Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019

ΣΥ ΕΦΟΝΕΥΣΑΣ ΚΑΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΑΣ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΝ ΣΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΝ!





''Τά χέρια σου στάζουν αἷμα'' 


{...} Διά νά διαβάλουν (σ.σ. ημετ. οι Οικουμενιστές) ὅσους διαφωνοῦν καί ὑποδεικνύουν τό πραγματικόν συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας διαρρέουν τόν χαρακτηρισμόν «καντιωτισμός» ἢ λοιδοροῦν αὐτούς ὡς «καθαρούς». Δέν ἀνέγνωσαν ποτέ τούς Προφήτας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν αὐστηρότεροι τοῦ μακαριστοῦ Φλωρίνης Καντιώτου; 


Δέν ἐφοίτησαν ποτέ εἰς τό κατηχητικόν, διά νά μάθουν ὅτι ὁ ἀσεβής Βασιλεύς Ἀχαάβ διά τῆς Ἰεζάβελ συνεκέντρωσε τούς πρεσβυτέρους καί τόν λαόν καί ἐφόνευσαν τόν Ναβουθαί, διά νά περιέλθη ἡ γῆ του εἰς τήν ἰδικήν του δικαιοδοσίαν. Μήπως δέν συνέβη τό ἴδιον εἰς Οὐκρανίαν; 


Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος διά τοῦ Σεβ. Γαλλίας συνεκέντρωσεν ἕνα ἑτερόκλητον πλῆθος πού «δολοφόνησε» τόν Κιέβου Ὀνούφριον, διά νά λάβη ὁ Κωνσταντινουπόλεως ὑπό τήν κατοχήν του τήν Ἐπαρχίαν τοῦ ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ του! 


Τί εἶπε τότε ὁ Προφήτης Ἠλίας, τόν «καλοπίασε»; «Σύ ἐφόνευσας καί ἐκληρονόμησας… ᾧ ἔλειξαν αἱ ὕες καί οἱ κύνες τό αἷμα Ναβουθαί, ἐκεῖ λείξουσιν οἱ κύνες τό αἷμα σου»! Δέν θά ἔλεγε σήμερα ὅτι, ὅπως ἐξεθρόνισες τόν ἀδελφόν σου, ὁμοίως καί ἐσύ θά ἐκθρονισθῆς; Ἦταν ἀκραῖος ὁ Προφήτης Ἠλίας; 


σοι συνεργάσθησαν μέ τόν ἀκροδεξιόν κ. Ποροσένκο τί εἶναι; Περιπαίζουν ἐμᾶς ὅσους στοιχούμεθα μέ τούς Προφήτας ὡς «καθαρούς», ἀλλά Ἐσεῖς, Πατριάρχα κ. Βαρθολομαῖε, ἔχετε τά χέρια σας βαμμένα μέ αἷμα! Ἐσεῖς καί ὁ Μητροπολίτης Γαλλίας καί ὅσοι ἄλλοι Ἱεράρχαι συνεργοῦν! 


Τό «αἷμα» τοῦ ἀδελφοῦ σας τοῦ Ὀνουφρίου «βοᾶ ἀπό τήν γῆν»! Τόν «ἐφονεύσατε» μεταξύ τοῦ Ναοῦ καί τοῦ Θυσιαστηρίου κατά τήν ψευδῆ κληρικολαϊκήν Σύνοδον, ἀκριβῶς ὡς ἐφόνευσαν οἱ Ἰουδαῖοι Ἀρχιερεῖς τόν Ζαχαρίαν υἱόν Βαραχίου! {...}



Όλο το άρθρο εδώ.


Αντώνιος Χαραλάμπης


ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΙΘ' ΜΕΡΟΣ)



Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. 

Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. 

Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε 

κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας 

ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. 

Φιλοξενούσε 

στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', 

δημοσίευε

 -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' 

και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', 

όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. 

Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε 

υπό την μορφή 

συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε

 μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. 

Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον 

στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, 

ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας 

και

μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά 

στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος




ΙΘ' Μέρος


Η ένοχος σπουδή υφ' ης, ως είδομεν εις τα προηγούμενα άρθρα, είχε καταληφθή ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών προς εφαρμογήν του νεωτερισμού της μεταβολής του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου, δεν επέτρεπεν εις αυτόν καμμίαν μεταβολήν, καμμίαν μελέτην, καμμίαν νεωτέραν σκέψιν! Αφού ο Οικουμενικός Πατριάρχης επιέσθη δι' όλης της δυνάμεως, ην διέθετε το πολλαχώς δεσπόζον αυτού υπουργείον των Εξωτερικών της Ελλάδος και οιονεί υποτελές, το Πατριαρχείον ετηλεγράφει και έγραφεν εις τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών, 


ότι εγκρίνει την από 10 Μαρτίου (Παλαιού Ημερολογίου) έναρξιν της μεταρρυθμίσεως, ούτως ώστε η 10 αύτη Μαρτίου να λογισθή ως 23η Μαρτίου και τούτο κατόπιν της τηλεγραφηθείσης αποφάσεως του Αρχιεπισκόπου, ότι  ''α φ ε ύ κ τ ω ς''  από της 10ης Μαρτίου θα εφαρμόση η Εκκλησία της Ελλάδος το νέον Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον, αφού λέγομεν είχεν εις χείρας του ο Αρχιεπίσκοπος την έγκρισιν ταύτην του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δεν επρόσεχεν εις ουδεμίαν πλέον αντίρρησιν. 


Ενόμισεν, ότι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και η Εκκλησία της Ελλάδος, αυταί μόναι αποτελούν την ΜΙΑΝ, ΑΓΙΑΝ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ και ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ. Τα άλλα Πατριαρχεία κατά τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών ήσαν ανάξια προσοχής. Και εξαπέλυσε την εγκύκλιόν του περί της από 10/23 Μαρτίου εφαρμογής του νέου Εκκλ. Ημερολογίου, ενώ το Πατριαρχείον Αλεξανδρείας εδημοσίευε την εξής γνωστοποίησιν προς πάντας, τους ευσεβείς χριστιανούς: 


ΔΗΛΩΣΙΣ  


Περί του Ημερολογίου των τε κινητών και των ακινήτων εορτών γνωστοποιείται πάσι τοις ευσεβέσι χριστιανοίς, ότι το έως τούδε κρατούν ημερολόγιον εν τη Αγιωτάτη Εκκλησία θα τηρηθή και εφεξής αμετάτρεπτον και αναλλοίωτον, εν άπαντι τω κλίματι του Αγιωτάτου Αποστολικού και Πατριαρχικού θρόνου Αλεξανδρείας, άχρις όπου Θεία χάριτι μεγάλη Τοπική ή Οικουμενική Σύνοδος οριστικώς αποφήνηται περί αυτού... 



Εν Αλεξανδρεία 


1η Μαρτίου 1924 


(Εκ των Πατριαρχικών Γραφείων) 


Ως είδομεν παρά την σοβαρωτάτην διάσπασιν, ήτις επήρχετο εις την ενότητα της όλης Εκκλησίας, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών είχεν ετοιμάσει από τις 1 Μαρτίου και είχεν εξαποστείλλει εις όλους τους Ιεράρχας εξ ονόματος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ην μόνος αυτός πλέον αντιπροσώπευε την υπ. αριθ. 430 της 1 Μαρτίου 1924 εγκύκλιον και είχε σπεύση να δημοσιεύση ταύτην εις την ''Εκκλησίαν'', (φύλλον 41 της 8 Μαρτίου 1924). Η εγκύκλιος αύτη γέμει ανακριβειών αποκρύπτουσα επιμελώς την μεγάλην διαίρεσιν, ήτις εγεννάτο μεταξύ της Εκκλησίας της Ελλάδος και των λοιπών Αυτοκεφάκων Εκκλησιών. 


Η εγκύκλιος άρχεται ως εξής: ''Η Ιερά σύνοδος της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος επανειλημμένως διασκεφθείσα περί του ζωηρώς απασχολούντος την Ελληνικήν κοινωνίαν ζητήματος του Ημερολογίου, εν τη συνεδρία της 27 Δεκεμβρίου 1923 απεφάσισεν, όπως προβή εις σχετικήν πρότασιν προς τον Οικουμενικόν Πατριάρχην και δι' αυτού προς τας λοιπάς αυτοκεφάλους Ορθοδόξους Εκκλησίας, συνυποδεικνύουσα άμα και τρόπον λύσεως του ζητήματος. 


Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ζ'  μετά της περί αυτόν Ιεράς Ενδημούσης Συνόδου της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, αποδεξάμενος την πρότασιν της Ιεράς Συνόδου και αναγνωρίσας την επείγουσαν ανάγκην της επιλύσεως του ζητήματος, προς πρόληψιν της περαιτέρω δεινής και επιζημιωτάτης ημερολογιακής συγχύσεως και ανωμαλίας, δι' επισήμου γράμματος από 28 Ιανουάρ. ανήγγειλεν προς την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος και διά τηλεγραφήματος από 24 Φεβρουαρίου επανέλαβεν, ότι οριστικώς απεφασίσθη, όπως κατά το Ιουλιανόν Ημερολόγιον, η 10η Μαρτίου 1924 ''λογισθή και ονομασθή και εορτασθή έως 23 Μαρτίου του ημετέρου ημερολογίου (ενταύθα παρατίθεται εκ του γράμματος του Πατριαρχείου τα αφορώντα το Πάσχα και τας μετ΄αυτού συνεδεμένας κινητάς εορτάς αίτινες θα φυλάττωσι την κατά το άχρι τούδε Πασχαλίου θέσιν των). 


Η Εκκλησία της Ελλάδος - εξακολουθεί η εγκύκλιος - συμφώνως τη αποφάσει της Ιεράς Συνόδου παρεδέχθη χάριν του Ορθοδόξου Ελληνικού Λαού την ρύθμισιν ταύτην του ζητήματος διά της απαραιτήτου καταστάσης διορθώσεως του Ιουλ. Ημερολογίου. Μετά τούτου, η εγκύκλιος εκθέτει διά μακρόν άνευ τινός λόγου, τα της Ιστορίας της διαφοράς των Ημερολογίων και τα της διατάξεως της Α' Οικουμενικής Συνόδου ζητούσα να παραστήση, τι επουσιώδες η αλλαγή χρονολογικού συστήματος και δεν αποτελεί δογματικόν θεσμόν μεθ΄ο η εγκύκλιος λέγει τα εξής: 


''Τα ορθόδοξα κράτη χάριν των διεθνών, πολιτικών, οικονομικών, εμπορικών και ποικίλων άλλων σχέσεων των λαών αυτών προς τους λοιπούς λαούς, μεθ' ων διατελούσιν εν επικοινωνία, ηναγκάσθησαν να αποδεχθώσι το νέον πολιτικόν Ημερολόγιον, ως προς τας ανωτέρω σχέσεις αλλ' ένεκα της μεταξύ αυτού και του Ορθοδόξου εορτολογίου διαφοράς των 13 ημερών, απερίγραπτος σύγχυσις παρήχθη και ανωμαλία, ου μόνον εν τω κοινωνικώ, αλλά και εν τω εκκλησιαστικώ βίω, εντεύθεν δε και βλάβη θρησκευτική και ηθική και κίνδυνος αποξενώσεως των ορθοδόξων λαών από της εκκλησίας. 


Επειδή δε το πολιτικόν ημερολόγιον οριστικώς επικρατήσαν εν ταις Πολιτείαις των Ορθοδόξων Λαών δεν ήτο δυνατόν να αρθή, αι εκκλησίαι αυτών δεν ηδύναντο να μείνωσι αδιάφοροι προς το ζήτημα τούτο, επιτακτική δε ανάγκη επέβαλε την διόρθωσιν του Ιουλιανού Ημερολογίου. Προς τούτο πλείσται διεξήχθησαν συζητήσεις και επιστημονικαί εγένοντο μελέται, απεδείχθη δε και ανωμολογήθη παρ' απάντων, ότι ουδέν απολύτως δογματικόν ή κανονικόν κώλυμα υπάρχει προς διόρθωσιν αυτού. 


Επειδή, όμως δεν κατέστη δυνατή, η ριζική διόρθωσις προς πρόληψιν της περαιτέρω συγχύσεως των ορθοδόξων λαών, απεφασίσθη η άρσις της διαφοράς των 13 ημερών, αποτελούσα την βάσιν της διορθώσεως του Ιουλιανού Ημερολογίου. Επετεύχθη δε αύτη, διά της αποφάσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως η κατά το Ιουλιανόν Ημερολόγιον 10 Μαρτίου του έτους τούτου λογισθή, ονομασθή και εορτασθή, ως 23 Μαρτίου''. 


Αφού δε μετά τούτο, η εγκύκλιος αναφέρει, πότε θα εορτασθεί το Πάσχα, η εορτή της Πεντηκοστής, η εορτή του Ευαγγελισμού, κ.λ.π. επιλέγει: 


''Άλλαι δε τινες λεπτομέρειαι  εν συνεννοήσει και μετά των λοιπών Εκκλησιών θα κανονισθώσιν υπό της Ιεράς Συνόδου της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, αυστηρώς μεν εχομένη των ιερών Παραδόσεων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, της σωτηρίας δε και προκοπής της επί το κρείττον του Ορθοδόξου Ελληνικού Λαού προμηθουμένης''. 


Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών διά της άνω εγκυκλίου του, ου μόνον απέκρυψεν από την Ιεραρχίαν τας σοβαρωτάτας αντιρρήσεις του Πατριάρχου Φωτίου και της αρνήσεως των λοιπών αυτοκεφάλων εκκλησιών, αλλ' αφήκε να εννοηθή, ότι όλαι είναι σύμφωνοι και μόνον λεπτομέρειαι τινες θα κανονισθώσιν εν συνεννοήσει μετά των λοιπών εκκλησιών!! Θα εκθέσωμε εις το επόμενον άρθρον λεπτομερέστερον, ποιας ανακριβείας περιέχει η ανωτέρω εγκύκλιος.

Συνεχίζεται 


Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 
''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',
που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 
την Παρασκευή 23 Μαρτίου 1928
έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.937, σελ. 1η. 
Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.


Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ



Πρίν από είκοσι περίπου χρόνια δίδασκα στο αμφιθέατρο της Σχολής μας, στους πρωτοετείς Φοιτητές. Από το ύψος της έδρας διέκρινα στα πρώτα έδρανα μία ομάδα φοιτητών και φοιτητριών, που δεν έδειχναν για ελλαδίτες. Στο τέλος του μαθήματος τους πλησίασα και τους ρώτησα για το τόπο της καταγωγής τους. Ένας από αυτούς, που, όπως έδειχαν τα πράγματα, κατείχε καλύτερα την ελληνική γλώσσα, μου απάντησε: «Είμαστε Ρωμιοί από τη Μέση Ανατολή» (Λίβανο, Συρία, Παλαιστίνη κ.τ.λ). 


Αιφνιδιάσθηκα, το ομολογώ, με την απάντηση αυτή, που δεν την ανέμενα. «Έτσι, προχώρησα σε μία δεύτερη ερώτηση: «Γιατί είσθε Ρωμηοί»; Και τότε ήλθε η ακόμη πιο αιφνιδιαστική απάντηση «Επειδή ο αυτοκράτορας μας ήταν στην Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη και ο πρώτος Ορθόδοξος Πατριάρχης μας είναι ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης»!


Τότε συνειδητοποιήσα, ότι υπάρχουν ακόμη Ορθόδοξοι στη Μέση Ανατολή, που έχουν συνείδηση της ταυτότητας και της ιστορίας τους, σ’ αντίθεση με πολλούς από εμάς τους Νεοέλληνες, που [επηρεασμένοι από την προπαγανδιστική συνθηματολογία των Ευρωπαίων, κυρίως από 18/19 αιώνα], έχουμε τελείως αποξενωθεί από τις έννοιες αυτές, [στην ακατανίκητη μανία μας τα ταυτισθούμε με την (Δυτική) Ευρώπη (=εξευρωπαισμός)]. 


Αυτά τα έχει αναλύσει με ισχυρή τεκμηρίωση ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης, επιφανής ορθόδοξος δογματολόγος, αλλά και ιστορικός(†2001), τα διδάσκω δε και εγώ (στις παραδόσεις και διαλέξεις μου). Διότι μελετώντας τις πηγές, που εξαντλητικά ερεύνησε εκείνος, διεπίστωσα την τερατώδη πλαστογράφηση της μέσης περιόδου της ιστορίας μας, με κορύφωση την καθιέρωση (1562) από την δυτική επιστήμη του ανύπαρκτου (ως κρατικού) ονόματος ΒΥΖΑΝΤΙΟ [και την δουλοπρεπή εκ μέρους μας αποδοχής και χρήση του]. 


Η αυτοκρατορία, μέσα στην οποία ζήσαμε και συναναπτυχθήκαμε οι Ορθόδοξοι πολίτες της είχε άλλο όνομα και η ενότητά της είχε άλλα θεμέλια από εκείνα που αναζήτησαν στους τελευταίους αιώνες για τον εαυτό τους οι κρατικοεθνικές ενότητες, που προέκυψαν μέσα από τις νεώτερες ιστορικοπολιτικές εξελίξεις. Γι’ αυτά τα θέματα θα γίνει λόγος στις σελίδες, που ακολουθούν, με μοναδική επιδίωξη να συνειδητοποιηθούν πραγματικότητες, που περνούν απαρατήρητες σήμερα, και να κατανοηθούν οι ενωτικοί σύνδεσμοι όλων των Ορθοδόξων πολιτών της κοινής μας – κάποτε- Αυτοκρατορίας, για την διακράτηση τους, μέσα σε καθαρά πνευματικό πλαίσιο, στην εποχή μας.


Διότι ουδέποτε απειλήθηκε περισσότερο η Ορθοδοξία (των Αποστόλων και όλων των Αγίων μας ) απ’ όσο στην εποχή της παγκοσμιοποιήσεως (NEW AGE) και του στρατιωτικοπολιτικού βραχίονα της επιβολής και επεκτάσεως της, της Νέας Τάξης πραγμάτων, με την επιδιωκόμενη και βαθμιαία πραγματοποιούμενη , ισοπεδωτική- ολιστική συγχώνευση των πάντων και τον γενικό εκδυτικισμό, με ότι αυτός συνεπάγεται για τον κοινό ορθόδοξο πολιτισμό μας.


Ευχαριστώ το παλαίφατο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και ιδιαίτερα τον Μακαριώτατο και Θειότατο Πατριάρχη του κ.κ. Θεόφιλο για την ευκαιρία, που μου έδωσε, να απευθυνθώ με την γλώσσα της αγάπης και ειλικρίνειας στους αδελφούς Ορθοδόξους της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, που με τις απαντήσεις των παλαιών εκείνων φοιτητών μου όχι μόνο μου απεκάλυψαν την σωζόμενη ρωμαική συνείδηση τους, αλλά και με βοήθησαν να επανακαλύψ, με την χάρη του Θεού, την συνεχιζόμενη ορθόδοξη ταυτότητα και ενότητα μας.



Πηγή: Εκκλησιαστικόν Περιοδικόν Σύγγραμμα: ''Νέα Σιών''
Έκδοσις Ιερού κοινού του Παναγίου Τάφου


Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος  Δ. Μεταλληνός

Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Παναπιστημίου Αθηνών

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΙΗ' ΜΕΡΟΣ)




Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. 

Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. 

Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε 

κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας 

ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. 

Φιλοξενούσε 

στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', 

δημοσίευε

 -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' 

και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', 

όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. 

Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε 

υπό την μορφή 

συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε

 μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. 

Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον 

στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, 

ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας 

και

μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά 

στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος




ΙΗ' Μέρος


Η δημοσιευθείσα, διά του χθεσινού ημών άρθρου, Συνοδική απόφασις των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας και μόνον αυτή θα έπρεπε να σταματήση την αχαλίνωτον και ανεξήγητον ορμήν της Μητροπόλεως Αθηνών, εις το να καταστήση γεγονός τετελεσμένον τον νεωτερισμόν του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου. Διότι η απόφασις αύτη είναι ράπισμα βαθύτατον κατά της ακρίτου, αντορθοδόξου και εντελώς αδικαιολογήτου επινοίας και αποφάσεως του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, να αφομοιώση το Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον προς το Πολιτικόν. 


Αλλά είναι ράπισμα και κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίον λησμονήσαν την ιστορίαν του και τας παραδόσεις του, υπέκυψεν εις την πίεσιν της Ελληνικής Εκκλησίας,  ασκηθείσαν και διά του υπουργείου των Εξωτερικών. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Φώτιος και η περί αυτόν Σύνοδος είναι καυστικώτατος διά το τόλμημα της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μας αποκαλύπτει η Συνοδική αύτη απόφασις των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας και τούτο: 


ότι πολύ προ της εφαρμογής του εκκλησιαστικού ημερολογίου, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ενώ εγνώριζε και την επίμονον άρνησιν του Πατριάρχου Φωτίου εις το να συγκατατεθή εις την μεταβολήν και δη εις την έναρξιν της εφαρμογής του εκκλ. ημερολογίου από της 10ης Μαρτίου, ήτοι από τις 23 Μαρτίου κατά το πολιτικόν ημερολόγιον. 


Ενώ εγνώριζεν, ότι εις τον Οικουμενικόν Πατριάρχην συνιστώντα την από 10 Μαρτίου έναρξιν του εκκλ. ημερολογίου απήντησεν ο Φώτιος και διά του τηλεγραφήματός του της 15/28 Ιανουαρίου 1924 και διά της τελευταίας Συνοδικής αποφάσεως, εμμένως εις τα ''προδεδογμένα'' και αποκρούων την μεταρρύθμισιν συμφώνως και προς τα γράμματα των Εκκλησιών Ρουμανίας και Σερβίας. 


Ενώ εγνώριζε την άρνησιν και του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Δαμιανού. Ενώ προσθέτως εγνώριζε και την εκφρασθείσαν επιθυμίαν και ευχήν αυτού του Οικουμενικού Πατριάρχου, όπως  κ ο ι ν ή  α π ο φ ά σ ε ι  όλων των Εκκλησιών αρχίσει η εφαρμογή από τις 10 (23) Μαρτίου, ενώ λέγομεν εγνώριζε τούτο, μας αποκαλύπτει η Συνοδική απόφασις του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος είχεν ανακοινώσει  ΩΣ ΑΠΟΦΑΣΙΝ αυτής, ότι ''αφεύκτως από της δεκάτης του μηνός Μαρτίου θα προβή εις προσαρμογήν και του εορτολογίου προς το Πολιτικόν ημερολόγιον''.  


Εν τινι δικαιώματι και με ποιον κύρος, παρά την γενικήν άρνησιν όλων των άλλων Εκκλησιών υψώνει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών το ανάστημα αυτού, ανάστημα υποβασταζόμενον υπό μιας Επαναστάσεως αιμοσταγούς και εξαπολύει  δ ε σ π ο τ ι κ ώ τ α τ α  ΑΠΟΦΑΣΙΝ αυτού, ότι ''ΑΦΕΥΚΤΩΣ'' θα προβή από 10 Μαρτίου εις την μεταβολήν; Αλλά και με ποιαν άδειαν της Ιεραρχίας, αφού, ως είδομεν η τελευταία αυτής απόφασις της 27 Δεκεμβρίου 1923 καίπερ υπό την πίεσιν της Επαναστάσεως ληφθείσα και μειονοφηφίαν έχει πολλών Ιεραρχών και η πλειοψηφία αυτής εξήρτησε την εφαρμογήν του νέου Εκκλ. Ημερολογίου από την ''σ υ ν ε ν ν ό η σ ι ν  μ ε θ'  ό λ ω ν  τ ω ν  Ε κ κ λ η σ ι ώ ν  ι δ ί α  δ ε  τ ο υ  Ο ι κ ο υ μ ε ν ι κ ο ύ  Π α τ ρ ι α ρ χ ε ί ο υ''. 


Αλλ' η Συνοδική απόφασις των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας, απόφασις του μεγάλου Φωτίου, παραττάσει και τα ακλόνητα εκείνα επιχειρήματα και αντλούμενα από την βαθείαν πίστιν προς τας παραδόσεις της Εκκλησίας και από την υγιά αντίληψιν του κινδύνου της όλης Εκκλησιαστικής ενότητος. Διότι λέγει ο Φώτιος, ότι η εσπευσμένη και παράδοξος απόφασις της Εκκλησίας της Ελλάδος. 


1). Διαταράσσει την εν τη Εκκλησία ειρήνην. 


2). Κατ' ουδέν είναι ωφέλιμος. 


3). Μονομερώς ληφθείσα δεν συμβιβάζεται προς την Εκκλησιαστικήν ευταξίαν και τον οφειλόμενον σεβασμόν προς τας Εκκλησιαστικάς παραδόσεις. 


4). Ουδεμία άλλη αυτοκέφαλος Εκκλησία εθεώρησεν επείγουσαν την μεταβολήν. 


5). Ουδεμία απολύτως υφίσταται, όχι ''αδήριτος'', αλλ' ουδ' απλή ανάγκη της προσαρμογής του Εκκλησιαστικού προς το πολιτικόν ημερολόγιον. 


6). Ουδείς ουδέ ο ελάχιστος υφίστατο κίνδυνος διά το ορθόδοξον πλήρωμα. 


7). Ότι ουδεμία έκκλησις ανέχεται μονομερή του Ημερολογιακού ζητήματος λύσιν. Αλλά ταύτα πάντα η Αρχιεπισκοπή Αθηνών προωθουμένη από το νεωτεριστικόν πνεύμα της εθεώρει ίσως ανόητα και οπισθοδρομικά. Εβιάζετο να συγχρονίση και την Εκκλησίαν της Ελλάδος προς τας νεωτέρας κοσμοπολιτικάς ιδέας του Προτεσταντισμού και κλείσασα ώτα και οφθαλμούς έσπευδε προς το υπουργείον των Εξωτερικών, ίνα διά της Κρατικής επιρροής επιβάλη τ ο  τ ε τ ε λ ε σ μ έ ν ο ν  γ ε γ ο ν ό ς  της μεταβολής του εκκλ. ημερολογίου. 


Αποβαλούσα από των ώμων της την διαρκή Ιεράν Σύνοδον, ην διέλυσε διά του Πλαστηρικού διατάγματος και κατακτήσασα το δικαίωμα να αντιπροσωπεύση αυτή μόνη την όλην Ιεραρχίαν, ην διά τίνας μόνον ημέρας του έτους συνεκάλεσε, έμεινε κυρίαρχος διά να απεμπολήση τα δικαιώματα της Εκκλησίας και να δημιουργήση σχίσμα της Εκκλησίας της Ελλάδος προς τας λοιπάς ορθοδόξους εκκλησίας, διαρέση δε και τον ορθόδοξον ελληνικόν Λαόν εις δύο εκκλησιαστικά στρατόπεδα. 


Αντί να σταματήση προ της επιβλητικής φωνής του Φωτίου και προ της αρνήσεως όλων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών ή τουλάχιστον συγκαλέση εκ νέου την Ιεραρχίαν και ανακοινώση αυτή τας σοβαρωτάτας αντιρρήσεις των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών και την επιμονήν αυτών εις την μη μεταρρύθμισιν, εθεώρησε σκοπιμώτερον να αποκρύψη ταύτας, προβαλών μόνον αοριστολογίας τινάς τον Δεκέμβριον 1923 και ύψωσε την σημαίαν της Εκκλησιαστικής ανταρσίας, 


σύμμαχον έχων τον υπουργόν των Εξωτερικών, διά του οποίου είχε κατορθωθεί να άρη όλους τους δισταγμούς του και ο Οικουμενικός Πατριάρχης, όστις και πριν ακόμη του τελευταίου τηλεγραφήματος του Υπουργείου των Εξωτερικών, όπερ προεκάλεσεν, ως είδομεν, το προς το υπουργείον τούτο έγγραφον του Αρχιεπισκόπου της 4 Μαρτίου, ετηλεγράφει προς τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών την 25 Φεβρουαρίου, ότι: 


''Συνοδική απόφασις ενεκρίθη σήμερον οριστικώς προσαρμογή εορτολογίου και πολιτικού Ημερολογίου από 10 προσεχούς Μαρτίου''. 


Αλλά και το τηλεγράφημα τούτο του Οικουμενικού Πατριάρχου άφηνε πολλάς αμφιβολίας νέας μετατροπής και διά τούτο ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών εκτύπησε τελευταίον την θύραν του υπουργείου των Εξωτερικών. Η απόφασις ήδη είχε ληφθή. Η ανταρσία της Εκκλησίας της Ελλάδος εκηρύχθη, είχεν ετοιμαστεί από της 1 Μαρτίου και είχεν έκτοτε δημοσιευθή και αποσταλή η περί της αποφασισθείσης μεταβολής. 


Εγκύκλιος ''προς τους Ιεράρχας της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος'' εκ μέρους της ''Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος'', ήτις Σύνοδος ην, ως γνωστόν, αυτός ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, όστις και μόνος υπέγραψε την εγκύκλιον ταύτην. Την δε 3ην Μαρτίου 1924, δηλαδή μίαν ημέραν προ του αποσταλέντος εις το υπουργείον των Εξωτερικών εγγράφου του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, απηύθυνεν ούτος προς το υπουργείον των Εκκλησιαστικών ιδιαίτερον έγγραφον, διά του οποίου ''διαπέμπει εγκύκλιον προς Ιεράρχας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας και παρακαλεί αποστείλη ταύτην εις Διοικητάς διά τους των Νέων Χωρών Ιεράρχας''. 


Θα πραγματευθώμεν εις το επόμενον άρθρον, τα της Εγκυκλίου ταύτης προς τους Ιεράρχας, ήτις αποτελεί την τελευταίαν φάσιν του Εκκλησιαστικού πραξικοπήματος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.


Συνεχίζεται 



Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 
''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',
που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 
την Πέμπτη 22 Μαρτίου 1928
έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.936, σελ. 1η. 
Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.

ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΜΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ




Ὤ Φῶς ἱλαρόν,
ὤ χαιρέτισμα ἀρχαγγελικό,
ἄραγε ὁ Θεός σέ στέλνει
μονάχα σέ μᾶς
γιά νά μᾶς φέρεις τήν ἐλπίδα του
καί τόν χαιρετισμό
τῆς ἀγάπης του..;


χουμε στό σπίτι μας ἕνα μικρό δωμάτιο μ’ ἕνα εἰκονοστάσι, πού βρίσκεται πρός τή μιά γωνιά του. Ἀπάνω στό εἰκονοστάσι εἶναι βαλμένο, στή μέση, ἕνα παλιό μεγάλο Εὐαγγέλιο μέ ἀσημωμένες τάβλες, ἕνας ἀρχαῖος σκαλιστός σταυρός, ἕνα μικρό κουτάκι μέ ἅγιο λείψανο, ἕνα ἀσημένο χέρι, μεγάλο ὅσο εἶναι τό φυσικό χέρι, πού ἔχει μέσα ἅγιο λείψανο τῆς ἁγίας Παρασκευῆς, καί κάμποσα εἰκονίσματα, πού ἀνάμεσά τους εἶναι μία μεγάλη εἰκόνα τῆς ἁγίας Παρασκευῆς, παλιά κι ἀσημωμένη ἀπό τέμπλο.


λα αὐτά ἤτανε τῆς οἰκογενειακῆς ἐκκλησιᾶς μας, καί τά πήραμε μαζί μας τόν καιρό πού φύγαμε ἀπό τή Μικρά Ἀσία, καταδιωγμένοι ἀπό τόν Τοῦρκο, μαζί μέ λίγα ἐκκλησιαστικά βιβλία. Ἀντί νά πάρουμε ἄλλα πράγματα, πού θά ἤτανε πιό χρήσιμα σέ μᾶς, κατά τή γνώμη τοῦ κόσμου, προτιμήσαμε νά πάρουμε αὐτά τά ἁγιασμένα πράγματα. Περάσαμε στή Μυτιλήνη, πού εἶναι κοντά στό μέρος πού γεννηθήκαμε, ἀντίκρυ στή μεγάλη στεριά τῆς Ἀνατολῆς.


Τό καντήλι καίει μέρα-νύχτα ἀκοίμητο, μπροστά σ’ αὐτό τό εἰκονοστάσι. Τό δωμάτιο μοσκοβολᾶ κερί καί λιβάνι. Ἐκεῖ εἶναι τό καταφύγιό μας στίς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς μας, ἐκεῖ λέμε καί τίς εὐχαριστίες μας στόν Θεό γιά ὅ,τι καλό μας στέλνει. Ἐκεῖ λέμε τόν ἑσπερινό καί τόν ὄρθρο, ὅποτε τύχει νά μήν πᾶμε στήν ἐκκλησία, τίς παρακλήσεις, τίς δοξολογίες. ἐκεῖ γίνουνται οἱ ἁγιασμοί καί τά εὐχέλαια, ἀπό ἁγιαμένους παπάδες καί καλογήρους. Ἡ ψυχή μας κι ἡ καρδιά μας, βρίσκονται ἐκεῖ. Ἔχουμε τά Μηναῖα, τό Πεντηκοστάριο, τήν Παρακλητική, τό Τριώδιο, τό Ὡρολόγιο, τό Ἁγιασματάρι, κλπ… Ἐκεῖνο τό θαλάμι εἶναι ἡ κάτ’ οἶκον ἐκκλησία μας.


πό τά δεξιά βρίσκεται ἕνα παραθύρι, δίπλα στή βορεινή γωνιά. Ἀπ’ ἐκεῖνο τό παραθύρι, πού εἶναι βορεινό, δέν μπαίνει ὁλότελα ὁ ἥλιος ὅλον τόν χειμώνα. Μονάχα κατά τήν ἀρχή τοῦ καλοκαιριοῦ ἀρχίζουν καί τρυπώνουν λοξά χρυσές ἀχτίνες ἀπό τόν ἥλιο, τήν ὥρα πού βασιλεύει. Τρυπώνει δειλά-δειλά, αὐτό τό φῶς, τό «Φῶς ἱλαρόν», ὅπως τό λέγω, καί κάνει μιά στενή λουρίδα ὄρθια, χρυσαφένια, δίπλα στή βορεινή γωνιά, ἀριστερά ἀπό τό εἰκονοστάσι.


Φανερώνεται τίς πρῶτες μέρες τοῦ Ἰουνίου, καί χάνεται τίς πρῶτες μέρες τοῦ Αὐγούστου. Τό ἁγιασμένο πυροτέχνημα στήν ἀρχή βαστᾶ λίγες στιγμές κ’ ὕστερα ἀποτραβιέται. Κατά τήν ἀρχή Ἰουλίου στέκεται ἴσαμε μιά ὥρα. Καί στίς τελευταῖες μέρες του βαστᾶ πάλι λίγες στιγμές, ὡς πού χάνεται, καί δέν ξαναφαίνεται πιά. Αὐτό εἶναι τό «Φῶς ἱλαρόν». Ἀπό μικρό παιδί τό ‘βλεπα τό βράδυ πού βασίλευε ὁ ἥλιος, ἐξωτικό, χρυσοκκόκινο, νά χρυσώνει τά σπίτια, τά μικρά τα βουνά, τά βράχια, τά πανιά τῶν καραβιῶν, σάν νά ἤτανε χρυσοκαπνισμένα. Τό θέαμα ἤτανε πανηγυρικό, κ’ ἔπεφτα σέ ἔκσταση, σάν νά ἐρχότανε ἐκεῖνο τό φώς ἀπό ἕναν ἄλλον κόσμο, ἀπό τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν, κατά κεῖ πού βασιλεύει ὁ ἥλιος.


Πόσο ποιητικά ἐκφράζει ὁ λαός μας τή μεγαλοπρέπεια πού ἔχει ἐκείνη ἡ ἱερή ὥρα, λέγοντας πώς ὁ ἥλιος «βασιλεύει». Ἀληθινά, ποιός βασιλιάς ντύθηκε ποτέ μέ τέτοια πορφύρα; Θά ’λέγε κανένας πώς δέν εἶναι ὁ ἥλιος αὐτός ὁ βασιλέας, ἀλλά ὁ Χριστός, ὁ βασιλεύς τῶν βασιλευόντων. Ἔχω τήν ἰδέα μάλιστα πώς ὁ εὐλαβής λαός μας, λέγοντας «ὁ ἥλιος ἐβασίλεψε», ἐπῆρε τά λόγια, γυρίζοντάς τα, ἀπό τό «Προκείμενον» πού λέγει ὁ ψάλτης τό Σαββατόβραδο στόν ἑσπερινό: «ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο» ἴσα-ἴσα τήν ἴδια ὥρα πού βασιλεύει ὁ ἥλιος. Ἐκείνη τήν ὥρα τό χρυσορρόδινο φῶς μπαίνει ἀπό τό παράθυρο τῆς ἐκκλησίας, πού εἶναι κατά τό δυτικό μέρος, καί χτυπᾶ ἀπάνω στό σκαλιστό τέμπλο, κάνοντάς το νά λαμποκοπᾶ σάν «χρυσοπλοκώτατος πύργος».


Λίγο πρίν τό «Προκείμενον» λέγει ὁ ψάλτης, ἤ κανένας καλόγερος, ἤ κανένανς ταπεινός ἀναγνώστης τό «Φῶς ἱλαρόν», ἐκεῖνον τόν θεσπέσιον ἑσπερινόν ὕμνον. Ἔχω γράψει πολλές φορές γι’ αὐτή τήν ἁγιασμένη καί κατανυστική ὥρα: Σ’ ἕνα τέτοιο γράψιμό μου λέγω τά παρακάτω: «Πρός τό βράδυ, ἕνα χρυσαφένιο γλυκό φῶς μπαίνει μέσα στόν ἁγιασμένο πύργο τῆς ἐκκλησιᾶς (στόν τροῦλλο), σάν νά τόν γεμίζει μέ θυμίαμα. Τούτη τήν ἱερή ὥρα βουΐζει ὁ τελευταῖος φτερωτός προσκυνητής, ἕνας ἀθῶος καντηλοσβήστης… 


πό κάτω, τήν ἴδια ὥρα, λέγει ὁ καλογέρας μέ φωνή ἥσυχή τό «Φῶς ἱλαρόν», ἐνῶ ὁ ἥλιος βασιλεύει, καί τελειώνει ἡ μέρα: «Φῶς ἱλαρόν ἁγίας δόξης ἀθανάτου Πατρός, οὐρανίου, ἁγίου, μάκαρος, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλθόντες ἐπί τήν ἡλίου δύσιν, ἰδόντες φῶς ἑσπερινόν, ὑμνοῦμεν Πατέρα, Υἱόν καί ἅγιον Πνεῦμα, Θεόν. Ἄξιόν Σε ἐν πᾶσι καιροῖς ὑμνεῖσθαι φωναῖς αἰσίαις, Υἱέ Θεοῦ, ζωήν ὁ διδούς. Διό ὁ κόσμος Σέ δοξάζει».


Δάκρυα ἔρχουνται στά μάτια τοῦ ἀνθρώπου, ἀκούγοντας αὐτά τ’ ἀρχαία λόγια, πού εἶναι ἁπλά καί αἰώνια σάν τό βασίλεμα τοῦ ἥλιου. Τό βιβλίο πού’ ναι ἀκουμπισμένο ἀπάνω στ’ ἀναλόγι, γράφει πώς εἶναι «ποίημα Ἀθηνογένους τοῦ Μάρτυρος». Παμπάλαιος ὕμνος, πού τόν λένε κάθε βράδυ, σάν τελειώνει ἡ μέρα, ἀπό δυό χιλιάδες χρόνια ἴσαμε σήμερα, ἁπλοί ἄνθρωποι πού βαστᾶνε ἀπό τούς ἀρχαίους Ἕλληνες, σάν καί τοῦτον τόν Ἁγιονορίτη καλογερά, πού εἶναι καί στό πρόσωπο σάν τούς παλαιούς». Ἀλλά καί τούτη τήν ὥρα πού γράφω, λάμπει ἀπάνω στόν τοῖχο, κοντά στό εἰκονοστάσι μέ τά ἀγαπημένα εἰκονίσματα πού γλύτωσα ἀπό τούς ἀλλόθρησκους καί πού τά προσκυνοῦσαν οἱ πρόγονοί μου.


Πόσο χαίρουμε σάν τό βλέπω νά μπαίνει μέσα στό καταφύγιό μου! Ἡ χαρά πού νιώθω εἶναι μιά κρυφή χαρά, πού τή φυλάγω στήν καδιά μου, σάν ἕνα φῶς ἀνέσπερο, πού θά τήν ζεσταίνει τόν χειμώνα. Αὐτό τό ὑπερκόσμιο φῶς εἶναι μιά ἐλπίδα πού ἔρχεται «ἐξ ἑτοίμου κατοικητηρίου τοῦ Κυρίου», εἶναι μιά θεϊκή ἐπίσκεψη πού μοῦ δίνει παρηγοριά. Κάθε βράδυ τό περιμένω μέ ἀγάπη. Δέν πηγαίνω πουθενά γιά νά μήν χάσω τήν ἱερή αὐτή ἐπίσκεψη. Χαίρομαι πού κρατᾶ πολλή ὥρα ἡ παρουσία του καί παρακαλῶ ν’ ἀργήσει νά φύγει. Μόλις ἀρχίζει καί φεγγίζει μυστικά λέγω: «Καλῶς το! Καλῶς ἦρθες πάλι στό φτωχικό μας. 


Κάθε βράδυ μέ χαρά σέ περιμένουμε, καί σάν φεύγεις, μέ ἐλπίδα σέ προσμένουμε νά ’ρθεῖς τό ἄλλο βράδυ. Ἄς ἀργήσουνε νά περάσουμε οἱ μέρες πού μᾶς ἔρχεσαι». Κάνω τόν σταυρό μου καί συλλογίζουμαι: «Τούτη τήν ὥρα χρυσαφώνεις τά παλιά τέμπλα στά μοναστήρια, στολίζεις μέ ἀκριβά πετράδια τό φτωχό εἰκονοστάσι, πού εἶναι μέσα στή σπηλιά τοῦ ἀσκητῆ ἤ κανένα σκοτεινό κουβούκλι πού κάνει τήν προσευχή τῆς καμιά ταπεινή καί πικραμένη ψυχή. Τήν ἴδια ὥρα, ὅμως, μπαίνεις καί σέ σπίτια ψυχρά καί δίχως πνοή, πού κάθουνται μέσα ἄπιστοι ἄνθρωποι, καί δέν σέ παίρνουνε εἴδηση, ἀλλοίμονο! ὤ χαιρέτισμα ἀρχαγγελικό, ὤ ἁγιασμένη πορφύρα, πού ἔγινες ἀπό τά ἀθάνατα αἵματα πού χύσανε οἱ Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ.


Μπαίνεις καί σέ φυλακές σκοτεινές, ἐκεῖ πού βασανίζουνται οἱ ἀπελπισμένοι, γιά νά τούς δώσεις λίγη ἐλπίδα. Μπαίνεις καί σέ τρύπες ὑγρές κι ἀνήλιαγες. Μπαίνεις καί σέ ἄψυχα κι ἄσλαχνα ἐργοστάσια, μά κανένας δέν σέ παίρνει εἴδηση, οὔτε πότε μπαίνεις, οὔτε πότε φεύγεις, οὔτε ποιά μέρα θά σβήσεις, φεύγοντας γιά πάντα, σάν τόν ἄνθρωπο πού δέν γυρίζουν νά τόν δοῦνε. Ἄραγε ὁ Θεός σέ στέλνει μονάχα σέ μᾶς γιά νά μᾶς φέρεις τήν ἐλπίδα του καί τόν χαιρετισμό τῆς ἀγάπης του, καί σέ περιμένουμε μέ ἀγάπη καί μέ πόθο;…».


λλοίμονο! Σέ στέλνει σέ ὅλους τους ἀνθρώπους, μά αὐτοί δέν σέ βλέπουν, ὤ φῶς ἱλαρόν, ὤ φῶς ἑσπερινόν, ὤ φῶς ἀνέσπερον!




Από το ''Εὐλογημένο Καταφύγιο'' του Φώτη Κόντογλου. Γράφει σ᾿ ἕνα κείμενο τοῦ τόμου:
«...Οἱ ἄνθρωποι βρίσκονται σέ ἀκατάπαυστη κίνηση, σάν μανιακοί.
 Ἄλλοι τρέχουνε ἀπό δῶ, ἄλλοι ἀπό κεῖ. Ὅλοι βιάζονται. Δοξάζω τόν Θεά ἅμα δῶ κανέναν νά πορεύεται ἥσυχα, χωρίς νά βιάζεται!... 
Ἄλλοι τρέχουνε λαχανιασμένοι νά πιάσουνε τή χρυσή ρόδα, πού τήν κυλᾶ μπροστά τους ὁ διάβολος, πού τόν λέγανε Ἑρμῆ... 
Ἄλλοι κάνουνε λογῆς-λογῆς συνέδρια, καί συζητᾶνε περί ἀνέμων καί ὑδάτων, ἄλλοι μαζεύονται κι ἀλληλοθαυμάζονται κι ἀλληλομισοῦνται σέ σωματεῖα, σέ συλλόγους, σέ ἑταιρεῖες, 
ἄλλοι μαζεύονται σάν τά μυρμήγκια κατά χιλιάδες κα βλέπουνε τά λεγόμενα μάτς... ἄλλοι ἐκθέτουνε τά ἔργα τῆς τέχνης τους 
καί καμαρώνουνε, ὡς πού νά περάσουνε δυό-τρεῖς μέρες καί νά τούς ξεχάσουνε οἱ θαυμαστές τους, 
ἄλλοι τυπώνουνε βιβλία, ἄλλοι βγάζουνε λόγους σάν βραχνιασμένοι βάτραχοι... Ὅλοι,τέλος πάντων, καταγίνονται μέ ὅλα, 
ὅσα μποροῦνε σέ τοῦτον τόν ντουνιά, γιά νά ξεχάσουνε τόν ἑαυτό τους, γιά νά μήν ἀπομένουνε μοναχοί καί δοῦνε τή γύμνια τους, 
τή μιζέρια τους, τό χάος πού τούς ζώνει...»
Ἀπό τό βιβλίο «Εὐλογημένο καταφύγιο» τοῦ Φώτη Κόντογλου, ἐκδόσεις Ἀκρίτας. 
Πρόκειται γιά δημοσιευμένα ἄρθρα στήν καθημερινή ἀθηναϊκή ἐφημερίδα «Ἐλευθερία», ὅπου ἔγραφε ἀπό τό 1948.


Φώτης Κόντογλου


...Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΜΕ ΧΙΛΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΜΑΣ ΠΑΡΑΣΤΕΚΕΙ...




«...μας ξεγελούν πως είμαστε τάχα λεύτεροι, 

ενώ έχουν σκλαβώσει τις ψυχές μας...» 

Μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος


Ο Χριστοφόρος (ο Παπουλάκος), βουβός σιγόκλαιγε και πότιζε με δάκρυα τα σανίδια του κελιού και το ράσο του:


Δεν φτάνει να πονούμε και να κλαίμε, Χριστοφόρε, φώναξεν ο Κοσμάς (Φλαμιάτος). Η καινούργια επιδρομή είναι χειρότερη από του Ιμπραήμ. Κείνος σκότωνε κορμιά κι αφάνιζε το βιος μας, αλλά αυτοί σκοτώνουν τις ψυχές μας. Ό,τι ιερό φυλάξαμε τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς ποδοπατιέται, ό,τι μας κράτησε όρθιους, σαν ασάλευτο αντιστήλι, γκρεμίζεται.


Σε τέτοιο γιουρούσι του σατανά, κάθε υποταγή είναι άρνηση του Χριστού, άρνηση της Πίστης και παράδοση στο διάβολο. Προδίνουμε τον αγώνα του εικοσιένα, το αίμα που χύθηκε στο Μεσολόγγι, στ΄ Αρκάδι, στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια στα Ψαρά… Ιούδες γινόμαστε Χριστοφόρε και το κακό δε σταματά ως εδώ…


Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, έχει κι άλλο; Ψιθύρισε με πνιγμένο λυγμό ο Χριστοφόρος.


Έχει πολλά και φριχτά, αποκρίθη ξαναμμένος ο Κοσμάς. Είναι ότι οι γραμματισμένοι του Έθνους, σκλαβωμένοι στους μασόνους της Φραγκιάς, έχουν ολότελα στραβωθεί, κι αντίς να βλέπουν σ΄ όλα τούτα το μελλοντικό αφανισμό του έθνους, τα λογαριάζουν σωστικά.


Οι άντρες που μας κυβερνούν χάσανε το φως τους και δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν ποια η διαφορά ανάμεσα σκοτάδι και φως. Ψευτίσαμε τα ζύγια που άλλοτε ζύγιαζαν το καλό και το κακό, την αλήθεια και το ψέμα. Ο διάβολος με χίλιες μορφές μας παραστέκει.


Δε λέω πως αν την κορόνα του έθνους φορούσε Ορθόδοξος κυβερνήτης, κι αν η εκκλησία συνέχιζε τον αιωνόβιο δρόμο της, πως θα 'λειπεν η αμαρτία. Αλλά λέω πως θα 'χαμε το μέσο να την ξεχωρίζουμε και να μην την μπερδεύουμε με το καλό. Τώρα όχι μόνο την μπερδεύουμε, αλλά το καλό πνίγηκε μέσα στη θάλασσα της αμαρτίας.


Ο Χριστόφορος τον κοίταξε στα μάτια...


Έχεις δίκιο, του είπε. Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.


Και καινούργια Ψαρά, πρόσθεσεν ο Κοσμάς. Τούτος ο οχτρός είναι χειρότερος απ΄ τον Τούρκο. Εκείνος ποτέ δε μας τόκρυψε πως μας λογάριαζε σκλάβους, ενώ τούτος μας ξεγελά πως είμαστε τάχα λεύτεροι, ενώ έχει σκλαβώσει και τις ψυχές μας ακόμη. Δε φτάνει λοιπόν ο λόγος κι ο ξεσηκωμός, αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο…


Τί; Ρώτησεν ο Χριστοφόρος.

Μάρτυρες, αδελφέ Χριστοφόρε, μάρτυρες. Αίμα, για να ποτιστεί και να φουντώσει η λευτεριά του Χριστού, η πραγματική λευτεριά. Ο σατανάς έχει τρανό βασίλειο στη γη. Έχει του χεριού του βασιλιάδες, αρμάδες, καλαμαράδες, γητειές και γητειές, που μόνο στο αίμα μας μπορούν να πνιγούν. Αν δεν χύσουν καινούργιοι μάρτυρες το αίμα τους κανένας ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς και τόσο πλατύς, για να πνίξει τόσην αμαρτία. Όσοι από μας ξεκινήσουμε, πρέπει να το ξέρουμε πως ο δρόμος μας, γυρισμό δεν έχει. Οδηγός μας, ας σταθεί ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός...




Απόσπασμα από το βιβλίο του Κωστή Μπαστιά ''Ο Παπουλάκος''

Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2019

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ



Ένα πολὺ λεπτὸ θέμα τῆς πνευματικῆς ζωῆς τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι τὸ θέμα τῶν λογισμῶν καὶ τῆς ἐξομολογήσεως αὐτῶν. ῎Απειρος ὁ πιστὸς στὸν ἀόρατο πόλεμο, ὅταν μάλιστα τρέφεται μὲ εὐσεβιστικὰ προϊόντα δυτικῆς προελεύσεως καὶ ὄχι μὲ Πατερικὴ στερεὰ τροφή, ἀπελπίζεται μόλις τὸν πλημμυρίσουν οἱ λογισμοὶ βλασφημίας καὶ ἀπιστίας· οἱ λογισμοὶ πονηρίας καὶ μισαδελφείας· οἱ αἰσχροὶ καὶ φιλήδονοι λογισμοί. 


Οἱ ῞Αγιοι Πατέρες, πραγματικοὶ ἐπιστήμονες στὸ θέμα τῆς διακρίσεως καὶ ἰατρείας τῶν λογισμῶν, μᾶς καθοδηγοῦν ἀπλανῶς καὶ στὸ δύσκολο αὐτὸ θέμα. Γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ τρία γενικὰ εἴδη τῶν λογισμῶν, δηλαδὴ τῶν Βλασφήμων, τῶν Πονηρῶν, καὶ τῶν Αἰσχρῶν, θὰ πρέπει νὰ θεραπευθοῦν τὰ τρία μέρη τῆς ψυχῆς, ἀπ᾿ τὰ ὁποῖα ἀπορρέουν οἱ λογισμοὶ αὐτοί, δηλαδὴ τὸ Λογιστικό, τὸ Θυμικὸ καὶ τὸ ᾿Επιθυμητικό. 


Τὸ Λογιστικὸ θεραπεύεται μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ταπεινοφροσύνη· τὸ Θυμικὸ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον μας· τὸ ᾿Επιθυμητικὸ μὲ τὴν καθολικὴ ἐγκράτεια καὶ κακοπάθεια. Νὰ πῶς ὁ ῞Οσιος Μάξιμος ὁ ῾Ομολογητὴς μᾶς συμβουλεύει: «Τὸ θυμικὸν τῆς ψυχῆς ἀγάπῃ χαλίνωσον, καὶ τὸ ἐπιθυμητικὸν αὐτῆς ἐγκρατείᾳ καταμάρανον, καὶ τὸ λογιστικὸν αὐτῆς προσευχῇ πτέρωσον, καὶ τὸ φῶς τοῦ νοῦ οὐκ ἀμαυροῦται ποτέ». 


Εν τούτοις, ἐπειδὴ εἴμεθα πνευματικὰ ἀδύνατοι, ὁ δὲ φθονερὸς Διάβολος μᾶς πολεμεῖ συνεχῶς, ἡ καρδιά μας γεμίζει θλῖψι, ταραχὴ καὶ ἀποθάρρυνσι. Τί θὰ γίνη; Μεγάλη παρηγορία στὴν περίπτωσι αὐτὴ θὰ βροῦμε στὴν ᾿Εξομολόγησι. Γονατισμένοι κάτω ἀπὸ τὸ ἱερὸ ἐπιτραχήλι τοῦ Πνευματικοῦ, μὲ συντριβὴ καὶ αὐτομεμψία, ἂς τοῦ ἀποκαλύψουμε τὸ περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς μας. Δὲν ἐπισκεπτόμεθα τὸν Πνευματικὸ μόνο γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, ἀλλὰ καὶ προκειμένου νὰ στηριχθοῦμε στὸν ἀγῶνα μας. 


Μαζὶ μὲ τὴν θερμὴ προσευχή, τὴν περιφρόνησι τῶν κακῶν λογισμῶν καὶ τὴν αὐτομεμψία, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ χρησιμοποιοῦμε τὴν ἱερὰ ᾿Εξομολόγησι. ῞Ο,τι σπείρει καὶ φυτεύει ὁ Σατανᾶς μέσα στὴν καρδιά μας, τὸ ξερριζώνουμε καὶ καταστρέφουμε μὲ τὴν καθαρὰ ᾿Εξομολόγησι. 


῾Ο ῞Οσιος ᾿Ιωάννης τῆς Κλίμακος λέγει, ὅτι τίποτε ἄλλο δὲν δίδει στοὺς λογισμοὺς — καὶ διὰ μέσου αὐτῶν στὰ ἀκάθαρτα πνεύματα — τόση δύναμι ἐναντίον μας, ὅσο τὸ νὰ παραμένουν κρυμμένοι καὶ ἀνεξομολόγητοι μέσα μας. Μάλιστα πολὺ χαρακτηριστικὰ γράφει ὁ ἴδιος ῞Οσιος: «῞Ωσπερ τὰ ὠὰ ἐν κόλπῳ θαλπόμενα ζωογονοῦνται· οὕτως καὶ λογισμοὶ μὴ φανερούμενοι, εἰς ἔργα προβαίνουσι».


῎Ας μὴ ἐντρεπώμεθα λοιπόν, ὅταν μᾶς πολιορκοῦν οἱ ἐμπαθεῖς καὶ ἁμαρτωλοὶ λογισμοί, ἀλλ᾿ ἂς καταφεύγουμε στὸν Πνευματικό μας γιὰ νὰ βροῦμε παραμυθία καὶ ἐνίσχυσι. 




Εκ του περιοδικού ''Αγιος Κυπριανός'', αριθ. 146, Φεβρουάριος 1981, σελ. 5. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.



Μακαριστός Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός Α'


Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2019

ΟΙ ΕΟΡΤΑΣΑΝΤΕΣ ΧΘΕΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 14-9-1925




ΟΙ ΕΟΡΤΑΣΑΝΤΕΣ ΧΘΕΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ


ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΛ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ


ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ


ΑΙ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΣΑΙ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΑΙ ΣΚΗΝΑΙ




ΕΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ



Ο "Σύλλογος των Ορθοδόξων" ανεγνωρισμένον Σωματείον, συμφώνως πάντοτε προς το Παλαιόν Εκκλησιαστικόν ημερολόγιον εις το οποίον εμμένει ακλόνητος, την εισαγωγήν του Γρηγοριανού ημερολογίου εις την Εκκλησίαν θεωρών αντιθρησκευτικήν και αντικανονικήν, εώρτασε σήμερον 14ην Σεπτεμβρίου, κατά το εν λόγω ημερολόγιον, την εορτήν της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Προς τούτο από της 9ης νυκτερινής της χθες, πλέον των δισχιλίων μελών του Συλλόγου συνηθροίσθησαν εν τω εξοχικώ ναώ του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, όπου ετελέσθη αγρυπνία. Εννοεῖται ότι η συγκέντρωσις αύτη των πιστών δεν διέλαθε την προσοχήν των οργάνων της εξουσίας, άτινα από της 11ης νυκτερινής παρηκολούθησαν την ακολουθίαν χάριν της τάξεως, ως είπον.


Αλλά οιαδήποτε κι αν ήτο η εκεί αποστολή των, ολίγα λεπτά μετά την άφιξίν των εκόντα άκοντα ηναγκάσθησαν να προστεθώσι και ταύτα εις το πλήθος των πιστών, τους οποίους δεν εχώρει ήδη ουδέ ο εξωτερικός περίβολος του ναού, ένεκα λόγων ανωτέρω πάσης ανθρωπίνης διαταγής και εξουσίας.


Η ώρα ήτο 11η καί ημίσεια προ του μεσονυκτίου, ότε ακριβώς άνωθεν του ναού και με κατεύθυνσιν εξ Aνατολῶν πρoς Δυσμάς ενεφανίσθη φωτεινός λευκός Σταυρός του οποίου η λάμψις περιοριζομένη μόνον επί του ναού και του εκκλησιαζομένου πλήθους εξηφάνιζεν εντελῶς την λάμψιν των αστέρων, κατηύγαζε δε τον ναόν και τον περίβολον ως να κατηυθύνετο επ΄ αυτών ηλεκτρικός προβολεύς.


Η
 οριζοντία γραμμή του ουρανίου τούτου Σταυρού έκλινεν προς τα δεξιά, προς το κάτω δε μέρος της καθέτου γραμμής του, εσχηματίζετο μικρότερος Σταυρός διά της παρεμβολής ετέρας μικροτέρας οριζοντίας γραμμής.


Το ουράνιον τούτο σημείον ήτο ορατόν συνεχώς επί ημισείαν ώραν και κατόπιν ήρξατο σβενύμμενον ολίγον κατ΄ ολίγον.

Το τι επακολούθησε την εμφάνισιν του ουρανίου τούτου σημείου αδύνατον να περιλάβει ανθρωπίνη αφήγησις. Πάντες οι εκκλησιαζόμενοι γονυπετείς και κλαίοντες εκ της συγκινήσεως, ήρχισαν ψάλλοντες και δοξολογούντες τον Κύριον εν ενί στόματι και μια καρδίᾳ. Τα όργανα της εξουσίας παραιτούνται της αποστολής των και ανευρίσκουσι εις τα βάθη της καρδίας των την παιδικήν πίστιν των παιδικών των χρόνων. Όλος ο χώρος εκείνος μεταβάλλεται εις μίαν γωνίαν άλλου τινός κόσμου υπουργείου. 'Ολοι κατέχονται υπό ανεκφράστου ιεράς συγκινήσεως, όλοι κλαίουσιν. 


Η αγρυπνία συνεχισθείσα ετελείωσε περί την 4ην πρωινήν, οπότε ολόκληρος εκεῖνος ο ανθρώπινος χείμαρρος ήρχισε κατερχόμενος προς την πόλιν διηγούμενος ανά παν βήμα το νυκτερινόν θαύμα, εκ της συγκινήσεως του οποίου συνείχοντο πάντες. Ίσως θα υπάρξωσι άπιστοι οίτινες θα αμφησβητήσωσι το γεγονός, ίσως θα ευρεθώσι δοκησίσοφοι, οίτινες θα ζητήσωσι νά ερμηνεύσωσι το φαινόμενον διά της αυθυποβολής ή δι' οιασδήποτε άλλης βεβιασμένης αιτιολογίας, πάντως όμως, και των μεν και των δε τα επιχειρήματα ως σαθρά, ανατρέπονται, αν ληφθεί υπ΄ όψιν ότι δεν πρόκειται περί στιγμιαίου φαινομένου διαλάμψαντος δίκην διάττοντος, αλλά περί φαινομένου ορατού επί ημισείαν και πλέον ώραν, το οποίον έβλεπον και εθαύμαζον συνεχώς δισχίλιοι και πλέον άνθρωποι.


Ευτυχώς δε, ότι μεταξύ των ιδόντων και θαυμασάντων τον ουράνιον τούτον φωτεινόν Σταυρόν, συμπεριλαμβάνονται και όργανα της εξουσίας και κατά συνέπειαν και η Εκκλησία και το επίσημον κράτος έχουσι καθήκον να εξετάσωσι, να εξακριβώσωσι και επισημοποιήσωσι το γεγονός.


Εκτός όμως τούτου, νομίζομεν ότι η εμφάνισις του ουρανίου τούτου Σταυρού, καθ΄ ην ημέραν εορτάζεται κατά το παλαιόν ημερολόγιον η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, αποτελεί μίαν επί πλέον επίσημον Θεόθεν βεβαίωσιν περί της ορθότητος των επί του προκειμένου πεποιθήσεων των ακολουθούντων το ημερολόγιον τούτο, παρέχει δε και εις τους διευθύνοντας σήμερον τα της Εκκλησίας, χείρα βοηθείας ουρανόθεν προς αναθεώρησιν της αντικανονικής αποφάσεώς των περί εισαγωγής εις την Εκκλησίαν μας μονομερώς του Γρηγοριανού ημερολογίου δι΄ αποσχίσεως εκ του μεγάλου σώματος της Ορθοδοξίας.



Εκ του πρωτοσελίδου της εφημερίδας των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'' της Δευτέρας 28 Σεπτεμβρίου 1925, έτος 22ον, 
αρ. φύλ. 8086, σελ. 1. 
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.



Η διοικούσα επιτροπή

του Συλλόγου των Ορθοδόξων