ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

ΟΙ ''ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ'' ΤΩΝ ΝΕΟΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ



Παλαιότερα, είχαμε γράψει ένα κείμενο σχετικά με τις λεγόμενες "παρατάξεις" των Παλαιοημερολογιτών και την αναγκαιότητα της ενώσεως των υγιών στοιχείων αυτών, ώστε οι πραγματικά Ορθόδοξοι να αντιμετωπίσουν ενωμένοι την παναίρεση του Οικουμενισμού, τις άλλες αιρέσεις (παλαιές και νέες), αλλά και τις προκλήσεις της εποχής, όπως την εκκοσμίκευση, την αθεΐα, την διαστροφή. Στο παρόν άρθρο θα αναφερθούμε στις "παρατάξεις" των Νεοαποτειχισμένων, με κύριο σκοπό την δημιουργία προβληματισμού και λογισμών μετανοίας.


 

Ως Νεοαποτειχισμένοι ορίζονται 

εκείνοι οι πιστοί (κληρικοί και λαϊκοί) της επίσημης Εκκλησίας, 

οι οποίοι άρχισαν να αποτειχίζονται, 

δηλαδή να διακόπτουν την εκκλησιαστική κοινωνία με αυτήν, 

κυρίως μετά από τα γεγονότα της επισκέψεως του Πάπα στην Αθήνα (2001), 

της μεταδόσεως της Θείας Ευχαριστίας σε παπικούς στην Ραβέννα από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο (2002), 

των επισκέψεων Παπών στην θρονική εορτή της Κωνσταντινουπόλεως (2006, 2014) 

και της Ψευδοσυνόδου της Κρήτης (2016).

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των Νεοαποτειχισμένων είναι 

η στεντόρεια διακήρυξη ότι:

α) δεν αποτελούν άλλη Εκκλησία,
β) δεν κάνουν σχίσμα και
γ) δεν έχουν καμία σχέση με τους Παλαιοημερολογίτες, 

στους οποίους, 

εκτός των παραπάνω κατηγοριών, 

προσάπτουν πως είναι διηρημένοι σε "παρατάξεις".



Αδιαφορώντας για το γεγονός ότι οι θέσεις περί δήθεν ιδρύσεως νέας Εκκλησίας, υπό των Παλαιοημερολογιτών (δεν μιλούμε για σχισματικούς, ή καθηρημένους, εκ του νέου, αυτοεμφανιζόμενους "Παλαιοημερολογίτες") και περί δήθεν αποσχίσεως αυτών από την Εκκλησία του Χριστού, είναι θέσεις χωρίς έρεισμα, οι οποίες έχουν αναιρεθεί πολλάκις, οι Νεοαποτειχισμένοι συνέχιζαν και συνεχίζουν δυστυχώς να επιμένουν στο όντως σκάνδαλο του κατακερματισμού των πρώτων και να τους λοιδορούν για αυτό, μη δεχόμενοι καμία από τις δικαιολογίες τους και καταδικάζοντάς τους, μη δεχόμενοι κανένα είδος συνεργασίας μαζί τους, ή έστω με τα υγιή στοιχεία αυτών (μιλούμε φυσικά για την γενική στάση τους και όχι για εξαιρέσεις, που και σε αυτούς -ευτυχώς- υπάρχουν). Φθάνουμε λοιπόν στο σήμερα (2018) για να διαπιστώσουμε πως η αυτοδικαίωση και η σκληρότητα εγείρουν την δίκαιη οργή του Κυρίου, ο Οποίος αν δεν οικοδομήσει οίκον "εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες". Και ο οίκος των Νεοαποτειχισμένων είναι ήδη διηρημένος σε πέντε τουλάχιστον "παρατάξεις"! Και μάλιστα χωρίς να έχουν Επισκόπους (φανταστείτε τότε τι θα γινόταν).


Οι, αλληλομισούμενες και αλληλοσπαρασόμενες, αυτές "παρατάξεις" αυτές είναι οι εξής:

1. Οι Τρικαμηνικοί.

 Πρόκειται για προσωποπαγή ομάδα λαϊκών της οποίας πνευματικός ηγέτης είναι 

ο ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς.

 Κύριο ιστολόγιο δια του οποίου εκφράζονται είναι αυτό: https://paterikiparadosi.blogspot.gr/ 

Η ομάδα αυτή θυμίζει έντονα τους Ματθαιϊκούς Γ.Ο.Χ., 

τόσο διότι ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς, 

κατέχει στην συνείδηση των οπαδών του θέση παρόμοια με εκείνην την οποία είχε ο Ματθαίος Καρπαθάκης ("αλάθητος Άγιος Πατέρας"), 

όσο και επειδή ο π. Ευθύμιος (όπως και ο Ματθαίος) αποφαίνεται σαν να ήταν Σύνοδος, 

για θέματα που αφορούν ολόκληρη την Εκκλησία, 

όπως περί του κύρους των Μυστηρίων,

 περί της Οικονομίας και της Ακρίβειας, 

για την Ημερολογιακή Καινοτομία, 

για το ποιοι είναι εντός και ποιοι εκτός της Εκκλησίας κ.ο.κ. 



2. Η ομάδα που πρόσκειται στους Αγιορείτες Πατέρες. Πρόκειται για αποτειχισμένους κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς από όλη την Ελλάδα, που είτε ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο, είτε, κατ' οικονομίαν και άχρι καιρού, το νέο (κατά την θέση των π. Φιλοθέου Ζερβάκου και π. Αυγουστίνου Καντιώτου) και αγωνίζονται για την δημιουργία συνθηκών, οι οποίες θα επιτρέψουν την σύγκληση μιας πραγματικά Αγίας και Μεγάλης Συνόδου των αληθινά Ορθοδόξων. Δεν έχουν επίσημο ιστολόγιο, αλλά κείμενά τους φιλοξενούνται κυρίως εδώ: https://synaksiorthodoxon.blogspot.gr/ Είναι η πιο υγιής ομάδα από άποψη φρονημάτων, αλλά και ποιότητας των προσώπων. Ηγετική προσωπικότητα είναι ο Γέροντας Σάββας Λαυριώτης, ο οποίος διακρίνεται για την ταπείνωση και το πατερικό του φρόνημα.


3. Οι Επιφανιακοί. 

Οπαδοί της ημιαποτείχισης (διακόπτω με αυτόν που έχει πέσει σε αίρεση, αλλά κοινωνώ με εκείνον που κοινωνεί μαζί του) 

του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, 

των οποίων ηγείται μια χαρισματική φυσιογνωμία, ο Πρωτοπρεσβύτερος και Καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης. 

Η ομάδα αυτή εκφράζεται μέσω των ιστολογίων του π. Νικολάου Μανώλη (http://www.katanixis.gr/) και του π. Φωτίου Βεζύνια (http://salpismazois.blogspot.gr/), 

ενώ υποστηρίζεται και από μη αποτειχισμένους Επιφανειακούς (όπως τους Κυπρίους λαϊκούς θεολόγους Παναγιώτη Τελεβάντο και Παναγιώτη Νούνη), 

αλλά και από, 

επίσης μη αποτειχισμένους, κληρικούς της Μητροπόλεως Πειραιώς (π. Άγγελος Αγγελακόπουλος, π. Ματθαίος Βουλκανέσκου) και ίσως και από τον ίδιο τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ. 

Δυστυχώς η ομάδα αυτή χαρακτηρίζεται από τάσεις αυτοδικαίωσης και περιφρονεί και τις υπόλοιπες ομάδες, το ίδιο σχεδόν με τους Παλαιοημερολογίτες. 

Αυτό συμβαίνει διότι ο π. Θεόδωρος περιστοιχίζεται και υποστηρίζεται από ακατάλληλα πρόσωπα (διακρίνονται κυρίως για την ειρωνεία τους και την αποφυγή διαλόγου μόλις υποψιαστούν ότι απέναντί τους δεν βρίσκεται κάποιος αφελής), 

πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων, 

όπως, για παράδειγμα, 

του μοναχού Σεραφείμ Ζήση,

 ο οποίος επίσης διακρίνεται για την ταπείνωση και το πατερικό του φρόνημα.



4. Οι οπαδοί των "ακύρων Μυστηρίων". Πρόκειται για μια ολιγομελής ομάδα χωρίς ιερείς, με κύριο εκφραστή της, τον μοναχό Μακάριο Κουτλουμουσιανό (http://monaxosmakarios.blogspot.com/). 5. Οι οπαδοί της "Αναλαμπής". Πρόκειται για ομάδα λαϊκών με ηγέτη τον μοναχό Μωυσή και της οποίας το κήρυγμα επικεντρώνεται σε προφητείες για την "Αναλαμπή της Ορθοδοξίας", ως εθνική και θρησκευτική αναγέννηση (ιστολόγιο: http://opaidagogos.blogspot.gr/). Η ομάδα αυτή λοιδωρείται ιδιαιτέρως από μερικές εκ των παραπάνω ομάδων. Εκτός των παραπάνω "παρατάξεων" υπάρχουν στους Νεοαποτειχισμένους και ανένταχτοι ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί, όπως και ιστολόγια (π.χ. https://apotixisi.blogspot.gr/, http://www.wallingoff.com/ κλπ.).



Έχοντας υπόψιν:
α) Ότι η "ενότητα" των Οικουμενιστών είναι ψεύτικη και βασίζεται στον Καίσαρα και
β) Ότι η διάσπαση των Αντιοικουμενιστών οφείλεται, 

όχι μόνο στην εμμονή ορισμένων στις πλάνες και τις κακοδοξίες τους, 

αλλά κυρίως στην υπερηφάνειά μας 

(δεν έχουμε συνειδητοποιήσει με ταπείνωση ότι άπαντες "βράζουμε στο ίδιο καζάνι", κατά την λαϊκή ρήση), 
σε επόμενο άρθρο μας θα καταθέσουμε σκέψεις και προτάσεις που αφορούν το μέλλον του αντιοικουμενιστικού αγώνος.

Χριστός Ανέστη!



ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ "ΚΡΥΦΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ"




Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου ''ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ'' ΕΔΩ.
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου