ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ



''...Φτάσαμε ήδη στο Μ. Σάββατο, στην ημέρα της καταπαύσεως, στην ημέρα της αναπαύσεως, εφ' όσον τελέσαμε όλα τα φοβερά, φρικτά μυστήρια της Μεγάλης αυτής Εβδομάδας που διανύσαμε και μας αξίωσε ο Θεός να τα τελέσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα, και το πιο σημαντικό: είναι ότι είμεθα βέβαιοι, ότι ο κάθε ένας από εμάς προσέφερε κάτι στον σταυρωθέντα και ταφέντα Κύριό μας και αναστάντα, που γιορτάζουμε στον Εσπερινό της Αναστάσεώς Του. Τελούμε νωρίς το πρωί, αν και η Ακολουθία αυτή είναι κανονικά το μεσημέρι -όπως και της Μ. Πέμπτης- είναι Εσπέρια Ακολουθία Εσπερινού, που ακολουθεί λειτουργία του Μ. Βασιλείου. Αλλά για την εξοικονόμηση των πραγμάτων εμείς τελούμε εδώ νωρίς το πρωί αυτή την Ακολουθία. 



Ο κάθε ένας είπαμε -είμαστε βέβαιοι- ότι έδωσε κάτι στον Κύριο, δηλαδή δεν δώσαμε πιστεύω μόνο τα άνθη της ευλαβείας μας, την παράστασή μας εδώ στο Ναό, την προσέλευσή μας στις Ακολουθίες και την προσευχητική συμμετοχή μας, αλλά κυρίως: 

πιστεύω ότι δώσαμε κάτι από την ψυχή μας, κάτι από την μετάνοιά μας, γιατι αυτό είναι που περιμένει ο Κύριος. 

Όπως λέγαμε και χθες, προχθές, αυτές τις ημέρες, που είτε ακόμη και πάνω στο σταυρό, όταν είπε ο Κύριος το περίφημο ''διψώ'' -εννοούσε δηλαδή, ότι διψά τη σωτηρία μας- και κυρίως την ένδειξη της μετανοίας μας. 

Αυτό είναι το πιο σημαντικό στη Μ. Εβδομάδα, αν θέλουμε να συσταυρωθούμε με τον Χριστό για να συναναστηθούμε μαζί Του και να αισθανθούμε την μεγάλη χαρά της Αναστάσεως! 


Τα ''ρεύματα'' της οποίας από χθες το βράδυ κανονικά πρέπει να κατακλύζουν τις ψυχές μας, δηλαδή της Αναστάσεως, το Φως της Αναστάσεως αχνοφέγγει ήδη από χθες το βράδυ με την Ακολουθία -όπως είπαμε- του Επιταφίου, που επιτελούμε. Ο Επιτάφιος λέγεται ''Επιτάφιος Θρήνος'' αλλά στην πραγματικότητα είναι μια Ακολουθία γεμάτη από ελπίδα Αναστάσεως, γεμάτη από δύναμη Αναστάσεως. Πόσο μάλλον σήμερα το πρωί που τελούμε τον εσπερινό και ψάλλουμε  στον πρώτο μάλιστα ήχο, που είναι τόσο δωρικός, πανηγυρικός. 


Ψάλλουμε τους αναστάσιμους ύμνους, τους περιφήμους και επίσης ψάλλουμε και κάποιους ιδιαιτέρους ύμνους που προσωποποιείται ο Άδης, ο οποίος θρηνεί σήμερα και στενάζει. 

''Σήμερον Άδης (λέμε) στένων βοά,'' στενάζει και βοά. 

Τί στενάζει και λέγει ο Άδης σήμερα; 

Συνέφερέ μοι -λέει να μην δεχθώ μέσα μου, στα σπλάχνα μου τον εκ Μαρίας γεννηθέντα, τον Κύριο Ιησού Χριστό που ήταν και άνθρωπος, ήταν και Θεός! 

Και εξαπατήθηκε ο Άδης και εξαπατήθηκε ο διάβολος, διότι νόμισαν ότι είναι θνητός και μπορούσαν να Τον οδηγήσουν στο βασίλειο του Άδη αιχμάλωτο, όπως και όλους τους άλλους θνητούς, όπως και πολλούς αγίους.

 Και οι πιο πολλοί άγιοι στην Παλαιά Διαθήκη, ακόμη και πολύ μεγάλες μορφές που αναφέρονται στο Ευαγγέλιο, ο Συμεών ο θεοδόχος που πήρε τον Κύριό μας τεσσαρακονθήμερο να Τον σαραντήσει στον Ναό των Ιεροσολύμων. 

Και ο Τίμιος Πρόδρομος και Βαπτιστής Ιωάννης, ο μεγαλύτερος ''εν γεννητοίς γυναικών'' στον Άδη κατέληξαν κι αυτοί αναμένοντες την έλευση του Σωτήρος Χριστού, για να τους ελευθερώσει. 

Όλοι κατήρχοντο στον Άδη, όλες οι ψυχές πήγαιναν στις φυλακές του Άδη, ως αιχμάλωτες. 


Ασχέτως και αν στον Άδη -όπως και στον Παράδεισο- ισχύουν διαβαθμίσεις: οι δίκαιοι ήταν -ας πούμε- σε πιο καλό ''τόπο'', οι αμαρτωλοί και άδικοι και άνθρωποι που δεν γνώριζαν ποτέ αληθινό Θεό και δεν έζησαν με τις επιταγές της συνείδησεώς τους ήταν φυσικά σε πολύ δεινότερη θέση. Αλλά όλοι ήταν αιχμάλωτοι και αυτή ήταν η συντριβή του Άδη, ότι νόμισε πως μπορεί να πάρει τον Ιησούν, που θεώρησε ότι είναι άνθρωπος πνευματοφόρος ή άνθρωπος θεοφόρος, όχι Θεός που ενανθρώπησε. Δεν μπορούσε ποτέ ο διάβολος να το βάλει στο μυαλό του, ότι μπορούσε να συμβεί, να ενανθρωπήσει Θεός και να φθάσει και να φτάσει σε τέτοιο κατώτατο σημείο ταπεινώσεως, που να φτάσει μέχρι τον Άδη. Αλλά μέχρι εκεί -όπως λέμε- ήταν η μεγάλη ταπείνωση και συγκατάβαση του Κυρίου, μέχρι τον Άδη. 


Έφτασε μέχρι τα κατάβαθα που μπορούσε να φθάσει και εκεί έδειξε όλη Του την δύναμη. Γιατί το έκανε αυτό ο Κύριος; 

Λένε οι άγιοι Πατέρες: ''διά δικαιοσύνην''! 

Δηλαδή ποια δικαιοσύνη; 

Η δικαιοσύνη του να μη μπορεί, ούτε ο διάβολος, ούτε ο άδης, να Του παραπονεθούν και να Του πουν, ότι με την δύναμή Σου μας νίκησες! 

Όχι είπε, ταπεινώθηκα, θανατώθηκα, ήρθα εκεί που νομίσατε ότι με συλλάβατε και με αιχμαλωτίσατε και μόνο εκεί σας έδειξα την δύναμή μου! 

Μόνο δηλαδή μέσα στην έδρα σας σας συνέτριψα! 

Μέχρι εκεί έφθασα, όπως φτάνουν όλοι. 

Πήγε στον Άδη όπως φθάνουν όλοι οι άνθρωποι, γι΄αυτό και λέμε πως ο Χριστός μας ''έλυσε τας οδύνας του θανάτου''. 

Μέχρι τότε ο θάνατος ήταν φοβερός, μέχρι τότε ο θάνατος ήταν ζοφερός, γιατι ο ουρανός ήταν κλειστός και ο θάνατος ήταν γεμάτος πόνο και οδύνη. 

Αφού πέρασε από μέσα ο Χριστός, από τον ''λαβύρινθό του'' -ας το πούμε έτσι- αφού διάβηκε την πόρτα του, έλυσε τις οδύνες του. 

Και τι τον έκανε τώρα τον θάνατο ο Χριστός; 

Έκανε τον θάνατο -όπως λέμε- κοίμηση, έκανε τον θάνατο ένα παραπέτασμα. 


Ένα παραπέτασμα είναι ο θάνατος, μία αυλαία που την σύρεις και την γυρίζεις και μπορείς να την διατρυπήσεις και να περάσεις όχι στον Άδη, αλλά στον ουρανό, γιατι τώρα ο ουρανός είναι ανοιχτός! Αυτό είναι ο θάνατος, αυτό πίστευαν ακράδαντα όλοι οι άγιοι της Πίστεώς μας, γι΄αυτό μαρτυρούσαν, θυσίαζαν τη ζωή τους για τον Χριστό με τόση μεγάλη εγκαρτέρηση και τόση μεγάλη ελπίδα και τόση μεγάλη υπομονή. Και κανένας δεν μπορούσε να τους κάμψει και να τους νικήσει, γιατι πίστευαν ακράδαντα, ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτε, είναι ένα τίποτε γι΄αυτούς. Μπορούσαν να τον νικήσουν, γιατι τον νίκησε ο Χριστός με το σταυρό και συνέτριψε τον Άδη και τον ανάγκασε τον Άδη να ''εξεμέσει αυτούς που κατείχε από αιώνος''! Αλλά -όπως λέγαμε χθες- φυσικά όχι όλους τους αμαρτωλούς, αλλά αυτούς που ήταν δίκαιοι στη ζωή τους, αυτοί μπορούσαν να  δουν και να ακούσουν τον Χριστό στον Άδη, όπως εξηγούν οι άγιοι Πατέρες και μάλιστα ο Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος, ο οποίος εξηγεί αυτό το μυστήριο, πως ο Χριστός με την ψυχή Του κατήλθε και συνέτριψε τον Άδη! Άλλοι άγιοι περιγράφουν πολύ ωραίες εικόνες, τι ακριβώς διάλογοι διημείφθησαν μέσα στον Άδη.


 

Ο άγιος Επιφάνιος Κύπρου -για παράδειγμα- περιγράφει τόσο ωραία και ζωντανά τον διάλογο που είχε ο Χριστός, τον διάλογο μάλλον που είχαν οι άγγελοι του Χριστού, πρώτα που διέλυσαν τους δαίμονες, που έκαναν τον ανήξερο και έλεγαν ''τις εστίν ούτος ο Βασιλεύς της δόξης''; 

''Ανοίξατε πύλαι του Άδου'' βοούσαν οι άγγελοι για να περάσει και να εισέλθει ο Βασιλεύς της δόξης. 

Και έλεγαν οι δαίμονες: ''τις εστίν ούτος ο Βασιλεύς της δόξης; 

Αυτός που σας συνέτριψε στον σταυρό, αυτός που σας νίκησε με τον θάνατό Του! 

Μην κάνετε τους ανήξερους, αυτό έλεγαν οι άγιοι άγγελοι και έσπασαν τις πύλες και τους μοχλούς και μπήκε μέσα ο Χριστός νικητής! 

Και έφεξε όλα τα σκοτάδια του Άδη και δεν έμεινε τίποτε αφώτιστο από την παρουσία Του κι εκεί ο Χριστός μας έκανε διάλογο με τα αγαπητά Του τέκνα που τον περίμεναν. 

Πρώτα με τον Αδάμ -τον Προπάτορα- κι εκείνος πανηγύρισε. 

Κι ο Χριστός μας δέχθηκε το πρώτο Του τέκνο, που βγήκε απ΄τα χέρια Του, αλλά του ξέφυγε, ήταν το απολωλός πρόβατο, αυτό ήταν το πρώτο απολωλός πρόβατο που χάθηκε και πήγε ο Χριστός στον Άδη και τον επισκέφθηκε. 

Και ο Αδάμ φυσικά ευχαρίστησε και δοξολόγησε τον Κύριο που Τον πρόδωσε στον Παράδεισο κι ενώ Τον πρόδωσε, ήρθε ο Χριστός και τον βρήκε στην Κόλαση! 

Αυτός είναι ο Θεός μας! 

Αυτή είναι η Αγάπη του Θεού μας, της Ευσπλαχνίας, της Συγκατάβασης. 

Σε όποια Κόλαση και να τρυπώσουμε θα΄ρθει -μετά συγχωρήσεως- να μας ξετρυπώσει!...'' {...}



Απομαγνητοφώνηση, μεταφορά στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Απόσπασμα περσινής ομιλίας του Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών για το Μ. Σάββατο.
Αγιογραφία: Η Εις Άδου Κάθοδος.


 Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου