«ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ;»

Ἡ γιαγιὰ Κωνσταντῖνα φροντίζει τὶς «ὀρφανὲς ψυχοῦλες» Κάθε μέρα, ἀπὸ νωρὶς τὸ πρωΐ, στὰ Κοιμητήρια, μιὰ συμπαθέστατη γιαγιὰ ἔρχεται στὸν ναὸ τὸν Ἁγίων Πάντων καὶ ἀφοῦ περάσει ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι νὰ ἀσπαστεῖ τὴν Εἰκόνα, θὰ ἀνάψει τὰ κεράκια της, θὰ μοῦ δώσει ἐμένα καραμελίτσα, θὰ μοῦ πεῖ «Δόξα τῷ Θεῶ ποὺ ξημέρωσε καὶ σήμερα» καὶ θὰ ἀρχίσει ἕναν σκληρὸ ἀγῶνα προσφορᾶς ἕως καὶ τὸ μεσημέρι, νὰ ἀνάβει τὰ καντηλάκια τῶν κεκοιμημένων μὲ δικό της λάδι καὶ νὰ προσεύχεται γιὰ αὐτοὺς μὲ τὸν δικό της τρόπο.

Τὴν ἐρώτησα καὶ ἐγὼ μιὰ ἡμέρα μὲ ἀπορία: - Γιαγιά, πόσους συγγενεῖς ἔχεις ἐδῶ;... Μὲ κοίταξε ἡ γιαγιὰ μὲ βλέμμα ἔκπληκτο! - Γιατὶ ρωτᾶς Παππούλη μου; Γιὰ τὰ καντηλάκια ποὺ ἀνάβω; - Ναί, τῆς ἀπαντῶ. - Ὅλοι ἐδῶ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι Παππούλη μου, ὅπως καὶ ἐγώ. Συγγενεῖς μου εἶναι ὅλοι! Ἐδῶ ἐγώ, ὅπως καταλάβατε, ἔνιωσα πνευματικὰ πολὺ μικρὸς μπροστά της! Καὶ συνεχίζει ἡ γιαγιά: Ἐγὼ ἀνάβω τὰ καντηλάκια στὶς ψυχοῦλες ποὺ ἐδῶ καὶ χρόνια δὲν ἔρχεται κανεὶς καὶ δὲν ἔχουν κανένα πίσω νὰ τοὺς τὰ ἀνάψει ἢ ποὺ ἀδιαφοροῦν καὶ νὰ τοὺς τὰ ἀνάψουν γιὰ πολλοὺς καὶ διάφορους λόγους. Βλέπω χαλασμένους τάφους ποὺ οὔτε κἂν τὰ ὀνόματά τους δὲν ξεχωρίζουν.

Δὲν δικαιοῦνται καὶ αὐτοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ἕνα κεράκι καὶ μιὰ προσευχούλα, καλέ μου παππούλη; Ἐπειδὴ οἱ δικοί τους τοὺς ξέχασαν; Ἐγώ, Παππούλη μου, πέρασα τὰ 90 χρόνια τῆς ζωῆς μου καὶ ὁ Θεὸς μὲ κρατάει ὄρθια γιὰ αὐτὲς τὶς ὀρφανὲς ψυχοῦλες. Μωράκια, Παππούλη μου, μόλις λίγων μηνῶν, ἔφυγαν ἀπὸ τὴν ζωὴ ἀγγελάκια ποὺ χρόνια τώρα δὲν πατάει κανείς! Στρατιῶτες ποὺ πολέμησαν, γιὰ νὰ εἶμαι σήμερα ἐγὼ ἐδῶ καὶ νὰ σοῦ μιλάω, καὶ δὲν τοὺς ἀνάβει ἕνα κεράκι κανείς. Καὶ πολλὲς ἄλλες ψυχοῦλες. Δὲν δικαιοῦνται ἕνα κεράκι ἀπὸ ἐμᾶς;

Ἐπειδή, Παππούλη μου, κάποιοι ἔχουν τὴν συνήθεια νὰ λένε: «Γιατί νὰ πάω στὰ μνήματα νὰ ἀνάψω κερί; Ἐκεῖ εἶναι;». Ὄχι, Παππούλη μου, δὲν εἶναι ἔτσι. Οἱ ψυχὲς τὸ νιώθουν τὸ κεράκι καὶ τὴν παρουσία μας, ἐμεῖς ἁπλὰ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ συλλάβουμε! Εἶναι σκληρὸς ὁ κόσμος, Παππούλη μου, τρῶμε, πίνουμε, διασκεδάζουμε γιὰ χρόνια μαζὶ καὶ μετὰ ποὺ θὰ ἔρθει ὁ θάνατος δὲν ἐπισκέπτονται τοὺς δικούς τους, γιὰ νὰ μὴν χαλάσει ἡ καρδούλα τους. Μόνο στὰ καλὰ δηλαδή, καὶ στὰ ἄσχημα ὅλα τελειώνουν γιὰ πάντα. Διαγραφή!

Τὸ μόνο ποὺ λυπᾶμαι, Παππούλη μου, ὅταν φύγω καὶ ἐγὼ ἀπὸ τὴν ζωή, ποιός θὰ τοὺς τὰ ἀνάβει; Γι᾿ αὐτό, Παππούλη μου, ἔχω ἕνα τετράδιο καὶ γράφω καθημερινὰ ὅσα ὀνόματα μπορῶ, γιὰ νὰ τὰ δώσω στὶς ἐκκλησίες νὰ τὰ μνημονεύουνε, ὅταν ἐγὼ πλέον δὲν θὰ μπορῶ...

Αὐτὴ εἶναι ἡ γιαγιὰ Κωνσταντῖνα. Ἡ συντροφιὰ τῶν ψυχῶν, τῶν κοιμητηρίων μας, ἡ εὐλογημένη! Εκ του ιστολογίου «e-MHTERIKO» της Δευτέρας 1 Ιουνίου 2020. Επιμέλεια ημετέρα.