O ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΑΙ Ο ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΑΣΙΖΗΣ

Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ καὶ ὁ Φραγκίσκος τῆς Ἀσίζης 

Μία συγκλονιστικὴ Ἀποκάλυψη καὶ Μαρτυρία 

Τὸ γεγονός, τὸ ὁποῖο ἀναφέρουμε παρακάτω μᾶς μεταδόθηκε προφορικά, τὸν Αὔγουστο τοῦ 1931, ἀπὸ τὸν κ. Κ., ὁ ὁποῖος κατόπιν μᾶς τὸ ἔστειλε σὲ μία ἐπιστολή. Αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ θὰ χρησιμοποιήσουμε καὶ ἐδῶ. Εἶναι κοινῶς γνωστό, ὅτι ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ γνώριζε ἐκ πείρας καὶ εἶπε πάνω ἀπὸ μία φορά, ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς διατηρήθηκε σὲ ὅλη του τὴν πληρότητα καὶ ἁγνότητα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Καὶ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο εἶναι πάρα πολὺ ἐκπληκτικὸ καὶ πειστικὸ εἶναι ἡ δική του θεϊκὴ ἀρετὴ καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Χάριτος, ἡ ὁποία ἐνοικοῦσε σὲ αὐτὸν μὲ τέτοια «δύναμη» (Μάρκ. 9:1), ποὺ σπάνια εὕρισκε κανεὶς ἀκόμη καὶ στοὺς παλαιοὺς Ἁγίους. Εἶναι ἀρκετὸ νὰ ἀναφέρουμε ἁπλῶς τὴν συνομιλία τοῦ Ν. Ἀ. Μοτοβίλωφ μὲ τὸν Ἅγιο, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ὁποίας θαυματουργικὰ μεταμορφώθηκε, ὅπως ὁ Κύριος στὸ Ὄρος Θαβώρ, γιὰ νὰ στερεώσει, χωρὶς τὴν ἐλάχιστη ἀμφιβολία, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία πράγματι διατηρεῖ ἀκόμη τὴν ἀρχική της γνησιότητα, ζωτικότητα, πληρότητα καὶ τελειότητα. Ἀλλὰ ἂς παραθέσουμε τοὺς δικούς του λόγους:

«Ἐμεῖς ἔχουμε τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη ποὺ δὲν ἔχει οὔτε τὴν ἐλάχιστη κηλῖδα». «Σᾶς παρακαλῶ καὶ σᾶς ἱκετεύω», ἔλεγε σὲ ἄλλη περίσταση σὲ κάποιους Παλαιόπιστους, «πηγαίνετε στὴν Ἑλληνορωσικὴ Ἐκκλησία. Ἔχει ὅλη τὴν δύναμη καὶ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Καθοδηγεῖται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα». Αὐτὴ ἡ μαρτυρία ἔχει κατατεθεῖ καὶ ἀπὸ κάποιον ὀπαδὸ ἄλλης ὁμολογίας. Τὰ γεγονότα εἶναι τὰ ἑξῆς.

«Ἕνας φίλος μου», γράφει ὁ κ. Κ., «μοῦ διαβίβασε μία ἐπιστολὴ γραμμένη στὰ Γαλλικά, στὴν ὁποία μία κυρία ἀπὸ τὴν Ἀλσατία [περιοχὴ τῆς ΒΑ Γαλλίας, στὰ σύνορα μὲ τὴν Γερμανία], τοῦ ζητοῦσε νὰ τῆς στείλει κάτι σχετικὸ μὲ τὴν Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία: ἕνα βιβλίο μὲ προσευχὲς ἢ κάτι παρόμοιο. Ἂν δὲν κάνω λάθος, αὐτὸ συνέβη τὸ ἔτος 1925. Τῆς ἔστειλαν κάτι ὡς ἀπάντηση στὴν ἐπιστολή της καὶ τὸ ζήτημα παρέμεινε ἐκεῖ γιὰ κάποιο χρονικὸ διάστημα. Τὸ 1927 ἤμουν σὲ ἐκείνην τὴν περιοχὴ καὶ προσπάθησα νὰ γνωρισθῶ μὲ τὴν κυρία αὐτή. Ἐκείνη ὅμως ἔλειπε γιὰ τὶς καλοκαιρινές της διακοπὲς καὶ ἔτσι γνώρισα μόνον τὴν πεθερά της, μία ἡλικιωμένη κυρία μεγάλης χριστιανικῆς ἀγάπης καὶ ἁγνότητας καρδιᾶς.

Μοῦ εἶπε ὅτι ἡ οἰκογένειά τους εἶχε παλαιὰ καὶ εὐγενῆ καταγωγὴ ἀπὸ τὴν Ἀλσατία, ἀπὸ τοὺς Ν. Ν., καὶ ὅτι αὐτοὶ ἦταν Προτεστάντες. Πρέπει νὰ ποῦμε, ὅτι στὴν περιοχὴ αὐτὴ τῆς Ἀλσατίας οἱ χωρικοὶ ἔχουν διαφορετικὰ πιστεύω, οἱ μισοὶ ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ Προτεστάντες. Ἔχουν κοινὸ ναό, στὸν ὁποῖο τελοῦν τὶς Ἀκολουθίες τους ἐναλλάξ. Στὸ βάθος τοῦ ναοῦ ὑπάρχει ἕνα ρωμαϊκὸ θυσιαστήριο μὲ ἀγάλματα καὶ ὅλα τὰ προσαρτήματα. Ὅταν ἔχουν Ἀκολουθία, οἱ Προτεστάντες σύρουν ἕνα παραπέτασμα μπροστὰ ἀπὸ τὸ Καθολικὸ θυσιαστήριο, ξετυλίγουν τὴν τράπεζά τους στὸ μέσον καὶ προσεύχονται. Πρόσφατα ἔχει δημιουργηθεῖ κάποιο κίνημα στὴν Ἀλσατία μεταξὺ τῶν Προτεσταντῶν ὑπὲρ τῆς λατρείας τῶν Ἁγίων.

Αὐτὸ συνέβη μετὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ βιβλίου τοῦ Σαμπατιὲ γιὰ τὸν [Καθολικὸ Ἅγιο] Φραγκίσκο τῆς Ἀσίζης. Παρόλο ποὺ αὐτός, [ὁ Σαμπατιέ] ἦταν Προτεστάντης, γοητεύθηκε ἀπὸ τὸν τρόπο ζωῆς αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου ἔπειτα ἀπὸ ἐπίσκεψή του στὴν Ἀσίζη. Ἡ οἰκογένεια τῶν φίλων μου μαγεύθηκε καὶ αὐτὴ ἀπὸ αὐτὸ τὸ βιβλίο. Ἂν καὶ παρέμειναν στὸν Προτεσταντισμό, παρ᾿ ὅλα αὐτά, ἔνιωθαν ἀνικανοποίητοι ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἰδιαίτερα ἀγωνίζονταν γιὰ μία ἀποκατάσταση τῶν Μυστηρίων καὶ τῆς τιμῆς τῶν Ἁγίων. Ἐπιπλέον, χαρακτηριστικὸ ἦταν πώς, ὅταν ὁ Ἱερέας ἔκανε τὴν τελετὴ τοῦ γάμου, τοῦ ζητοῦσαν νὰ μὴν σύρει τὸ παραπέτασμα ἐπάνω ἀπὸ τὸ Καθολικὸ θυσιαστήριο, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ βλέπουν τουλάχιστον τὰ ἀγάλματα τῶν Ἁγίων.

Ἡ καρδιά τους ἀναζητοῦσε τὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία. Κάποτε ἡ νεαρὴ σύζυγος ἦταν ἄρρωστη καὶ καθόταν στὸν κῆπο, διαβάζοντας τὸν “Βίο τοῦ Ἅγ. Φραγκίσκου τῆς Ἀσίζης”. Ὁ κῆπος ἦταν ὁλάνθιστος. Ἡ ἡσυχία τῆς ὑπαίθρου τὴν περιτύλιγε. Καθὼς διάβαζε τὸ βιβλίο, ἔπεσε σὲ ἐλαφρὸ ὕπνο. “Δὲν γνωρίζω καὶ ἡ ἴδια πῶς ἔγινε”, μοῦ ἔλεγε ἀργότερα. “ Εἶδα ξαφνικὰ τὸν ἴδιο τὸν Φραγκίσκο νὰ ἔρχεται πρὸς τὸ μέρος μου, καὶ μαζί του ἕναν παπούλη σὰν πατριάρχη, κυρτωμένο, ἀλλὰ ποὺ ἀκτινοβολοῦσε”, εἶπε, δείχνοντας μὲ αὐτὸ τὴν προχωρημένη του ἡλικία καὶ τὴν σεβάσμια ἐμφάνισή του. Ἦταν ὅλος στὰ λευκά. Αὐτὴ ἔνιωσε τρόμο, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ἦρθαν ἀρκετὰ κοντά της καὶ ὁ Φραγκίσκος εἶπε:

“Κόρη μου, ζητᾶς τὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία. Εἶναι ἐκεῖ, ὅπου βρίσκεται Εκεῖνος. Αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία στηρίζει τοὺς πάντες καὶ δὲν χρειάζεται στήριγμα ἀπὸ κανέναν”. Ὁ πάλλευκος Γέροντας παρέμενε σιωπηλὸς καὶ μόνον χαμογελοῦσε ἐπιδοκιμαστικὰ μὲ τοὺς λόγους τοῦ Φραγκίσκου. Τὸ ὅραμα τελείωσε. Ἡ γυναίκα συνῆλθε, κάπως. Καὶ κατὰ κάποιον τρόπο τῆς ἦρθε ἡ σκέψη: “Αὐτὸ συνδέεται μὲ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία”. Καὶ ἀπροσδόκητα, εἰρήνη ἐπισκίασε τὴν καρδιά της». «Μετὰ ἀπὸ τὸ ὅραμα αὐτὸ γράφηκε ἡ ἐπιστολὴ τὴν ὁποία ἀνέφερα στὴν ἀρχή. Δύο μῆνες ἀργότερα ἤμουν πάλι στὸ σπίτι τους· καὶ αὐτὴν τὴν φορὰ ἔμαθα ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν γυναῖκα ποὺ εἶχε τὸ ὅραμα μία ἀκόμη λεπτομέρεια.

Εἶχαν προσλάβει ἕναν Ρῶσο ἐργάτη. Ὅταν ἐπισκέφθηκε τὸ δωμάτιό του γιὰ νὰ δεῖ ἂν αὐτὸς εἶχε τακτοποιηθεῖ ἄνετα, εἶδε ἐκεῖ μία μικρὴ εἰκόνα καὶ ἀναγνώρισε σὲ αὐτὴν τὸν Γέροντα ποὺ εἶχε δεῖ στὸν ἐλαφρὸ ὕπνο της μαζὶ μὲ τὸν Φραγκίσκο. Ἔκπληκτη καὶ τρομαγμένη ρώτησε: “Ποιός εἶναι, ἐκεῖνος ὁ παππούλης”; “ Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ, ὁ Ὀρθόδοξος Ἅγιός μας”, ἀπάντησε ὁ ἐργάτης. Τότε ἐκείνη κατάλαβε τὸ νόημα τῶν λόγων τοῦ Φραγκίσκου, ὅτι ἡ ἀλήθεια βρίσκεται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία». (*) Ἀρχιμανδρίτου π. Λάζαρου Μούρ, Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ, Πνευματικὴ Βιογραφία, σελ. 209-212, ἐκδόσεις Ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ, 2005. ● Ἐπιμέλ. ἡμετ. + Τῷ δὲ ἐν Τριάδι Παναγίῳ Θεῷ, τῷ ἐνδοξαζομένῳ ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ, προσκύνησις καὶ εὐχαριστία, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν! Αναδημοσίευση εκ του ιστοτόπου της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.