυπριανός'' κατά το έτος 1983. 

Ελπίζομεν να συμβάλουν εις την διαφώτισιν των πιστών και περαιτέρω εις την καταπολέμησιν της φοβεράς αιρέσεως της εποχής μας.


Τη 20η Μαρτίου 1984 εκκλ.ημερ.

των μδ΄αναιρεθέντων αγιοσαββαιτών Αββάδων


Εν Αρχιερεύσιν ελάχιστος

+ Ο Ωρωπού και Φυλής Κυπριανός



Τί είναι ο Οικουμενισμός; Ο Οικουμενισμός είναι αίρεσις και παναίρεσις Αντιχρίστου. Η αίρεσις αυτή λέγεται Οικουμενισμός, διότι προέρχεται από την μακράν του Θεού οικουμένην. Δηλαδή, από τον κόσμον της αμαρτίας. Εις τον κόσμον τούτον, λέγει το Πνεύμα το Άγιον διά του Αποστόλου Ιωάννου, επικρατούν ''η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου''. Ταύτα ''ουκ έστιν εκ του Πατρός''. Ο Οικουμενισμός δεν είναι έργον του Θεού, αλλά σαπρός καρπός του κόσμου της αποστασίας. Είναι αίρεσις και όχι Χριστιανισμός. Ο Οικουμενισμός έλαβε το όνομα, όπως και αι άλλαι αιρέσεις. Οι Χριστιανοί, γράφει ο Μ. Αθανάσιος, ωνομάσθημεν από του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ομοίως και ο Χριστιανισμός. Οι αιρετικοί και αι αιρέσεις των έλαβον το όνομα από τους αιρεσιάρχας. Π.χ. από τον Άρειον, εκλήθησαν οι αρειανοί και ο Αρειανισμός. Αργότερον, από τον Νεστόριον, οι νεστοριανοί και ο Νεστοριανισμός. Από τον Πάπαν, οι παπικοί και ο Παπισμός. Παρομοίως από την Αγγλίαν, οι αγγλικανοί και ο Αγγλικανισμός. Και σήμερον, από την οικουμένην οι οικουμενισταί και ο Οικουμενισμός. Πίσω, όμως, από τους αιρεσιάρχας και τας αιρέσεις ευρίσκεται ο Διάβολος. Αι αιρέσεις, λέγει ο Μ. Αθανάσιος, ''ένα έχουσι πατέρα'', τον σπείροντα εις αυτούς το ψεύδος Διάβολον. Ο συκοφάντης ούτος του Θεού έρχεται δι΄εκάστης αιρέσεως και λέγει προς τους ανθρώπους: ''Εγώ είμι (είμαι) ο Χριστός'', και εγώ έχω την σώζουσαν αλήθειαν. Τούτο πράττει μάλιστα διά του Οικουμενισμού. Διότι ο Οικουμενισμός δεν είναι απλώς αίρεσις, αλλά συνονθύλευμα αιρέσεων. Συναθροίζει από την σημερινήν οικουμένην όλας τας αιρέσεις και επιδιώκει να τας ενώσει εις μίαν μεγάλην και ισχυράν παναίρεσιν. Η οικουμενιστική παναίρεσις δεν έχει τας κακοδοξίας μιας μόνον αιρέσεως, αλλά όλας τας κακοδοξίας και τα ψεύδη πασών των αιρέσεων. Τας κατά τόπους Ορθοδόξους Εκκλησίας, ο Οικουμενισμός θέλει να τας εντάξη εις τον παναιρετικόν οργανισμόν του, ως άλλας αιρέσεις. Το σκοτεινόν τούτον σχέδιον είναι πανούργον. Εάν οι Χριστιανοί αναγνωρίσουν τον Οικουμενισμόν, τότε ασπάζονται όχι μίαν αίρεσιν, αλλά όλας τας αιρέσεις της οικουμένης. Εγκαταλείπουν την Ορθοδοξίαν και εντάσσονται εις τον κόσμον των αιρέσεων. Τότε, αι κατά τόπους Ορθόδοξοι Εκκλησίαι γίνονται και αυταί παναιρετικαί, και η Ορθόδοξος Εκλησία αφανίζεται από προσώπου γης. Τότε, ούτε πίστις υπάρχει, ούτε η Θεία Χάρις ενεργεί και οι άνθρωποι δεν σώζονται από τον αιώνιον θάνατον. Τοιουτοτρόπως, ματαιώνεται το θείον έργον της εν Χριστώ σωτηρίας και επικρατεί ο Αντίχριστος προς αγρίαν χαράν του Διαβόλου. Αυτός δε είναι και ο απώτερος σκοπός των δαιμόνων. Ο πρόμαχος της Ορθοδοξίας Μ. Αθανάσιος λέγει ότι ''προσκαλούνται αλλήλους οι δαίμονες'' και συνεργάζονται, ώστε ''λήθη παραδούναι'', ήτοι να παραδώσουν εις λήθην, ''τον πολυθρύλητον Ισραήλ'' της Χάριτος. Δηλαδή, την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, ή Ορθοδοξίαν. Η παναίρεσις του Οικουμενισμού είναι το ισχυρότερον μέχρι σήμερον όπλον του Διαβόλου κατά της Εκκλησίας και της εν Χριστώ σωτηρίας των ανθρώπων. Διά του Οικουμενισμού, ''ο Αντίχριστος έρχεται'', ως προλέγει ο Απόστολος Ιωάννης. {Συνεχίζεται}



Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Εκ του βιβλίου του αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού: 
''Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ'', 
έκδοση της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής, σελ. 3 - 6. 
Ενότητα Α΄
Αθήνα 1984.


Αείμνηστος Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου