ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2020

Η ΜΙΚΡΟΦΟΒΙΑ ΣΤΗΝ ''ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ'' ΤΩΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΩΝ



''Μπορεί ο ναός να είναι κατασκευασμένος
από υλικά πράγματα,
έχει όμως υπερκόσμια χάρη, διότι τελειοποιείται
με τις μυστικές ευχές του αρχιερέα
και με το θείο μύρο που έχει χρισθεί.
Ολόκληρος γίνεται κατοικία Θεού,
γι' αυτό και σε άλλα μέρη έχουν πρόσβαση οι ιερείς,
και σε άλλα οι λαικοί''.
Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης.
(PG 155, 701D-704A).


Οι άγιοι μάρτυρες της Ορθοδοξίας μας διέβαιναν τον τόπο της μαρτυρικής θυσίας τους με απαράμιλλο σθένος και ακατάληπτη αποφασιστικότητα.
Οι σημερινοί Καινοτόμοι φοβούνται ακόμη και τα... μικρόβια!
Κηρύττουν έτσι τον πνευματικό ευτελισμό και την αποιεροποίηση της ακολουθίας της Θείας Λειτουργίας
-που ουσιαστικά αποτελεί το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας-
αποδεχόμενοι -εκ του αποτελέσματος- τις ιερές ακολουθίες,
ως λαικές συνάξεις κοσμικών συνδαιτυμόνων από τις οποίες απουσιάζει ο Χριστός μας, που μας αγιάζει και μας χαριτώνει!
Αυτή είναι η κατάντια μας και η πνευματική κακομοιριά μας.



                                                                                           

                                                                                           

Αν κάποιος διάβαζε -αποκλειστικά και μόνο- την ακολουθία εγκαινίων ενός Ναού (Ανοίξια ή Θυρανοίξια), 

θα αντιλαμβανόταν σε όλη την μεγαλοπρέπειά του, 

πώς ένα φθαρτό κτίσμα μετατρέπεται σε αληθινό κατοικητήριο του άφθαρτου και άχρονου Θεού, 

όπου καθαγιάζεται πνευματικά από ό,τι πονηρό έχει φωλιάσει μέσα του 

και προσφέρεται στο ποίμνιο για αληθινή λατρεία. 

Ο ιερέας γονατιστός μπροστά στην Αγία Τράπεζα, φορώντας λευκό χιτώνα αναπέμπει ευχή, 

ώστε το Άγιο Πνεύμα που θα κατέβει να αγιάσει τον χώρο, προκειμένου αυτός να γίνει

 ''λιμήν χειμαζομένων'',

 ''ιατρείον παθών'',

 ''καταφυγή ασθενών'' και ''δαιμόνων φυγαδευτήριον''! 

Η ευχή δε που διαβάζεται ''ο Θεός ο άναρχος'' από τον επίσκοπο γονατιστό μπροστά στην Ωραία Πύλη,

 λέγεται, κατά τον Άγιο Συμεών Θεσσαλονίκης, 

ώστε να αγιάσει ο Θεός τον ναό και να τον κάνει 

''σκήνωμα της δόξης Του'',

 ''αγιασμό και ίαση σωμάτων και ψυχών'' και 

''πρόξενο πολλών αγαθών''. 

(Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, ''Διάλογος'', P.G. 155, στ. 313ΑΒ). 

Διά του αγίου μύρου καθαγιάζεται όλος ο ναός και το ιερό θυσιαστήριο, 

το κτίσμα μεταβάλλεται σε αληθινή ''κολυμβήθρα του Σιλωάμ'' 

και για τούτο λέγουμε, 

πως οι εκκλησίες αποτελούν ''νοσοκομεία ψυχών'', 

''σωματικά και ψυχικά θεραπευτήρια'', 

οι ιερείς μας νοσηλευτές 

και η Εκκλησία μας ένα αληθινό θεραπευτήριο!




Μία εντυπωσιακή -αισθητικά- όσο και μακραίωνη -πνευματικά- στο ρου της εκκλησιαστικής ιστορίας Ιερά Μονή είναι η γνωστή Σταυροπηγιακή της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας, στα Βασιλικά της Χαλκιδικής΄ ανεξάντλητος τόπος ιστορικής καταγραφής γεγονότων από της Βασιλείας των Μακεδόνων ακόμη (9ος αιώνας), μέχρι σήμερα. Πολλάκις γίναμε αποδέκτες εξαισίων ''μηνυμάτων'' και θεατές ακατάληπτων, θείων επεμβάσεων σε απλούς προσκυνητές, που διακατέχονταν από αδιάβλητη πίστη και κατά Θεόν επιμονή. Η προς τιμήν της Μονής αφιερωμένη Αγία Αναστασία αποτελεί μία ρέουσα και ακατάβλητη πηγή θαυμάτων, που, ενώ πολλοί εκ των χριστιανών μας την θεωρούν ως φαρμακολύτρια, επειδή ''εκλύει'' φάρμακα για την θεραπεία ασθενειών -όπως λέγει το Μεγαλυνάριό της- λίγοι γνωρίζουν, πως αποτελεί η ίδια η Αγία, ''φαρμακολύτρια'', επειδή λύει τις φαρμακείες, δηλαδή τα μάγια!


Σήμερα, με την άνευ όρων παράδοση της ενδυματολογικής επιβολής της μασκοφορίας σε ναούς και μοναστήρια αντιλαμβάνεσαι, όχι μόνο το αξιολύπητο της πνευματικής μας ''έκπτωσης'', αλλά και το περιγέλαστο της πνευματικής μας βολής και ευκαμψίας! Εκκλησιαστικά ''πλαδαροί'' και κοσμικά λίαν ευπροσάρμοστοι -αφομοιώντες κατά το δοκούν τις ''Παποκαισαρικές'' εξάρσεις- κηρύττομεν από άμβωνος το αποκριάτικο... ''godless pride''. Μασκοφόρος και γαντοφορεμένος κλήρος με το μελιστάλακτο ύφος της οικουμενιστικής ''πανώλης'' ''δογματίζει'' την ''απολυμαντική'' ίαση ψυχών τε και σωμάτων! Το του Παύλου (ο Θεός της ειρήνης αγιάσαι υμάς ολοτελείς και ολόκληρον υμών το πνεύμα και η ψυχή και το σώμα αμέμπτως εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Χριστού τηρηθείη'' (Α΄Θεσ. 5, 23), παραμερίστηκε προσωρινά ή και οριστικά.


Είναι θρασύδειλα ''εκπληκτικές'', οι νεοεκκλησιαστικές διακηρύξεις των καινοτόμων, περί της αιτιολόγησης των πάντων! Πολλοί (όπως ο Μητροπολίτης Αλεξανδρούπολης κ. Άνθιμος) διαλαλούν, πως ο αγιασμός που επιτυγχάνεται στους ναούς κατά τις Ακολουθίες αγιάζει τις ψυχές μόνο και όχι τα σώματα!... Αυτή πια η βλάσφημη δογματική εκτροπή δεν αντέχει πλέον τα όρια ενός βερμπαλιστικού ορθολογισμού, αλλά συνιστά επανευαγγελισμό του ίδιου του κηρύττοντος την πλάνη. Όλοι γνωρίζουν, πως η Εκκλησία, ως τόπος ιερής σύναξης των πιστών συνδέεται με την ιδέα του ουρανού και της γης, μιας και η Θεία Λειτουργία αποτελεί την ''ανάληψη'' του εκκλησιάσματος στο υπερουράνιο Θυσιαστήριο! Αυτός ο αγιασμός ψυχών και σωμάτων εκφράζεται μέσα από το τροπάριο που ψάλλεται πριν από την αρχή της Θείας Λειτουργίας ''Εν τω ναώ εστώτες της δόξης σου εν ουρανώ εστάναι νομίζομεν''! Παράλληλα είναι τόσο δυσαρμονική και ανακόλουθη -λόγων και έργων- αυτή η πρακτική των νεωτεριστών να ''ετεροζυγούν'', γεγονός που τους πιστώνει αυτόματα το αναξιόπιστο της εφευρετικής τους αιτιολογίας.


Αν κάποιος διάβαζε -αποκλειστικά και μόνο- την ακολουθία εγκαινίων ενός Ναού (Ανοίξια ή Θυρανοίξια), θα αντιλαμβανόταν σε όλη την μεγαλοπρέπειά του, πώς ένα φθαρτό κτίσμα μετατρέπεται σε αληθινό κατοικητήριο του άφθαρτου και άχρονου Θεού, όπου καθαγιάζεται πνευματικά από ό,τι πονηρό έχει  φωλιάσει μέσα του και προσφέρεται στο ποίμνιο για αληθινή λατρεία. Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, οι μάρτυρες καλούσαν τους διώχτες τους να τους πάνε μέσα στους ειδωλολατρικούς ναούς τους, μόνο και μόνο για να τους δείξουν, πως με την προσευχή τους ή με το σημείο του Τιμίου Σταυρού μπορούσαν με την Χάρι του Τριαδικού Θεού να συντρίψουν τα είδωλα και να αναγκάσουν τα δαιμόνια να παραδεχθούν την μόνη πραγματική Θεότητα των Χριστιανών! Γι' αυτό και στην κολόνα της Αγίας Τράπεζας που θα εγκαινιαστεί, τοποθετείται στη βάση της μια ασημένια θήκη με οστά μαρτύρων -πριν την μαρμάρινη πλάκα- και όχι Οσίων ή Δικαίων. Ο ιερέας θα γονατίσει μπροστά στην Αγία Τράπεζα αργότερα, φορώντας λευκό χιτώνα και αναπέμποντας ευχή, ώστε το Άγιο Πνεύμα να κατέβει προκειμένου να αγιάσει τον χώρο, προκειμένου αυτός να γίνει ''λιμήν χειμαζομένων'', ''ιατρείον παθών'', ''καταφυγή ασθενών'' και ''δαιμόνων φυγαδευτήριον''! Η ευχή δε που διαβάζεται ''ο Θεός ο άναρχος'' από τον επίσκοπο γονατιστό μπροστά στην Ωραία Πύλη, λέγεται, κατά τον Άγιο Συμεών Θεσσαλονίκης, ώστε να αγιάσει ο Θεός τον ναό και να τον κάνει ''σκήνωμα της δόξης Του'', ''αγιασμό και ίαση σωμάτων και ψυχών'' και ''πρόξενο πολλών αγαθών''. (Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, ''Διάλογος'', P.G. 155, στ. 313ΑΒ).


Ο ιερός Χρυσόστομος (Άπαντα Χρυσοστόμου, τόμος 2ος, σελ. 477) γράφει γι' αυτήν την κεκαθαρμένη πλέον Χριστολογική κοινωνία, όπου ''Ο Χριστός ελθών πάσαν την οικουμένην εξεκάθαρεν άπας τόπος ευκτήριον γέγονεν...''! Και πιο κάτω: ''Είδες πώς εκαθάρθη η οικουμένη; Διά γαρ του τόπου πανταχού επαίρειν χείρας οσίας δυνάμεθα, επειδή πάσα η γη αγία γέγονεν αγιωτέρα των αγίων των ένδον''. Πόσο τραγικά ''ανυπόφορη'' ήταν η φωτογραφία του Οικουμενικού Πατριάρχη που δημοσιεύθηκε, ενδεδυμένος μασκοφόρος κατά την διάρκεια Θείας λειτουργίας! Κι όμως αυτή η φωτογραφική στάση του ανδρός δόθηκε για παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή. Οι αμφότερες κρατικο-εκκλησιαστικές συναλλαγές του ''Πρωτειούχου'' του Φαναρίου  δεν είναι άγνωστες. Έχουν μείνει αλήστου μνήμες τα ''ιερά'' πάρε-δώσε του με τον Τζέφρι Πάιατ, προκειμένου να δοθεί ο Τόμος Αυτοκεφαλίας στον σχισματικοαιρετικό Επιφάνιο Ντουμένκο! Ο ίδιος -ως μασκοφόρος ''ευ ζηλωτής των πατρώων παραδόσεων'' ήταν σαν να έλεγε στο ποίμνιο που τον παρακολουθούσε:


''Χριστιανοί μου, εδώ στο χώρο της Εκκλησίας που είμαστε αοράτως συνδεδεμένοι και με την Θριαμβεύουσα Εκκλησία, χοροί Αγίων και Αγγέλων παρευρίσκονται μαζί μας, ο ίδιος ο Χριστός μας παρίσταται στη Θεία Λειτουργία, τα λείψανα των αγίων ευωδιάζουν, ο ναός μας εν είδη νεφέλης ''μεταμορφώνεται'' και ''αναβιβάζεται'' στην Άνω Ιερουσαλήμ, όλα αγιάζονται και τα κτιστά και τα άκτιστα! ...Αλλά εσείς αδελφοί μου είναι προτιμότερο να φοράτε τις μάσκες και τα γάντια σας!... Τί κι αν, κατά την επίκληση του Αγίου Πνεύματος παρακαλούμε εμείς οι λειτουργοί του Υψίστου ''Κύριε, Κύριε επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε και επίσκεψαι την άμπελον ταύτην και κατάρτισαι αυτήν, ην εφύτευσεν η δεξιά Σου''...Ο άγιος Συμεών, επίσκοπος Θεσσαλονίκης γράφει: ''μπορεί ο ναός να είναι κατασκευασμένος από υλικά πράγματα, έχει όμως υπερκόσμια χάρη, διότι τελειοποιείται με τις μυστικές ευχές του αρχιερέα και με το θείο μύρο που έχει χρισθεί. Ολόκληρος γίνεται κατοικία Θεού, γι' αυτό και σε άλλα μέρη έχουν πρόσβαση οι ιερείς, και σε άλλα οι λαικοί (PG 155, 701D-704A).


Κι οι Λιτανείες; Η ίδια η κρατούσα Εκκλησία μετά του ''Καίσαρος'' ''συνομοθέτησε'' την αργία των λιτανειών, πρωτοστάτησε στην προσωρινή κατάργησή τους και άφησε το ποίμνιο να ''λιμοκτονεί'' πνευματικά, περιμένοντας την ίαση αποκλειστικά από την ιατρική επιστήμη. Το ''Όπου Θεός δε βούλεται νικάται φύσεως τάξις'' -'Υμνος από τον όρθρο των Χριστουγέννων- οι καινοτόμοι και οι λίαν ευπροσάρμοστοι ''εκποιητές'' της Πίστης, το κατέγραψαν, ως ανενεργό, ωραιοποιημένο, υμνολογικό λόγο, εκδηλώνοντας φόβο και απιστία. Γράφει περί αυτού ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: ''Η λιτανεία αποτελεί την πνευματική στρατιωτική εκστρατεία ενάντια στις κακές δαιμονικές δυνάμεις και ο λαός κατά τη λιτανεία μοιάζει σαν στρατός του Θεού. Αν τώρα κάποιος χλευάζει τις λιτανείες σημαίνει κάτι; Ο άνθρωπος που είναι κενός από το Πνεύμα του Θεού χλευάζει με τον ίδιο τρόπο και τους ναούς, και αυτούς που βρίσκονται μέσα σε αυτούς τους ναούς καθώς και την πίστη και την προσευχή γενικά. Σημαίνει κάτι αυτό; Μήπως αυτό μπορεί να φοβίσει τους ''σταυροφόρους'' οι οποίοι πολεμούν ενάντια στις αόρατες δυνάμεις που είναι φοβερότερες από τους άθλιους χλευαστές; Αντιθέτως εκείνοι που χλευάζουν τα άγια, χλευάζουν την ίδια τους την ευτυχία. Η πολύ μεγάλη εμπειρία μας το επιβεβαιώνει σε κάποιο από τα χωριά της περιοχής μας γινόταν λιτανείες μέσα στους αγρούς''.


Κι όμως, οι καινοτόμοι, χάριν της εφαρμοσμένης -από χρόνια- διαμελίζουσας, αλλοιωμένης πίστης τους χρησιμοποιούν εκ νέου τη μέθοδο αυτής της -αποκομμένης από την Αλήθεια του Χριστού- Αγαπολογίας, όπου όλα χωρούν, φορτωμένα στο αποκριάτικο δένδρο της οικουμενιστικής ''αναδενδράδος''! Έχουν κάνει μια τέτοια εκφιλοσόφηση του Ευαγγελίου και μια τέτοια σχεδόν ανθρωποκεντρική ερμηνεία των Θείων Γραφών, ώστε καθυποβίβασαν τον Χριστό, ως έναν apriori υπερανεκτικό Θεό, που παραμερίζει ακόμη και τα δόγματα της Εκκλησίας Του, χάριν της -άνευ Αληθείας- Αγαπολογίας των αιρετικών ''δικτατορίσκων'' του Αντιχρίστου.  Η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια υπέμεινε τον σταυρό της δεμένη στους πασσάλους και την φωτιά, που την κατέκαυσε στις 22 Δεκεμβρίου του 303 ή 304 μ.Χ. Πολύ πριν οδηγηθεί στη θυσία, (όπως και όλοι οι Άγιοι που αποδήμησαν με μαρτυρικό τρόπο) είχε την απόλυτη επίγνωση, πως για τη χριστιανική της παρρησία και ομολογία θα βασανιζόταν έως θανάτου!


Οι σημερινοί ιλαροί και πνευματικά νοσηροί καινοτόμοι φοβούνται ακόμη και τα... μικρόβια μέσα στις Εκκλησίες -τους κατ' εξοχήν δηλαδή τόπους- όπου η Τριαδικότητα του αγίου Θεού μας συνυπάρχει με τους ατέλειωτους και αιωνίους χορούς των αγίων, των οσίων, των ομολογητών, των θεοφόρων πατέρων, των μαρτύρων. Το ''Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις'' ελαχιστοποιεί πολύ, ακόμη και αυτήν την λαική παροιμία που αποδίδεται στον Μ. Αλέξανδρο και που αναφέρεται στην ανακολουθία λόγων και έργων. Υπάρχει μια -απελπιστικά αποτυχημένη- προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν με χίλιους, ευτελείς τρόπους την μασκοφορία και την γαντοφορία μέσα στους ιερούς ναούς, ώστε περισσότερο αυτοδιακωμωδούνται οι ίδιοι, παρά γραφικοποιούνται οι Ορθόδοξοι. Δυστυχώς, αυτή είναι η κατάντια μας και η πνευματική κακομοιριά μας!




Υ.Γ. Σε κάποιο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων δημοσιεύθηκε η άποψη 

του π. Δανιήλ Αεράκη, 

πως ο κορονοιός εν σχέση με την λειτουργικότητα των ιερών ναών είναι καθαρά θέμα ιατρικό και, 

ως εκ τούτου, 

άπαντες καλούνται να φορέσουν μάσκες ή γάντια, εφόσον φυσικά το επιθυμούν. 

Και αναρωτηθήκαμε: 

η μυστηριακή τελετή της Θείας Ευχαριστίας, 

όπου μετατρέπεται ο άρτος και ο οίνος σε σώμα και αίμα Χριστού 

είναι αποκομμένη από την υπόλοιπη Θεία Λειτουργία; 

Το ποίμνιο που συμμετέχει σε αυτό το ακατάληπτο και υπερφυσικό μυσταγωγικό ''συναπάντημα'', 

έστω και αν δεν κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων, δεν αγιάζεται; 

Οι πιστοί που αγιάζονται, αρρωσταίνουν; 

Είναι κάποια ερωτήματα, που από μόνα τους δίνουν και την απάντηση! 



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου