Τετάρτη 31 Αυγούστου 2022

ΣΧΟΛΕΙΑ: ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ;



Μια νέα διαδικασία η οποία αναμένεται να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα για το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Ουσιαστικά η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα επανακαθορίζει τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες οι μαθητές μπορούν να απαλλαγούν από το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία.


Οι λόγοι που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την εξαίρεση ανάγονται πλέον σε γενικότερες κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις. Έτσι λοιπόν οι λόγοι που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την εξαίρεση από το μάθημα των Θρησκευτικών δεν είναι μόνο όσοι αναφέρονται στη θρησκευτική συνείδηση των παιδιών και των γονέων ή των κηδεμόνων τους, αλλά οποιοσδήποτε λόγος που ανάγεται σε γενικότερες αντιλήψεις. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό;


Ότι η απαλλαγή από το μάθημα δεν θα απαιτεί να δηλώσεις και να αποδείξεις ότι δεν είσαι Χριστιανός Ορθόδοξος. Θα αρκεί μια δήλωση ότι απλά έχεις μία άλλη κοσμοθεωρία για τη ζωή. Για να είμαστε σαφείς, η απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών θα είναι πανεύκολη. Κι εδώ τίθενται πολλά ερωτήματα μεταξύ των οποίων:


-Γιατί αυτή η σπουδή ορισμένων να οδηγήσουν εκτός του μαθήματος όσο περισσότερο πληθυσμό των Ελλήνων μπορούν;


-Γιατί προχωρούν σε αυτή τη βάναυση υποβάθμιση της ουσίας της διδασκαλίας των θρησκευτικών; Τι είναι αυτό που τους ενοχλεί; Ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα μπορούν να βγουν από το σκεπτικό της απόφασης της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.


Ποιο είναι το σκεπτικό της γνωμοδότησης για τα Θρησκευτικά; Σύμφωνα με το σκεπτικό της γνωμοδότησης: «Η γενική ελευθερία της συνείδησης δεν έχει ένα τυποποιημένο περιεχόμενο, καθώς εκφράζει την ελευθερία του αυτοκαθορισμού της προσωπικής συνείδησης και καλύπτει όλες τις συνειδησιακές πεποιθήσεις του ατόμου και όχι μόνο εκείνες που αφορούν το θρησκευτικό φαινόμενο.


Από την άποψη αυτή, η αναφορά στην προτεινόμενη ρύθμιση σε “λόγους θρησκευτικής συνείδησης” και μόνον, ως δικαιολογητική αιτία για την άσκηση του δικαιώματος απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών, δεν καλύπτει πλήρως όλο το εύρος των συνειδησιακών πεποιθήσεων που προστατεύονται από την ΕΣΔΑ και το ελληνικό Σύνταγμα, και στις οποίες περιλαμβάνονται “και [οι] γενικότερες κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις.


Υπό αυτό το πρίσμα η Αρχή έκρινε ότι αποκλείονται ρητά και εξ ορισμού από το δικαίωμα απαλλαγής οι χριστιανοί Ορθόδοξοι μαθητές και μαθήτριες ή οι γονείς τους, οι οποίοι προκειμένου να ασκήσουν το δικαίωμα αυτό πρέπει να αποποιηθούν τη θρησκεία τους.


Για ισορροπίες μεταξύ της σχέσης κράτους – πολίτη, λένε πως «η ελεύθερη αυτή σχέση μεταξύ της προσωπικής θρησκευτικής πεποίθησης και της ατομικής συνείδησης είναι άξια συνταγματικής προστασίας, ως εκδήλωση του αυτοκαθορισμού της συνείδησης, και θα πρέπει να μπορεί να βρει δυνατότητα έκφρασης στο πλαίσιο της ρύθμισης του δικαιώματος της απαλλαγής».


Συνδέουν δηλαδή την θρησκευτική πεποίθηση μόνο με την ατομική συνείδηση και προς τούτο επικαλούνται το Σύνταγμα! Ότι δηλαδή ο αυτοκαθορισμός της ατομικής συνείδησης είναι συνταγματικά κατοχυρωμένος. Μόνο που οι κύριοι της Αρχής Προστασίας λησμονούν ότι η επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα ορίζεται και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το Σύνταγμα ως «επικρατούσα».


Εμφανίζεται ήδη στο πρώτο Σύνταγμα της Επιδαύρου το 1822 μαζί με την επίκληση της Αγίας Τριάδας στο προοίμιο, η επίκληση δε αυτή επαναλαμβάνεται σε όλα τα μεταγενέστερα Συντάγματα με την εξαίρεση του 1927.


Αποτελεί δηλαδή έκφραση της παράδοσης και της ιστορικότητας του ελληνικού συνταγματισμού και δεν εμποδίζει κανέναν στην εκδήλωση των θρησκευτικών του πεποιθήσεων, που προστατεύονται πλήρως από το άρθρο 13 του Συντάγματος. Λησμονούν λοιπόν αθέλητα ή σκόπιμα ότι η Ορθοδοξία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια και τους αγώνες του Έθνους και δεν είναι ζήτημα ατομικής συνείδησης.


Είναι ζήτημα εθνικής συνείδησης η οποία προφανώς ενοχλεί. Τη διάσταση αυτή δεν επιτρέπεται να την προσπερνάμε βιαστικά. Η Ορθοδοξία στη χώρα μας δεν αποτελεί μόνο θρησκευτικό δόγμα. Αποτελεί και θεμελιώδες στοιχείο πολιτισμού, ιστορίας και παράδοσης και με την έννοια αυτή αποτυπώνεται στο συνταγματικό κείμενο. Το Σύνταγμα της Ελλάδας ξεκινάει με την επίκληση:


«Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», από συστάσεως του Ελληνικού Έθνους. Οι λόγοι που κάτι τέτοιο ενοχλεί διάφορα κέντρα και παράκεντρα είναι λοιπόν προφανείς και θα κάμουν ότι μπορούν για να το διαλύσουν. Εναπόκειται σε αυτό τον λαό αν θα δεχθεί την κατάλυση του Έθνους, του Συντάγματος και της Ιστορίας μας... Εκ του ιστολογίου <<NEWSBOMB>>. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.


ΧΘΕΣ ΜΙΑ ΒΡΩΜΙΚΗ ΔΟΣΗ ΤΟ ΒΟΗΘΗΣΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ... ΟΡΙΣΤΙΚΑ!...





Χθες μια «βρώμικη» δόση το βοήθησε να φύγει...Οριστικά!..
Ένα ανώνυμο «ψυχογράφημα» για το θάνατο ενός νέου παιδιού.



του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου*



Το πρόβλημα θανάτων από ναρκωτικές και διεγερτικές ουσίες είναι παγκοσμίως γνωστό εδώ και αμέτρητες δεκαετίες όπως είναι, χωρίς αμφιβολία και στην Πατρίδα μας, και δεν φαίνεται να βρίσκει λύση.


Οι αριθμοί όχι μόνο δεν μειώνονται αλλά δυστυχώς αυξάνονται. Υπολογίζεται ότι το 1% του πληθυσμού της γης εμπλέκεται σε χρόνιο πρόβλημα με χρήσης ναρκωτικών και διεγερτικών ουσιών.


Διεθνώς σχεδόν 750.000 συνάνθρωποί μας (ηλικίες 15-64 ετών) χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο από χρήση ναρκωτικών/διεγερτικών ουσιών που «δολοφονούν» ετησίως έναν σχεδόν διπλάσιο αριθμό συνανθρώπων μας που χάνουν τη ζωή τους από κοινό έγκλημα. (Δείτε περισσότερα εδώ https://ourworldindata.org/illicit-drug-use).


Το 2017 καταγράφηκαν 8.238 θάνατοι από ”υπερβολική δόση” (overdose) στην Ευρωπαϊκή Ένωση εκ των οποίων το 34% σημειώθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία και το 13% στη Γερμανία, ποσοστά που εκπροσωπούν ένα στους δύο θανάτους στην Ε.Ε. Τον ίδιο χρόνο στις Η.Π.Α. καταγράφηκαν 70.237 θάνατοι σχετιζόμενοι με χρήση ναρκωτικών και διεγερτικών ουσιών (Δείτε περισσότερα εδώ https://www.emcdda.europa.eu/system/files/publications/11485/20193286_TD0319444ENN_PDF.pdf)


Ελπίζω να μη παρεξηγηθεί η σημερινή μου επιλογή να προσεγγίσω και να δημοσιοποιήσω το συνεχιζόμενο καυτό θέμα της ναρκομανίας συνθέτοντας ένα ανώνυμο «ψυχογράφημα» για το θάνατο ενός νέου παιδιού.


Ομολογώ ότι το κάνω πολύ συνειδητά καθώς μετά από μισό αιώνα εμπειριών με «χρήστες» ναρκωτικών και διεγερτικών και στις δύο όχθες του Ατλαντικού Ωκεανού εκτιμώ και κρίνω ότι έτσι θα αγγίξω χορδές ευαισθησίας που δυστυχώς τώρα πια και διαπιστωμένα έχουν ατονήσει εδώ και πολλά χρόνια μέσα στην σύγχρονη «καταναλωτική κοινωνία» όπου ζούμε εμείς και τα παιδιά μας.


Κατά γενική ομολογία τα πράγματα χειροτέρεψαν εξαιτίας της διετίας της πανδημίας covid-19 και του μέχρι στιγμής συνεχιζόμενου «πολέμου φθοράς» Ρωσίας-Ουκρανίας.


Εάν φίλες αναγνώστριες και φίλοι αναγνώστες του αγαπημένου Blog μπορείτε να διαβάσετε Αγγλικά σας προσκαλώ να κατεβάσετε ΔΩΡΕΑΝ από το διαδίκτυο το βιβλίο με τίτλο ADDICTIONS (ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ – Οι Αιώνιες Ανθρώπινες Μάστιγες) που συγγράψαμε με την κόρη μου Δρ Αναστασία-Νατάσσα Πιπεροπούλου όπου διαπραγματευόμαστε διεξοδικά και παρουσιάζουμε αναλυτικά εξάρτηση από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά/διεγερτικά, τον τζόγο και τα τυχερά παιχνίδια, το διαδίκτυο και τα μέσα δικτύωσης και το κάπνισμα επισκεπτόμενοι τον παρακάτω σύνδεσμο: https://bookboon.com/en/addictions-ebook.


Το Ψυχογράφημα


Ήταν ένας λεπτός, χλωμός, λιγομίλητος έφηβος μαθητής στην Τρίτη τάξη Λυκείου, σε εκείνη τη δύσκολη εποχή προετοιμασίας για το Πανεπιστήμιο ή την ένταξη στην αγορά εργασίας …Εκεί, στο Λύκειο, η μικροαστική του ανία βρήκε διέξοδο.. Σε μια πολυπρόσωπη, απρόσωπη παρέα «επαναστατημένων» νέων φίλων του.


Κοινός παρονομαστής της «φιλίας» τους η διάχυτη, ανεξακρίβωτη αλλά πραγματική αίσθηση της «καταπίεσης»... Σε άλλες εποχές, εδώ στην πόλη μας καταπίεση σήμαινε φτώχεια, υποχρέωση για «μεροδούλι», έλλειψη όχι της ελευθερίας να χαρείς τη ζωή αλλά των πόρων που θα βοηθούσαν στις ελεύθερες ώρες να χαρείς τη ζωή!..


Αλλά ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί... Σωστά!.. Τώρα υπάρχουν οι πόροι στρυμωγμένοι στο ασφυκτικό τριάρι μιας κακόγουστης πολυκατοικίας σε αυτήν την τόσο αλλαγμένη, πολύβουη, ξάγρυπνη, αεικίνητη, πολυάνθρωπη και συνάμα απάνθρωπη πόλη...


Η ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ φαίνεται να ξεκίνησε νωρίς, καθώς ο πατέρας πάσχιζε να εξασφαλίσει τους «πόρους» και η μάνα δούλευε για να συνεισφέρει στην αύξησή τους... Το λεπτοκαμωμένο, χλωμό παιδάκι δεν καταλάβαινε από πόρους, ούτε από μάρμαρα Ιωαννίνων και κρύσταλλα Βοημίας...


Καταλάβαινε, όμως, οπόταν την έβρισκε τη γλυκιά ζεστασιά της μητρικής αγκαλιάς, εκείνο το χάιδεμα στο κεφάλι από το χέρι του πατέρα… Καταλάβαινε, όμως, με ανείπωτη χαρά εκείνα τα φοβερά, γιγάντια «δήθεν» βήματα που έκανε καθώς κρατώντας τον από το ένα χέρι ο μπαμπάς και από το άλλο η μαμά, τον σήκωναν στον αέρα και «ένα, δύο, τρία, οπ» προσγειωνόταν ξεκαρδισμένο στα γέλια μερικά μέτρα παρακάτω χωρίς να τα έχει περπατήσει.. Και μετά τους ζητούσε παρακλητικά, να το κάνουνε ξανά και ξανά και ξανά…


Και γέμιζε γέλια και χαρές παιδιάστικες η ατμόσφαιρα, και γέμιζε ανείπωτη ευτυχία η καρδούλα του, πλημμύριζαν από φως τα μάτια της μαμάς, φούσκωνε με περηφάνια το στήθος του πατέρα…


Κάπου ανάμεσα στον αγώνα για τα κρύσταλλα, τα μάρμαρα και τις πορσελάνες λιγόστεψαν οι αγκαλιές, τα χάδια, οι βόλτες τα γιγάντια βήματα…


Έδωσαν όλα αυτά τη θέση τους στην «αδιαφορία» γιατί στο μυαλό του παιδιού έτσι μεταφραζόταν ο αγώνας του πατέρα και της μάνας, το αγχωτικό κυνηγητό των πόρων που εξασφαλίζουν το πολυπόθητο βιοτικό επίπεδο;


Του έλειπαν αφόρητα αφήνοντας χαοτικό κενό αυτά τα απλά πράγματα που δεν αγοράζει το χρήμα που γέννησε την αδιαφορία. Έτσι τουλάχιστον το έβλεπε αυτός!..


Όταν κοιτάς από χαμηλά, ο κόσμος των γονιών είναι συναρπαστικός, απρόσιτος, μαγικός... Θέλεις, κάθε παιδί θέλει, να μακρύνουν ξαφνικά τα πόδια σου, να μακρύνουν τα χέρια σου να τους αγκαλιάσεις και να τους φτάσεις...


Να ψιθυρίσεις στο αυτί τους... «Ε, μανούλα, ε, μπαμπάκα τι γίνεται; Εμένα με... ξεχάσατε;»


Ο καθημερινός επαγγελματικός αγώνας μεταφράζεται σε σύμβολα της επιτυχίας μέσα στα σύγχρονα αστικό-βιομηχανικά μας πλέγματα και καθώς απομυζά την ικμάδα, τη ζωντάνια, τα συναισθήματα, την αγάπη μας, «βοηθάει» στην πεζότητα του να πολλαπλασιάζονται τα κρύσταλλα και οι πορσελάνες και τα μάρμαρα...


Τα άψυχα κομψοτεχνήματα της επιτυχίας μας, της ευπορίας μας!... Η αθέλητη κούραση των γονιών που δουλεύουν ώρες ατέλειωτες, στην ψυχή του παιδιού γεννά την ανάγκη για ΦΥΓΗ από την οδυνηρή πραγματικότητα που παίρνει πολλές μορφές.


Ο λιγομίλητος έφηβος ήθελε από πολύ καιρό να…ΦΥΓΕΙ!… Χθες, μια «βρώμικη» δόση της άσπρης σκόνης τον «βοήθησε» να φύγει… ΟΡΙΣΤΙΚΑ!…



*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου <<HUFFPOST>>. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.


Τρίτη 30 Αυγούστου 2022

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΩΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΗ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ» ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ

 


Σύμφωνα με ανακοίνωση του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Εκκλησίας της Ρωσίας:


<<Κατά τη χθεσινή συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, τα μέλη της άκουσαν την ανακοίνωση του Αγιωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσσιών Κυρίλλου για την απονομή από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία του αυτοκεφάλου στην Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδας.


Προ ολίγου καιρού, στη συνεδρία της 27ης Μαΐου 2022 (Πρακτικά υπ’ αρ. 43) η Ιερά Σύνοδος μετ’ ευγνωμοσύνης προς τον Θεό δέχθηκε την είδηση για την αποκατάσταση στις 16 Μαΐου της κοινωνίας του Πατριαρχείου Σερβίας με την Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδας, υπό το καθεστώς της Αυτονόμου Εκκλησίας, το οποίο της παραχωρήθηκε το 1959.


Επίσης ενημερώθηκε ότι η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στη συνεδρία της από 15 έως 21 Μαΐου 2022, ανταποκρινόμενη στην αίτηση της Μακεδονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας – Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αχρίδας ομοφώνως απένειμε σε αυτήν την αυτοκεφαλία.


Στις 5 Ιουνίου 2022 πραγματοποιήθηκε στον ιερό καθεδρικό ναό Αγίου Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Βελιγράδι ιερό συλλείτουργο από τον Αγιώτατο Πατριάρχη Σερβίας Πορφύριο και τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αχρίδας και Μακεδονίας Στέφανο, με τους οποίους συλλειτούργησαν ιεράρχες της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Μακεδονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας – Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αχρίδας.


Μετά το πέρας της Θείας Μυσταγωγίας ο Αγιώτατος Πατριάρχης Πορφύριος, εφαρμόζοντας την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας απένειμε πανηγυρικά στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αχρίδας και Μακεδονίας Στέφανο τον Τόμο, που επιβεβαιώνει το αυτοκέφαλο της Μακεδονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας – Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αχρίδας.


Για το γεγονός ο Αγιώτατος Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος ενημέρωσε τον Αγιώτατο Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσσιών Κύριλλος με την από 8ης Αυγούστου 2022 επιστολή του, εκφράζοντας την επιθυμία και παρακαλώντας τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, «ώστε και εσείς, την προειρημένη τώρα πλέον πλήρως κανονική Εκκλησία, να δεχθείτε ως τη νεωτέρα Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία, δίδοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο παράδειγμα και στις υπολοίπες κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες».


Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδας και Μακεδονίας Στέφανος επίσης απέστειλε την από 13ης Ιουλίου 2022 επιστολή στον Αγιώτατο Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσσιών Κύριλλο, ειδοποιώντας για «τα χαροποιά γεγονότα, με τα οποία ο Θεός αξίωσε την Τοπική μας Εκκλησία».


Αφού ευχαρίστησε τον Κύριο και Θεό για τη διευθέτηση βάσει κανονικών αρχών του ζητήματος του καθεστώτος της Ορθοδόξου Εκκλησίας στη Βόρεια Μακεδονία, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας αποφάσισε στις 25 Αυγούστου «να αναγνωρίσει τη Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδας ως αυτοκέφαλη αδελφή Εκκλησία και να εντάξει στα Ιερά Δίπτυχα το όνομα του Προκαθημένου αυτής, του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αχρίδας και Μακεδονίας Στεφάνου».


Επίσης εκφράσθηκε «η ελπίδα ότι η νεωτέρα στην οικογένεια των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδας θα διαφυλάσσει σταθερά καθαρή και άμωμη την αγία ορθόδοξη πίστη και θα διατηρεί την αφοσίωση στην ορθόδοξη κανονική παράδοση».


Περί της ειλημμένης αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας θα ενημερωθούν ο Αγιώτατος Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδας και Μακεδονίας Στέφανος>>.




ΤΜΗΜΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Πατριαρχείο Μόσχας


«ΚΛΙΜΑΤΙΚΟ ΦΙΝΑΛΕ»: ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ




Τι αναφέρουν ερευνητές του Cambridge για την κλιματική αλλαγή


Η κλιματική αλλαγή μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική για την ανθρωπότητα αν η άνοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας είναι τελικά ανώτερη της αναμενόμενης (άνω των τριών βαθμών Κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα) ή αν προκαλέσει μια αλυσιδωτή σειρά γεγονότων, ένα σενάριο που μέχρι σήμερα έχει «επικίνδυνα παραγνωριστεί», προειδοποιεί μια διεθνής μελέτη με επικεφαλής επιστήμονες του βρετανικού Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.


Οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ότι, όσο κι αν είναι μικρή μια τέτοια κατακλυσμική πιθανότητα, δεν μπορεί να αποκλεισθεί, γι' αυτό ο κόσμος «πρέπει να αρχίζει να προετοιμάζεται για την πιθανότητα ενός "κλιματικού φινάλε"».


Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ Λιουκ Κεμπ του Κέντρου για την Μελέτη του Υπαρξιακού Κινδύνου του Κέιμπριτζ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, προτείνουν μια ερευνητική ατζέντα που θα θέσει επί τάπητος τα χειρότερα δυνατά σενάρια, τα οποία εκτείνονται από μια απώλεια του 10% του παγκόσμιου πληθυσμού μέχρι την τελική εξαφάνιση όλων των ανθρώπων, εξαιτίας της κλιματικής κρίσης.


Στο πλαίσιο αυτό, μεταξύ άλλων, καλούν τη Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) να αφιερώσει μια μελλοντική έκθεση στην προοπτική μιας καταστροφικής κλιματικής αλλαγής, έτσι ώστε να κινητοποιηθεί πιο ενεργά και η διεθνής κοινή γνώμη.


Με βάση τις σημερινές τάσεις των «αερίων του θερμοκηπίου», οι περισσότεροι επιστήμονες αναμένουν μια αύξηση της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 2,1 έως 3,9 βαθμούς έως το 2100. Αν τηρηθούν με μεγαλύτερη αυστηρότητα τα αναγκαία μέτρα από τις περισσότερες χώρες, η άνοδος μπορεί να συγκρατηθεί στους 1,9 έως 3 βαθμούς, ενώ στο αισιόδοξο σενάριο η άνοδος της θερμοκρασίας δεν θα ξεπεράσει τους 2,6 βαθμούς.


«Υπάρχουν άφθονοι λόγοι που πιστεύουμε ότι η κλιματική αλλαγή θα μπορούσε να γίνει καταστροφική, ακόμη και με μέτρια επίπεδα ανόδου της θερμοκρασίας. Η κλιματική αλλαγή έχει παίξει ρόλο σε κάθε μαζική εξαφάνιση ειδών στο παρελθόν. Έχει συμβάλει στην πτώση αυτοκρατοριών και έχει διαμορφώσει την ιστορία», δήλωσε ο Κεμπ.


«Οι δρόμοι για την καταστροφή δεν περιορίζονται στις άμεσες επιπτώσεις των υψηλών θερμοκρασιών, όπως τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Έμμεσες συνέπειες όπως οι οικονομικές κρίσεις, οι συγκρούσεις και τα ξεσπάσματα νέων ασθενειών μπορούν να πυροδοτήσουν άλλους κινδύνους και να εμποδίσουν την ανάκαμψη από πιθανές καταστροφές όπως ο πυρηνικός πόλεμος», πρόσθεσε.


Η μελέτη εκτιμά ότι έως το 2070 περίπου δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι θα ζουν σε περιοχές ακραίας ζέστης, με μέση ετήσια θερμοκρασία άνω των 29 βαθμών Κελσίου, έναντι μόνο 30 εκατομμυρίων σήμερα, κυρίως στη Σαχάρα και στην περιοχή του Κόλπου. Μάλιστα πολλές από τις εν λόγω περιοχές θα είναι πυκνοκατοικημένες και πολιτικά ασταθείς.


Η περσινή έκθεση της IPCC έκανε την πρόβλεψη ότι αν το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα διπλασιαστεί σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα (κάτι που έχει συμβεί κατά το ήμισυ έως τώρα), υπάρχει πιθανότητα 18% η παγκόσμια θερμοκρασία να αυξηθεί τελικά πάνω από 4,5 βαθμούς.


Η νέα μελέτη θεωρεί ότι οι εκθέσεις της IPCC δεν δίνουν τη δέουσα βαρύτητα στα ακραία σενάρια. «Ξέρουμε ελάχιστα γι' αυτά ακριβώς τα σενάρια που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία», ανέφερε ο Κεμπ. Γι' αυτό τόνισε ότι πρέπει να δοθεί περισσότερη επιστημονική προσοχή στους λεγόμενους «τέσσερις ιππότες» της κλιματικής κρίσης (κατ' αναλογία με τους ιππότες της χριστιανικής Αποκάλυψης): τον υποσιτισμό και την πείνα, τον ακραίο καιρό, τις πολεμικές συγκρούσεις και τις λοιμώδεις νόσους.


Η μελέτη υπογραμμίζει ότι, μεταξύ άλλων, η άνοδος των θερμοκρασιών συνιστά μείζονα απειλή για την παγκόσμια τροφοδοσία με τρόφιμα, ενώ τα ολοένα συχνότερα ακραία καιρικά συμβάντα δημιουργούν συνθήκες για νέες πανδημίες. Οι ερευνητές θεωρούν πιθανό ότι στην πορεία του χρόνου η κλιματική κατάρρευση θα υπερκεράσει άλλες απειλές, όπως η οικονομική ανισότητα, η παραπληροφόρηση και η διάβρωση της δημοκρατίας.


Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο να εντοπισθούν όλα τα πιθανά κρίσιμα σημεία καμπής στη «Γη Θερμοκήπιο», που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια ανεξέλεγκτη τροχιά του κλίματος, όπως η μαζική απελευθέρωση μεθανίου από τις έως τώρα μόνιμα παγωμένες αρκτικές περιοχές ή η μεγάλη απώλεια των δασών, που προς το παρόν απορροφούν σημαντικές ποσότητες άνθρακα, αντισταθμίζοντας εν μέρει την αύξησή του στην ατμόσφαιρα.


Ο καθηγητής Γιόχαν Ρόκστρεμ, διευθυντής του γερμανικού Ινστιτούτου Ερευνών Κλιματικών Επιπτώσεων του Πότσνταμ, ανέφερε ότι «όσα περισσότερα μαθαίνουμε για το πώς λειτουργεί ο πλανήτης μας, τόσο αυξάνουν οι λόγοι ανησυχίας. Καταλαβαίνουμε ολοένα περισσότερο ότι ο πλανήτης μας είναι ένας πιο σύνθετος και ταυτόχρονα ευάλωτος οργανισμός. Πρέπει να κάνουμε τους μαθηματικούς υπολογισμούς μιας πιθανής καταστροφής, προκειμένου να την αποφύγουμε».


«Το να αντιμετωπίζουμε ένα μέλλον επιδεινούμενης κλιματικής αλλαγής, αλλά να παραμένουμε τυφλοί απέναντι στα χειρότερα σενάρια, αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση αφελή διαχείριση κινδύνου και στη χειρότερη μοιραία ανοησία», εκτίμησε ο Κεμπ, συνοψίζοντας το κεντρικό μήνυμα των ερευνητών. *Εκ του «Αθηναϊκού - Μακεδονικού» Πρακτορείου Ειδήσεων. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.


Δευτέρα 29 Αυγούστου 2022

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΙΚΟΥ ΠΟΝΟΥ




Τα αγέννητα μωρά αισθάνονται τον πόνο. Ο πόνος αρχίζει να γίνεται αισθητός από τη 12η εβδομάδα ή και νωρίτερα και σταθεροποιείται στις 20 εβδομάδες. Αυτό σημαίνει πως τα παιδιά πονούν καθώς διαμελίζονται ζωντανά κατά τη διάρκεια της έκτρωσης.


Οι παλιές, ανενημέρωτες αντιλήψεις ότι τα αγέννητα και τα νεογέννητα μωρά δεν μπορούν να αισθανθούν τον πόνο διαψεύδονται από τον όλο και αυξανόμενο όγκο επιστημονικών στοιχείων. Η δημοσιευμένη επιστημονική βιβλιογραφία δείχνει ότι τα αγέννητα μωρά μπορεί να αισθανθούν πόνο στις 20 εβδομάδες κύησης (20 εβδομάδες LMP, από την Τελευταία Έμμηνο Ρύση, όπως συνήθως υπολογίζουν την ηλικία του εμβρύου οι περισσότεροι μαιευτήρες) ή και νωρίτερα.*


Μια ολοκληρωμένη ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας [1] στην οποία συμπεριλαμβάνεται η νευρική ανάπτυξη, η ψυχολογία της αίσθησης του πόνου και οι ηθικές επιπτώσεις του εμβρυϊκού πόνου, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα αγέννητα μωρά μπορεί να αισθανθούν τον πόνο ήδη από τις 12 εβδομάδες.


Η ανασκόπηση σημειώνει ότι οι νευρικές συνδέσεις από την περιφέρεια προς τον εγκέφαλο ολοκληρώνονται λειτουργικά μετά από τις 18 εβδομάδες. «Ωστόσο, με βάση τη νευροεπιστήμη, δεν θεωρούμε πλέον τον εμβρυϊκό πόνο ανύπαρκτο και για το παράθυρο κύησης των 12-24 εβδομάδων».


Η ανασκόπηση επισημαίνει ότι ένα έμβρυο μπορεί να μην βιώνει πόνο με τον ίδιο τρόπο όπως ένας ενήλικας, αλλά όντως βιώνει τον πόνο ως πραγματική αίσθηση και ότι αυτή η εμπειρία του πόνου δίνει επιπλέον ηθικές διαστάσεις στην πράξη της άμβλωσης. Η αμερόληπτη αυτή ανασκόπηση των επιστημονικών στοιχείων και η συμφωνία για την ύπαρξη εμβρυϊκού πόνου, ήδη από τις 12 εβδομάδες και οπωσδήποτε μετά τις 18 εβδομάδες, προέρχεται από δύο επαγγελματίες ιατρούς υψηλής αξιοπιστίας και ικανότητας, ο ένας μάλιστα με θέση υπέρ της «επιλογής» της γυναίκας.


«Οι δύο συγγραφείς συνεργάστηκαν για να γράψουν αυτό το άρθρο μέσα από τη κοινή αίσθηση ότι τα νευροεπιστημονικά δεδομένα, ειδικά τα πιο πρόσφατα, δεν μπορούν πλέον να υποστηρίξουν μια κατηγορηματική απόρριψη του εμβρυϊκού πόνου».


Η εμβρυολογική ανάπτυξη και νευροφυσιολογία δείχνει τη παρουσία αισθητηριακών μηχανισμών πόνου. Η βασική ανατομική οργάνωση του ανθρωπίνου νευρικού συστήματος οργανώνεται στις 6 πρώτες εβδομάδες. [2] Οι πρώτοι νευρώνες στον φλοιό του εγκεφάλου (το τμήμα που είναι υπεύθυνο για τη σκέψη, τη μνήμη και τις άλλες ανώτερες λειτουργίες) αναπτύσσεται ξεκινώντας από τις 6 εβδομάδες. [3]


Οι νευρικές συνάψεις για τα νωτιαία αντανακλαστικά έχουν δημιουργηθεί στις 10 εβδομάδες. [4] Οι αισθητηριακοί υποδοχείς για τον πόνο αναπτύσσονται καταρχήν γύρω από το στόμα στις 7 εβδομάδες και είναι παρόντες σε όλο το δέρμα και τις επιφάνειες του βλεννογόνου στις 20 εβδομάδες. [5] Οι συνδέσεις μεταξύ του νωτιαίου μυελού και του θαλάμου (ο οποίος χρησιμεύει στην αντίληψη του πόνου στα έμβρυα καθώς και στους ενήλικες [6]) είναι σχετικά ολοκληρωμένες στις 20 εβδομάδες κύησης. [7]


Σε αντίθεση με τον ισχυρισμό ότι ο φλοιός του εγκεφάλου είναι απαραίτητος για να βιώσει κάποιος τον πόνο και το βάσανο, τα άτομα καθώς και τα ζώα στα οποία έχει γίνει αποφλοίωση, (δηλ. ο εγκεφαλικός τους φλοιός δεν λειτουργεί ) προφανώς αισθάνονται πόνο. Στην πραγματικότητα, ο φλοιός του ανθρώπινου εγκεφάλου δεν ωριμάζει πλήρως μέχρι την ηλικία των 25 ετών, ωστόσο τα βρέφη, τα παιδιά και οι έφηβοι προφανώς μπορούν και αισθάνονται τον πόνο. [8]


Οι εμβρυϊκές αντιδράσεις παρέχουν τις ενδείξεις για αντίδραση στον πόνο. Το αγέννητο μωρό αντιδρά στα βλαπτικά ερεθίσματα με αντιδράσεις αποφυγής και αντιδράσεις στρες. Ήδη από την 8η εβδομάδα το μωρό παρουσιάζει αντανακλαστική κίνηση κατά τη διάρκεια ιατρικών παρεμβάσεων. [9]


Υπάρχουν εκτενείς ενδείξεις για ορμονική ανταπόκριση στο στρες από τα αγέννητα μωρά ήδη από τις 18 εβδομάδες κύησης [10], και εδώ περιλαμβάνεται η «αύξηση της κορτιζόλης, της βήτα-ενδορφίνης και η μείωσης του δείκτη παλμικής κίνησης της εμβρυϊκής μέσης εγκεφαλικής αρτηρίας». [11] Δύο ανεξάρτητες μελέτες του 2006 έκαναν αξονικές εγκεφάλου στο αισθητήριο τμήμα του εγκεφάλου των αγέννητων μωρών, που έδειξαν ανταπόκριση στον πόνο. [12]


Διαπίστωσαν μια «σαφή φλοιώδη απόκριση» και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπήρχε «δυνατότητα τόσο για επεξεργασία του πόνου σε υψηλότερο νευρολογικό επίπεδο όσο και για πλαστικότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου επαγόμενη από τον πόνο από πολύ μικρή ηλικία». Η Ruth Grunau, παιδοψυχολόγος στο University of British Columbia, είπε, «Φαίνεται να κρατάμε ένα εξαιρετικό μοντέλο μου μας οδηγεί στον πόνο μέσα από όλα αυτά τα ευρήματα». [13]


Αντιδράσεις και συνδέσεις του εγκεφάλου. Το 2013 μια μελέτη χρησιμοποίησε τη λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) για να μελετήσει τους εγκεφάλους υγιών ανθρώπινων μωρών ενώ βρισκόταν ακόμα εντός της μήτρας, ηλικίας από 24-39 εβδομάδων. Βρήκαν ότι λειτουργικές νευρωνικές συνδέσεις επαρκείς για την εμπειρία του πόνου υπάρχουν ήδη στις 24 εβδομάδες. [14]


Αυξημένη ευαισθησία στον πόνο. Το 2010 μια ομάδα σημείωσε ότι «όσο νωρίτερα γεννιούνται τα βρέφη, τόσο ισχυρότερη είναι η αντίδρασή τους στον πόνο».


Αυτή η αυξημένη ευαισθησία, οφείλεται στο γεγονός ότι οι νευρωνικοί μηχανισμοί που ανακουφίζουν από την αίσθηση του πόνου δεν αρχίζουν να αναπτύσσονται παρά μετά τις 34-36 εβδομάδες και δεν ολοκληρώνονται παρά μόνο ένα σημαντικό χρονικό διάστημα μετά τη γέννηση. [16]


Αυτό σημαίνει ότι τα αγέννητα παιδιά, καθώς και τα νεογέννητα και τα πρόωρα βρέφη παρουσιάζουν «υπεραντίδραση» στον πόνο. [17] Οι συγγραφείς μιας μελέτης του 2015 χρησιμοποίησαν την τεχνική fMRI για να μετρήσουν την ανταπόκριση στον πόνο σε νεογέννητα (ηλικίας 1-6 ημερών) έναντι ενηλίκων (23-36 ετών) και διαπίστωσαν ότι «η εμπειρία του βρεφικού πόνου μοιάζει πολύ με αυτή που παρατηρείται στους ενήλικες». [18


Τα μωρά είχαν 18 από τις 20 περιοχές του εγκεφάλου για να ανταποκρίνονται στο πόνο όπως οι ενήλικες, ωστόσο έδειξαν πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία στον πόνο, αντιδρώντας με τετραπλάσια ευαισθησία σε σχέση με τους ενήλικες.


Τα αγέννητα μωρά αντιμετωπίζονται ως ασθενείς από τους εμβρυοχειρουργούς. Λαμβάνουν αναλγησία κατά την διάρκεια των ενδομητρίων επεμβάσεων! Οι εμβρυοχειρουργοί αντιμετωπίζουν τα αγέννητα μωρά ως ασθενείς. Ένα κορυφαίο νοσοκομείο Παίδων πραγματοποίησε σχεδόν 1.600 εμβρυικές επεμβάσεις μεταξύ του 1995 και τον Ιούνιο του 2017. [19] Η περιγεννητική ιατρική θεραπεύει πλέον αγέννητα μωρά ηλικίας από 18 εβδομάδων κύησης για δεκάδες παθήσεις. Τα παυσίπονα για τους αγέννητους ασθενείς χορηγούνται τακτικά ως η τυπική ιατρική πρακτική. [20]


Ένας από τους κορυφαίους εμβρυοχειρουργούς κάνει τη προφανή δήλωση: «Η εμβρυϊκή θεραπεία είναι το λογικό επιστέγασμα της προόδου στη διαγνωστική του εμβρύου. Με άλλα λόγια, το έμβρυο είναι πλέον ασθενής». [21Μια ευρωπαϊκή ομάδα εμβρυοχειρουργικής δηλώνει: «Η χορήγηση αναισθησίας απευθείας στο έμβρυο είναι ζωτικής σημασίας στις ανοιχτές επεμβάσεις της εμβρυϊκής χειρουργικής». [22]


Το κορυφαίο εγχειρίδιο της Κλινικής Αναισθησιολογίας αναφέρει: «Είναι σαφές ότι το έμβρυο είναι ικανό να αναπτύξει μια φυσικοχημική αντίδραση στο στρες όταν εκτεθεί σε βλαπτικά ερεθίσματα ήδη από τις 18 εβδομάδες». [23Μια πρόσφατη ανασκόπηση των στοιχείων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι από τη 15η εβδομάδα κύησης και μετά, «το έμβρυο είναι εξαιρετικά ευαίσθητο στα επώδυνα ερεθίσματα και αυτό το γεγονός θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την εκτέλεση επεμβατικών ιατρικών πράξεων στο έμβρυο. Είναι απαραίτητο να εφαρμοστεί επαρκής αναλγησία για να αποφευχθεί η ταλαιπωρία του εμβρύου». [24]


Μια ομάδα προγεννητικής χειρουργικής που έχει κάνει πολλές επεμβάσεις εμβρύου ενημερώνει τη μητέρα πριν από τη χειρουργική επέμβαση: [25] «Θα σας χορηγηθεί γενική αναισθησία και αυτή η αναισθησία θα κοιμίσει και το μωρό σας. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της προγεννητικής χειρουργικής επέμβασης, θα χορηγηθεί στο αγέννητο μωρό σας μια ένεση αναλγητικής και άλλης φαρμακευτικής αγωγής (σημ. εννοεί μυοχάλαση) για να διασφαλιστεί ότι το μωρό σας δεν θα κινείται».


Τα μωρά επιβιώνουν και ευημερούν σε όλο και μεγαλύτερη προωρότητα εφόσον τους παρέχεται η κατάλληλη φροντίδα και θεραπεία. Τώρα μιλούμε για επιβίωση στις 22 εβδομάδες κύησης! Η επιβίωση των εξαιρετικά πρόωρων βρεφών έχει αυξηθεί σημαντικά καθώς οι γιατροί συνειδητοποιούν τα πλεονεκτήματα της εντατικής φροντίδας για τους τόσο νεαρούς ασθενείς. Οι ηλικίες επιβίωσης έχουν μειωθεί από τις 28 εβδομάδες στις 24 εβδομάδες, και τώρα σε λιγότερο από 22 εβδομάδες. [26]


Η Βρετανική Ένωση Περιγεννητικής Ιατρικής (BAPM) συνιστά τώρα να παρέχεται ενεργή φροντίδα και ανάνηψη σε όλα τα μωρά που γεννιούνται από την 22η εβδομάδα της κύησης. [27Μια μελέτη του Journal of Perinatology συμπέρανε ότι εάν τα εξαιρετικά πρόωρα μωρά λάβουν μεθοδική ιατρική φροντίδα, έως και το 53% αυτών που γεννήθηκαν στις 22 εβδομάδες κύησης επιβιώνουν σε σύγκριση με μόνο το 8%, εάν δεν λάβουν επιμελημένη ιατρική φροντίδα, [28] αμφισβητώντας τις επιφυλάξεις των γιατρών σχετικά με την επιβίωση καθώς και τους προβληματισμούς για το όριο ηλικίας βιωσιμότητας. [29]


Η επιβίωση των μωρών που γεννήθηκαν στις 22 εβδομάδες κύησης στη Σουηδία αυξήθηκε σε 58% εάν τα πρόωρα μωρά λάμβαναν εντατική φροντίδα, αποδεικνύοντας τι είναι εφικτό εάν εφαρμοστεί η εντατική φροντίδα για αυτά τα μωρά. [30Πρωτοποριακή μελέτη του New England Journal of Medicine έδειξε ότι τα μωρά που γεννιούνται μόλις 22 εβδομάδων μπορούν να επιβιώσουν και η ενεργός παρέμβαση για θεραπεία βελτιώνει σημαντικά την επιβίωσή τους. [31]


Μια μελέτη που χρηματοδοτήθηκε από το NIH με βρέφη που γεννήθηκαν στις 22-24 εβδομάδες και τα οποία έλαβαν ενεργό θεραπεία διαπίστωσε αυξημένα ποσοστά επιβίωσης χωρίς καμία νευρολογική βλάβη. Ωστόσο, τα τρία τέταρτα αυτών που γεννήθηκαν στις 22 εβδομάδες εξακολουθούσαν να μην λαμβάνουν εντατική φροντίδα. [32Το 60% των βρεφών που γεννήθηκαν στις 22 εβδομάδες και λαμβάνουν ενεργό νοσοκομειακή περίθαλψη θα επιβιώσουν. [33]


* Δύο συνήθεις μέθοδοι χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση της ηλικίας ενός αγέννητου μωρού: Η πιθανή ηλικία μετά τη γονιμοποίηση (Probable post-fertilization age, PPF, που χρησιμοποιείται από τους εμβρυολόγους) μετρά την ηλικία του αγέννητου μωρού από την πραγματική ημερομηνία σύλληψης, ενώ συνήθως χρησιμοποιείται η ηλικία κύησης από την πρώτη ημέρα της τελευταίας εμμήνου ρύσης της μητέρας (LMP, που αντιστοιχεί περίπου δύο εβδομάδες πριν από τη σύλληψη). Οι ιατροί χρησιμοποιούν την τελευταία μέθοδο ως καθιερωμένη ιατρική πρακτική εδώ και δεκαετίες, και για τους σκοπούς της παρούσας εργασίας οι ηλικίες αναφέρονται στην ηλικία κύησης, δηλαδή από την έναρξη της τελευταίας περιόδου, εκτός εάν υποδεικνύεται διαφορετικά.



Παραπομπές:



[1] Derbyshire SWG and Bockmann JC, Reconsidering fetal pain, J Med Ethics 46, 3-6, 2020
[2] Carlson BM, Patten’s Foundations of Embryology, Sixth Edition, McGraw-Hill, Inc., New York; 1996; Nikolopoulou E et al., Neural tube closure: cellular, molecular and biomechanical mechanisms, Development 144, 552, 2017.
[3] Bystron I et al., The first neurons of the human cerebral cortex, Nature Neuroscience 9, 880, 2006.
[4] Okado N et al., Synaptogenesis in the cervical cord of the human embryo: Sequence of synapse formation in a spinal reflex pathway, J. Comparative Neurol. 184, 491, 1979; Okado N, Onset of synapse formation in the human spinal cord, J. Comparative Neurol. 201, 211, 1981.
[5] Brusseau R, Developmental Perspectives: Is the Fetus Conscious?, International Anesthesiology Clinics 46, 11, 2008; Lowery CL et al., Neurodevelopmental Changes of Fetal Pain, Seminars in Perinatology 31, 275, 2007.
[6] Chien JH et al., Human Thalamic Somatosensory Nucleus (Ventral Caudal, Vc) as a Locus for Stimulation by INPUTS from Tactile, Noxious and Thermal Sensors on an Active Prosthesis. Sensors (Basel). 17, 2017
[7] Van de Velde M and De Buck F, Fetal and Maternal Analgesia/Anesthesia for Fetal Procedures, Fetal Diagnosis and Therapy 31, 201, 2012; Van Scheltema PNA et al., Fetal Pain, Fetal and Maternal Medicine Review 19, 311, 2008.
[8] Arain M et al., Maturation of the adolescent brain, Neuropsychiatr Dis Treat. 9, 449, 2013
[9] Ohashi Y et al., Success rate and challenges of fetal anesthesia for ultrasound guided fetal intervention by maternal opioid and benzodiazepine administration, J Maternal-Fetal Neonatal Medicine 26, 158, 2013.
[10] Myers LB et al., Fetal endoscopic surgery: indications and anaesthetic management, Best Pract Res Clin Anaesthesiol 18, 231, 2004; Brusseau R and Mizrahi-Arnaud A, Fetal Anesthesia and Pain Management for Intrauterine Therapy, Clinics in Perinatology 40, 429, 2013.
[11] Lin EE and Tran KM, Anesthesia for fetal surgery, Seminars in Pediatric Surgery 22, 50, 2013.
[12] Slater R et al., Cortical Pain Response in Human Infants, J Neuroscience 25, 3662, 2006; Bartocci M et al., Pain Activates Cortical Areas in the Preterm Newborn Brain, Pain 122, 109, 2006.
[13] Qiu J, Does it hurt?, Nature 444, 143, 2006.
[14]Thomason ME et al., Cross-Hemispheric Functional Connectivity in the Human Fetal Brain, Sci Transl Med 5, 173ra24, 2013.
[15] Badr LK et al., Determinants of Premature Infant Pain Responses to Heel Sticks, Pediatric Nursing 36, 129, 2010.
[16] Brusseau R and Bulich LA, Anesthesia for fetal intervention, in Essential Clinical Anesthesia, Charles Vacanti, Pankaj Sikka, Richard Urman, Mark Dershwitz, B. Scott Segal, Eds., Cambridge University Press, NY; July 2011; 772-776.
[17] Greco C and Khojasteh S, Pediatric, Infant and Fetal Pain, Case Studies in Pain Management, Alan David Kaye and Rinoo V. Shah, Eds., (Cambridge: Cambridge University Press, 2014), 379.
[18] Goksan S et al., fMRI reveals neural activity overlap between adult and infant pain, eLife 4:e06356, 2015.
[19] “Volumes and Outcomes: Fetal Anomalies,” Children’s Hospital of Philadelphia, 2017, http://www.chop.edu/centers-programs/center-fetal-diagnosis-and-treatment/volumes-outcomes#.VLbMhCvF8T-. See also, “Fetal Family Reunion,” Children’s Hospital of Philadelphia, 2017, http://www.chop.edu/events/fetal-family-reunion.
[20] See, e.g., Ramirez MV, Anesthesia for fetal surgery, Colombian Journal of Anesthesiology 40, 268, 2012; Tran KM, Anesthesia for fetal surgery, Seminars in Fetal & Neonatal Medicine 15, 40, 2010; Schwarz U and Galinkin JL, Anesthesia for fetal surgery, Semin Pediatr Surg 12, 196, 2003; Anand KJS and Hickey PR, Pain and Its Effects in the Human Neonate and Fetus, N Engl J Med 317, 132, 1987.
[21] Adzick NS, Prospects for fetal surgery, Early Human Development 89, 881, 2013.
[22] Mayorga-Buiza MJ et al., Management of fetal pain during invasive fetal procedures. Lessons learned from a sentinel event, European Journal of Anaesthesiology 31, 88, 2014.
[23] Brusseau R and Bulich LA, Anesthesia for fetal intervention, in Essential Clinical Anesthesia, Charles Vacanti, Pankaj Sikka, Richard Urman, Mark Dershwitz, B. Scott Segal, Eds., Cambridge University Press, NY; July 2011; 772-776.
[24] Sekulic S et al., Appearance of fetal pain could be associated with maturation of the mesodiencephalic structures. J Pain Res. 9, 1031, 2016
[25] Adzick NS et al., A Randomized Trial of Prenatal versus Postnatal Repair of Myelomeningocele, N Engl J Med 364, 993, 2011 (from the Informed Consent section of the supplementary Protocol to the paper).
[26] A. Pawlowski, ‘Miracle baby’: Born at 21 weeks, she may be the most premature surviving infant, Today, updated Nov 21, 2018, accessed at: https://www.today.com/health/born-21-weeks-she-may-be-most-premature-surviving-baby-t118610; Ahmad KA et al., Two-Year Neurodevelopmental Outcome of an Infant Born at 21 Weeks’ 4 Days’ Gestation, Pediatrics 2017;140(6):e20170103
[27] The BMJ, Consider active management for premature babies born at 22 weeks, says new guidance, BMJ 367, l6151, 2019; British Association of Perinatal Medicine, “Perinatal Management of Extreme Preterm Birth before 27 weeks of gestation A Framework for Practice,” October 2019; accessed via announcement: https://www.bapm.org/posts/109-new-bapm-framework-on-extreme-preterm-birth-published
[28] Backes CH et al., Outcomes following a comprehensive versus a selective approach for infants born at 22 weeks of gestation, Journal of Perinatology 39, 39–47, 2019.
[29] Welty S, Challenging the gestational age for the limit of viability: proactive care, Journal of Perinatology 39, 1–3, 2019.
[30] Norman M et al., Association Between Year of Birth and 1-Year Survival Among Extremely Preterm Infants in Sweden During 2004-2007 and 2014-2016, JAMA 321, 1188-1199, 2019; Rysavy MA and Ehret DEY, Extremely Preterm Birth Outcomes in Sweden, JAMA 321, 1163-1164, 2019.
[31] Rysavy MA et al., Between-Hospital Variation in Treatment and Outcomes in Extremely Preterm Infants, N Engl J Med 372, 1801, May 7, 2015.
[32] “Survival Rate May Be Improving for Extremely Preterm Infants,” National Institutes of Health, last modified February 15, 2017, https://www.nih.gov/news-events/news-releases/survival-rate-may-be-improving-extremely-preterm-infants; Younge N et al., Survival and Neurodevelopmental Outcomes among Periviable Infants. N Engl J Med 376, 617, 2017; Shah PS, Neonatal Intensive Care—The Only Constant is Change, N Engl J Med 376, 694, 2017.

[33] Mehler K et al., Survival Among Infants Born at 22 or 23 Weeks’ Gestation Following Active Prenatal and Postnatal Care. JAMA Pediatr. 170, 671, 2016. Πηγή: Charlotte Lozier Institute. Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου «Αφήστε με να ζήσω». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.


Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ





Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καὶ τὸ Mυστήριο τῆς Ἐκκλησίας




Τὶ ἐμποδίζει τὴν δράση τῆς θείας Χάριτος



Αρχικά, ἡ 15η Αὐγούστου ἦταν ἡ μοναδικὴ μέσα στὸ Λειτουργικὸ Ἔτος Ἑορτὴ τῆς Θεοτόκου, διὰ τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία ἤθελε νὰ θυμᾶται καὶ νὰ τιμᾶ τὸ ὅλο μυστήριό Της. Ἀνέκαθεν, ἐπίσης, στὴν Θεία Λειτουργία τῆς Ἑορτῆς αὐτῆς διαβάζεται ἡ Εὐαγγελικὴ περικοπὴ γιὰ τὴν Μάρθα καὶ τὴν Μαρία (Λουκ. ι΄ 38-42 καὶ ια΄ 27-28).


Στὴν συνέχεια, οἱ Θεομητορικὲς Ἑορτὲς πολλαπλασιάστηκαν στὴν διάρκεια τοῦ Λειτουργικοῦ Ἔτους, κάθε φορὰ ὅμως διαβάζεται τὸ ἴδιο Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα. Αὐτὸ ἴσως μᾶς ἐκπλήσσει.


λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο ἐπιλέγεται αὐτὴ ἡ περικοπή, παράξενος σὲ πρώτη ματιά, ἀλλὰ βαθύτατα παραδοσιακός, εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία, ἡ καλύτερη ὁδηγός μας στὴν ἑρμηνεία τῶν Γραφῶν, διέκρινε ὅτι τὸ ἀνάγνωσμα αὐτὸ μᾶς μεταφέρει μιὰ διδασκαλία ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ καὶ ὑλοποιεῖται κατὰ τὸν τελειότερο καὶ πληρέστερο τρόπο στὸ πρόσωπο τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ.


Στὴν μορφὴ τῆς Μαρίας ἀπὸ τὴν Βηθανία καὶ στὰ λόγια ποὺ τῆς ἀπηύθυνε ὁ Χριστός, ἡ Ἐκκλησία διεῖδε τὴν ἀποκάλυψη τοῦ μεγαλείου τῆς Παρθένου: ἂν ἔγινε Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἂν δέχθηκε αὐτὸ τὸ ἀξίωμα ποὺ τὴν ἀνέβασε ὑπεράνω ὅλων τῶν ἄλλων κτισμάτων, εἶναι ἐπειδὴ ἄκουσε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ ὑπάκουσε σ᾿ αὐτόν.


ποδεχόμενη τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ποὺ Τῆς ἀπηύθυνε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ἡ Μαρία συνέλαβε τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ αὐτή Της τὴν ὑπακοὴ ἔγινε τὸ ὄργανο τῆς σωτηρίας ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας. Ἀντιπαραθέτοντας τὴν στάση τῆς Μαρίας σὲ ἐκείνη τῆς Μάρθας, ἡ Εὐαγγελικὴ αὐτὴ περικοπὴ μᾶς παρουσιάζει τὸν χαρακτῆρα τῶν δωρημάτων τοῦ Θεοῦ καί, κυρίως, τοῦ πρωταρχικοῦ Του δωρήματος, ποὺ εἶναι ἡ Σάρκωση τοῦ Λόγου στὰ σπλάγχνα τῆς Παναγίας.


Σάρκωση τοῦ Λόγου προσφέρθηκε στὴν ἀνθρωπότητα ἐντελῶς δωρεάν, δῶρο τῆς εὐσπλαγχνίας τοῦ Πατρός. Καὶ στὴν προσφορὰ αὐτὴ πρέπει νὰ ἀνταποκρινόμαστε καὶ ἐμεῖς, ὄχι ὅμως μεριμνώντας ὅπως ἡ Μάρθα. Ἡ Παρθένος Μαρία δὲν ἔγινε Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἐπειδὴ πολλαπλασίασε τὴν δράση της, ἀλλὰ ἐπειδὴ προσηλώθηκε στὴν ἀκοὴ τοῦ λόγου καὶ συναίνεσε σ᾿ αὐτόν.


κφράζοντας ὁ Χριστὸς τὴν προτίμησή Του στὴν στάση τῆς Μαρίας ἔναντι ἐκείνης τῆς Μάρθας, αὐτὸ ποὺ καταδικάζει δὲν εἶναι ἡ δραστηριότητα τῆς Μάρθας αὐτὴ καθεαυτή, διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ὑλοποιεῖται καὶ μὲ ἔργα, πρᾶγμα ποὺ ὑπονοεῖ κάποια δραστηριότητα ἀπὸ μέρους μας, ἀλλὰ εἶναι ὅτι στὴν περίπτωση τῆς Μάρθας ἡ δραστηριότητα αὐτὴ δὲν ρυθμιζόταν ἀπὸ τὴν ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ λειτουργοῦσε ὡς αὐτοσκοπός.


Μάρθα ἦταν σὲ ἔνταση, προβληματισμένη καὶ βυθισμένη στὴν πολυπραγμοσύνη. Αὐτὸ ποὺ ψέγει ὁ Χριστὸς σ᾿ αυτὴν –καὶ μὲ πολλὴ γλυκύτητα πράγματι– δὲν εἶναι ἡ διακονία της, ἀλλὰ ἡ πολυδιάσπαση, ἡ ταραχή, ἡ σύγχυση ποὺ δείχνει. Ἡ Μάρθα εἶναι ἐδῶ ἡ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἔχει πολλὴ ἐμπιστοσύνη στὸν ἑαυτό του, στὰ ὅσα κάνει, καὶ ποὺ παρεμποδίζει ἔτσι τὴν δράση τῆς θείας Χάριτος.


Στὴν διήγηση τῆς συνάντησης τοῦ Ἰησοῦ μὲ τὴν Μάρθα καὶ τὴν Μαρία, ἔχουν προστεθεῖ μερικοὶ στίχοι ποὺ ἀναφέρονται σὲ μιὰ ἄλλη στιγμὴ τῆς ζωῆς τοῦ Ἰησοῦ (Λουκ. ια΄ 27-28), καὶ οἱ ὁποῖοι μποροῦν νὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ ἐφαρμόσουμε στὸν ἑαυτό μας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.


νῶ μιλοῦσε ὁ Ἰησοῦς, μιὰ γυναίκα μέσα ἀπὸ τὸν ὄχλο φώναξε: «Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας»! Ἀλλά, ὁ Ἰησοῦς ἀπάντησε: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν»!


Πράγματι, ἀκούγοντας καὶ συναινώντας στὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, γεννοῦμε τὸν Χριστὸ μέσα μας καὶ Τοῦ ἐπιτρέπουμε νὰ μᾶς μεταμορφώσει πραγματικὰ ἐν Αὐτῷ. Ἀσφαλῶς ἀπὸ τὸ Βάπτισμά μας καὶ μετὰ ἔχουμε μπολιαστεῖ στὸ ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀπ᾿ ὅπου ἐκπορεύεται τὸ θεῖο πῦρ τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τῆς Θεότητος.


Μὲ ἀφετηρία αὐτό, πρέπει νὰ ἀφήνουμε τὸν Χριστὸ νὰ ἑνώνει τὶς ἐνέργειές Του μὲ τὶς δικές μας, νὰ διεισδύει, νὰ μᾶς σφραγίζει ὅλο καὶ περισσότερο, μέχρις ὅτου τελικὰ Αὐτὸς μόνο νὰ ἐνεργεῖ μέσα μας.


Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια λέμε ὅτι γεννοῦμε τὸν Χριστὸ μέσα μας καὶ συνεπῶς μετέχουμε στὸ μυστήριο τῆς θείας μητρότητος τῆς Θεοτόκου. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς μπόρεσε νὰ πεῖ, ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ, σὲ μιὰ ἄλλη περίσταση: «Μήτηρ μου καὶ ἀδελφοί μου οὗτοί εἰσιν οἱ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἀκούοντες καὶ ποιοῦντες αὐτὸν» (Λουκ. η΄ 21).


Στὸν ἐν ἡμῖν καὶ ἐν τῷ κόσμῳ Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰώνας. Ἀμήν! * π. Πλακίδας Deseille, Ἡ θέα τοῦ Ἀκτίστου, σελ. 129-132, ἐκδόσεις «Ἔαρ», Ἰούλιος 2020. Ἐπιμέλ. ἡμετ. Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής εδώ.


ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ: «ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΗΣ ΘΑΣΟΥ ΣΤΗΝΟΥΝ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΕΣ-ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ»




1. Τὸ πράσινο νησὶ καὶ ὁ «πράσινος» πατριάρχης


Θάσος, τὸ πανέμορφο νησὶ τοῦ Βορείου Αἰγαίου, τὸ πράσινο στὴν κυριολεξία νησί, θὰ ὑποδεχθεῖ στὶς ἀρχὲς Σεπτεμβρίου τόν «πράσινο», ἐντὸς εἰσαγωγικῶν, πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ποὺ συμπρωταγωνιστεῖ μὲ τοὺς ἀνὰ τὴν οἰκουμένη Νεοταξίτες, μὲ τὴν ἐλὶτ τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, εἰς τὸ νὰ εἰδωλοποιήσουν τὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος μὲ τὸ κίνημα τῆς πολυδιαφημισμένης Οἰκολογίας. Ἐλησμόνησαν ἢ ἔθεσαν σὲ δευτερεύουσα θέση αὐτοί, οἱ ἀδύναμοι «παντοδύναμοι», τὸν Δημιουργὸ καὶ Προνοητὴ τοῦ Σύμπαντος, ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ, μόνον Αὐτός, σὲ κλάσματα τοῦ δευτερολέπτου νὰ σώσει ἢ νὰ καταστρέψει τὴν δημιουργία κατὰ τὸν σωτηριώδη σχεδιασμό Του.


του Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση

Ὁμότιμου Καθηγητὴ της Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.


Θὰ ἦταν γι᾽ αὐτὸ κοσμικὰ ἀναμενόμενο, ὄχι πνευματικά, ἂν ὁ μητροπολίτης Φιλίππων Στέφανος καλοῦσε τόν «πράσινο» πατριάρχη στὸ πράσινο νησὶ γιὰ νὰ τὸν τιμήσει γιὰ ὅσα λέγει καὶ πράττει γιὰ τὴν προστασία τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Ἔχουμε πάντως γράψει καὶ ἔχουμε εἰπεῖ πολλὲς φορὲς[1] ὅτι τὸ κύριο ἔργο τῶν κληρικῶν ὅλων τῶν βαθμίδων, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν πιστῶν, εἶναι πρωτίστως ἡ προστασία τοῦ πνευματικοῦ περιβάλλοντος ἀπὸ τὰ σκουπίδια καὶ τὴν ρύπανση τοῦ κακοῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας σὲ ὅλες τους τὶς ἐκφάνσεις· ἀπὸ τὴν ἀθεΐα καὶ εἰδωλολατρεία, ἀπὸ τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα, μέχρι τῶν σαρκικῶν ἐκτροπῶν καὶ τῶν λοιπῶν σωματικῶν καὶ ψυχικῶν ἁμαρτημάτων, ἀπὸ ὅ,τι ἀποτελεῖ παρέκκλιση ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο δόγμα καὶ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος.


κόσμος, ἡ κτίση δὲν ἔχει ἀνεξάρτητη ὕπαρξη καὶ ἀξία. Δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὸν ἄνθρωπο στὶς ποικίλες του ἀνάγκες. Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὄχι τοῦ κόσμου εἶναι ὁ τελικὸς στόχος τῆς Θείας Οἰκονομίας. Ἡ ἀπόδοση ἀξίας στὸν κόσμο, χωρὶς συσχέτιση πρὸς τὸν Θεό, ποὺ τὸν ἐδημιούργησε «καλὰ λίαν», καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκε, καταλήγει σὲ νέο εἶδος εἰδωλολατρείας.


σοι ἑπομένως οἰκολόγοι φροντίζουν γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ὁ Δημιουργὸς Θεὸς καὶ οἱ πνευματικὲς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου περιθωριοποιοῦνται ἢ ἀγνοοῦνται παντελῶς, ἔρχονται σὲ πλήρη ἀντίθεση πρὸς τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος δὲν ὠφελεῖται καθόλου, «ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ»[2], καὶ ἐμπίπτουν στὴν ἐπίκριση τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι «μετήλλαξαν τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα»[3].


πάρχει ἄμεση συνάρτηση τῆς πνευματικῆς κατάστασης τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν κατάσταση τοῦ κόσμου. Ὁ κόσμος ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴν συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖο παρακολουθεῖ κατὰ βῆμα, προσαρμοζόμενος στὶς ἐπιλογές του. Πειθήνιος καὶ ὑπάκουος μπροστὰ σὲ ἐνάρετους καὶ ἁγίους ἀνθρώπους, ἐπαναστατεῖ ἐναντίον τῶν ἀθέων, ἐμπαθῶν καὶ κακῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἔχουν χάσει τὴν πνευματικὴ εὐστάθεια καὶ ἰσορροπία. Τὸ οἰκολογικὸ πρόβλημα εἶναι πνευματικὸ πρόβλημα. Ἡ καταστροφὴ τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος ὀφείλεται στὴν καταστροφὴ τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, στὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ στὴν παράβαση τῶν ἐντολῶν Του. Ἡ φυσικὴ διάβρωση καὶ μόλυνση εἶναι συνέπεια τῆς πνευματικῆς μόλυνσης καὶ διάβρωσης.


2. Τὶ κουβαλοῦν στὴν Καβάλα καὶ στὴν Θάσο ὁ πατριάρχης καὶ οἱ σὺν αὐτῶ; – Ἄλλο Εὐαγγέλιο.


Αὐτὴν τὴν πνευματικὴ μόλυνση καὶ διάβρωση δυστυχῶς κουβαλοῦν καὶ μεταφέρουν στὴν Καβάλα καὶ στὴν Θάσο ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἰερώνυμος καὶ πρὸ παντὸς ὁ σχισματοαιρετικὸς μητροπολίτης Κιέβου Ἐπιφάνιος, προσκεκλημένοι βέβαια τοῦ ποιμενάρχη τῆς περιοχῆς, μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου Στεφάνου, προκαλώντας τὴν δικαιολογημένη ἀγανάκτηση καὶ τὸν σκανδαλισμὸ τῆς ὑγιοῦς μερίδος τοῦ Ὀρθοδόξου ποιμνίου, τὸ ὁποῖο ζητεῖ νὰ ἀκυρωθοῦν αὐτὲς οἱ ἐκδηλώσεις, ἔχοντας ἁγιορειτικὴ καὶ πανελλήνια ὑποστήριξη. Οἱ ποιμένες ἀντὶ νὰ ποιμαίνουν τὸ ποίμνιο, τὸ ἐκθέτουν σὲ κινδύνους ποὺ αὐτοὶ προκαλοῦν. Καὶ ἐπειδὴ οἱ πιστοὶ παραμένουν ἀποίμαντοι, ὡς λογικὰ πρόβατα αὐτοποιμαίνονται, καὶ μὲ ἐπιστολές, διαμαρτυρίες καὶ ψηφίσματα ἀξιεπαίνως προσπαθοῦν νὰ ἀφυπνίσουν τοὺς ποιμένες· ποιμαίνει πλέον τὸ ποίμνιο τοὺς ποιμένες, πρᾶγμα δυσκατόρθωτο βέβαια, ἀλλὰ τουλάχιστον διασώζεται ἀπὸ τὶς ποιμαντικὲς ἐπιβουλές. Οἱ ποιμένες εἶναι ἀποίμαντοι.


Τὶ κουβαλᾶ στοὺς ἁγιασμένους τόπους τῶν Φιλίππων, τῆς πρώτης χριστιανικῆς ἐκκλησίας τῆς Εὐρώπης, ποὺ ἵδρυσε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, καὶ στὴν Θάσο τῶν ἕξι Ἁγίων, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ οἱ συνοδοί του; Ἂν ἐπιχειροῦσα νὰ συγκρίνω λεχθέντα καὶ πραχθέντα τῶν ἐπισκεπτῶν μὲ τὴν διδασκαλία, τοὺς κόπους καὶ τὰ μαρτύρια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, θὰ ἔγραφα ὁλόκληρο βιβλίο. Οἱ σημερινοί, ὀνόματι μόνον, διάδοχοι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου δὲν ἄφησαν τίποτε ὄρθιο ἀπὸ ὅσα οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες παρέδωσαν. Θὰ ταίριαζε ἀπόλυτα πρὸς τοὺς σημερινοὺς Φιλιππησίους, τοὺς Καβαλιῶτες καὶ τοὺς Θασίτες, καὶ κυρίως στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία τους, αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πρὸς τοὺς Γαλάτες. Θαυμάζω, τοὺς γράφει, πόσο γρήγορα μεταπηδᾶτε ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σὲ ἄλλο Εὐαγγέλιο, ἀκολουθώντας κάποιους ποὺ διαστρέφουν τὸ Εὐαγγέλιο. Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἂν ἐγὼ ὁ ἴδιος ἢ κάποιος ἄγγελος, ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σᾶς κηρύξει ἄλλο Εὐαγγέλιο, διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ σᾶς ἐκήρυξα, νὰ εἶναι ἀναθεματισμένος. Καὶ θεωρεῖ τόσο ἐπικίνδυνη αὐτὴν τὴν ἀλλαγὴ τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, ὥστε ἐπαναλαμβάνει τὸν ἀναθεματισμὸ γιὰ δεύτερη φορά [4].


α) Ἐκκλησιοποίησαν τὶς αἱρέσεις.


Χρειάζεται πολὺς χρόνος καὶ χῶρος γιὰ νὰ παρουσιάσουμε αὐτὸ τὸ ἄλλο εὐαγγέλιο ποὺ κηρύσσουν σήμερα οἱ τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ πρωτοστάτη τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη. Ἐνδεικτικῶς θὰ ἀναφέρουμε τὶς πιὸ σημαντικὲς καινοτομίες. Τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Πατερικὴ Παράδοση καταδικάζουν τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα, καὶ αὐτὸ ἔπραττε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπὶ αἰῶνες, περιλαμβάνουσα στὶς αἱρέσεις καὶ τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό. Ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (2016), γιὰ τὴν ὁποία καυχᾶται καὶ αὐτοθαυμάζεται ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, συμφωνοῦντος καὶ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, ὀνόμασε τὶς αἱρέσεις ἐκκλησίες, τὶς ἀποχαρακτήρισε καὶ τὶς ἐκκλησιοποίησε [5]. Οὔτε μία φορὰ μέσα στὰ κείμενα τῆς δῆθεν «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου» ὑπάρχει ἡ λέξη αἵρεση. Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως δὲν περιορίζεται πλέον στὰ ὅρια τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἀλλὰ περιλαμβάνει καὶ τὶς αἱρέσεις. Ὅσοι ἔχουν λάβει χριστιανικὸ βάπτισμα, ὅπου καὶ ἂν ἀνήκουν, εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὴν Βαπτισματικὴ Θεολογία τοῦ μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα. Γι᾽ αὐτὸ καταργήθηκαν καὶ τὰ ἀναθέματα ποὺ διαβάζαμε τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν.


β) Θέλουν νὰ ἐμπεδώσουν τὸ Οὐκρανικὸ Σχίσμα.


νῶ ἐλπίζαμε ὅτι στὴν ψευδοσύνοδο θὰ θεραπευόταν τὸ σχίσμα τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ποὺ διαιρεῖ, διχάζει καὶ τραυματίζει μέχρι σήμερα τὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν, προκληθὲν καὶ αὐτὸ ἀπὸ τὸ Φανάρι μὲ πατριάρχη τὸν μασόνο Μελέτιο Μεταξάκη, διαγράφτηκε ἀπρόσμενα ἀπὸ τὰ θέματα τῆς συνόδου καὶ ἔμεινε ἀθεράπευτο, γιὰ νὰ ἀκολουθήσει ἀμέσως μετὰ δεύτερο καὶ χειρότερο σχίσμα, τὸ Οὐκρανικό, μὲ εὐθύνη καὶ πάλι τοῦ Φαναρίου καὶ πρωτεργάτη τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Εἰσέβαλε ἡ Κωνσταντινούπολη, χωρὶς νὰ ἔχει δικαίωμα καὶ κανονικὴ ἁρμοδιότητα, στὰ ὅρια ἄλλης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας, διέπραξε τὸ βαρὺ κανονικὸ ἀτόπημα τῆς εἰσπήδησης σὲ ξένο χῶρο, στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀγνόησε τὸν κανονικὸ μητροπολίτη Κιέβου, τὸ σεμνὸ Ὀνούφριο, καὶ χορήγησε αὐτοκεφαλία σὲ καταδικασμένο σχισματικὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ γιὰ πολλοὺς ἀχειροτόνητο, στὸν ψευδομητροπολίτη Ἐπιφάνιο Ντουμένκο, αὐτὸν ποὺ κουβαλᾶ μαζί του ὁ Βαρθολομαῖος, αὐτὸν ποὺ προσκάλεσε στὴν Καβάλα καὶ στὴν Θάσο ὁ ὑποτακτικὸς τοῦ πατριάρχη μητροπολίτης Στέφανος.


Δὲν θὰ ἐπεκταθοῦμε πολὺ στὸ Οὐκρανικὸ Σχίσμα, διότι ἔχουμε συγγράψει εἰδικὸ βιβλίο [6], ποὺ ἀποκρύπτεται βιβλιογραφικὰ ἀπὸ τοὺς διατεταγμένους πατριαρχικοὺς καλάμους, ὅπως καὶ τὸ ἐξαίρετο βιβλίο τοῦ συμπρεσβυτέρου π. Ἀναστασίου Γκοτσοπούλου [7], τὸ ὁποῖο δίδει ἀκριβέστατη ἱστορικὴ καὶ ἱεροκανονικὴ εἰκόνα γιὰ τὸ ποῦ ἀνήκει ἐκκλησιαστικὰ ἡ Οὐκρανία, ὡς καὶ γιὰ τὴν προέλευση τῶν σχισματικῶν τοῦ Ἐπιφανίου, ὁ ὁποῖος ξαφνικὰ ἐμφανίζεται ὡς προκαθήμενος τοπικῆς ἐκκλησίας, ὅπου ὑπάρχει ἄλλος προκαθήμενος, διότι ἔτσι θέλησε ὁ πάπας τῆς Ἀνατολῆς, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι πλέον «πρῶτος μεταξὺ ἴσων» (primus inter pares), μὲ τοὺς ὁποίους συνοδικὰ πρέπει νὰ ἀποφασίζει κατὰ τὴν μακραίωνα Εὐαγγελικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση, ἀλλά «πρῶτος ἄνευ ἴσων» (primus sine paribus), κατὰ τὴν νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου, ὅπως τὴν διετύπωσε ὁ ἀπὸ Προύσης ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος. Ὁ ἴδιος προχώρησε καὶ πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν πάπα στὴν κατοχύρωση τοῦ πρωτείου τοῦ πατριάρχη, διότι ἐνῶ οἱ Παπικοὶ δικαιολογοῦν τὸ πρωτεῖο στηριζόμενοι εἰς τὸ ὅτι εἶναι διάδοχος τοῦ πρώτου τῶν Ἀποστόλων, τοῦ Πέτρου, ὁ Ἐλπιδοφόρος ἀνάγει τὸ πρωτεῖο στὴν Ἁγία Τριάδα, στὴν μοναρχία τοῦ Πατρός [8], πρᾶγμα ποὺ γιὰ τὴν θεολογική του θρασύτητα ἐξέπληξε ἀκόμη καὶ τοὺς Παπικούς.


γ) Διεύρυναν τὸ Οὐκρανικὸ Σχίσμα. Ἀπὸ τοπικὸ ἔγινε πανορθόδοξο.


ἀντικανονικὴ ἄθεσμη, ἀντισυνοδική, ἀντορθόδοξη ἀναγνώριση καὶ ὕψωση τοῦ Ἐπιφανίου σὲ προκαθήμενο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἀντὶ νὰ θεραπεύσει τὸ ἐκεῖ σχίσμα, ὅπως νόμιζε ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, τὸ δυνάμωσε μὲ τὶς διώξεις ποὺ ἀσκεῖ ὁ Ἐπιφάνιος ἐναντίον τῆς κανονικῆς ἐκκλησίας τοῦ Ὀνουφρίου τῇ συνδρομῇ τῶν κρατικῶν ἀρχῶν [9]. Ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπλάτυνε καὶ τὸ διεύρυνε, διότι ἀπὸ τοπικὸ τὸ ἔκανε πανορθόδοξο. Ἤδη ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία ἔχει διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τὶς τέσσερις ἐκκλησίες, ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις, ποὺ ἀναγνωρίζουν τὸν Ἐπιφάνιο, δηλαδὴ μὲ Κωνσταντινούπολη, Ἀλεξάνδρεια, Κύπρο, Ἑλλάδα, ποὺ δυστυχῶς εἶναι ὅλες ἑλληνόφωνες.


Γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν τὸν Ἕλληνα πατριάρχη, τὸν πατριάρχη τοῦ Γένους, ἔπεσαν στὴν καταδικασμένη τὸ 1872 αἵρεση τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ, καὶ ἀπὸ στύλοι τῆς Ὀρθοδοξίας ἔγιναν στύλοι τοῦ Οὐκρανικοῦ Σχίσματος. Γιατὶ παραπονεῖται ὁ Ἀλεξανδρείας γιὰ τὴν ἐπέμβαση τῆς Μόσχας στὴν Ἀφρική, ἀφοῦ ὁ ἴδιος δικαιολόγησε τὴν ἐπέμβαση τῆς Κωνσταν-τινούπολης στὴν Οὐκρανία καὶ ἀναγνώρισε τὸν Ἐπιφάνιο, παρὰ τοὺς δακρύβρεκτους ὅρκους καὶ διαβεβαιώσεις ἀγάπης ποὺ ἔκανε λίγο πιὸ πρὶν στὸν Ὀνούφριο; Πάντως ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων, καὶ πληθυσμιακὰ καὶ ἀπὸ πλευρᾶς ἀριθμοῦ ἐκκλησιῶν, δὲν ἀναγνωρίζουν τὸν Ἐπιφάνιο καὶ διερωτῶνται πῶς τελικῶς θὰ διευθετηθεῖ τὸ νέο σχίσμα ποὺ προκάλεσε τὸ Φανάρι, μὲ ὑποκίνηση τῶν Ἀμερικανῶν γιὰ γεωπολιτικοὺς λόγους.


Καμμία ἀπὸ τὶς δέκα Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δὲν θὰ καλοῦσε τὸν σχισματικὸ Ἐπιφάνιο, ὡς προκαθήμενο μάλιστα ἐκκλησίας, σὲ συμπροσευχὲς καὶ σὲ συλλείτουργα, οὔτε ἡ Ἀντιόχεια, οὔτε τὰ Ἱεροσόλυμα, οὔτε ἡ Ρωσία, οὔτε ἡ Σερβία, οὔτε ἡ Ρουμανία, οὔτε ἡ Βουλγαρία, οὔτε ἡ Γεωργία, οὔτε ἡ Πολωνία, οὔτε ἡ Ἀλβανία τοῦ Ἀναστασίου, ὁ ὁποῖος διασώθηκε ἀπὸ τὸν ἐθνοφυλετισμὸ τῶν ἄλλων ἑλληνοφώνων, οὔτε ἡ Τσεχία καὶ Σλοβακία. Καὶ οὔτε βέβαια θὰ ἔστελναν κάποιον ἐκπρόσωπό τους στὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις Καβάλας καὶ Θάσου νὰ συλλειτουργήσει μὲ τὸν Ἐπιφάνιο. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ δὲν ἐκλήθησαν ἐκπρόσωποι ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἂν ὁ Φιλίππων ἤθελε ὄντως νὰ τιμήσει τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ τοὺς ἕξι Ἁγίους τῆς Θάσου, τῶν ὁποίων ὅπως γράφει στὸ Πρόγραμμα ἑορτάζει γιὰ πρώτη φορὰ τὴν σύναξη, γιατὶ δὲν κάλεσε ἐκπροσώπους τουλάχιστον τῶν γειτονικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τῆς Σερβίας, τῆς Βουλγαρίας, τῆς Ρουμανίας, τῆς Ἀλβανίας, ἀλλὰ μόνον τὸν σχισματικὸ Ἐπιφάνιο ἀπὸ τὴν μακρινὴ Οὐκρανία; Διότι ἁπλούστατα ἐγνώριζε ὅτι δὲν θὰ ἐρχόντουσαν παρόντος τοῦ Ἐπιφανίου, ἐπειδὴ μὲ συμμετοχὴ σχισματικῶν δὲν τιμᾶς, ἀλλὰ ἀτιμάζεις τοὺς Ἁγίους.


δ) Γιὰ ποιοὺς λόγους ἐκλήθη ὁ σχισματικὸς Ἐπιφάνιος σὲ Καβάλα καὶ Θάσο.


Καὶ γιατὶ ἆραγε ἐκλήθη ὁ Ἐπιφάνιος στὶς ἑορταστικὲς αὐτὲς ἐκδηλώσεις καὶ ὄχι ἄλλοι Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι; Ἤδη ἐκθέσαμε τὸν πρῶτο λόγο, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν μητροπολίτη Φιλίππων. Διότι ἁπλούστατα θὰ ἀπέρριπταν οἱ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι κατάμουτρα τὴν πρόσκληση, ἐπειδὴ ἡ κοινωνία μὲ σχισματικοὺς καὶ ἀκοινώνητους, καθιστᾶ, κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ἀκοινώνητο καὶ αὐτὸν ποὺ κοινωνεῖ μὲ τοὺς σχισματικούς. Δὲν τὸ ξέρουν αὐτὸ ὁ πατριάρχης, ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὁ ἐπιχώριος μητροπολίτης; Ἀσφαλῶς τὸ ξέρουν, ἀλλὰ δὲν ὑπολογίζουν πλέον τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, οἱ ὁποῖοι κατ᾽ αὐτοὺς ἴσχυαν γιὰ ἄλλες ἐποχές, ὅπως νομίζει ἀπὸ τὰ πρῶτα ἱερατικά του χρόνια ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ ὅπως ἐπὶ χρόνια προσπαθεῖ νὰ μᾶς πείσει ἡ ἀγαπητὴ καὶ στὸν πατριάρχη καὶ στὸν ἀρχιεπίσκοπο «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς βλάσφημης «Μεταπατερικῆς Θεολογίας».


δεύτερος λόγος ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι ἐκτελοῦν διατεταγμένη καὶ ἄνωθεν ἐπιβαλλόμενη ἀποστολή, τὴν ὁποία δὲν ξέρουμε γιὰ ποιοὺς λόγους δεσμεύθηκαν νὰ φέρουν εἰς πέρας, λησμονώντας ὅτι ὑπεράνω πάντων εἶναι ὁ παντεπόπτης Θεός, ὁ συντρίβων τοὺς ἰσχυροὺς ἐν ἰσχυρῷ βραχίονι. Μὲ τὴν καθοδήγηση, ἀποδεδειγμένως πλέον, τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς Ἀμερικῆς [10], οἱ νέοι αὐτοὶ σταυροφόροι τῆς Δύσεως σχεδίασαν καὶ ἐκτελοῦν ὄχι μόνον τὴν πολιτικὴ ἀπεξάρτηση τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὴν Ρωσία ἀλλὰ καὶ τὴν ἐκκλησιαστική, ὥστε ἡ δυνατὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας νὰ ἐξασθενήσει μὲ τὴν αὐτοκεφαλία τῶν Οὐκρανῶν ὑπὸ τὸν Ἐπιφάνιο, πρᾶγμα ποὺ ἐξυπηρετεῖ καὶ τὸ Φανάρι, τὸ ὁποῖο κακῶς καὶ ἀναιτιολογήτως ἀντιμετωπίζει ἀνταγωνιστικὰ τὴν Μόσχα, ἐπηρεαζόμενο ἀπὸ δυτικὲς διαβολές, ποὺ ἀποβλέπουν τελικῶς μὲ τὶς διαιρέσεις καὶ τὰ σχίσματα τῶν Ὀρθοδόξων νὰ ἐξασθενήσουν τὴν Ὀρθοδοξία, δηλαδὴ τὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ μόνιμο στόχο τοῦ Σατανᾶ καὶ τῶν ὀργάνων του.


πειδὴ λοιπὸν ἀποδέχθηκαν οἱ δικοί μας τὸν δυτικὸ αὐτὸ σχεδιασμό, ποὺ δὲν προχωρεῖ ὅπως ἤθελαν, γιατὶ οἱ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν τοπικῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, οἱ δέκα ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις, ὅπως προαναφέραμε, δὲν ἀναγνωρίζουν τὸν Ἐπιφάνιο, ψάχνουν νὰ βροῦν εὐκαιρίες νὰ προβάλουν καὶ νὰ νομιμοποιήσουν τὸ Οὐκρανικὸ Σχίσμα, καὶ μία τέτοια εὐκαιρία ἔπλασαν καὶ κατασκεύασαν μὲ τὶς ἐκδηλώσεις στὴν Καβάλα καὶ στὴν Θάσο, ὥστε οἱ ἀπληροφόρητοι καὶ ἀδιάφοροι γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ πολιτικοὶ καὶ δημοτικοὶ ἄρχοντες, ἀλλὰ καὶ ὁ ἀκατήχητος λαός, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς τιμῆς πρὸς τοὺς Ἁγίους τῆς Θάσου νὰ τιμήσουν τὸν ἀκοινώνητο, σχεδὸν γιὰ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους, σχισματικό «μητροπολίτη» Κιέβου Ἐπιφάνιο.


Καὶ ὁ τρίτος, σημαντικὸς ἐπίσης, λόγος ποὺ ὠθεῖ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο στὴν δημιουργία καὶ προβολὴ τοῦ «αὐτοκέφαλου» Ἐπιφανίου, εἶναι ἡ ἐν τῇ πράξει ἐφαρμογὴ καὶ ἀποδοχὴ ὄχι τοῦ πρωτείου τιμῆς, ποὺ ὅλοι τὸ ἀναγνωρίζουν, ἀλλὰ τοῦ ἀπαράδεκτου πρωτείου ἐξουσίας, κατὰ τὰ παπικὰ πρότυπα, βάσει τοῦ ὁποίου καὶ ἀντίθετα πρὸς τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ στὴν ἀδιάκοπη συνοδικὴ Παράδοση, ἠμπορεῖ ὡς ἀπόλυτος μονάρχης νὰ ἐπεμβαίνει ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς δικῆς του δικαιοδοσίας, σὲ ξένες καὶ ἀλλότριες δικαιοδοσίες, νὰ ἀποκαθιστᾶ σχισματικοὺς ποὺ καταδίκασαν ἄλλοι καὶ νὰ μοιράζει αὐτοκέφαλα αὐτογνωμόνως καὶ τυραννικῶς. Τὰ γνωρίζουν ὅλα αὐτὰ οἱ πολιτικοί μας ἄρχοντες καὶ ἡ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ποὺ θὰ πλαισιώσουν τὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις, ὄχι γιὰ νὰ τιμήσουν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ τοὺς ἕξι Ἁγίους τῆς Θάσου, ἀλλὰ τὸν σχισματικὸ Ἐπιφάνιο, καρπὸ ἀντισυνοδικῶν, μοναρχικῶν, δικτατορικῶν ἐνεργειῶν τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου; Τὸ συνοδικὸ πολίτευμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, θεόθεν ἐγκαθιδρυθέν, ὁλοκλήρωσε τὸ δημοκρατικὸ πολίτευμα τῆς Ἀρχαίας Ἀθήνας.



ε) Ἐμφανέστατη καὶ κραυγαλέα ἀποδοχὴ ἄλλου Εὐαγγελίου. Ἀκυρώνουν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν ὁποῖο δῆθεν τιμοῦν.


πιὸ κραυγαλέα καὶ πολὺ ἐπίκαιρη ἀποδοχὴ ἄλλου εὐαγγελίου, τὴν ὁποία θὰ ἀναπτύξουμε ἐκτενέστερα σὲ προσεχὲς ἄρθρο μας, εἶναι ἡ ἐκ μέρους τῶν δύο προκαθημένων, τοῦ Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Ἱερωνύμου, σιωπηλὴ καὶ ἀδιαμαρτύρητη ἀντιμετώπιση, ποὺ σημαίνει συγκατάθεση, ὅσων πρωτάκουστων καὶ βλάσφημων εἶπαν καὶ ἔπραξαν δύο στενοὶ συνεργάτες τους ὑπὲρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τῆς κορυφαίας καὶ πιὸ βρωμερῆς ἁμαρτίας, κατὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ἀναφερόμαστε στὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρο ποὺ διατυμπάνισε πανηγυρικὰ τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων, τήν «οἰκογένεια» δύο κοσμικῶν ἀνδρῶν, τῶν ὁποίων τὰ υἱοθετημένα τέκνα ἀπὸ παρένθετη μητέρα ἐβάπτισε στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Βούλας καὶ Βουλιαγμένης, γιὰ νὰ μᾶς φέρει ἀπὸ τὴν «πολιτισμένη» Ἀμερικὴ στὴν ὑπανάπτυκτη Ἑλλάδα τὰ πνευματικὰ σκουπίδια, τὰ ὁποῖα Παπικοὶ καὶ Προτεστάντες, ὄχι μόνον δὲν καθάρισαν, ἀλλὰ τὰ κουβάλησαν καὶ στὶς αὐλές τους. Δὲν ἀγνοοῦμε ὅτι αὐτὸ γίνεται τώρα καὶ στὴν δική μας αὐλή.


πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὄχι μόνον δὲν ἔστησε συνοδικὸ δικαστήριο, ὅπως θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε κάνει ἢ τουλάχιστον νὰ ζητήσει ἐξηγήσεις καὶ τὴν συγγνώμη τοῦ Ἐλπιδοφόρου, ἀλλὰ τὸν ἐκαμάρωνε ὡς μέλος τῆς πατριαρχικῆς συνοδείας κατὰ τὸ πατριαρχικὸ συλλείτουργο στὴν ἱστορικὴ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας Σουμελᾶ, στὶς 15 Αὐγούστου, στὸν μαρτυρικὸ ἀλησμόνητο Πόντο. Τὰ ἴδια ἰσχύουν καὶ γιὰ ὅσα ἰσχυρίσθηκε ὁ στενὸς ἐπίσης συνεργάτης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, μητροπολίτης Ν. Ἰωνίας καὶ Φιλαδελφείας Γαβριήλ, τὰ ὁποῖα προκάλεσαν πλῆθος διαμαρτυριῶν καὶ ἀντιδράσεων, μέρος τῶν ὁποίων ἐδημοσιεύσαμε στὸ προτελευταῖο τεῦχος τῆς «Θεοδρομίας» [11].


Δὲν θὰ ἐπεκταθοῦμε περισσότερο, ὄχι μόνο γιατί, ὅπως προείπαμε, θὰ τὸ πράξουμε προσεχῶς, ἀλλὰ καὶ γιατὶ σχεδιάζουμε νὰ ἐκδώσουμε σὲ εἰδικὸ τόμο, ὅσα σχετικὰ ἄρθρα καὶ κείμενα περιέχονται στοὺς εἰκοσιδύο (22) τόμους τῆς «Θεοδρομίας». Δὲν θὰ καταργήσουμε τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Πατερικὴ Παράδοση, ἐπειδὴ δειλοὶ καὶ ἀνάξιοι ποιμένες φοβοῦνται νὰ ἀντιδράσουν ἀπέναντι στοὺς ὀργανωμένους ΛΟΑΤΚΙ καὶ στὶς παρελάσεις ὑπερηφανείας, ὅπως ἀντιδροῦν ἄλλες ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, ἢ ἐπειδὴ ἔχουν ἐμπλακῆ οἱ ἴδιοι σὲ ἁμαρτωλὲς συνήθειες.


πειδὴ πάντως πρόκειται γιὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν ὁποῖον δῆθεν τιμοῦν στὴν Καβάλα, ἐνῶ ἀκυρώνουν τὴν διδασκαλία του ἢ δὲν τὴν ὑπερασπίζονται, θὰ παραθέσουμε μόνον ὅσα λέγει στὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς Πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς, γιὰ νὰ φανεῖ ὁλοφάνερα, ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ ἀπὸ αὐτό, ὅτι ὄντως κουβαλοῦν στὴν Καβάλα οἱ προκαθήμενοι ἄλλο εὐαγγέλιο. Ἐκτιμᾶ ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας τῶν Φιλίππων, ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος, ὅτι ἡ μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν διάδοση τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι, ἐνῶ ἰσχυρίζονταν ὅτι ἦσαν σοφοί, σκοτίσθηκαν καί ἔγιναν ἀνόητοι. Διότι ἐνῶ ὁ Θεὸς ἔκανε αἰσθητὴ τὴν παρουσία του καὶ ἦταν γνωστός ἀπὸ τὰ θαυμάσια τῆς δημιουργίας, αὐτοὶ ἀντάλλαξαν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν λατρεία θνητῶν ἀνθρώπων καὶ πετεινῶν καὶ τετραπόδων, καὶ ἑρπετῶν.


Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ ὑποδουλωθοῦν στὶς ἐπιθυμίες τους καὶ σὲ ἀκάθαρτα πάθη, ὥστε νὰ ἀτιμάζουν μὲ αὐτὰ τὰ σώματά τους. Οἱ γυναῖκες ἀντικατέστησαν τὴ φυσικὴ σχέση μὲ τὴν παρὰ φύση. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ ἄνδρες, ἄφησαν τὴν φυσικὴ σχέση μὲ τὴν γυναίκα καὶ ἄναψαν ἀπὸ τὸ σφοδρὸ πάθος ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο. Ἀρσενικοὶ μὲ ἀρσενικοὺς διαπράττουν τὴν ἀσχημία καὶ ἔτσι γιὰ τὴν πλάνη τους αὐτὴ λαμβάνουν τὴν ἁρμόζουσα ἀμοιβὴ ἀτιμάζοντας τὰ σώματά τους: «Διὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς, οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸ κτίσαντα, ὃς ἐστιν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας ἀμήν. Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας, αἵ τε γὰρ θέλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες» [12].


Ἐπίλογος


νάμεσα στοὺς ἕξι Ἁγίους τῆς Θάσου συγκαταλέγεται καὶ ὁ νεομάρτυς Ἅγιος Ἰωάννης, ποὺ μαρτύρησε στὴν Κωνσταντινούπολη, στὶς 20 Δεκεμβρίου, τοῦ ἔτους 1652. Καταγόταν ἀπὸ τὶς Μαριὲς τῆς Θάσου. Πῆγε στὴν Πόλη σὲ ἡλικία δεκατεσσάρων ἐτῶν, γιὰ νὰ μάθει τὴν τέχνη τοῦ ράπτη σὲ Χριστιανὸ τεχνίτη, καὶ ἐμαρτύρησε τὸ ἑπόμενο ἔτος, νέο παιδί, σὲ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν. Γιατὶ μαρτύρησε καὶ ἔδωσε τὴν ζωή του σὲ τόσο νεαρὴ ἡλικία· διότι ἀρνήθηκε νὰ γίνει Μουσουλμάνος, ἐπειδὴ πίστευε, καὶ ἔτσι πιστεύουμε ὀρθῶς ὅλοι ὅτι μόνον ὁ Χριστὸς σώζει, ἐνῶ στὶς ἄλλες θρησκεῖες, στὶς αἱρέσεις καὶ στὰ σχίσματα δὲν ὑπάρχει σωτηρία. Τώρα καὶ αὐτὸ τὸ Εὐαγγέλιο ἄλλαξε.


Τὸ ἄλλαξε ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας, τὸ ἐνίσχυσε ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος σὲ πολλὲς περιπτώσεις, μοιράζοντας τό «ἱερό» Κοράνιο ὡς δῶρο καὶ συνιστώντας στὰ ἑβραιόπουλα νὰ παραμείνουν στὴν πίστη τους, διότι δῆθεν οἱ τρεῖς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες, ὁ Χριστιανισμός, ὁ Ἰουδαϊσμὸς καὶ τὸ Ἰσλὰμ πιστεύουμε στὸν ἴδιο Θεό. Ἑτοίμασε μάλιστα τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὸ ἔτος 2000, γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς τρίτης χιλιετίας, ὡς περιόδου πλέον τῆς πανθρησκείας, τοῦ διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γραμματόσημο, μὲ ἔξοδα τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, πάνω στὸ ὁποῖο παρίστανται καθήμενοι γύρω ἀπὸ τραπέζι, κατὰ τὸν τύπο τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν φιλοξενία τοῦ Ἀβραάμ, ἕνας Χριστιανὸς κληρικός, ἕνας Ἑβραῖος ραβῖνος καὶ ἕνας Μουσουλμάνος χότζας, ἔχοντας στὰ χέρια τους τὰ τρία «ἱερά» βιβλία, τὴν ἑβραϊκὴ Βίβλο, τὸ Χριστιανικὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Κοράνιο, τὰ ὁποῖα προβάλλει ἰσότιμα πάνω στὸ τραπέζι ὁ ἐμπνευστὴς τῆς βλάσφημης Τριάδος τοῦ γραμματοσήμου [13].


σαν ἑπομένως ἀνόητοι καὶ φανατικοὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι Νεομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι μάλιστα τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς ἐκφράζονταν πολὺ ὑποτιμητικὰ γιὰ τὸν Μωάμεθ καὶ τὴν διδασκαλία του, γιατὶ πίστευαν ὅτι μόνον ὁ Χριστὸς σώζει; Μᾶς τὰ ὑπενθύμισε ὅλα αὐτά γιὰ τὸ ὅτι εἶναι ἀνόητοι ὅσοι πιστεύουν στὴν ἀποκλειστικότητα τῆς διὰ Χριστοῦ σωτηρίας, καὶ πάλιν ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος, συνεχιστὴς τῆς νέας θεολογίας τοῦ νέου Φαναρίου, ποὺ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν Μεγάλη ὄντως Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ποὺ ἐμεγάλυνε τὴν Ὀρθοδοξία μέχρι καὶ τὸν 19ο αἰώνα. Εἶπε ὁ Ἐλπιδοφόρος: «Ὅταν ἐξυψώνεις μιὰ θρησκεία πάνω ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες, εἶναι σὰν νὰ ἀποφασίζεις ὅτι ὑπάρχει ἕνα μόνο μονοπάτι, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ. Ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ δεῖς τὰ μυριάδες μονοπάτια ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἴδια κατεύθυνση, γιατὶ περιστοιχίζεσαι ἀπὸ ὀγκόλιθους προκατάληψης ποὺ ἐμποδίζουν τὴν ὀπτική σου»...!!! [14]


Πῶς νὰ μὴ βάλει κανεὶς πολλὰ θαυμαστικὰ διαβάζοντας αὐτὴν τὴν θέση ἑνὸς Χριστιανοῦ, καὶ μάλιστα «ὀρθοδόξου», ἱεράρχη. Ἐψεύδετο λοιπὸν ὁ Χριστὸς διδάσκοντας ὅτι αὐτὸς μόνον εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή [15], «τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν ὃ φωτίζει πάντα ἀνθρώπου ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον», κατὰ τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη». [16] Ψεύδεται ἡ Ἐκκλησία, ψάλλουσα σὲ κάθε λειτουργία «εἴδομεν τὸ Φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦντες». Ἦταν προκατειλημμένοι οἱ δύο Ἰουδαῖοι Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Ἰωάννης, μὲ προβληματικὴ πνευματικὴ ὅραση, ὅταν ἐνώπιον τῶν ἀρχόντων μιᾶς ἄλλης θρησκείας, τῆς Ἰουδαϊκῆς, ποὺ τοὺς ἐδίωκαν, μὲ παρρησία ἀπήντησαν ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἄλλα μονοπάτια ποὺ ὁδηγοῦν στὴν Ἀλήθεια καὶ στὴν σωτηρία, ἀλλὰ μόνον ἡ ὁδὸς τοῦ Χριστοῦ;


«Καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις, ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» [17]. Ἂς ξαναδιαβάσουν τὴν θαυμάσια ὁμιλία τοῦ πρωτομάρτυρος Στεφάνου, τοῦ ὁποίου ὁ μητροπολίτης Φιλίππων φέρει τὸ ὄνομα, ὅλοι αὐτοὶ τοῦ διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ὁ ἅγιος Στέφανος λιθοβολήθηκε, γιατὶ δὲν ἀκολούθησε τὸ μονοπάτι τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καὶ ἤλεγξε μὲ θαυμαυστὴ τόλμη τὸ Ἰουδαϊκὸ ἱερατεῖο, ὅπως ἐπίσης ὅλοι οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες καὶ Νεομάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅλος ὁ χορὸς τῶν Ἁγίων, καὶ μεταξὺ αὐτῶν καὶ οἱ ἕξι Ἅγιοι τῆς Θάσου, καὶ πρὸ πάντων ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, τοὺς ὁποίους δῆθεν τιμᾶ ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Φιλίππων μὲ τὴν παρουσία τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου, προστάτη καὶ πάτρωνα τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἐλπιδοφόρου καὶ τοῦ σχισματικοῦ Ἐπιφανίου, ὡς καὶ μὲ τὴν παρουσία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, προστάτη καὶ πάτρωνα τοῦ μητροπολίτη Ν. Ἰωνίας Γαβριήλ.


κόμη ὅμως καὶ ἂν ἐπιτρέψει ὁ Θεὸς νὰ πραγματοποιηθοῦν αὐτὲς οἱ ἀντορθόδοξες ἑορτές, μὲ τὶς οἰκουμενιστικές, νεοειδωλατρικές, σχισματικές, διαθρησκειακὲς καὶ λοιπὲς παρουσίες, ὁ πλοῦτος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ τῶν ἕξι Ἁγίων τῆς Θάσου θὰ παραμείνει ἀλώβητος. Ὅλους ἐμᾶς ποὺ ἀντιδροῦμε, ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι, μᾶς ἐκφράζει ἀπόλυτα τὸ δίστιχο στὸ σύντομο συναξάρι τοῦ νεομάρτυρος Ἰωάννου τοῦ Θασίου: Σεμνύνεται νῦν Θάσος, ἡ πατρὶς φίλη, σὲ μάρτυρα πλουτοῦσα· ὢ πλούτου ξένου [18]!


Οἱ ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις δὲν πλουτίζουν οὔτε τὴν Καβάλα οὔτε τὴν Θάσο, γιατὶ εἶναι ἀντίθετες μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τῶν ἕξι Ἁγίων τῆς Θάσου, ἀλλὰ καὶ πάντων τῶν Ἁγίων. Ὀργανώθηκαν προσχηματικὰ γιὰ νὰ προβάλουν τὸν σχισματικὸ μητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφάνιο ποὺ δὲν τὸν ἀναγνωρίζει ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν Ὀρθοδόξων, ὥστε μέσῳ αὐτοῦ καὶ τῶν Οὐνιτῶν τῆς Οὐκρανίας νὰ προετοιμάσουν τὴν ἕνωσή μας μὲ τὸν πάπα. Πρέπει νὰ τὸν βλέπουμε, γιὰ νὰ τὸν συνηθίζουμε.



[1]. Βλ. π.χ. Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Ὀρθοδοξία καὶ Οἰκολογία, Θεσσαλονίκη 1994, Σειρά «Καιρός». Τὸ ἴδιο καὶ στὸ βιβλίο μας, Ἠθικὰ Κεφάλαια, Θεσσαλονίκη 20142, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον», σελ. 25-37. Στὸ ἴδιο βιβλίο οἱ μελέτες μας «Φυσικὸ καὶ Ἠθικὸ κακὸ σὲ σχέση μὲ τὸ οἰκολογικὸ πρόβλημα», σελ. 13-23, καί «Λιτότης-Ὀλιγάρκεια. Ἑλληνορθόδοξη ἀπάντηση στὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκολογικὴ κρίση», σελ. 39-57.


[2]. Μάρκ. 8, 36.


[3]. Ρωμ. 1, 25.


[4]. Γαλ. 1, 6-9: «Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὃ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μὴ τινὲς εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. Ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ᾽ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω».


[5]. Γιὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀντιδράσεων καὶ τῶν προβλημάτων ποὺ προκάλεσε ἡ ψευδοσύνοδος δημοσιεύσαμε πλῆθος μελετῶν κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν σὲ δύο πολυσέλιδα διπλᾶ τεύχη τοῦ περιοδικοῦ «Θεοδρομία», στὰ τεύχη 1-2 (Ἰανουάριος-Ἰούνιος 2016), σελ. 1-352, καὶ τεύχη 3-4 (Ἰούλιος-Δεκέμβριος 2016), σελ. 353-704. Τὶς δικές μας σχετικὲς μελέτες δημοσιεύσαμε στὰ βιβλία μας: Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε; Θεσσαλονίκη 2016, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον», καί: Μετὰ τὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης. Ἡ διακοπή μνημοσύνου καὶ ἡ δικαστική μου δίωξη, Θεσσαλονίκη 2017, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».


[6]. Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωροσ Ζησησ, Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο. Ἀντικανονικὴ καὶ διαιρετικὴ εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης, Θεσσαλονίκη 2018, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον». Μεταφράσθηκε στὰ Ρωσικὰ καὶ στὰ Βουλγαρικά.


[7]. Πρωτοπρεσβύτερος, Αναστασιοσ Γκοτσοπουλοσ, Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο. Συμβολὴ στὸν Διάλογο, Θεσσαλονίκη 2019, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».


[8]. Βλ. περισσότερα εἰς: Μοναχὸς Σεραφειμ Ζησησ, «Ἡ ἐνδοτριακὴ μοναρχία τοῦ Πατρὸς καὶ ὁ καινοφανὴς μονάρχης τῆς φαναριωτικῆς ἐκκλησιολογίας», Θεοδρομία 21 (2019) 313-368. Στὸ διπλὸ αὐτὸ τεῦχος δημοσιεύονται οἱ εἰσηγήσεις τῆς Ἡμερίδας ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Θεσσαλονίκη (Σάββατο, 22 Ἰουνίου 2019) μὲ γενικὸ θέμα «Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο καὶ ἡ Νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου».


[9]. Πρωθιερέας Ολεχ Τοτσίνσκυ, «Ἡ δίωξη τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μετὰ τὴν ἐκχώρηση τοῦ "Τόμου Αὐτοκεφαλίας" στούς σχισματικούς», Θεοδρομία 21(2019), 220-228.


[10]. Βλ. σχετικῶς: Χαραλαμποσ Μηναογλου, «Τὸ Φανάρι ὡς πιόνι τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς: Οἱ γεωπολιτικὲς συνέπειες τοῦ Οὐκρανικοῦ Σχίσματος», Εἰσήγηση στὴν Ἡμερίδα τῆς ὑποσημ. 8, Θεοδρομία 21 (2019) 369-377. Στὸ ἴδιο τεῦχος δικό μας μικρὸ ἐκδοτικὸ κείμενο (σελ. 165-167) μὲ τίτλο: «Δυτικοὶ Σταυροφόροι ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας. Μὲ συμμάχους Ὀρθοδόξους». Νεώτερο ἐκτενέστερο κείμενό μας δημοσιεύθηκε πρόσφατα στὸ Διαδίκτυο μὲ τίτλο: «Δυτικοί "Σταυροφόροι" ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας. Οἱ ἴδιοι διέλυσαν καὶ τὸ Ὀρθόδοξο Βυζάντιο. Στόχος ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία». Καὶ στὴν Θεοδρομία 24 (2022) 5-17. Βλ. ἐπίσης: Μοναχοῦ Σεραφειμ Ζηση, «Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Α´, ἡ πολιτική τῶν ΗΠΑ καὶ ἡ σημερινὴ Οὐκρανία», Θεοδρομία 20 (2018) 454-499. Ἐπίσης: Παύλου Σεραφειμ, Τὸ οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο στὴ δίνη τοῦ ψυχροῦ πολέμου. Ἡ ἐκλογὴ τοῦ πατριάρχη Ἀθηναγόρα (1948). Ἐκδόσεις Μπαρμπουνάκη, Θεσσαλονίκη 2017.


[11]. Θεοδρομία 24 (2022) 39-66.


[12]. Ρωμ. 1, 18-27.


[13]. Περισσότερα βλ. εἰς: Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Διαθρησκειακὲς Συναντήσεις. Ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ προσβολὴ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Θεσσαλονίκη 2003, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».


[14]. Βλ. ἱστολόγια ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ (26-7-2022) καὶ ΑΚΤΙΝΕΣ (28-7-2022).


[15]. Ἰω. 8, 12: «Ἐγὼ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾽ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς». Αὐτόθι 14, 6: «Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δι᾽ ἐμοῦ».


[16]. Αὐτόθι 1, 9.


[17]. Πράξ. 4, 12.


[18]. Βλ. Συναξαριστὴς Νεομαρτύρων, Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 193-194 καὶ Ὁσίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Νέον Μαρτυρολόγιον, Ἐκδοτικὸς Οἶκος «Ἀστήρ», Ἀλ. καὶ Ε. Παπαδημητρίου, Ἀθῆναι 1961, σελ. 71-72. *Εκ του ιστολογίου «Ακτίνες». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.