ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ: ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΕΛΩΝΗ;

 

Αρχίζει από σήμερα η περίοδος του Τριωδίου, με αποκορύφωμα την Μεγάλη Εβδομάδα και ο εορτασμός της λαμπροφόρου Αναστάσεως του Κυρίου. Η Αγία μας Εκκλησία όρισε το Ευαγγελικό ανάγνωσμα για την πρώτη Κυριακή, να είναι με μία ενδιαφέρουσα παραβολή.

του Σωτηρίου Θεολόγου

«Ανθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης». Από την πρώτη πρόταση, μάς γίνεται γνωστό για 2 ανθρώπους, οι οποίοι ανεβαίνουν στο ναό για να προσευχηθούν· ο ένας είναι Φαρισαίος και ο άλλος Τελώνης.

«Ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο΄ ῾Ο Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι», (Ο Φαρισαίος εστάθη επιδεικτικώς δια να προκαλή εντύπωσιν· και δια να δοξάση τον ευατόν του, αυτά προσηύχετο· Σε ευχαριστώ, Θεε μου, διότι δεν είμαι όπως οι άλλοι άνθρωποι, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί η και ωσάν αυτός ο τελώνης. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα, Δευτέρα και Πεμπτην, δίδω το δέκατον από όλα γενικώς όσα αποκτώ).

«Ὁ δὲ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπᾶραι εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλ᾽ ἔτυπτεν τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων΄ Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ», (Και ο τελώνης, που εστέκετο κάπου μακρυά από το θυσιαστήριον, δεν ήθελε ούτε τα μάτια του να σηκώση στον ουρανόν, αλλ’ εκτυπούσε το στήθος του λέγων· Θεε μου, σπλαγχνίσου με τον αμαρτωλόν και συγχώρησέ με).

«Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ παρ᾽ ἐκεῖνον· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται», (Σας διαβεβαιώνω, ότι αυτός ο περιφρονημένος από τον Φαρισαίον τελώνης κατέβηκε στο σπίτι του με συγχωρημένας τας αμαρτίας του, αθώος και δίκαιος ενώπιον του Θεού, παρά ο Φαρισαίος εκείνος. Διότι κάθε ένας που υψώνει τον ευατόν του, θα ταπεινωθή από τον Θεόν και θα καταδικασθή, ενώ εξ αντιθέτου εκείνος που ταπεινώνει τον ευατόν του θα υψωθή και θα δοξασθή από τον Θεόν).

Για όλους είναι πολύ γνωστή η παραπάνω παραβολή. Η ερώτηση είναι: Εμείς, πώς προσευχόμαστε; Σαν τον Φαρισαίο ή σαν τον Τελώνη; Επιτρέψτε μου, να απαντήσω για τον εαυτό μου. Εγώ προσεύχομαι σαν τον Φαρισαίο. Γιατί; Γιατί, απαριθμώ όλα αυτά που έχω κάνει στη ζωή μου για το Χριστό, χωρίς να έχω συντριβή καρδιάς, όπως ο Τελώνης.

Προσεύχομαι για όλα αυτά που είμαι και όχι ότι δεν είμαι. Προσεύχομαι που δεν είμαι κλέφτης, αλλά είμαι εγωιστής. Προσεύχομαι που δεν είμαι μοιχός, αλλά είμαι κακός για τους άλλους. Προσεύχομαι που δεν είμαι άδικος, αλλά δεν βοηθάω τον συνάνθρωπό μου που έχει ανάγκη. Και στο τέλος, δεν βρήκα την πολυπόθητη γαλήνη στο ναό που επιζητούσα. Γιατί;

Γιατί, δεν ήθελα να με βοηθήσει ο Θεός. Ήθελα να δικαιωθώ ενώπιον του Θεού. Ήθελα να περιγράψω στον Παντοκράτορα, μια φαινομενική εικόνα του εαυτού μου, για να κρύψω τις ατέλειες και τις αμαρτίες μου. Τι χρειάζεται να κάνω για να αλλάξω; Ή και κάποιοι που ίσως να είμαστε στην ίδια κατάσταση; Να γίνουμε σαν τον Τελώνη. Δηλαδή;

«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Μόνο αυτό. Και ο Θεός ξέρει τι να κάνει και τι όχι. Είναι δύσκολο; Ίσως. Γιατί χρειάζεται να ταπεινωθούμε μπροστά στο Θεό. Να συναισθανθούμε την αμαρτωλότητά μας, για να μας συγχωρέσει ο Θεός.

Καταλήγοντας, να προσπαθήσουμε να διώξουμε τον Φαρισαίο εαυτό μας, να καταλάβουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και να προσευχόμαστε σαν τον Τελώνη. Είναι μεγάλη η ευκαιρία που έρχεται, αυτή η περίοδος του Τριωδίου. Ας την εκμεταλλευτούμε, να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Η ερώτηση είναι: θέλουμε να αλλάξουμε; Θέλουμε να γίνουμε σαν τον Τελώνη; Ας απαντήσει ο καθένας για τον δικό του εαυτό… *Εκ του ιστολογίου «Πεμπτουσία» της 6.2.2023. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

 

Απόσπασμα από τον Βίο του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου που συνέγραψε ο Μέγας Αθανάσιος

Κάποτε λοιπόν δύο φιλόσοφοι ήλθαν προς αυτόν, ειδωλολάτρες, που νόμιζαν ότι μπορούν να ελέγξουν τον Αντώνιο. Ήταν στο όρος το έξω. Ο Αντώνιος κατάλαβε ποιοί άνθρωποι είναι όταν τους είδε και εξήλθε προς αυτούς και είπε με διερμηνέα: "Γιατί τόσο πολύ κοπιάσατε να έλθετε, ω φιλόσοφοι, προς ανόητο άνθρωπο;" Όταν είπαν αυτοί ότι δεν είναι ανόητος, αλλά και πολύ φρόνιμος, είπε προς αυτούς: "Αν μεν προς ανόητο ήλθατε, περιττός ο κόπος σας. Αν όμως θεωρείτε ότι είμαι φρόνιμος, να γίνετε όπως είμαι εγώ. Επειδή πρέπει να μιμούμαστε τα καλά. Και αν μεν εγώ ερχόμουν προς εσάς, τότε θα εμιμόμουν εσάς. Αν όμως εσείς (ήλθατε) προς εμένα, να γίνετε όπως εγώ. Επειδή είμαι Χριστιανός. Αυτοί θαυμάζοντας ανεχώρησαν επειδή έβλεπαν και τους δαίμονες να φοβούνται τον Αντώνιο.

Όταν άλλοι από αυτούς τον συνάντησαν προς το όρος το έξω και νόμισαν ότι θα τον χλευάσουν επειδή δεν είχε μάθει γράμματα, είπε προς αυτούς ο Αντώνιος: "Εσείς τι λέτε; Ποιό είναι πρώτο, ο νους ή τα γράμματα; και ποιό είναι αίτιο ποίου, ο νους των γραμμάτων, ή τα γράμματα του νου;" Όταν αυτοί απάντησαν ότι πρώτος είναι ο νους και αυτός είναι ο εφευρέτης των γραμμάτων, τους είπε ο Αντώνιος: "Σε όποιον λοιπόν ο νους υγιαίνει, σε αυτόν δεν είναι αναγκαία τα γράμματα". Με αυτό και τους παρόντες και αυτούς εξέπληξε. Απήλθαν λοιπόν θαυμάζοντας, επειδή τόση πολλή σύνεση έβλεπαν σε αγράματο άνθρωπο. Και επειδή δεν είχε άγριο το ήθος, λόγω του ότι ανατράφηκε στο όρος και εκεί εγέρασε, αλλά ήταν γεμάτος χάρη και κοινωνικός. Και τον λόγο τον είχε νοστιμίσει με το θείο αλάτι, έτσι ώστε κανείς δεν τον φθονούσε, αλλά να χαίρονται με αυτόν, όλοι όσοι έρχονταν προς αυτόν.

Μετά από αυτά έτυχε να έλθουν πάλι μερικοί από αυτούς. Κι ήταν από αυτούς που οι ειδωλολάτρες θεωρούσαν σοφούς. Και απαιτούσαν λόγο από αυτόν λόγο περί της πίστης μας στον Χριστό. Και επεχείρησαν να μιλήσουν για το κήρυγμα του Θείου Σταυρού και ήθελαν να χλευάσουν.

Ο Αντώνιος λυπήθηκε την άγνοιά τους, έλεγε με διερμηνέα, που καλώς διερμήνευε: "Τι είναι καλύτερο; Να ομολογούμε τον Σταυρό ή μοιχείες και δολοφονίες παιδιών να προσάπτετε σε αυτούς που ονομάζετε θεούς; Επειδή το πρώτο που λέμε εμείς είναι απόδειξη ανδρείας και γνώρισμα καταφρονήσεως θανάτου, ενώ τα δικά σας είναι ασέλγειας πάθη.

Έπειτα τι είναι καλύτερο να λέμε, ότι ο Λόγος του Θεού δεν μεταβλήθηκε, αλλά παραμένοντας ο Ίδιος, για την σωτηρία και την ευεργεσία των ανθρώπων, έλαβε σώμα ανθρώπινο, έτσι ώστε να κοινωνήσει την ανθρώπινη φύση και να κάνει τους ανθρώπους να κοινωνήσουν την θεία και νοερή φύση, ή να εξομοιώνετε τον Θεό με άλογα ζώα, και για αυτό να σέβεστε τετράποδα κι ερπετά και ομοιώματα από ανθρώπους; Επειδή αυτά είναι τα σεβάσματα σε εσάς τους σοφούς.

Και πως τολμάτε να μας χλευάζετε εμάς επειδή λέμε ότι ο Χριστός φανερώθηκε σαν άνθρωπος, όταν εσείς λέτε ότι η ψυχή χωρίστηκε από τον ουρανό, και λέτε ότι πλανήθηκε η ψυχή και έπεσε από την αψίδα των ουρανών σε σώμα, και μακάρι σε ανθρώπινο, και όχι και σε τετράποδα και σε ερπετά να έρχεται και να πέφτει. Επειδή η δική μας πίστη λέει την παρουσία του Χριστού λόγω της της σωτηρίας των ανθρώπων.

Εσείς όμως πλανάσθε όταν λέτε για ψυχή αγέννητη (αδημιούργητη). Και εμείς πιστεύουμε στο δυνατό και φιλάνθρωπο της Πρόνοιας, ότι και αυτό δεν ήταν αδύνατο στον Θεό, όμως εσείς, λέτε ότι η ψυχή είναι εικόνα του Νου, και της προσάπτετε πτώσεις και μυθολογείτε ότι είναι μεταβλητή. Και λοιπόν λόγω της ψυχής και τον νουν τον θεωρείτε τρεπτό. Επειδή όποια είναι η εικόνα, έτσι είναι και εκείνο, του οποίου είναι εικόνα Όταν σχετικά με το νου τέτοια νομίζετε, να θυμάστε ότι σε αυτόν ον Πατέρα του νου βλαστημάτε.

Και για τον Σταυρό τι καλύτερο μπορείτε να πείτε; Να υπομένει τον Σταυρό, όταν γίνεται σχέδιο εναντίον Του από πονηρούς ανθρώπους και να μην φοβάται τον θάνατο που οπωσδήποτε συνεπάγεται. Ή τις πλάνες για τον Όσιρι και την Ίσιδα και κακά σχέδια του Τυφώνα και την φυγή του Κρόνου και τα πως έφαγε τα παιδιά του και τις πατροκτονίες να μυθολογεί; Επειδή αυτά είναι το δικά σας σοφά. Πως, αν και χλευάζετε τον Σταυρό, δεν θαυμάζετε την Ανάσταση; Επειδή αυτοί (οι Ευαγγελιστές) που έγραψαν αυτό, έγραψαν και εκείνο.

Ή γιατί ενώ θυμάστε τον Σταυρό, σιωπάτε για τους αναστημένους νεκρούς, και τους τυφλούς που ανέβλεψαν, και τους θεραπευμένους παραλύτους, και τους λεπρούς που καθαρίστηκαν, και την πεζοπορία πάνω στην θάλασσα, και για τα άλλα σημάδια και τεράστια, τα οποία όχι πλέον άνθρωπο, αλλά Θεό αποδεικνύουν τον Χριστό; Μου φαίνεται ότι πολύ αδικείτε τους εαυτούς σας και ότι δεν διαβάζετε γνήσια τις Γραφές μας. Αλλά να διαβάζετε και να βλέπετε ότι αυτά που έκανε ο Χριστός, τον αποδεικνύουν Θεό, που ήλθε για την σωτηρία των ανθρώπων.

Πείτε μας κι εσείς τα δικά σας. Τι μπορείτε να πείτε για τα μη λογικά, παρά για την μη λογική και την αγριότητα; Αν, όπως ακούω, θέλετε να πείτε ότι τα λέτε σαν μύθους και μιλάτε αλληγορικά για την αρπαγή της Κόρης (Περσεφόνης) στην γη, και την αναπηρία του Ηφαίστου στην φωτιά, και την Ήρα στον αέρα, και τον Απόλλωνα στον ήλιο, και την Άρτεμη στην Σελήνη, και τον Ποσειδώνα στην θάλασσα. Όχι κάτι λιγότερο, αυτόν τον Θεό δεν τον σέβεσθε, αλλά την κτίση λατρεύετε, αντί τον Θεό, που έκτισε τα πάντα. Επειδή αν είναι όμορφη η κτίση, αυτά τα ταιριάξατε, αλλά έπρεπε μέχρι μόνο να θαυμάσετε και να μην θεοποιήσετε τα κατασκευασμένα. Για να μην παρέχετε την τιμή του Δημιουργού στα δημιουργήματα. Επειδή είναι ώρα για εσάς και του αρχιτέκτονα την τιμή να μεταφέρετε στο σπίτι που έγινε από αυτόν, ή την (τιμή) του στρατηγού στον στρατιώτη.

Τι λέτε για αυτά, για να ξέρουμε, αν έχει άξιο σε κάτι για χλευασμό ο σταυρός; Επειδή εκείνοι βρέθηκαν σε αμηχανία και στριφογύριζαν από εδώ κι εκεί, αφού χαμογέλασε ο Αντώνιος, είπε πάλι με διερμηνέα: Αυτά και έχουν τον έλεγχο με όσα είπαμε. Επειδή εσείς περισσότερο στηρίζεστε στους αποδεικτικούς λόγους, έχοντας αυτήν την τέχνη, θέλετε κι εμείς να είμαστε θεοσεβείς χωρίς λογικές αποδείξεις. Πείτε μας πρώτα εσείς τα πράγματα και μάλιστα η γνώση για το Θεό πως ακριβώς γίνεται με τις λογικές αποδείξεις ή με την ενέργεια της πίστεως; Και ποιο είναι το πρώτο; η ενέργεια της πίστεως ή οι λογικές αποδείξεις;

Όταν απάντησαν ότι είναι πρώτο η ενέργεια της πίστεως και ότι αυτή είναι η ακριβής γνώση, είπε ο Αντώνιος: Καλώς είπατε, γιατί η πίστη γίνεται από την διάθεση της ψυχής, αλλά διαλεκτική από την τέχνη των συνδυασμών. Λοιπόν, σε όσους υπάρχει η ενέργεια της πίστεως, δεν είναι αναγκαία ή ίσως και περιττή η λογική απόδειξη. Και επειδή αυτό ακριβώς, που εμείς κατανοούμε, αυτό εσείς προσπαθείτε να το κατασκευάσετε με τα λόγια. Και πολλές φορές ούτε να εκφράσετε μπορείτε αυτά που κατανοούμε. Ώστε καλύτερη και ισχυρότερη είναι η ενέργεια της πίστεως από τους σοφιστικούς σας συλλογισμούς. Εμείς οι Χριστιανοί δεν έχουμε (βασίσει) το μυστήριο της σε ελληνικούς φιλοσοφικούς συλλογισμούς, αλλά στην δύναμη της πίστεως, που μας επιχορηγείται από τον Θεό, δια του Ιησού Χριστού.

Και ότι ο λόγος αυτός είναι αληθινός, να τώρα, αν και δεν μάθαμε γράμματα, πιστεύουμε στον Θεό, γνωρίζοντας από τα δημιουργήματα Του την Πρόνοια για τα πάντα. Και ότι είναι ενεργή η πίστη μας, να τώρα, που εμείς στηριζόμαστε στην πίστη προς τον Χριστό, εσείς, όμως (στηρίζεστε) σε σοφιστικές λογομαχίες. Και τα ομοιώματα των ειδώλων, που έχετε, καταργούνται, η δική μας, όμως πίστη επεκτείνεται παντού. Και εσείς, με τους συλλογισμούς και τα σοφίσματά σας, δεν πείθετε (κανένα να επιστρέψει) από τον Χριστιανισμό στον Ελληνισμό. Ενώ, εμείς, διδάσκοντας την πίστη προς τον Χριστό, ξεγυμνώνουμε την δική σας δεισιδαιμονία, επειδή ξέρουμε ότι ο Χριστός είναι Θεός και του Θεού Υιός.

Και εσείς, με τα όμορφα λόγια, δεν εμποδίζετε την διδασκαλία του Χριστού, εμείς, όμως, ονομάζοντας τον εσταυρωμένο Χριστό, διώχνουμε όλους τους δαίμονες, τους οποίους εσείς φοβάστε σαν θεούς. Και όπου γίνεται το σημείο του Σταυρού, αδυνατίζει η μαγεία και δεν ενεργεί η φαρμακεία. Πείτε μας, λοιπόν, που είναι τώρα τα μαντεία; Που τα μαγικά άσματα των Αιγυπτίων; Που οι φαντασίες των μάγων; Πότε αυτά έπαυσαν και αδυνάτησαν, παρά τότε που έγινε ο Σταυρός του Χριστού;

Άρα λοιπόν είναι άξιος χλεύης τούτος (ο Σταυρός) ή μάλλον αυτά που καταργήθηκαν από αυτόν και αποδείχτηκαν αδύναμα; Επειδή και τούτο είναι αξιοθαύμαστο: ότι τα δικά σας ουδέποτε εδιώχθηκαν, αλλά σε κάθε πόλη τιμώνται από τους ανθρώπους, ενώ οι (πιστοί) του Χριστού διώκονται και περισσότερο τα δικά μας από τα δικά σας ανθούν και πληθαίνουν.

Και τα δικά σας, αν και τιμώνται και προφυλάσσονται, καταστρέφονται, αλλά η πίστη και διδασκαλία του Χριστού, αν και χλευάζεται από εσάς και πολλές φορές εδιώχθηκε από τους βασιλείς, έχει γεμίσει την οικουμένη. Επειδή πότε (άλλοτε) εξέλαμψε έτσι η θεογνωσία; Και πότε φανερώθηκε έτσι η σωφροσύνη και η αρετή της παρθενίας; Και πότε περιφρονήθηκε έτσι ο θάνατος παρά τότε που πραγματοποιήθηκε ο Σταυρός του Χριστού; Για τούτο κανείς δεν αμφιβάλλει όταν βλέπει τους μάρτυρες για τον Χριστό να περιφρονούν τον θάνατο και όταν βλέπει τις παρθένες (μοναχές) της Εκκλησίας για τον Χριστό να φυλάνε καθαρά και αμόλυντα τα σώματα.

Και είναι αρκετά αυτά τα τεκμήρια για να δείξουμε ότι η κατά Χριστό πίστη είναι η μόνη αληθινή προς την θεοσέβεια. Να, ακόμα εσείς απιστείτε, γιατί ζητάτε αποδεικτικούς συλλογισμούς. Εμείς δεν αποδεικνύουμε με πειστικούς λόγους Ελληνικής σοφίας, όπως είπε ο δάσκαλός μας (Παύλος - Α’ Κορ. β, 4), αλλά πείθομε ολοφάνερα με την πίστη, η οποία υπερέχει από την κατασκευή των συλλογισμών.

Να, είναι παρόντες δύο πάσχοντες από δαιμόνια. Ήταν μερικοί, που ήλθαν προς αυτόν ενοχλούμενοι από δαιμόνια και τους έφερε στο μέσον, είπε: "Ή εσείς με τους συλλογισμούς σας και με όποια τα τέχνη ή μαγεία θέλετε, επικαλεστείτε τα είδωλά σας και καθαρίστε τους. Ή, αν δεν μπορείτε, σταματήστε την μάχη προς εμάς και θα δείτε την δύναμη του Σταυρού του Χριστού". Και αφού είπε αυτά, επικαλέστηκε τον Χριστό και σφράγισε τους πάσχοντες με το σημείο του Σταυρού δύο και τρεις φορές. Και αμέσως στήθηκαν οι άνθρωποι σώοι, σώφρονες και ευχαριστώντας λοιπόν τον Κύριο.

Και οι λεγόμενοι φιλόσοφοι θαύμαζαν και αληθινά εξεπλάγησαν για την σύνεση του άντρα (Αντωνίου) και για το γινόμενο σημάδι (θαύμα). Ο Αντώνιος είπε: "Τι θαυμάζετε με αυτό; Δεν είμαστε εμείς, που το κάναμε, αλλά ο Χριστός είναι, που τα κάνει, δια μέσου αυτών που πιστεύουν σε Αυτόν. Πιστέψτε, λοιπόν, κι εσείς κα θα δείτε, ότι δεν είναι τέχνη λόγων τα δικά μας, αλλά πίστη δια αγάπης, που ενεργοποιείται στον Χριστό. Την οποία, εάν έχετε κι εσείς, δεν θα ζητάτε λογικές αποδείξεις, αλλά θα θεωρήσετε αυτάρκη την πίστη στον Χριστό".

Αυτά ήταν του Αντωνίου τα λόγια. Εκείνοι θαύμασαν και για αυτά, αναχώρησαν κατασπαζόμενοι αυτόν και ομολογούσαν ότι ωφελήθηκαν από αυτόν. *Εκ του ιστολογίου «oodegr.com». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

Κάποτε ο άγιος Αντώνιος, καθώς πλησίαζε η ώρα που έτρωγε, σηκώθηκε για να προσευχηθεί, την ενάτη ώρα περίπου (τρεις το απόγευμα). Ένιωσε τότε τον εαυτό του να αρπάζεται νοερά· και το παράδοξο είναι ότι στεκόταν και έβλεπε τον εαυτό του σαν να ήταν έξω από τον εαυτό του και κάποιοι να τον οδηγούν στον αέρα. Έπειτα είδε κάποιους απαίσιους και φοβερούς να στέκονται στον αέρα και να θέλουν να του εμποδίσουν το πέρασμα.

Οι συνοδοί του τους αντιμάχονταν, εκείνοι όμως απαιτούσαν να λογοδοτήσει σε αυτούς, μήπως τον βρουν χρεώστη τους σε κάτι. Ήθελαν να αρχίσουν την εξέταση από τότε που γεννήθηκε, τους εμπόδισαν όμως οι συνοδοί τού Αντωνίου, λέγοντας ότι όσα έκανε από τότε που γεννήθηκε, τα έσβησε ο Κύριος, και μόνο για όσα έκανε από τότε που έγινε μοναχός και αφιερώθηκε στον Θεό επιτρέπεται να τον εξετάσουν. Καθώς λοιπόν εκείνοι έλεγαν κατηγορίες, τις οποίες δεν μπορούσαν να αποδείξουν, ο δρόμος του έμεινε ελεύθερος και ανεμπόδιστος. Και αμέσως είδε τον εαυτό του σαν να ήρθε και να στάθηκε δίπλα στον εαυτό του, και έγινε πάλι ένας Αντώνιος.

Ξέχασε τότε το φαγητό και έμεινε την υπόλοιπη μέρα και όλη τη νύχτα να προσεύχεται με στεναγμούς. Γιατί θαύμαζε καθώς αναλογιζόταν με πόσους έχουμε να παλέψουμε και με πόσους κόπους πρόκειται να διασχίσει κανείς τον αέρα· και θυμόταν ότι αυτό εννοούσε ο απόστολος Παύλος όταν έλεγε για τον «άρχοντα που εξουσιάζει τον αέρα» (Εφ. 2:2)· γιατί σε αυτόν τον χώρο έχει την εξουσία ο εχθρός να μάχεται και να προσπαθεί να εμποδίσει όσους πάνε να περάσουν.

Γι’ αυτόν κυρίως τον λόγο ο ίδιος απόστολος συμβούλευε: «Φορέστε την πανοπλία του Θεού, για να μπορέσετε να αποκρούσετε την επίθεση κατά τη φοβερή μέρα, έτσι ώστε ο εχθρός να μην έχει να πει τίποτε κακό για εσάς και να καταντροπιαστεί» (Εφ. 6, 13· Τίτ. 2:8).

Μετά από αυτό, τον επισκέφτηκαν κάποτε μερικοί και συζήτησαν μαζί του για την πορεία της ψυχής και ποιος είναι ο τόπος της μετά την έξοδο. Την ίδια νύχτα άκουσε κάποιον από ψηλά να τον φωνάζει και να του λέει: «Αντώνιε, σήκω, βγες έξω και δες». Βγήκε λοιπόν –γιατί ήξερε σε ποιους έπρεπε να υπακούει– και σηκώνοντας το βλέμμα του είδε να στέκεται ένας πανύψηλος, άσχημος και φοβερός, που έφτανε ως τα σύννεφα.

Κάποιοι ανέβαιναν, σαν να είχαν φτερά, και εκείνος άπλωνε τα χέρια του και άλλους τους έριχνε κάτω, ενώ άλλοι πετούσαν ψηλά, του ξέφευγαν και συνέχιζαν ανενόχλητοι. Σε αυτούς εκείνος ο πανύψηλος έτριζε τα δόντια, ενώ χαιρόταν για εκείνους που έπεφταν. Και αμέσως ακούστηκε στον Αντώνιο μια φωνή: «Εννόησε αυτό που βλέπεις».

Ανοίχτηκε τότε ο νους του και κατάλαβε ότι πρόκειται για το πέρασμα των ψυχών και ότι ο πανύψηλος που στεκόταν ήταν ο διάβολος που φθονεί τους πιστούς. Αυτός πιάνει όσους του είναι χρεώστες και δεν τους αφήνει να περάσουν, ενώ όσους δεν έκαναν τα θελήματά του δεν μπορεί να τους πιάσει, αλλά τον προσπερνούν και ανεβαίνουν.

Όταν είδε αυτό το όραμα, που του θύμισε και το άλλο, περισσότερο αγωνιζόταν κάθε μέρα να προχωρεί και πιο μπροστά. *Εκ του ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ, τόμος Α’, Υπόθεση Ι’ (10), εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2001, σελ. 103. *Αναδημοσίευση εκ του ιστοτόπου  «koinoniaorthodoxias.org». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΚΥΡΙΕ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ; ΕΔΩ ΗΜΟΥΝ ΑΝΤΩΝΙΕ ΚΑΙ ΣΕ ΘΑΥΜΑΖΑ

 

Μέρες αθλήσεως.

Μετά τους πειρασμούς, ο Άγιος προσεύχεται με πολλή πίστη.

Η νηστεία και η σκληραγωγία γινότανε πιο αυστηρή. 

Έκτος από το ελάχιστο ψωμί, που έτρωγε κάθε δύο τρεις η και τέσσερες μέρες, 

ούτε λάδι, ούτε κρασί, 

ούτε καμιά άλλη τροφή έβαζε στο στόμα του.

Κοιμότανε δε πάνω σε μια παλιά ψάθα ή και εντελώς κάτω στο χώμα.

Για ν’ ανεβάσει, λοιπόν, 

ακόμη πιο ψηλά τον αγώνα και την άθληση του την χριστιανική, καταφεύγει σ’ ένα παλαιό τάφο κι’ απομονώνεται.

Εκεί του φέρνει την λίγη τροφή του, από καιρού εις καιρόν, 

κάποιος ευσεβής χριστιανός.

Ο τάφος αυτός ήταν ευρύχωρος, σαν δωμάτιο.

Ο Σατανάς επιτίθεται και πάλι.

Γεμάτος οργή και μίσος για την αποτυχία του ο διάβολος, ξανακτυπάει τον Άγιο, για να τον κάνη να γυρίσει πίσω στον κόσμο και να τον ρίξει στην αμαρτία. Πηγαίνει την νύκτα και κάνει χαλασμό. Του παρουσιάζεται με μορφές φιδιών, σκορπιών, λύκων, τίγρεων, που τον δαγκώνουν και του σχίζουν τις σάρκες. Ο Μέγας Αντώνιος λέει με γενναιότητα: Δε θα με νικήσετε! ο αριθμό σας και ο θόρυβος σας δείχνουν την αδυναμία σας.Οι δαίμονες τον κτυπούν τότε μανιασμένα και τον αφήνουν εκεί με πληγές αναίσθητο και μισοπεθαμένο.Έτσι αναίσθητο τον βρίσκει ο χριστιανός, που του πήγε το πρωί το ψωμί του. Τον νομίζει για νεκρό. Τον μεταφέρει στο σπίτι του, κοντά στους συγγενείς και τους γνωστούς του. Συνέρχεται όμως, ο Άγιος την νύκτα και γυρίζει πάλι στον τάφο του μαρτυρίου του. Εδώ είμαι! φωνάζει ο όσιος. 

Δεν με φοβίζουν τα ψεύτικα μαστίγιά σας. Κανένα μαρτύριο δεν θα με απομακρύνει από τον Δεσπότη μου Χριστό.Αγριεύουν οι δαίμονες, στη συνέχεια της μάχης, που δίνουν. Παρουσιάζονται σε χίλιες δυο μορφές ερπετών και θηρίων. Και ο Μέγας Αντώνιος, χωρίς να τα χάση είπε: Εάν είχατε δύναμη, ένας και μόνο από σας, μπορούσε να με εξοντώσει. Επειδή ο Κύριος σας έχει κόψει τα νεύρα και σας έχει αφήσει χωρίς δύναμη, γι’ αυτό προσπαθείτε με το πλήθος, με την ψευτιά και την υποκρισία, να με φοβίσετε. Και γι’ αυτό μεταμορφώνεστε σε τόσα θηρία! Εμπρός λοιπόν! Εάν όμως δεν πήρατε άνωθεν εξουσία εναντίον μου, μη στέκεστε. Εάν όμως δεν πήρατε, τί ταράζεσθε;

Οι δαίμονες ακούγοντας τα λόγια αυτά του Άγιου, έτριζαν τα δόντια τους, μια ακτίνα με θεϊκό φως κατέβηκε από τη στέγη του τάφου.Γαλήνη κι ησυχία απλώθηκε παντού. Το κορμί του Άγιου δεν πονούσε πλέον και δεν υπήρχαν πληγές στο σώμα του. Θεραπεύτηκαν από τον Κύριο. Ο μεγάλος ασκητής, καταλαβαίνει την θεία επίσκεψη και ρωτάει: Πού ήσουνα, γλυκύτατέ μου Θεέ και δεν φανερωνόσουνα από την αρχή, να σταματήσεις τους πόνους του κορμιού μου; Δεκαέξι χρόνια, με έψησε ο σατανάς. Ακούστηκε τότε, μια φωνή, που του έλεγε: Αντώνιε, εδώ ήμουνα και σε παρακολουθούσα αοράτως. Αλλά πρόσμενα να ιδώ τον αγώνα σου. Αφού, λοιπόν, δεν νικήθηκες, αλλά υπέφερες με πίστη, θα είμαι πάντοτε κοντά σου και θα κάνω το όνομά σου ξακουστό σ’ όλο τον κόσμο.

Σηκώθηκε τότε ο Άγιος και προσευχήθηκε θερμά.Κατά το 285 μ.Χ., θέλει ν’ απομακρυνθεί περισσότερο από τον κόσμο. Ο Άγιος Αντώνιος ξεκινάει, για το σκληρό και δύσκολο δρόμο της ασκήσεως. Περνάει τον Νείλο ποταμό και προχωράει προς τα βουνά της δεξιάς όχθης του, που προεκτείνονται προς την Αραβία. Ο σκοτεινός διάβολος πλημμυρίζει από μίσος κατά του Άγιου. Καθώς τον βλέπει να προχωρεί, για πιο αυστηρή άσκηση και πρόοδο αγιοσύνης, ταράζεται. Δεν το βάζει όμως κάτω. Ετοιμάζεται να τον σκανδαλίσει, για τα τον ρίξει στην αμαρτία.Του πετάει, λοιπόν, στον δρόμο του εκεί που βάδιζε στην έρημο, ένα μεγάλο, αστραφτερό, αργυρένιο δίσκο! Ο Μέγας Αντώνιος κοντοστέκεται για λίγο και λέγει εκείνο, που κατάντησε παροιμιώδες: Πόθεν δίσκος εν τη ερήμω;. Από που βρέθηκε ο δίσκος στην έρημο; Δική σου τέχνη είναι τούτο, διάβολε! είπε τότε ο Άγιος. Θέλεις να με εμπαίξεις.

Δεν θα σού κάνω όμως την χάρη. Χάρισμά σου, λοιπόν. Πάρε τον δίσκο μαζί σου στην απώλεια, στο σκοτάδι της Κολάσεως, του φρικτού βασιλείου σου...Μόλις, όμως, είπε αυτά ο όσιος, ο δίσκος έγινε άφαντος! Ο δαίμονας είχε νικηθεί και πάλι.Σε λίγο ο Μέγας Αντώνιος συναντάει μπροστά του άφθονο χρυσάφι, που άστραφτε και γυάλιζε με τη λάμψη του. Για το χρυσάφι αυτό, δίνονται δύο εξηγήσεις. Η μία είναι, ότι το παρουσίασε ο διάβολος στον Άγιο, για να τον εμποδίση από τον θεάρεστο δρόμο του, για να του ανάψει την φλόγα της φιλαργυρίας και του πλούτου και έτσι να του αλλάξει τα μυαλά. Η άλλη εξήγηση είναι, ότι το χρυσάφι αυτό, παρουσίασε ο Θεός στον Άγιο, για να δείξει στον διάβολο, ότι ο Αντώνιος, ούτε από το χρυσάφι παρασύρεται, ούτε με τίποτε άλλο αλλάζει την ευτυχία της πίστεώς του, που νοιώθει. Είναι στη Λυβική έρημο Πισπίρι, που βρίσκεται το σημερινό Δάρ -Ελ -Μεϊμούν. Φθάνει, λοιπόν, ο μεγάλος ασκητής βαθειά στην έρημο.Εδώ, αρχίζει ο Μ. Αντώνιος να ζει σε πιο αυστηρή άσκηση. Απομονωμένος από τον κόσμο εντελώς, βαθαίνει στα μυστήρια της ζωής και της Δημιουργίας. 

Είκοσι ολόκληρα χρόνια, προσεύχεται, νηστεύει, ξαγρυπνάει και αντιστέκεται στους πειρασμούς του διαβόλου. Οι επισκέπτες, που πηγαίνουν να τον δουν, ακούνε στο φρούριο άγριες κραυγές:Φύγε από τον τόπον μας. Η έρημος είναι δική μας. Δεν θα μπορέσεις ν’ αντέξεις στις μηχανές μας. Θα σε πιάσουμε στις παγίδες μας και στις ενέδρες μας!

 

 Οι επισκέπτες νομίζουνε στην αρχή, 

ότι οι φωνές είναι ανθρώπινες. 

Διαπιστώνουν όμως έπειτα, ότι πουθενά δεν υπάρχουν άνθρωποι, εκτός από τον γενναίο ασκητή. 

Καταλαβαίνουν τότε 

τί υπεράνθρωπη πάλη κάνει ο Άγιος με την πανουργία του διαβόλου και θαυμάζουν.

Τότε ο Άγιος τους πλησιάζει γαλήνιος. 

Ανοίγει την εξώπορτα του φρουρίου και τους λέγει:

Μη φοβάστε, αγαπητοί μου. 

Αφήστε τον δαίμονα να χτυπιέται. 

Εσείς να κάνετε τον σταυρόν σας και να βαδίζετε άφοβα στον δρόμο σας.

Μέγας Αντώνιος

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΑΛΑΝΤΙΟΥ κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ: ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΠΑΡΝΗΘΟΣ (2024)

 

Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Παρασκευῆς
Ἀχαρναὶ Ἀττικῆς
Σάββατον, 26-05/08-06-2024

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Καλλίνικε,

Σεβασμιώτατε Ποιμενάρχα τῆς Θεοσώστου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς κ. Κυπριανέ,

Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς,

Τίμιον Πρεσβυτέριον,

Σεπτὴ διακονία,

Οσιώταται Μοναχαί,

Λαὲ τοῦ Θεοῦ εὐλογημένε,

Η Τιμὴ τῶν Ἁγίων στὴν μακραίωνη πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας ἦταν πάντοτε χαρμόσυνο καὶ εὐλογημένο γεγονός. Ἡ Ἐκκλησία παρατηροῦσε τὴν τιμὴ καὶ δόξα μὲ τὴν ὁποίαν περιέβαλε ὁ εὐσεβὴς λαὸς τοῦ Θεοῦ, τοὺς φίλους τοῦ Θεοῦ, τοὺς Ἁγίους. Αὐτὴ ἡ τιμὴ καὶ ἀναγνώριση τῶν Ἁγίων ξεκίνησε ἀπὸ τὴν τιμὴ τῶν Μαρτύρων τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων, ὅπως ἀναφέρουν τὰ Μαρτυρολόγια τῆς ἐποχῆς. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ὅπου κάποιος Μάρτυρας, ἄνδρας ἤ γυναῖκα θυσίαζε ἑαυτὸν γιὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν στιγμή αὐτὴ ἐλάμβανε ἀναγνώριση καὶ τιμὴ Μάρτυρος καὶ ἀναγραφόταν εἰς τὰ Δίπτυχα τῶν Ἁγίων.

Η Ὀρθόδοξος Θεολογία διεμόρφωσε ἕνα ἰδιαίτερο κομμάτι τοῦ ἱστορικοῦ κλάδου της, τὴν Ἁγιολογία. Ἡ Ἐπιστήμη τῆς Ἁγιολογίας ἀσχολήθηκε ἀρχικῶς μὲ τὰ Μαρτύρια ἤ Πάθη, τὰ ὁποῖα ἦταν αὐθεντικὲς περιγραφὲς τῶν μαρτυρίων τῶν Ἁγίων ὑπὸ αὐτοπτῶν καὶ αὐτηκόων μαρτύρων, μὲ τὰ ἐπίσημα πρωτόκολλα ἤ τὰ πρακτικὰ δίκης τῶν Μαρτύρων (acta proconsularia) ποὺ κατέγραψαν οἱ ρωμαϊκὲς ἀρχὲς1 καθὼς καὶ μὲ τὶς ἐκθέσεις, οἱ ὁποῖες ἦταν σύντομες ἀναφορὲς εἰς μαρτύρια ἐντεταγμένες εἰς εὐρύτερα ἱστορικὰ ἔργα2. Αὐτὰ ἀποτελοῦσαν κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες τὶς πηγὲς τῆς Ἁγιολογικῆς Ἐπιστήμης.

Εν συνεχείᾳ, ἄρχισαν νὰ προστίθενται εἰς τὰ Μαρτυρολόγια τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ συμπληρώνεται τὸ Ἁγιολόγιό Της μὲ Προφήτας καὶ ἱερὲς προσωπικότητες τῆς Βίβλου, Ἱεράρχας, Ὁσίους καὶ Ἀσκητὰς, Ὁμολογητὰς καὶ Δικαίους, Ἰσαποστόλους καὶ Νεομάρτυρας, οἱ ὁποῖοι ἄρχισαν νὰ κοσμοῦν τὸ Ἁγιολόγιο. Ἡ ἀνάδειξη καὶ ἡ διακήρυξη τῆς Ἁγιότητος τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ὁσίων, φανερώνει τὸ μεγαλεῖο τῶν φίλων τοῦ Θεοῦ, ὅλων αὐτῶν ποὺ μὲ τὸ αἷμα τους, τὴν ἀρετή τους καὶ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία τους, ἑδραίωσαν, τίμησαν κὶ ἐδόξασαν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ3. Ἀναφέρεται χαρακτηριστικὰ εἰς τὰ Πρακτικὰ τῆς Τοπικῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου ἐν ἔτει 1672 ὅτι «προσκυνοῦμεν δὲ τοὺς Ἁγίους, ὡς ὑπὲρ Χριστοῦ ἐναγωνισθέντας, καὶ μεσίτας αὐτοὺς Θεῷ προβαλλόμεθα, ὡς φίλους Θεοῦ, καὶ παρρησίαν πρὸς αὐτὸν κεκτημένους, δι΄ αὐτῶν τὴν πρὸς Θεὸν βοήθειαν ἐξαιτούμενοι»4.

Όπως ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὁ μακαριστὸς Καθηγητὴς κ. Πάσχος: «Ἡ Ἐκκλησία μας χτίζει διὰ τοὺς Ἁγίους Ναοὺς καὶ τοὺς καθαγιάζει μὲ τὰ ἱερὰ λείψανά τους, συνιστᾶ τὴν τιμητικὴ προσκύνηση τῶν Εἰκόνων καὶ τῶν Λειψάνων τους, θεσπίζει ἑορτὲς διὰ νὰ τιμήσει τὴν μνήμη τους, ἐγκρίνει τὴ σύνταξη ἱερῶν ἀσματικῶν ἀκολουθιῶν διὰ τὰς ἑορτάς των, συνιστᾶ εἰς τοὺς πιστοὺς νὰ ψάλλουν Παρακλήσεις ζητώντας τὴν πρεσβεία τους πρὸς τὸν Θεὸ διὰ τὴν λύτρωση ἀπὸ τὰ ποικίλα δεινά, τὴν ἄφεσιν τῶν ἀμαρτιῶν τους καὶ τέλος νὰ πετύχουν τὸ «μέγα ἔλεος» παρὰ Κυρίου Παντοκράτορος»5.

Καὶ βέβαια ἡ κορύφωση τῆς τιμῆς τῶν Ἁγίων φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας κατὰ τὴν γενέθλιο ἡμέρα των. Ἀπὸ τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια οἱ χριστιανοὶ πίστευαν ὅτι ἡ ψυχὴ τοῦ Μάρτυρος βρίσκεται παροῦσα τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας, στὴν πνευματικὴ συνεστίαση τῆς κοινῆς τραπέζης6. Ἄλλωστε αὐτὴ ἡ πίστη εἰς τὴν ὀντολογικὴ παρουσία τῶν Ἁγίων εἰς τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Ευχαριστίας ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν μεταγενέστερη καθιέρωση τῆς λειτουργικῆς πρακτικῆς ἐξαγωγῆς μερίδων - ταγμάτων εἰς τιμήν καὶ μνήμην τῶν Ἁγίων κατὰ τὴν Ἀκολουθία τῆς Προθέσεως, ὅπως διαμορφώθηκε καὶ ἀναφέρει πρῶτος χαρακτηριστικὰ τὸν 14ον αἰῶνα ὁ ἱερὸς Φιλόθεος ὁ Κόκκινος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

Στὴν μακραίωνη πορεία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας ἄρχισαν νὰ διαμορφώνονται κάποια σημαντικὰ κριτήρια ἁγιότητος διὰ νὰ διαφυλαχθεῖ ἡ ἑνότητα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καθὼς καὶ ἡ ἀξιοπιστία εἰς τὴν διακήρυξη καὶ ἀναγνώριση νέων Ἁγίων. Τὰ βασικὰ κριτήρια τῆς Ἁγιότητος εἶναι: α) ἡ ἔνταξη στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἴτε μὲ τὸ ἱερὸ Βάπτισμα εἴτε μὲ τὸ Βάπτισμα τοῦ αἵματος, τὸ μαρτύριο, β) ἡ ὀρθὴ πίστη γ) ὁ ἅγιος καὶ ἐνάρετος βίος, δ) οἱ ἐξαιρετικὲς ὑπηρεσίες καὶ προσφορὲς εἰς τὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ ε) ἡ διενέργεια θαυμάτων.

Ένα ἀπὸ τὰ ἀπόλυτα καὶ ἀδιαμφισβήτητα κριτήρια εἶναι ἡ ὀρθὴ πίστη, ἡ ὁποία βέβαια συνοδεύεται καὶ ἀπὸ ὀρθὰ καὶ ἐνάρετα ἔργα. Αὐτὴ ἡ ὀρθὴ πίστη στοιχειοθετεῖται ἀπὸ τὴν γνήσια ἀποστολικὴ διδασκαλία καὶ παράδοση ποὺ μεταδίδεται μέσῳ τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς ἄχρι τῆς σήμερον. Ἡ ὑγιαίνουσα αὕτη ὀρθὴ διδασκαλία προϋποθέτει μεγάλους ἀγῶνες διὰ τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως, τὴν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν, τὸ μυστικὸ βίωμα τοῦ θείου ἔρωτος, τὴν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη καὶ προσφορὰ στὸν συνάνθρωπο καὶ ἔχει ἐσχατολογικὴ διάσταση εἰς τὴν Ἐπουράνιον Βασιλεία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Μὲ τὶς ὡς ἄνω προϋποθέσεις ἡ Ἐκκλησία μας δὲν «ἁγιοποιεῖ», δηλαδὴ δὲν κατασκευάζει ἁγίους, ὅπως κάνει ἡ Δυτικὴ «Ἐκκλησία» ἀλλὰ καὶ δυστυχῶς οἱ ἐξ Ὀρθοδόξων Οἰκουμενισταί, ἁπλῶς ἔρχεται ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Συνοδικῶς νὰ ἐπισφραγίσει τὴν τιμὴ καὶ εὐλάβεια τοῦ ποιμνίου πρὸς αὐτοὺς εἰς τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν χάριν καὶ τὴν δωρεὰ τῆς Ἁγιότητος. Γι΄ αὐτὸ καὶ εἰς τὴν καθ΄ ἡμᾶς Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος «διαπίστωση», «διακήρυξη» ἤ καὶ ἔτι καλύτερα «ἀναγνώρισις», μέσῳ τῆς Συνοδικῆς ἀποφάσεως καὶ τῆς ἐπισήμου Τελετῆς Ἁγιοκατατάξεως εἰς τὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδοξίας7. Ἄρα ἡ κοινὴ συνείδηση τοῦ πλήρωματος τῆς Ἐκκλησίας ἐπισφραγίζει τὶς ἀρετές, τὰ θαύματα, τὴν πίστη καὶ τὴν ἁγιότητα κάθε ἐναρέτως βιώσαντος καὶ κοιμηθέντος χριστιανοῦ8.

Εἰς αὐτὰ τὰ κριτήρια στηριζομένη ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἐλλάδος, ἐπισφράγισε τὴν τιμὴ εἰς ἕνα νέο Ὅσιο, τὸν Ὅσιο Ἱερώνυμο τὸν ἐν Πάρνηθι, τὸν καὶ κτίτορα καὶ προστάτη τῆς σεβασμίας καὶ Ἱερᾶς Μονῆς ταύτης. Προσωπικά, ἄν καὶ ὁ νεώτερος τῶν Ἀρχιερέων, ἐνθυμοῦμαι ἀπὸ μικρὸ παιδὶ τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν εὐλάβεια τῶν προπατόρων μας γνησίων ὀρθοδόξων πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ὁσίου Γέροντος Ἱερωνύμου, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ εὐλογημένο αὐτὸ Μοναστήρι.

Ο Ὅσιος Ἱερώνυμος, γόνος τῆς εὐλογημένης καὶ λεβεντογέννας Κρήτης, γεννήθηκε ἐν ἔτει 1867. Ἔλαβε τὴν ἐγκύκλια μόρφωσίν του εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν Χρυσοπηγῆς Χανίων. Ἐν ἔτει 1891, σὲ νεαρὰ ἡλικία εἰκοσιτεσσάρων ἐτῶν, φλεγόμενος ὑπὸ θείου ἔρωτος, ἀφιερώθηκε εἰς τὸν Χριστὸ μεταβαίνοντας εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ δὴ εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν Ἁγίου Παύλου, ὅπου ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἀργότερα ἐν ἔτει 1897 ἐχειροτονήθῃ διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος εἶχε μία συνταρακτικὴ Θεοτοκοφάνεια. Κατά τήν διάρκεια ἑνός πολύ δυνατοῦ χειμῶνος, βρέθηκε ὁ μακάριος ἀποκλεισμένος ἀπό τά χιόνια εἰς τὸ Κάθισμα τῆς Παναγίας, ὅπου στερούμενος τὰ ἀναγκαῖα πρὸς ἐπιβίωσιν, ἀξιώθηκε ἐμφανίσεως τῆς Ἐφόρου τοῦ Ἄθωνος Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ Ὁποία τόν ἐστήριξε σωματικῶς καί πνευματικῶς καί τόν παρηγόρησε μὲ λόγους ἐνθαρρυντικούς.

Εν ἔτει 1923 μία σοβαρὴ ἀσθένεια τῶν ὀφθαλμῶν τὸν ἠνάγκασε νὰ ἐξέλθει τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ νὰ μεταβεῖ εἰς Ἀθήνας πρὸς ἀναζήτησιν θεραπείας. Ὡς Κρητικὸς ηὐλαβεῖτο τὴν Ἁγία Παρασκευὴ, ἡ εὐλάβεια δὲ αὐτὴ αὐξήθηκε ἐν συνεχείᾳ λόγῳ τῆς ἀσθένειάς του καὶ τὸν ὤθησε νὰ ἱδρύσει Μονὴ ἀφιερωμένη εἰς τὴν Ἁγίαν. Ἀξιώθηκε μάλιστα νά ἴδει καὶ τήν Ἁγία Παρασκευή, ἐντός τοῦ δυτικοῦ περιβόλου τῆς Μονῆς, ἐκεῖ ὅπου σήμερα ὑπάρχει Προσκυνητάρι πρὸς τιμήν Της.

Επὶ μίαν εἰκοσαετίαν διέπρεψε ὡς Ὁμολογητὴς τῆς Πίστεως, ὡς Φωτισμένος καὶ διορατικὸς Πνευματικός, ὡς Μέγας Διδάσκαλος τῆς ἐν Χριστῷ πνευματικῆς ζωῆς, ὡς γνήσιος συνεχιστὴς τῆς Ἁγιορείτικης Μοναχικῆς Παραδόσεως, ὡς ἰατρὸς ψυχῶν ἀλλὰ καὶ σωμάτων, ἔχοντας ἐκ Θεοῦ καὶ τὸ ἰαματικὸ χάρισμα. Παράλληλα καλλιέργησε τὸ ποιητικό, ὑμνογραφικὸ καὶ διδακτικὸ χάρισμα ἀφήνοντας ὡς πνευματικὴ παρακαταθήκη ἀναρίθμητες σελίδες ἔμμετρου λόγου. Ἰδιαιτέρως ἠγωνίσθη διὰ τὴν ἐνίσχυση καὶ λειτουργικὴ ἐξυπηρέτηση τοῦ μικροῦ Ποιμνίου τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἀγωνιζόμενος σθεναρῶς κατὰ τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας τοῦ 1924. Καὶ αὐτὴ ἡ προσήλωση τοῦ Γέροντος στὴν πατρῶα εὐσέβεια ἦταν ἡ αἰτία γιὰ πολλὲς ἀπόπειρες συκοφαντίας, δολοφονίας καὶ δηλητηριασμοῦ ἐναντίον του. Ἐκοιμήθη ὁσιακῶς τὴν 15ην Ἰανουαρίου τοῦ 1943 καὶ ἐτάφη ἐδῶ εἰς τὴν Μονήν9.

Ιδιαιτέρως σήμερον ἐν ἔτει 2024, ὅπου συμπληρώνονται ἑκατὸ ἔτη ἀπὸ τὴν ἡμερολογιακὴν καινοτομίαν, ἡ Ἐκκλησία μας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἶναι ἐδῶ, ἐλευθέρα καὶ ζῶσα, καὶ συνεχίζει τὸ ἔργο τοῦ Ὁσίου Ἱερωνύμου, τὸ ποιμαντικό, ἱεραποστολικὸ καὶ σωτηριολογικό της ἔργο σὲ πεῖσμα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀλλὰ καὶ ὅλων αὐτῶν ποὺ πίστευαν ἤ πιστεύουν ὅτι ὁ Ἱερὸς ἡμῶν Ἀγὼν ὁσημέραι φθίνει καὶ ὁδηγεῖται σὲ παρακμή. Χαρακτηριστικὰ γράφει ὁ Ὅσιος: «Τήν πίστιν τῶν Πατέρων μας, τῶν θαυμαστῶν Ἁγίων, ποτέ δέν θά ἀφήσωμεν, ποτέ δέν θά δεχθῶμεν προσθήκην καί ἀφαίρεσιν, ἔστω γνωστόν εἰς ὅλους. Καλῶς τά πάντα ἔχουσιν, οἱ Ἅγιοι ἁγίως ἐθέσπισαν, ἐδίδαξαν καί ἔχουσιν ἀρίστως. Ὁ γάρ τολμῶν τά ἅγια ἵνα μεταρρυθμίσῃ, νοσεῖ ἀσθένειαν δεινήν, ἀσέβειαν τοῦτ’ ἔστιν, τά ἀσεβῆ γάρ ἀγαπᾶ, δέχεται καί φυλάττει»10.

Έτσι ἡ Θεία παρεμβολὴ τῶν ἀγωνιστῶν τῆς εὐσεβείας, τὸ «ἀκαινοτόμητον πλήρωμα», συνεχίζει καὶ θὰ συνεχίζει ἐπειδὴ ὁ Τριαδικὸς Θεὸς τὸ ἐπιθυμεῖ καὶ τὸ εὐλογεῖ. Παρ΄ ὅλ΄ αὐτά, ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν εἶναι ἐδῶ καὶ ἀναμένει πάντοτε ἐν ἀγάπῃ καί ἐν ἀληθείᾳ νὰ δεχθεῖ εἰς τοὺς κόλπους της τὸν κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἀναζητάει καὶ ἐπιθυμεῖ τὴν σωτηρία του.

Έτσι πλέον ὁ νέος Ὅσιος Ἱερώνυμος, ἔρχεται νὰ προστεθεῖ στὴν χορεία τῶν νεοφανῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Σήμερον ἡ τῶν νεοφανῶν Ἁγίων Σύναξις ὑποδέχεται τὸν νέον μας Ὅσιον, ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ὁ νέος Ὁμολογητής, ὁ συνωνόματος Ὅσιος Ἱερώνυμος ὁ ἐν Αἰγίνῃ, ἡ Ἁγία Νεομάρτυς Αἰκατερίνη ἡ ἐν Μάνδρᾳ, ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰωσὴφ ὁ ἐκ Δεσφίνης, ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ ἐν Ἀμφιάλῃ ὁ νέος Ἐλεήμων ἀλλὰ καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Ἀρχιεπίσκοπος Σαγγάης ὁ Μαξίμοβιτς, ὁ Ἅγιος Φιλάρετος Ἀρχιεπίσκοπος Νέας Ὑόρκης ὁ Ὁμολόγητὴς καὶ ὁ Ἅγιος Γλυκέριος Ἀρχιεπίσκοπος Ρουμανίας.

Χαίρεται καὶ ἀγάλλεται ἡ μεγαλόφωνος τῶν Ὀρθοδόξων Σύναξις σήμερον, ἐδῶ στὴν ἐπί γῆς Στρατευομένη Ἐκκλησία, ἐπὶ τῇ Ἐπισήμῳ Διακηρύξει τῆς Ἁγιότητος τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἱερωνύμου.

Αλλ’ ὧ Ὅσιε Πάτερ Ἱερώνυμε, μέμνησο πάντων ἡμῶν τῶν δεομένων, μέμνησο ὑπὲρ τῆς ἀγωνιζομένης Μαρτυρικῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας, μέμνησο ὑπὲρ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου καὶ Πατρός ἡμῶν καὶ ἀπάντων τῶν Ἀρχιερέων, τοῦ ἱεροῦ κλήρου, τοῦ μοναχικοῦ τάγματος ἀλλὰ καὶ τοῦ εὐσεβοῦς λείμματος τῶν Ὀρθοδόξων, μέμνησο ὑπὲρ πάντων ἡμῶν ἐν τῇ Ἐπουρανίῳ Βασιλείᾳ τοῦ Ἀρχιποίμενος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, αὐτῆς τῆς Βασιλείας ἧς οὐκ ἔσται τέλος.

Χριστός Ανέστη!

* * * * * * *

1. Βλ. Πάσχου Π.Β., Ἅγιοι οἱ Φίλοι τοῦ Θεοῦ-Εἰσαγωγὴ στὴν Ἁγιολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐκδ. γ΄ Ἁρμὸς, Ἀθήνα 1997, σελ.15.
2. Βλ. Πάσχου Π.Β., Ἅγιοι οἱ Φίλοι τοῦ Θεοῦ-Εἰσαγωγὴ στὴν Ἁγιολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπ.π., σελ.44.
3. Βλ. Πάσχου Π.Β., Ἅγιοι οἱ Φίλοι τοῦ Θεοῦ-Εἰσαγωγὴ στὴν Ἁγιολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπ.π., σελ.27.
4. Καρμίρη Ἰωάννου, Τὰ δογματικὰ καὶ συμβολικὰ μνημεῖα τῆς Ὀρθοδοξου Ἐκκλησίας, Ἀθῆναι 1952, σελ. 692.
5. Βλ. Πάσχου Π.Β., Ἅγιοι οἱ Φίλοι τοῦ Θεοῦ-Εἰσαγωγὴ στὴν Ἁγιολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐκδ. γ΄ Ἁρμὸς, Ἀθήνα 1997, σελ.33.
6. Βλ. Πάσχου Π.Β., Ἅγιοι οἱ Φίλοι τοῦ Θεοῦ-Εἰσαγωγὴ στὴν Ἁγιολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπ.π., σελ. 57.
7. Πρβλ. Πάσχου Π.Β., Ἅγιοι οἱ Φίλοι τοῦ Θεοῦ-Εἰσαγωγὴ στὴν Ἁγιολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπ.π., σελ. 122.
8. Βλ. Πάσχου Π.Β., Ἅγιοι οἱ Φίλοι τοῦ Θεοῦ-Εἰσαγωγὴ στὴν Ἁγιολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπ.π., σελ. 128.
9. Βλ. Βιογραφία τοῦ Ἁγίου ἐκ τῆς Ἀσματικῆς Ἀκολουθίας τοῦ ἐν Ὁσίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἱερωνύμου τοῦ ἐν Ἀχαρναῖς τῆς Πάρνηθος τοῦ καὶ Κτήτορος τῆς Γυναικείας Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Ἐνδόξου Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς, ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς κ. Κυπριανοῦ, ἔκδοσις Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 2024.
10. Βλ. Ἐπιστολὲς καὶ Λόγοι τοῦ Ἁγίου Ἱερωνύμου ὑπὸ τοῦ κ. Ἀντωνίου Μάρκου, στὴν Ἰστοσελίδα τοῦ Κέντρου Ἁγιολογικῶν Μελετῶν «Ὅσιος Συμεὼν ὁ Μεταφραστής».

Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ, ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ Ο ΚΡΗΣ

Μία σύγχρονη ὁσιακὴ καὶ ὁμολογιακὴ Μορφὴ

† Πνευματικός Γέρων Ιερώνυμος Ιερομόναχος, Αγιορείτης ο Κρης

ΤΟΝ παρελθόντα Σεπτέμβριο, μετὰ τὴν τέλεσι τῆς Θείας Λειτουργίας στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ ῾Αγίας Παρασκευῆς ᾿Αχαρνῶν ᾿Αττικῆς καὶ τοῦ Τρισαγίου στὸν τάφο τοῦ μακαριστοῦ Κτίτορος καὶ Πνευματικοῦ αὐτῆς Γέροντος ῾Ιερωνύμου ἀπὸ τὸν Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Κυπριανό, ἔγινε ἡ ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ φημισμένου αὐτοῦ Πνευματικοῦ ῾Αγιορείτου, ὁ ὁποῖος ἀνεπαύετο στὸν περίβολο τῆς Μονῆς, δίπλα στὸ Καθολικό, ἀπὸ τῆς ὁσιακῆς Κοιμήσεώς του τὴν 15.1.1943.

Παρευρέθησαν μαζὶ μὲ τὴν μικρὴ ᾿Αδελφότητα τῆς Μονῆς ὑπὸ τὴν Γερόντισσα Μακρῖνα καὶ ἀρκετοὶ πιστοί, στὴν εὐλαβικὴ συνείδησι τῶν ὁποίων ὁ Γέρων ῾Ιερώνυμος εἶναι μία σύγχρονη ἁγία Μορφή. Μὲ κατάνυξι καὶ δέος ἀπεκαλύφθησαν τὰ ὠχροκίτρινα ἱερὰ ὀστᾶ τοῦ Γέροντος, ἀποπνέοντα ὁσιότητα καὶ παρηγορία... ῞Ομως, ποιός ἦταν ὁ Γέρων ῾Ιερώνυμος;

Γεννήθηκε στὴν Κρήτη, στὸ χωριὸ Βλάτος τῆς ἐπαρχίας Κισάμου τοῦ νομοῦ Χανίων τὸ 1867 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ ἐγαλουχήθη μὲ τὰ νάματα τῆς πίστεως καὶ εὐλαβείας. Σὲ νεαρὰ ἡλικία ὁ πόθος τῶν θείων, ὁ ὁποῖος κατέφλεγε τὴν ἁγνὴ καὶ φιλόθεη καρδιά του, ὤθησε αὐτὸν νὰ ἐγκαταλείψη τὸν κόσμο καὶ νὰ καταφύγη στὸ ῞Αγιον ῎Ορος, ὅπου ἐκοινοβίασε στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ τοῦ ῾Αγίου Παύλου καὶ ἐπιδόθηκε μὲ μεγάλο ζῆλο στοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνας τῆς ᾿Αγγελικῆς Πολιτείας. Σύντομα, γιὰ τὴν καλή του ὑπακοὴ καὶ τὴν ὁλοκληρωτική του ἀφοσίωσι στὴν ἐκπλήρωσι τῶν θείων ἐντολῶν, στολίσθηκε μὲ ἀρετὲς καὶ χαρίσματα.

Σὲ κατάλληλη ἡλικία ἐχειροτονήθη Διάκονος καὶ Πρεσβύτερος καὶ προεχειρίσθη Πνευματικός. Παραλλήλως αὔξησε τοὺς κόπους τῆς ἐγκρατείας, τῆς νηστείας καὶ προσευχῆς, τῆς ἀγρυπνίας καὶ τῆς κακοπαθείας, ἀλλὰ καὶ τὴν ταπείνωσι καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς πάντας. ῎Ετρωγε ἐλάχιστα καὶ ἐλειτουργοῦσε καθημερινῶς. ῾Ο ῾Ηγούμενος τῆς Μονῆς, βλέποντας τὸν θεῖο του ζῆλο καὶ τὴν πνευματική του πρόοδο, τοῦ ἔδωσε εὐλογία νὰ ἡσυχάση σὲ ἀσκητήριο τῆς Μονῆς ἐπ᾿ ὀνόματι τῆς ῾Αγίας Τριάδος καὶ νὰ κατέρχεται στὸ Μοναστήρι μόνον ὅταν θὰ ὑπῆρχε ἀνάγκη ἐφημερίας.

Εκεῖ, ἡ ἐπίδοσίς του στὴν νηπτικὴ ἐργασία τὸν ἀξίωσε πλουσιωτέρων χαρισμάτων καὶ ἰδίως τῆς διοράσεως καὶ προοράσεως, τὰ ὁποῖα μάλιστα ἐξεδηλώθησαν ἀργότερα, διὰ τῆς ἐμφανείας τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὸ διάστημα χρόνου ἐκοινοβίασε ἐπ᾿ ὀλίγον στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ Σίμωνος Πέτρας καὶ κατέληξε στὴν ῾Ιερὰ Σκήτη τοῦ ῾Αγίου Παντελεήμονος τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου. ᾿Εκεῖ συνέρρεαν Πατέρες ἀπὸ ὅλο τὸ ῞Αγιον ῎Ορος, γιὰ πνευματικὴ καθοδήγησι καὶ συμβουλὴ ἰδίως περὶ νοερᾶς προσευχῆς καὶ ἀπαθείας. Τὸ 1920 ὁ Γέροντας ἐστάλη ἀπὸ τὴν ῾Ιερὰ ᾿Επιστασία τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους στὴν γενέτειρά του νῆσο τῆς Κρήτης μαζὶ μὲ τὰ Τίμια Δῶρα τῶν Μάγων, τὰ ὁποῖα φυλάσσονται στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ τοῦ ῾Αγίου Παύλου, γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι λοιμικῆς νόσου.

Κατὰ τὴν ἐπιστροφή του διῆλθε ἀπὸ τὴν ᾿Αθήνα, ὅπου καὶ ἐξωμολόγησε μέγα πλῆθος πιστῶν. ῎Ηδη ὅμως ἀπὸ ἐτῶν εἶχε σοβαρὸ ὀφθαλμολογικὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖο ἐξανάγκασε αὐτόν, ἀφοῦ ἔχασε μάλιστα καὶ τὸ φῶς του, νὰ κατέλθη καὶ πάλι στὴν ᾿Αθήνα, ὅπου καὶ παρέμεινε ἕως τέλους τῆς ἐπιγείου ζωῆς του, μετὰ ἀπὸ 35 περίπου ἔτη ἀσκητικῆς διαμονῆς στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι, ἐπειδὴ ἀνέκτησε ἔστω καὶ ἐλλιπῶς τὴν ὅρασί του, μετὰ ἀπὸ θεραπεία, προσπαθοῦσε νὰ ἐπιστρέψη στὸ ῞Αγιον ῎Ορος, ἀλλὰ κάθε φορὰ ποὺ ξεκινοῦσε, ἡ ὅρασίς του σχεδὸν ἐχάνετο καὶ ἔτσι, παρὰ τὴν θέλησί του, ἐπέστρεφε στὴν ᾿Αθήνα!

Τοῦτο συνέβη κατὰ τὶς παραμονὲς τῆς ῾Ημερολογιακῆς Καινοτομίας τοῦ 1924 καί, ὅπως φαίνεται, ἡ Θεία Πρόνοια εἶχε τὸ σχέδιό Της... ῞Οταν τελικῶς ἐπεβλήθη ἡ Καινοτομία, ὁ Γέρων ῾Ιερώνυμος ἀντιτάχθηκε σθεναρῶς εἰς αὐτὴν καὶ ἀφιερώθηκε πλέον στὴν πνευματικὴ στήριξι καὶ ἐνθάρρυνσι τοῦ διωκομένου Ποιμνίου τῶν εὐλαβῶν τοῦ Πατρίου, τῶν ἐραστῶν τῆς Πίστεως καὶ Παραδόσεως τῆς ᾿Ορθοδοξίας μας, ὡς θεόπεμπτος προφήτης καὶ παρηγορητής, ἰδίως μέσῳ τῆς ᾿Εξομολογήσεως καὶ τῆς πνευματικῆς καθοδηγήσεως. ᾿Αρχικὰ στοὺς ᾿Αμπελοκήπους καὶ ἐν συνεχείᾳ στὸ Παλαιὸ Φάληρο, ἐδέχετο ἀναρίθμητα πλήθη πιστῶν καὶ τὰ ὡδηγοῦσε εἰς ἐπίγνωσιν Θεοῦ, διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῆς ὁμολογίας τῆς ὀρθῆς Πίστεως!

Κατὰ τὸ ἔτος 1930, μαζὶ μὲ τὴν πνευματική του θυγατέρα ᾿Ανδρομάχη ῾Ηλιοπούλου, τὴν μετέπειτα Χριστονύμφη Μοναχὴ καὶ Καθηγουμένη, καὶ ἄλλες ἀφιερωμένες ψυχές, ἄρχισαν νὰ ἀνεγείρουν τὴν ῾Ιερὰ Μονὴ τῆς ῾Αγίας ῾Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς στὶς ᾿Αχαρνὲς ᾿Αττικῆς, στοὺς ΝΑ πρόποδες τῆς Πάρνηθος. Στὸν πνευματικὸ αὐτὸν μελισσῶνα τῆς γνησίας ᾿Ορθοδοξίας ὁ Γέροντας διῆλθε πλέον τὰ τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του, φωτιζόμενος καὶ φωτίζων. ᾿Αξιώθηκε μάλιστα νὰ ἴδη κάποτε τὴν ῾Αγία Παρασκευὴ ἐντὸς τοῦ δυτικοῦ περιβόλου τῆς Μονῆς, ἐκεῖ ὅπου σήμερα ὑπάρχει Προσκυνητάρι πρὸς τιμήν Της. ῾Η δὲ ῾Ιερὰ Μονὴ ἐδέχετο τακτικά, καὶ ζῶντος τοῦ Γέροντος καὶ μετὰ τὴν Κοίμησί του, τὴν εὐλογία τῆς ἐπισκέψεως τοῦ ῾Ομολογητοῦ ῾Ιεράρχου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου († 1955), ὁ ὁποῖος πολὺ ἀνεπαύετο εἰς Αὐτήν.

Ο Γέρων ῾Ιερώνυμος ἦταν φύσις εὐαίσθητος καὶ ποιητικὴ καὶ κατέλιπε φυλλάδια καὶ χειρόγραφα, στὰ ὁποῖα ἀφήνει μὲ χαριτωμένους στίχους νὰ ἐκφρασθῆ ὁ πόνος καὶ ἡ ἀγάπη ποὺ ξεχειλίζει τὴν ὕπαρξί του γιὰ τὸν λατρευτὸ Κύριό μας, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀγωνία του γιὰ τὴν καθοδήγησι τῶν ψυχῶν, οἱ ὁποῖες ζητοῦσαν τὴν πνευματικὴ βοήθειά του. ῞Ομως, ὅπως ὅλοι οἱ δίκαιοι, ἐπρόκειτο νὰ δοκιμασθῆ μὲ θλίψεις, στενοχωρίες, συκοφαντίες καὶ διωγμούς. ᾿Ιδίως μάλιστα ὅταν οἱ Καινοτόμοι προσπαθοῦσαν νὰ τὸν συλλάβουν γιὰ νὰ τὸν ἀπελάσουν στὸ ῞Αγιον ῎Ορος, ὥστε νὰ παύση τὸ ὁμολογιακὸ καὶ θεάρεστο ἔργο του, ἡ θεία σκέπη καὶ ἀντίληψις πάντοτε διεφύλασσε καὶ διέσωζε αὐτὸν θαυμαστῶς, αὐτὸς δὲ ὡς παράδειγμα ὑπομονῆς καὶ ἀνεξικακίας ηὔχετο ὑπὲρ τῶν διωκτῶν του, πλήρης εὐαγγελικῆς ἀγάπης.

Αρχὰς τοῦ 1943, προαισθανόμενος τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸν μάταιο τοῦτο κόσμο, ἐκάλεσε τὸν ᾿Αρχιμ. π. Χρυσόστομο Νασλίμη γιὰ νὰ λειτουργήση στὴν Μονὴ καὶ νὰ τὸν κοινωνήση τῶν ᾿Αχράντων Μυστηρίων. ῎Ετσι, προετοιμασμένος γιὰ τὸ μεγάλο ταξίδι, παρέδωσε τὴν ὁσία ψυχή του στὸν Πλάστη του, ποὺ τόσο θερμὰ καὶ πιστὰ ἀγάπησε καὶ ὑπηρέτησε... Εἴθε οἱ εὐχές του νὰ μᾶς στερεώνουν καὶ ἐνισχύουν! *Εκ του περιοδικού Περιοδ. «'Αγιος Κυπριανός», αριθ. τεύχους  299, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2000, σελ. 363, 366-367. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ

 Βίος και Θαύματα 

α. Γόνος τῆς Καππαδοκίας Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ γεννήθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1820 -1830. Πατρίδα του ἦταν τὸ Κερμὶρ τῆς Καππαδοκίας, πλησίον τῆς Καισαρείας καὶ ὠνομαζόταν ᾿Ιωσὴφ Κιοσεΐρκογλου. ῾Υψηλός, λεπτός, ὠχρός, πολὺ ὡραῖος καὶ ἀγγελικὸς στὴν μορφή, συνήθιζε, ὅταν ἐθύμιαζε νὰ φοράη ἕνα μακρὺ ἔνδυμα σὰν ρᾶσο καὶ ἕνα μικρὸ γιλέκο. ῾Ο ἱερὸς ᾿Ιωσὴφ ἦταν πραγματευτὴς καὶ προσκυνητής, ἄνθρωπος πολὺ τῆς προσευχῆς καὶ παντοῦ ἔσπερνε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ταξίδια του, ἐκοιμήθη ξαφνικὰ σὲ ἡλικία τριάντα περίπου ἐτῶν καί, μετὰ τὴν ταφή του, οἱ Τοῦρκοι ἔβαλαν φύλακα, γιὰ νὰ μὴν κλέψουν οἱ Χριστιανοὶ τὸ Λείψανό του, ἐπειδὴ παρουσιάσθηκε φῶς ἐπάνω ἀπὸ τὸν τάφο του πολλὲς φορές.

Οἱ συγγενεῖς τοῦ εὐλογημένου ᾿Ιωσὴφ πληροφορήθησαν ὅτι πρόκειται περὶ ῾Αγίου. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, μετὰ ἀπὸ καιρό, ἀπεφάσισαν νὰ πάρουν τὰ τίμια Λείψανα τοῦ ἁγιασμένου πραγματευτοῦ, προκειμένου νὰ τιμοῦν αὐτὰ καὶ νὰ τὰ ἔχουν ὡς εὐλογία. ῾Η ἀνακομιδὴ καὶ ἡ μεταφορὰ πραγματοποιήθηκε μὲ τρόπο θαυμαστὸ μία νύκτα: ἐνῶ ὁ φύλακας κοιμόταν, ἔσκαψαν προσεκτικὰ καὶ τότε τὰ ἱερὰ ὁστᾶ μὲ ἕναν ἐλαφρὺ θόρυβο ἑνώθησαν ὅλα μαζί, ὥστε πολὺ εὔκολα, μὲ δύο φτυαριές, τὰ μάζευσαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν. ῾Η χάρις τοῦ ῾Αγίου βοήθησε, ὥστε τελικά, ἂν καὶ κατεδιώχθησαν ἀπὸ τὸν φύλακα, ὁ ὁποῖος ἐν τῷ μεταξὺ τοὺς ἀντελήφθη, οἱ συγγενεῖς διέφυγαν ἀβλαβεῖς μαζὶ μὲ τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρό. 

᾿Ενῶ ἐπέστρεφαν στὴν Καισάρεια, οἱ συγγενεῖς πεινασμένοι καὶ ταλαιπωρημένοι ἐκοιμήθησαν κάπου στὸν δρόμο, λέγοντας: «῍Αν εἶσαι ῞Αγιος, δεῖξέ μας σημεῖο!...». Ξαφνικά, οἱ συγγενεῖς, ποὺ ἦσαν πέντε, ξύπνησαν ἀπὸ ἕνα ράπισμα στὸ πρόσωπο!... Καὶ ἐκεῖ μπροστά τους ἦσαν πέντε φρέσκα καρβέλια ψωμί!... Τὰ τίμια Λείψανα διεμοιράσθησαν μεταξύ τους οἱ οἰκεῖοι τοῦ ῾Οσίου ᾿Ιωσὴφ καὶ τιμοῦσαν αὐτά, δοξάζοντας τὸν Θεὸ γιὰ τὴν μεγάλη αὐτὴ εὐλογία.

β. ᾿Εμφανίσεις καὶ θαύματα ΜΙΑ συγγενὴς τοῦ ῾Αγίου, ἡ ὁποία εἶχε στὸ σπίτι της τὸν πολύτιμο αὐτὸν θησαυρό, ἔγινε πολλὲς φορὲς μάρτυς θαυμασίων γεγονότων. ῞Οταν ἐπέστρεφε στὸ σπιτικό της μετὰ ἀπὸ κάποια ἐξωτερικὴ ἐργασία, ἐνῶ προσπαθοῦσε νὰ ἀνοίξη τὴν πόρτα, γιὰ νὰ εἰσέλθη, καὶ παραδόξως δὲν τὰ κατάφερνε, ἄκουγε ἀπὸ μέσα ἦχο θυμιατοῦ, ὅπως στὴν Θεία Λειτουργία!... Τελικά, ὅταν ἔμπαινε, τὸ δωμάτιο, ὅπου ἐφυλάσσοντο τὰ ἱερὰ Λείψανα, ἦταν πλῆρες θείας εὐωδίας!... ῾Ο ῞Αγιος ἐμφανιζόταν ὀφθαλμοφανῶς τόσο στὴν συγγενῆ αὐτήν, ὅσο καὶ σὲ ἄλλους εὐσεβεῖς ἐπισκέπτες. Κάποτε, ἡ συγγενής, μόλις εἰσῆλθε στὴν οἰκία της, εὑρέθη ἐνώπιον ἑνὸς νέου, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε: «Μὴ φοβᾶσαι!... Εἶμαι ὁ ῞Αγιος τοῦ σπιτιοῦ σου!... ῎Εχω ἔλθει, γιὰ νὰ σοῦ πῶ ὅτι ἡ τάδε γειτόνισσα μοῦ ἔταξε ἕνα δοχεῖο λάδι καὶ δὲν τὸ ἔφερε...». Καὶ εὐθὺς ὁ νέος ἔγινε ἄφαντος... 

῾Η συγγενὴς ἐνημέρωσε τὴν γειτόνισσα, ἡ ὁποία συγκλονισμένη ὡμολόγησε ὅτι πράγματι εἶχε κάνει αὐτὸ τὸ τάμα. ᾿Εκτὸς ἀπὸ τὶς ἐμφανίσεις του, ὁ ῞Αγιος ἰάτρευε καὶ τὶς ἀσθένειες πολλῶν εὐσεβῶν, οἱ ὁποῖοι προσήρχοντο στὸ σπίτι καὶ ἠσπάζοντο μὲ πίστι τὰ τίμια Λείψανά του. Μετὰ τὸν θάνατο τῆς συγγενοῦς αὐτῆς, τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρὸ κληρονόμησε ἡ θυγατέρα της, τῆς ὁποίας ἡ συννυφάδα κάποτε ἀφαίρεσε ἕνα δάκτυλο τοῦ ῾Αγίου. ᾿Αμέσως, ἐμφανίσθηκαν σπυριὰ στὰ χέρια της... Οἱ γιατροὶ δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτε, γιὰ νὰ τὴν βοηθήσουν... Τότε, ἡ ἱερόσυλη ἀσθενὴς εἶδε στὸν ὕπνο της τὸν ῞Αγιο, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε νὰ ἐπιστρέψη τὸ δάκτυλο... Μόλις τὸ ἐπέστρεψε, ἔγινε τελείως καλά... Εἶναι ἐπίσης ἀξιοσημείωτο, ὅτι σὲ μία μεγάλη ἐπιδημία, ἡ ὁποία ἔπληξε τὴν Καππαδοκία, πολλοὶ θεραπεύθηκαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ Τοῦρκοι, χρησιμοποιώντας νερὸ σταυρωμένο μὲ τὰ ἱερὰ Λείψανα τοῦ ῾Αγίου. γ. Κωνσταντινούπολις.

ΜΕΤΑ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τοῦ 1922, ἡ συγγενὴς αὐτὴ τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωσὴφ ἐγκαταστάθηκε στὴν Κωνσταντινούπολι, ὅπου ἐξακολουθοῦσε νὰ φυλάη καὶ τιμᾶ τὸν πολύτιμο θησαυρό, τὸν ὁποῖο κληρονόμησε, μετὰ τὴν κοίμησί της, ἡ εὐλαβὴς κόρη της. Κάποτε, τὸ εἰκονοστάσι τοῦ σπιτιοῦ ἅρπαξε φωτιὰ καὶ κάηκαν ὅλα τὰ Εἰκονίσματα... Καὶ ἐνῶ ἡ φωτιὰ προχωροῦσε ἀπειλητική, μόλις ἔφθασε στὴν ξύλινη θήκη τῶν ἱερῶν Λειψάνων, ἔσβησε ἀπότομα μόνη της!... ῎Αλλη φορά, ὅταν κλέφτες διέρρηξαν τὸ σπίτι, ἐνῶ ἔκαναν ὅλα τὰ πράγματα ἄνω κάτω, γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν πολύτιμα ἀντικείμενα, παραδόξως δὲν εἶδαν τὰ χρυσαφικὰ ποὺ ἦσαν ἐκτεθειμένα ἐπάνω στὸ τραπέζι!... Τοῦτο θεωρήθηκε ὡς ἐπισκίασις τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωσήφ...

῾Η ἐπισκίασις αὐτὴ ἦταν πολὺ ζωντανὴ καὶ τὸ 1978: τότε ἡ συγγενὴς ἀπεφάσισε νὰ φύγη ἀπὸ τὴν Πόλι καὶ νὰ ἔλθη στὴν ᾿Αθήνα. ᾿Απαγορευόταν ὅμως αὐστηρὰ στοὺς ὁμογενεῖς νὰ φέρουν στὴν ῾Ελλάδα ὀστᾶ κεκοιμημένων... ῾Η συγγενὴς τοῦ ῾Αγίου ὅμως δὲν ἦταν δυνατὸν μὲ κανένα τρόπο νὰ ἀποχωρισθῆ τὸν ἀνεκτίμητο οἰκογενειακὸ θησαυρό της... Τότε, προσευχήθηκε θερμὰ στὸν ῞Αγιο ᾿Ιωσὴφ καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε: στὸ Τουρκικὸ καὶ ῾Ελληνικὸ Τελωνεῖο, ἐνῶ ἔγινε ἔρευνα σὲ ὅλες τὶς ἀποσκευές, παραδόξως δὲν ἄνοιξαν οὔτε πείραξαν τὴν τσάντα μὲ τὰ ἱερὰ Λείψανα!... Τὴν 1η Δεκεμβρίου 1981, ἡ συγγενὴς ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ καὶ ἡ εὐλαβὴς ἀνεψιά της Νίκη Χατζάτογλου ἀπεφάσισε νὰ ἀφιερώση τὸν πολύτιμο θησαυρὸ στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ τῶν ῾Αγίων Κυπριανοῦ καὶ ᾿Ιουστίνης Φυλῆς ᾿Αττικῆς.

Τὸ Μοναστήρι εἶχε τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ ὑποδεχθῆ τὰ χαριτόβρυτα Λείψανα τοῦ νεοφανοῦς ῾Αγίου ᾿Ιωσὴφ τοῦ ἐν Καππαδοκίᾳ τὴν Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα τοῦ σωτηρίου ἔτους 1982 (11/24η ᾿Ιανουαρίου).

Η Νίκη Χατζάτογλου, ἡ δωρήτρια τῶν ἱερῶν Λειψάνων στὸ Μοναστήρι τοῦ ῾Αγίου Κυπριανοῦ, παρέλαβε αὐτὰ ἀπὸ τὴν θεία της, στὴν ὁποία τὰ εἶχε παραδώσει ἡ μητέρα τῆς θείας της, ᾿Ελισάβετ Γεωργιάδου-Χρήστου (καὶ γιαγιὰ τῆς Νίκης Χατζάτογλου), ἡ ὁποία τὰ ἐκληρονόμησε ἀπὸ τὴν μητέρα της (προ-γιαγιὰ τῆς Ν.Χ.). ῾Η προ-γιαγιὰ τῆς Νίκης Χατζάτογλου ἦταν ἐκείνη, ἡ ὁποία μὲ τὴν συννυφάδα της ἐμοιράσθησαν τὰ ἱερὰ Λείψανα τοῦ συγγενοῦς τους ῾Αγίου ᾿Ιωσὴφ μετὰ τὴν ἐκταφὴ καὶ τὴν μετακομιδή τους στὴν Καισάρεια.

δ. Θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ μετὰ τὰ Φῶτα τοῦ ἔτους 1984 (16/29η ᾿Ιανουαρίου) ἐτιμήθη ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωσὴφ γιὰ πρώτη φορὰ πανηγυρικὰ στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ τῶν ῾Αγίων Κυπριανοῦ καὶ ᾿Ιουστίνης Φυλῆς ᾿Αττικῆς. Τότε, τὰ χαριτόβρυτα Λείψανα τοῦ νεοφανοῦς ῾Αγίου ἐξετέθησαν εἰς προσκύνησιν καὶ διενεμήθη στοὺς εὐσεβεῖς ἕνα τετρασέλιδο φυλλάδιο, τὸ ὁποῖο περιεῖχε τὸ Συναξάριο τοῦ ῾Αγίου, τὰ ᾿Απολυτίκιά του καὶ δύο φωτογραφίες μὲ τὰ ἱερὰ Λείψανά του. Μία εὐσεβὴς πιστή, ἡ Γ.Φ., ἡ ὁποία εἶχε ἐκκλησιασθῆ τὴν ἡμέρα ἐκείνη στὸ Μοναστήρι, διηγήθηκε τὰ ἑξῆς θαυμαστά, τὰ ὁποῖα συνέβησαν εἰς αὐτὴν μετὰ τὴν προσκύνησι τοῦ ῾Αγίου:

«Τὸ φυλλάδιο μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὰ θαύματα τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωσὴφ ἐτοποθέτησα στὴν ἑταζέρα τοῦ καθιστικοῦ δωματίου μας. Κατὰ τὶς 10.00ʹ τὸ βράδυ, αὐθόρμητα πῆρα τὸ φυλλάδιο, προσκύνησα τὰ εἰκονιζόμενα ἱερὰ Λείψανα καὶ ἐπικαλέσθηκα τὴν χάρι τοῦ ῾Αγίου γιὰ τὴν ὑγεία μου. Μόλις ἔγινε αὐτό, ξεχύθηκε ἡ ἴδια ἐξαίσια εὐωδία ποὺ ὑπάρχει στὰ ἅγια Λείψανα ἀναμιγμένη μὲ λιβάνι!... ῞Ολο τὸ σπίτι εὐωδίαζε γιὰ μισὴ ὥρα καὶ ἦταν ἔντονη ἡ παρουσία τοῦ ῾Αγίου, χωρὶς νὰ Τὸν βλέπουμε ὅμως. Τὸ παράξενο εἶναι, ὅτι τὴν ἴδια στιγμὴ ἀρχισε νὰ κουδουνίζη ἕνα παιγνίδι μὲ τέσσερα ἀγγελάκια, ποὺ γυρίζουν καὶ κτυποῦν καμπανίτσες μόνον, ὅταν βάλης ἀπὸ κάτω τέσσερα ἀναμμένα κεριά!...

Κεριὰ ὅμως δὲ ὑπῆρχαν καὶ αὐτὰ κουδούνιζαν γιὰ μισὴ ὥρα συνέχεια καὶ σταμάτησαν ἀκριβῶς τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ σταμάτησε ἡ θεία εὐωδία!... Τὸ ἴδιο πάλι συνέβη, χωρὶς βέβαια νὰ κτυποῦν τὰ καμπανάκια, τὴν ἄλλην ἡμέρα. Βαστώντας τὸ ἴδιο φυλλάδιο σὰν φυλακτήριο μέσα στὸ πορτοφόλι μου, ταξίδευα πρὸς ῾Ομόνοια μὲ τὸν ᾿Ηλεκτρικό... ῏Ηταν 10 π. μ. καὶ σκεπτόμουν μὲ μεγάλη συγκίνησι τὴν μεγάλη τιμὴ ποὺ ἔκανε στὸ σπίτι μου μὲ τὴν ἐπίσκεψί του ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωσὴφ καὶ τὸν εὐχαριστοῦσα... ᾿Αμέσως ξεχύθηκε ἡ ἴδια θεία εὐωδία στὸ βαγόνι ποὺ καθόμουν!... ῞Ολοι ἀναρωτιόντουσαν μεταξύ τους: ῾῾Πῶς συμβαίνει νὰ μυρίζη λιβάνι, ἀφοῦ κανεὶς δὲν λιβάνισε καὶ ἀφοῦ οὔτε ἀπὸ ᾿Εκκλησία πέρασε τὸ τραῖνο;᾿᾿... Αὐτὸ κράτησε 15- 20ʹ λεπτὰ περίπου καὶ ὅλα τὰ ἀντικείμενα τῆς τσάντας μου εὐωδίαζαν σχεδὸν ὅλη τὴν ἡμέρα!...

Τὴν ἄλλην ἡμέρα, ἐνῶ σκεπτόμουν τὰ προηγούμενα συμβάντα, γέμισε τὸ σπίτι μὲ τὴν ἴδια εὐωδία, ἀλλὰ γιὰ λιγώτερο χρόνο πλέον...». ε. ῾Η Εἰκόνα τοῦ ῾Αγίου. ΚΑΤΑ τὸ σωτήριον ἔτος 1984, ὁπότε γιὰ πρώτη φορὰ τιμήθηκε ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωσὴφ στὸ Μοναστήρι τοῦ ῾Αγίου Κυπριανοῦ, εὐδόκησε ἡ θεία Φιλανθρωπία νὰ δοθῆ μία ζωντανὴ μαρτυρία τοῦ ῾Αγίου, προκειμένου νὰ ἁγιογραφηθῆ καὶ ἡ Εἰκόνα του. ῾Η ἴδια εὐσεβὴς πιστή, ἡ ὁποία εἶχε βιώσει τὰ συγκλονιστικὰ σημεῖα μὲ τὸ φυλλάδιο ποὺ περιεῖχε τὸ Συναξάρι τοῦ ῾Αγίου, προσευχήθηκε θερμὰ στὸν νεοφανῆ αὐτὸν δοῦλο τοῦ Θεοῦ. ῏Ηταν μεσάνυκτα τῆς πρώτης ἡμέρας μετὰ τὴν μνήμη τοῦ ῾Αγίου, 17/ 30 ᾿Ιανουαρίου 1984...

Ξαφνικά, ἐνῶ ἀκόμη προσευχόταν προτοῦ νὰ ἀποκοιμηθῆ, παρουσιάσθηκε ὁλοζώντανος ἐνώπιόν της ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωάννης ὁ Ρῶσος, τὸν ὁποῖο εἶχε σὲ μεγάλη εὐλάβεια ἡ οἰκογένειά της. ῾Ο ῞Αγιος ᾿Ιωάννης, ὁ ὁποῖος σημειωτέον ἀγωνίσθηκε τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς ἁγιότητος ἐπίσης στὴν Καππαδοκία, «παρουσίασε» στὴν γεμάτη δέος πιστὴ γυναῖκα τὸν ῞Αγιο ᾿Ιωσὴφ ὁλοζώντανο καὶ ἀστραφτερὸ σὰν ῎Αγγελο!... Οἱ δύο ῞Αγιοι ἐκ τῆς Καππαδοκίας ἐμφανίσθηκαν τρεῖς φορὲς ἀλληλοδιαδοχικά: πρῶτα ὁ ᾿Ιωάννης καὶ ὕστερα ὁ ᾿Ιωσήφ, ἐνῶ στὸ δωμάτιο ξεχύθηκε ἡ ἴδια ὑπέροχη εὐωδία τῶν προηγουμένων ἡμερῶν!... ῾Ο ῞Αγιος ᾿Ιωσὴφ ἦταν ἀκριβῶς ὅπως τὸν εἶχαν περιγράψει οἱ συγγενεῖς του: ὑψηλός, μὲ ἕνα ἔνδυμα σὰν ρᾶσο καὶ γιλέκο, μὲ τὸ θυμιατὸ στὸ δεξὶ χέρι καὶ ἕνα κομβοσχοίνι στὸ ἄλλο... Τὸ πρόσωπό του ἦταν ἀγγελικό!...

Τελικά, ἡ εὐσεβὴς αὐτὴ πιστή, μετὰ ἀπὸ διάφορες δοκιμασίες, κατώρθωσε κατὰ τὸ ἔτος 1989 νὰ ἑτοιμάση ἕνα πρῶτο σκίτσο τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωσήφ, βάσει τοῦ ὁράματος ποὺ εἶδε, προκειμένου νὰ ἁγιογραφηθῆ ἐν συνεχείᾳ ἡ Εἰκόνα του. ῾Η αἴσθησις ὅμως τῆς ἱερότητος τοῦ ἔργου αὐτοῦ καὶ τῆς εὐθύνης της ὠθοῦσαν αὐτὴν νὰ προσεύχεται μὲ συντριβὴ καὶ ταπείνωσι στὸν ῞Αγιο, ζητώντας νὰ ἐπιβεβαιωθοῦν καὶ μὲ ἄλλο τρόπο τὰ χαρακτηριστικά του, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχη καμμία σχετικὴ ἀμφιβολία. ῾Ο καιρὸς πέρασε... Καὶ ὁ ἱερὸς ᾿Ιωσὴφ «ἀπάντησε»: ἐμφανίσθηκε σὲ ἕνα πνευματικὸ τέκνο τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς ῾Αγίου Κυπριανοῦ... Τοῦ πιστοῦ αὐτοῦ ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωσὴφ εἶχε θεραπεύσει θαυματουργικὰ τὸν γυιὸ κατὰ τὸ ἔτος 1990... ῾Ο ῞Αγιος προέτρεψε τὸν εὐσεβῆ, ὁ ὁποῖος ἀγνοοῦσε βεβαίως τὰ περὶ τῆς Εἰκόνος: «Κοίταξέ με καλὰ τρεῖς φορές!... Νὰ δῆς πῶς εἶμαι, γιὰ νὰ τὸ πῆς στὸν Δεσπότη σου!...».

῾Ο εὐσεβὴς ἔσπευσε τὸ πρωῒ στὸ Μοναστήρι, διηγήθηκε τὸ ὅραμα καὶ περιέγραψε τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωσήφ: ἦσαν ἀκριβῶς τὰ ἴδια μὲ ἐκεῖνα τοῦ σκίτσου τῆς εὐσεβοῦς πιστῆς!... Θεραπεία ὀστεοχονδρίτιδος τοῦ ἰσχίου. ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ Μ.᾿Α., εἶμαι δημόσιος ὑπάλληλος καὶ κατοικῶ στὴν ᾿Αθήνα. Αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ περιγράψω ἐν ὀλίγοις τὴν δοκιμασία μου ἀπὸ τὸν Θεό. ᾿Απὸ τετραετίας ὑπάγομαι πνευματικῶς καὶ ἐκκλησιάζομαι στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ τῶν ῾Αγίων Κυπριανοῦ καὶ ᾿Ιουστίνης Φυλῆς ᾿Αττικῆς. Κατὰ τὴν 24η Φεβρουαρίου 1990, ὁ μεγαλύτερος γυιός μου παρουσίασε στὸ δεξιό του πόδι μία πάθησι, ποὺ ὀνομάζεται ὀστεοχονδρῖτις τοῦ ἰσχίου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀρχίση νὰ κουτσαίνη. ῾Η κατάστασίς του χειροτέρευε συνεχῶς, μέχρι ποὺ ἕνα πρωϊνὸ ἄρχισε πλέον νὰ σέρνεται μὲ τὰ χέρια του, μὴ μπορώντας νὰ χρησιμοποιήση καθόλου τὸ παραλυμένο πόδι του. Φυσικὰ ἐπήγαμε ἐξ ἀρχῆς σὲ πολλοὺς γιατροὺς καὶ νοσοκομεῖα, ἀλλὰ ἀκούγαμε μόνο γνῶμες: χρειάζεται ξεκούρασι, καὶ τὸ ἀριστερό του πόδι ἔχει πρόβλημα κ.ἄ., χωρὶς οὐσιαστικὰ ἀποτελέσματα.

῞Ενας ἐπιστήμων μάλιστα, ποὺ εἶχε ἔλθει ἀπὸ τὴν ᾿Αγγλία γιὰ λίγες ἡμέρες, μᾶς εἶπε πώς, ἐὰν δὲν πετύχαιναν οἱ πρακτικὲς θεραπεῖες, θὰ ἔπρεπε νὰ κόψουμε τὸ πόδι, τὸ ὁποῖο ὅμως ἔτσι θὰ κόνταινε, ἡ ἐπιτυχία δὲ τῆς ἐπεμβάσεως δὲν ἦταν βέβαιη καὶ ἀπαιτοῦσε χρόνο, χρήματα καὶ ὑπομονή. ᾿Αποφασίσαμε νὰ ἀκολουθήσουμε πρακτικὲς θεραπεῖες χωρὶς φάρμακα. Κατὰ τὴν συμβουλὴ τῶν γιατρῶν, μπήκαμε σὲ κλινική, ὅπου θὰ ἔπρεπε νὰ νοσηλευθῆ ὁ γυιός μου τοὐλάχιστον εἴκοσι (20) ἡμέρες. ᾿Επίσης ὁ γιατρὸς ἐτόνισε κάτι τὸ πολὺ δύσκολο γιὰ ἕνα τετράχρονο παιδί: θὰ ἔπρεπε νὰ κάθεται ἢσυχο σὲ πλήρη ἀκινησία!... Πέρασαν δώδεκα ἡμέρες στὴν κλινική. Στὸ διάστημα αὐτὸ προσευχόμουν θερμὰ στὸν Θεὸ νὰ μὲ βοηθήση καὶ ἐνισχύση, ἐνῶ τὸν εὐχαριστοῦσα γιὰ τὴν δοκιμασία ποὺ μοῦ ἔστειλε.

Τὸ βράδυ ἐπικοινώνησα τηλεφωνικῶς μὲ τὸν πνευματικό μου Πατέρα, ὁ ὁποῖος μοῦ συνέστησε νὰ προσευχηθῶ στὸν ῞Αγιο ᾿Ιωσὴφ τὸν νέο τὸν Καππαδόκη, τοῦ ὁποίου τὸ ἱερὸ Λείψανο εὑρίσκεται στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ τοῦ ῾Αγίου Κυπριανοῦ στὴν Φυλή. Τοῦ ἀπάντησα ὅτι ἤμουν ἀνάξιος καὶ ἀδύναμος γιὰ κάτι τέτοιο, γι᾿ αὐτὸ καὶ τοῦ ζήτησα νὰ προσευχηθῆ αὐτὸς στὸν ῞Αγιο γιὰ τὸ πρόβλημά μου. ᾿Εκεῖνος μοῦ ἀπάντησε: «πρέπει καὶ σὺ νὰ προσευχηθῆς»!... Μετὰ ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ τηλεφώνημα ἄρχισα νὰ προσεύχωμαι μὲ τὸ κομβοσχοίνι καὶ ἔνοιωσα μιὰ ἀναζωπύρωσι τῆς πίστεως καὶ ἐλπίδος μου, πῆρα θάρρος καὶ ἔφυγε ἡ ἀπελπισία. ᾿Επίσης ἔχρισα μὲ λαδάκι ἀπὸ τὸ ἀκοίμητο κανδήλι τοῦ ῾Αγίου, ποὺ μοῦ εἶχαν δώσει ἐνωρίτερα στὸ Μοναστήρι, τὸ πόδι τοῦ γιοῦ μου. Σταυρώθηκα μὲ τὸ λαδάκι καὶ ὁ ἴδιος. Κάποια στιγμή, περίπου γύρω στὶς 11 μ. μ., κι ἐνῶ προσευχόμουν διαρκῶς στὸν ῞Αγιο ᾿Ιωσὴφ μὲ πίστι καὶ θέρμη καὶ ἔφερα στὴν μνήμη μου τὸ σκήνωμα τοῦ ῾Αγίου, συνέβη ξαφνικὰ τὸ ἑξῆς: διαπέρασε ὁλόκληρο τὸ σῶμα μου μιὰ δυνατὴ ἀνατριχίλα κι ἕνας ψυχρὸς ἀέρας, σὰν κάποιος νὰ μὲ φύσηξε, κτύπησε τὸ πρόσωπό μου.

Τὴν ἴδια στιγμή, τὸ λαδάκι ποὺ ἦταν στὸ μέτωπό μου ἄρχισε νὰ μὲ καίη πάρα πολὺ ἔντονα. Αἰσθανόμουν ὁλοκάθαρα, σὰν νὰ μοῦ εἶχαν ἐπικολλήσει ἕνα ξύλινο σταυρουδάκι στὸ μέτωπο. Ταυτοχρόνως, ὁ γυιός μου ποὺ κοιμότανε μπροστά μου κινήθηκε ἀπότομα καὶ τέντωσε τὸ προβληματικό του πόδι... ῞Ενας θόρυβος ἀκούσθηκε, ὅπως ὅταν «σπᾶμε» τὰ δάκτυλά μας ποὺ εἶναι πιασμένα, ἀλλὰ πιὸ δυνατὸς καὶ βαρύς... Κατάλαβα ὅτι κάτι συνέβη... Μοῦ διέφυγε νὰ ἀναφέρω ὅτι ἡ πάθησις τοῦ γυιοῦ μου, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὴν παραλυσία, δὲν ἄφηνε τὸ πόδι νὰ κάνη ὅλες τὶς κινήσεις καὶ δὲν ἄνοιγε πρὸς τὰ ἐμπρός. Μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες ἔγιναν καινούργιες ἐξετάσεις καὶ οἱ γιατροὶ εἶπαν: «ἔχουμε ἐξέλιξι, ἀλλὰ εἶναι πολὺ γρήγορα, γιὰ νὰ μιλήσουμε συγκεκριμένα». Μετὰ ἀπὸ τὴν γνωμάτευσι αὐτὴ φύγαμε ἀπὸ τὴν κλινική, ἂν καὶ οἱ γιατροὶ εἶχαν ἐπίμονες ἀντιρρήσεις. ᾿Εγὼ ὅμως ἤξερα, ὅτι ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωσὴφ εἶχε κάνει καλὰ τὸ παιδί μου.

᾿Επήγαμε στὸ σπίτι καὶ μετὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες ἐπισκεφθήκαμε τὸν ἐξωτερικὸ γιατρό, ποὺ προηγουμένως παρακολουθοῦσε τὸ παιδί. ῾Η χαρά του δὲν περιγραφόταν. ῏Ηταν πολὺ αἰσιόδοξος γιὰ τὴν ἐπιτυχία αὐτή, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα εἶχε ἐπέμβη ὁ ῾Αγιος τοῦ Θεοῦ μας, ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωσήφ. Τώρα ὅλα εἶναι κατὰ Θεόν: ὁ γυιός μου Βασίλης εἶναι καλά, κάνει ὅλες τὶς κινήσεις, δὲν πονάει, περπατάει καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα καλυτερεύει. Καὶ ὅλα αὐτά, ἐνῶ ἀκόμη δὲν ἔχουν περάσει οἱ εἴκοσι ἡμέρες ποὺ μᾶς εἶχαν πεῖ, γιὰ νὰ μείνουμε στὸ νοσοκομεῖο... Ξέχασα νὰ γράψω καὶ τὸ ἑξῆς. ᾿Εκεῖνο τὸ βράδυ, ποὺ ἔγινε τὸ θαῦμα στὸν γυιό μου, ἐνωρίτερα κατὰ τὶς 7 μ. μ., συζητοῦσα μὲ μία κυρία Καθολική, στὸ διάδρομο τοῦ νοσοκομείου. Τὸ παιδί της εἶχε ἕνα μικρόβιο στὸ αἷμα καὶ ἦταν πολλὲς ἡμέρες στὸ νοσοκομεῖο. Τῆς μίλησα γιὰ τὸν ῞Αγιο ᾿Ιωσήφ, μετὰ ἐπήγαμε στὸ παιδί της καὶ τὸ ἔχρισα στὸ μέτωπο μὲ λαδάκι τοῦ ῾Αγίου. Τὴν ἄλλη ἡμέρα ἡ κυρία αὐτὴ μοῦ εἶπε ὅτι φεύγουν σήμερα, διότι τὸ παιδὶ ἦταν καλύτερα...

Θὰ καταλάβη ἆραγε ὅτι ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωσὴφ ἐθεράπευσε τὸ παδί της ποὺ ἦταν ἀρκετοὺς μῆνες στὴν κλινική; Σὲ εὐχαριστῶ ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ μου ᾿Ιωσήφ... Δημοσιεύθηκε στὸ περιοδ. «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθ. 236/Μάϊος-᾿Ιούνιος 1990, σελ. 179-180. (**) Διευκρίνισις: Στὸ ἀνωτέρω θαῦμα, ὅπως καὶ στὰ ἑπόμενα, γίνεται λόγος γιὰ ἱερὸ Λείψανο τοῦ ῾Οσίου ᾿Ιωσήφ, διότι ἡ ᾿Αδελφότης τῆς Μονῆς τοῦ ῾Αγίου Κυπριανοῦ, μετὰ ἀπὸ κάποιο «σημεῖο» τοῦ ῾Αγίου, «ἕνωσε» τὰ ἱερὰ Λείψανά του μὲ ἁγνὸ κερί, ὥστε νὰ ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα σὲ φυσικὸ μέγεθος καὶ ἔθεσε αὐτὸ σὲ μία εἰδικὴ Λάρνακα.

ζ. ᾿Απαλλαγὴ ἀπὸ ἐφιάλτες καὶ φοβίες ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ Δ.Δ. καὶ κατοικῶ στὴν Κόρινθο. Τὸν ᾿Ιανουάριο τοῦ 1993 εἶχα ἐφιάλτες νύκτα καὶ ἡμέρα, ὅτι θὰ πέθαινε τὸ παιδί μου. ῎Εβλεπα συνέχεια κηδεία στὸ σπίτι μου καὶ διάφορα ἐφιαλτικὰ ὄνειρα. Τὴν ἡμέρα εἶχα φοβίες φοβερὲς καὶ περίμενα ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ νὰ μοῦ φέρουν τὸ παιδὶ νεκρό. Αὐτὸ δὲν μοῦ εἶχε ξανασυμβῆ ποτὲ στὴν ζωή μου... Δύο ἡμέρες δὲν πῆγα στὴν δουλειά. Προσευχόμουν συνέχεια, ἀλλὰ ἡ κατάστασίς μου αὐτὴ συνεχιζόταν... Τὴν τρίτη ἡμέρα πῆρα στὰ χέρια μου τὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Φανερωμένης καὶ τὴν παρεκάλεσα ποῦ νὰ πάω, ποιόν ῞Αγιο νὰ παρακαλέσω, γιὰ νὰ γίνω καλὰ καὶ νὰ μὴν συμβῆ τίποτε κακὸ στὸ παιδί μου... Τὸ μεσημέρι, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, ἀποφασίζω νὰ ἔρθουμε στὸν ῞Αγιο Κυπριανό... 

Μέσα στὸ Ναὸ εἶδα τὸ Λείψανο τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωσὴφ ἐκ τῆς Καππαδοκίας καί, γνωρίζοντας ὅτι, ὅπου ὑπάρχει Λείψανο ῾Αγίου, γίνονται θαύματα, ἔτρεξα, τὸ ἀσπάσθηκα, ἐκάθισα δίπλα του καὶ προσευχήθηκα νὰ μὲ κάνη καλὰ καὶ νὰ μὴν πάθη κανένα κακὸ τὸ παιδί... ᾿Επίσης, τὸν παρεκάλεσα νὰ μοῦ δώση χαρά, ὡς ἀπόδειξι ὅτι εἰσακούσθηκε ἡ προσευχή μου... ῞Οταν βγήκαμε ἀπὸ τὸ Μοναστήρι, εἶχαν ἐξαφανισθῆ οἱ φοβίες καί, μέχρι νὰ φθάσουμε σπίτι, εἴχαμε ἀνέκφραστη χαρὰ μέσα μας... Εὐχαριστῶ τὸν Θεό, τὴν Παναγία καὶ τὸν ῞Αγιο ᾿Ιωσὴφ ποὺ μᾶς βοηθοῦν σὲ κάθε δύσκολη στιγμὴ τῆς ζωῆς μας. 12.8.1993 Δημοσιεύθηκε στὸ περιοδ. «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθ. 253-254/Μάρτιος-᾿Ιούνιος 1993, σελ. 138. η. «Τὸ ῾Ιερὸ Σκήνωμα λουζόταν στὸ φῶς!...» ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 14.2.1993 ἐκ. ἡμ., ὁ νεαρὸς προσκυνητὴς ᾿Ι.Β.Δ., ἀπὸ τὸν ῞Αγιο Παῦλο ᾿Αθηνῶν, μαθητὴς τῆς Βʹ Λυκείου, μᾶς διηγήθηκε τὸ ἑξῆς θαῦμα τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωσὴφ τοῦ νέου τοῦ Καππαδόκη.

῾Ο νεαρὸς ᾿Ι. ἀπὸ τοῦ ᾿Οκτωβρίου 1992 ἄρχισε νὰ ἔχη δυσκολίες, εἰδικῶς μέσα στὴν τάξι τοῦ σχολείου του: ἐνῶ ἦταν ἄριστος μαθητής, δὲν μποροῦσε νὰ ἀποδώση, «δενόταν» ἡ γλῶσσα του... Οἱ δυκολίες συνεχίζοντο καὶ στὸ σπίτι... ᾿Επειδὴ εἶναι πιστός, ἐξομολογεῖται καὶ μεταλαμβάνει τακτικώτατα, αὐτὴ ἡ κατάστασις τὸν παρεξένευσε καὶ ἀνησύχησε ἰδιαιτέρως... ῎Εκανε ὅμως ὑπομονὴ καὶ πολλὴ προσευχή... Πάντως, ἀπὸ διάφορες ἐνδείξεις, ἀντελήφθη ὅτι ἕνα γνωστό του πρόσωπο μέσα ἀπὸ τὸ σχολεῖο τοῦ ἔκανε μάγια, κινούμενο ἀπὸ φθόνο!... ῞Οταν δὲν πήγαινε σχολεῖο, ἰδίως στὴν περίοδο καταλήψεων, διακοπῶν κ.ἄ., αἰσθανόταν καλύτερα... Καὶ στὸ σπίτι ὅμως εἶχε πειρασμικὲς ἐνέργειες, ἰδίως τὸ βράδυ... ᾿Ενῶ λοιπὸν ὁ εὐσεβὴς ᾿Ι. ἔφερε τὸν σταυρὸν αὐτὸν τῆς δοκιμασίας, κάποια ἡμέρα ἐμφανίσθηκε ἐνώπιόν του παραδόξως μία Εἰκόνα: ὁ Παντοκράτωρ Κύριος καὶ πλάϊ του οἱ ῞Αγιοι Βασίλειος ὁ Μέγας, Χαράλαμπος ὁ ῾Ιερομάρτυς, Νικόδημος ὁ ῾Αγιορείτης καὶ ᾿Ιωσὴφ ὁ Καππαδόκης!... ῎Εσπευσε μὲ εὐλάβεια νὰ φτιάξη ἕνα Δίπτυχο ποὺ εἰκόνιζε τὸν Κύριό μας καὶ τοὺς ῾Αγίους, ὅπως ἀκριβῶς τοῦ εἶχαν ἐμφανισθῆ... Τὸ ἔφερε πάντοτε μαζί του – 11 – ὡς φυλακτὸ καὶ πράγματι εἶχε αἰσθανθῆ βοήθεια...

῞Ομως ὁ νεαρὸς ᾿Ι. ἀντιμετώπισε ἕνα δίλημμα: ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωσὴφ ὁ Καππαδόκης τοῦ ἦταν τελείως ἄγνωστος· ποῦ θὰ εὕρισκε Εἰκόνα Του;... Τότε ἔδωσε μία προσωρινή λύσι: στὸ φυλακτό του ἔθεσε μία εἰκονίτσα τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωσὴφ τοῦ Μνήστορος τῆς Θεοτόκου, ἀντὶ τοῦ Καππαδόκη... Τὴν Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα, 11η ᾿Ιανουαρίου 1993 ἐκ. ἡμ., στὴν ῾Ιερὰ Μονή μας κατὰ τὴν καθιερωμένη τάξι, ἑωρτάσαμε πανηγυρικῶς τὴν μνήμη τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωσὴφ τοῦ Καππαδόκη καὶ μεταφέραμε τὸ ῾Ιερὸ Σκήνωμά Του στὸν προσκυνηματικὸ Ναὸ τῆς Μονῆς, γιὰ νὰ δεχθῆ τὶς ἐκδηλώσεις εὐλαβείας τῶν πιστῶν. Κάτι ὅμως «παράξενο» συμβαίνει μὲ τὸν νεαρὸ ᾿Ι.: ἀκριβῶς ἐκείνη τὴν ἡμέρα διατελοῦσε σὲ κακὴ ψυχικὴ κατάστασι... Μετὰ τὴν Θ. Λειτουργία στὴν ᾿Αθήνα, αἰσθάνεται μία ἐσωτερικὴ παρόρμησι νὰ ἐπισκεφθῆ τὸ Μοναστήρι μας καὶ νὰ προσκυνήση τοὺς ῾Αγίους προστάτας μας, ὅπως ἄλλωστε τὸ εἶχε κάμει πολλὲς φορὲς στὸ παρελθόν, ἀπὸ τοῦ 1986, χωρὶς νὰ γνωρίζη τίποτε γιὰ τὸν νεοφανῆ ῞Αγιο ᾿Ιωσήφ. ῎Εφθασε στὴν Μονὴ τὸ μεσημέρι... Μόλις εἰσῆλθε στὸν Ναό, ξαφνιάσθηκε: ἕνα ὑπερκόσμιο φῶς ἔλαμπε ἐπάνω ἀπὸ ἕνα μεγάλο «κιβώτιο»!...

῾Η παρόρμησις ποὺ εἶχε αἰσθανθῆ γίνεται περισσότερο ἔντονη... Πλησιάζει σαστισμένος καὶ φοβισμένος... Μία ἀναρτημένη πινακίδα τὸν πληροφορεῖ ὅτι εἶναι ἡ Λάρνακα ποὺ περιέχει τὸ ῾Ιερὸ Λείψανο τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωσὴφ τοῦ Καππαδόκη!... Τὸ ῾Ιερὸ Σκήνωμα λουζόταν στὸ φῶς!... ῎Επεσε καὶ προσκύνησε μὲ φόβο, χαρὰ καὶ κατάνυξι... Καὶ ἀκριβῶς τὴν στιγμὴ ποὺ ἀσπαζόταν τὸν ῞Αγιο, ἔνοιωσε ἕνα «τράνταγμα»... Αὐτὸ ἦταν!... ᾿Αμέσως ἠρέμησε, ἐπανῆλθε ἡ ὑγεία καὶ ἡ χαρά!... Τὸν προμηθεύσαμε μὲ μία Εἰκονίτσα τοῦ ῾Αγίου, τὴν ὁποία τακτοποίησε στὸ Δίπτυχό του. Τὸ εὐλογημένο αὐτὸ φυλακτὸ τὸ ἔχει ἀνοικτὸ στὸ θρανίο του κατὰ τὴν ὥρα τοῦ μαθήματος καὶ λέγει τὸ «Πάτερ ἡμῶν»...

Δημοσιεύθηκε στὸ περιοδ. «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθ. 259/Μάρτιος-᾿Απρίλιος 1994, σελ. 225-226. Υμνογραφικὰ τοῦ ῾Οσίου ᾿Ιωσὴφ τοῦ νέου τοῦ ἐν Καππαδοκίᾳ Μνήμη: Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα ᾿Απολυτίκιον ῏Ηχος δʹ. Ταχὺ προκατάλαβε. Χριστῷ εὐηρέστησας, δι᾿ ἐναρέτου ζωῆς, καὶ γέγονας μέτοχος, ῾Αγίων ἐν οὐρανοῖς, τελέσας τὸν δρόμον σου· ὅθεν τῆς ἄνω δόξης, ᾿Ιωσὴφ ἀπολαύων, πρέσβευε δυσωποῦμεν, τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων, συγχώρησιν πταισμάτων ἡμῖν δωρήσασθαι. Κοντάκιον ῏Ηχος βʹ. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου. Ω῾ς θεαρέστως ἀνύσας τὸν βίον σου, τῆς τῶν ῾Αγίων μετέσχες λαμπρότητος, μεθ᾿ ὧν ᾿Ιωσὴφ καθικέτευε, πάσης φθορᾶς καὶ ἀνάγκης λυτρώσασθαι, τοὺς πόθῳ τελοῦντας τὴν μνήμην σου. Μεγαλυνάριον Χαίροις παναοίδιμε ᾿Ιωσήφ, ὁ ἀμέμπτῳ βίῳ, διαπρέψας ἐπὶ τῆς γῆς· χαίροις ὁ ἐν δόξῃ, ἰσότιμος ῾Αγίων, μεθ᾿ ὧν ἡμῖν ἐξαίτει, τὸ θεῖον ἔλεος.

᾿Εποιήθησαν ὑπὸ τοῦ ἀειμνήστου Μοναχοῦ Γερασίμου Μικραγιαννανίτου, ῾Υμνογράφου τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, ἐν ἔτει 1983. (*) Πηγαί: α) ῾Ο Βίος τοῦ ῾Οσίου ᾿Ιωσὴφ τοῦ νέου τοῦ ἐν Καππαδοκίᾳ (ΙΘʹ αἰ.), δημοσιεύθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ περιοδικὸ «῞Αγιος Κυπριανὸς» (ἀριθ. 170/Φεβρουάριος 1983, σελ. 168-169). β) Γιὰ δεύτερη φορά, ὁ Βίος αὐτὸς δημοσιεύθηκε στὸ ᾿Εκκλησιαστικὸν ᾿Εγκόλπιον ῾Ημερολόγιον τοῦ ἔτους 1989 (ἔκδοσις ῾Ιερᾶς Μονῆς ῾Αγίων Κυπριανοῦ καὶ ᾿Ιουστίνης Φυλῆς ᾿Αττικῆς), μὲ πρόσθετα ἱστορικὰ στοιχεῖα καὶ θαύματα τοῦ ῾Οσίου ᾿Ιωσήφ. *Εκ του ιστοτόπου της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.