ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Η ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 


«Οὐδεὶς ἐν τῷ οὐρανῷ ἀνῆλθε μετὰ ἀνέσεως»,Αββᾶ ᾿Ισαὰκ του Σύρου.

 
 

 ''Η αληθής φιλοσοφία κρύπτεται στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μας· στὴν ζωοποιὸ Χάρι Του μετέχουν οἱ φιλόθεες ψυχὲς μὲ τὶς ἀκούσιες θλίψεις καὶ δοκιμασίες, διότι «ἡ ὁδὸς τοῦ Θεοῦ σταυρὸς καθημερινός ἐστιν· οὐδεὶς γὰρ ἐν τῷ οὐρανῷ ἀνῆλθε μετὰ ἀνέσεως».(᾿Αββᾶ ᾿Ισαὰκ Σύρου).᾿Ενώπιον τοῦ Κυρίου μας εἶναι πολυτιμότερο νὰ ὑποφέρουμε ἔστω καὶ ὀλίγο γιὰ χάρι Του, παρὰ νὰ κάνουμε ἐλεημοσύνες καὶ ἄλλα ἔργα ἀρετῆς χωρὶς κόπο καὶ θλῖψι:«θλῖψις μικρὰ διὰ τὸν Θεὸν γινομένη, κρείσσων ἐστὶ μεγάλου ἔργου, τοῦ ἀθλίπτως τελουμένου».''

 
 

Ο ευσεβείς λαϊκοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας δὲν θὰ πρέπει νὰ παρασύρωνται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου καὶ νὰ κυριεύωνται ἀπὸ τὴν ὀλιγοψυχία καὶ ἀνυπομονησία, ὅταν δοκιμάζωνται ἀπὸ ἀκούσιες θλίψεις.Τὰ λυπηρὰ συμβάντα ἀποτελοῦν μεγάλη εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, διότι εἰς αὐτὰ «εἶναι κρυμμένο τὸ θεῖο ἔλεος, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ μετάνοια ὅποιον δείχνει ὑπομονή, καὶ τὸν γλυτώνει ἀπὸ τὴν αἰώνια κόλαση».῾Η ὠφέλεια τῶν ἀκουσίων θλίψεων εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε οἱ ἐνάρετες ψυχὲς στενοχωροῦνται, ὅταν δὲν ἀξιώνωνται αὐτῆς τῆς θείας δωρεᾶς· θεωροῦν τοῦτο δυστυχία τους καὶ ἐγκατάλειψι Θεοῦ.Διηγοῦνται οἱ ῞Αγιοι Γέροντες γιὰ μίαν φιλόχριστη χήρα στὴν Αλεξάνδρεια,᾿ ἡ ὁποία προσηύχετο ἐντόνως μὲ δάκρυα καὶ θρήνους στὸν τάφο ἑνὸς ῾Αγίου Μάρτυρος καὶ ἔλεγε:«Μὲ ἐγκατέλειψες... ᾿Ελέησέ, με, φιλάνθρωπε Δέσποτα!...».Οταν ἐρωτήθηκε τί ἀκριβῶς τῆς συμβαίνει, ἀπήντησε τὰ ἑξῆς θαυμαστά:«᾿Εγκατέλιπέ με ὁ Θεὸς καὶ οὐκ ἐπεσκέψατό με· ἔχω γὰρ σήμερον τρία ἔτη καὶ οὐκ ἠσθένησα, οὐ παῖς (δοῦλος) μου, οὐκ οἰκέτης (ὑπηρέτης) μου, οὔτε τις τοῦ οἴκου μου, καὶ λογίζομαι ὅτι ὁ Θεὸς ἀπεστράφη με διὰ τὰς ἁμαρτίας μου. Διὰ τοῦτο κλαίω, ἵνα ἐπισκέψηταί με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐν τάχει».Η αληθής φιλοσοφία κρύπτεται στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μας· στὴν ζωοποιὸ Χάρι Του μετέχουν οἱ φιλόθεες ψυχὲς μὲ τὶς ἀκούσιες θλίψεις καὶ δοκιμασίες, διότι «ἡ ὁδὸς τοῦ Θεοῦ σταυρὸς καθημερινός ἐστιν· οὐδεὶς γὰρ ἐν τῷ οὐρανῷ ἀνῆλθε μετὰ ἀνέσεως».(᾿Αββᾶ ᾿Ισαὰκ Σύρου).᾿Ενώπιον τοῦ Κυρίου μας εἶναι πολυτιμότερο νὰ ὑποφέρουμε ἔστω καὶ ὀλίγο γιὰ χάρι Του, παρὰ νὰ κάνουμε ἐλεημοσύνες καὶ ἄλλα ἔργα ἀρετῆς χωρὶς κόπο καὶ θλῖψι:«θλῖψις μικρὰ διὰ τὸν Θεὸν γινομένη, κρείσσων ἐστὶ μεγάλου ἔργου, τοῦ ἀθλίπτως τελουμένου».(᾿Αββᾶ ᾿Ισαὰκ Σύρου).Οἱ πειρασμοὶ δοκιμάζουν καὶ ἐλέγχουν τὴν ἀγάπη μας πρὸς τὸν Κύριο, ὁδηγοῦν σὲ ἐσωστρέφεια καὶ αὐτοκριτική, ταπεινώ- νουν τὸ φρόνημα, μειώνουν τὸ αἴσθημα τῆς αὐτο-ϋπολήψεως καὶ αὐτάρκειας, χαρίζουν βαθειὰ αὐτογνωσία, ἐπιβάλλουν τὴν συνεχῆ ἐγρήγορσι καὶ αὐτομεμψία, ἐξασκοῦν στὴν εὐλογημένη ὑπομονὴ καὶ ἀνδρεία, βοηθοῦν δὲ στὴν ἀπόκτησι τῆς βαθειᾶς καὶ σταθερᾶς πίστεως, ὅτι ὅλα γίνονται συμφώνως πρὸς τὴν ἀγαθὴ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὸ ῞Αγιο Θέλημά Του.Τελικά, οἱ θλίψεις μαλακώνουν τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ὁδηγοῦν στὴν ἐσωτερικὴ μετάνοια, καὶ τὴν ἑτοιμάζουν γιὰ νὰ δεχθῆ τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ· δὲν ὑπάρχει ἄλλη ὁδὸς γιὰ τὴν ἀπόκτησι μιᾶς καρδιᾶς «συντετριμμένης καὶ τεταπεινωμένης»,παρὰ μόνον ἡ ὁδὸς τῶν πόνων καὶ τῶν ἀσθενειῶν καὶ τῶν δοκιμασιῶν, ἡ ῾Οδὸς τοῦ Σταυροῦ.Καλώς λοιπὸν οἱ ῞Αγιοι λέγουν καὶ ἐπαναλαμβάνουν συνεχώς και με έμφασι,ότι η προκοπή μας ''εν τοις πειρασμοίς φαίνεται''. [Αββά Ποιμένος].Τίθεται ἑπομένως τὸ ἐρώτημα: ἆρά γε, δεχόμεθα τοὺς πειρα- σμοὺς ὡς φάρμακα θεϊκὰ χωρὶς νὰ μικροψυχοῦμε καὶ δυσανα- σχετοῦμε καὶ γογγύζουμε, ἐπικαλούμενοι τὴν βοήθεια τῆς Θεο- τόκου καὶ τῶν ῾Αγίων;Καὶ περαιτέρω: ἆρά γε, πιστεύουμε μὲ ταπείνωσι, ὅτι «πάντα ὅσα ποιεῖ μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός, ἀγαθότητι ποιεῖ καὶ ἀγαπῶν ἡμᾶς ποιεῖ, καὶ καλῶς ποιεῖ», «καὶ ὑπὲρ τοῦ συμφέροντος ποιεῖ» «καὶ φειδόμενος ἡμῶν» ;(᾿Αββᾶ Δωροθέου).Εὰν ναί, εὑρισκόμεθα σὲ ὀρθὸ πνευματικὸ δρόμο· ἂς μὴν ὑψηλοφρονοῦμε ὅμως, διότι εἴμεθα ἀκόμη μόνο στὴν ἀρχή.Οἱ πραγματικοὶ φίλοι τοῦ Θεοῦ Καὶ χαίρουν στοὺς πειρασμούς· Καὶ θλίβονται ὅταν δὲν ἔχουν πειρασμούς·Καὶ προσεύχονται νὰ τοὺς ἐπισκεφθῆ ὁ Κύριος μέσῳ τῶν πειρασμῶν!...

 

 

†Αʹ Κυριακὴ τοῦ Λουκᾶ, 26.9/9.10.7.2005.

 

 

 

 

Μακαριστού Μητροπολίτη ᾿Ωρωποῦ καὶ Φυλῆς κ. Κυπριανού.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου