ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 1ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 2ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 3ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 4ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 5ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 6ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 7ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 8ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 9ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 10ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 11ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 12ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 13ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 14ον)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 14ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 85-88.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Η τιμή των Ορθοδόξων προς τη Θεοτόκο

<<Παρά την τίμια και άμεμπτη ζωή που ζούσε η Παναγία, η αμαρτία και ο θάνατος έκαναν την παρουσία τους σε Αυτή. Δεν μπορούσαν παρά να εμφανιστούν. Αυτή είναι η ακριβής και πιστή διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας σχετικά με τη Θεοτόκο όσον αφορά το προπατορικό αμάρτημα και το θάνατο. (Επίσκοπος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ, <<Ανάλυση της διδασκαλίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας για τη Μητέρα του Θεού>>. Ήταν ξένη σε κάθε πτώση προερχομένη από την αμαρτία (Άγ. Αμβρόσιος του Μιλάνου. Υπόμνημα στον 118ο ψαλμό), <<δεν ήταν ξένη προς τους αμαρτωλούς πειρασμούς>>. <<Μόνο ο Θεός είναι αναμάρτητος>> (Άγ. Αμβρόσιος, ίδια πηγή), ενώ ο άνθρωπος πάντα θα έχει μέσα του κάτι που θα χρειάζεται διόρθωση και τελειοποίηση για να εκπληρωθεί η εντολή του Θεού' <<να είστε άγιοι, γιατί εγώ ο Κύριος, ο Θεός σας, είμαι άγιος>> (Λευιτικό 19:2). Όσο πιο αγνός και τέλειος είναι κάποιος, τόσο πιο πολύ προσέχει τις ατέλειές του και θεωρεί τον εαυτό του ολοένα και περισσότερο ανάξιο. Η Παρθένος, έχοντας αφιερωθεί τελείως στο Θεό, παρόλο που απώθησε κάθε παρόρμηση προς αμαρτία, ένιωσε την αδυναμία της ανθρώπινης φύσης πολύ περισσότερο από άλλους και επιθυμούσε διακαώς την έλευση του Σωτήρα. Μέσα στην ταπείνωσή της θεωρούσε τον εαυτό της ανάξιο ακόμη και να διακονήσει την Παρθένο που θα Τον διακονούσε. Για να μην την αποσπά τίποτα από την προσευχή και την εγρήγορση, η Μαρία έδωσε στο Θεό όρκο να μην νυμφευθεί, έτσι ώστε να ευχαριστεί μόνον Αυτόν σε όλη της τη ζωή. Ήταν αρραβωνιασμένη με τον ηλικιωμένο Ιωσήφ' όταν η ηλικία της δεν Της επέτρεπε να παραμείνει στο Ναό, εγκαταστάθηκε στην οικία του στη Ναζαρέτ. Εδώ η Παρθένος συγκατατέθηκε στον αρχάγγελο Γαβριήλ που της έφερε τα χαρμόσυνα νέα της γέννησης του Υιού του Υψίστου από Αυτήν' <<Χαίρε, κεχαριτωμένη' ο Κύριος μετά σου' ευλογημένη συ εν γυναιξίν... Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε, και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι' διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού (Λουκ. 1:28-35). Η Μαρία αποδέχθηκε την αγγελική χαρμόσυνη είδηση ταπεινά και υποτακτικά. <<Τότε ο Λόγος, με τρόπο γνωστό σε Αυτόν, κατήλθε και, όπως Αυτός ο ίδιος θέλησε, εισήλθε στη Μαρία και κατοίκησε μέσα σε Αυτή>> (Αγ. Εφραίμ του Σύρου, <<Ύμνος στη Μητέρα του Θεού>>. <<Όπως η αστραπή φωτίζει ό,τι είναι κρυμμένο στη φύση των πραγμάτων. Εξάγνισε και τη Μαρία και ύστερα γεννήθηκε, έτσι ώστε να δείξει ότι εκεί που είναι ο Χριστός, είναι εμφανής η αγνεία σε όλη της τη δύναμη. Εξάγνισε την Παρθένο, έχοντας ετοιμάσει Αυτή με το Άγιο Πνεύμα, και τότε η κοιλία, έχοντας γίνει αγνή, Τον συνέλαβε. Εξάγνισε την Παρθένο όταν Αυτή ήταν άθικτη' διότι, έχοντας γεννηθεί, Την άφησε Παρθένο. Δε λέω ότι η Μαρία έγινε αθάνατη, αλλά ότι όντας πεφωτισμένη με τη χάρη, δεν ενοχλείτο από αμαρτωλές επιθυμίες>> (Αγ. Εφραίμ του Σύρου, Ομιλία κατά των αιρετικών>>, 41. <<Το Φως κατοίκησε σε Αυτή, εξάγνισε το νου της, έκανε τις σκέψεις της καθαρές, αγνές τις ανησυχίες της, καθαγίασε την Παρθενία της>> (Αγ. Εφραίμ του Σύρου, <<Η Μαρία και η Εύα>>. <<Εκείνη που δεν ήταν αγνή σύμφωνα με την ανθρώπινη λογική, Αυτός Την έκανε αγνή κατά χάρη>> (Επίσκοπος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ, <<Ανάλυση της Διδασκαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας για τη Μητέρα του Θεού>>. Τ Ε Λ Ο Σ

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 85-88.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.).

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 13ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 83-85.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Η τιμή των Ορθοδόξων προς τη Θεοτόκο

Η Ορθόδοξος Εκκλησία διδάσκει για την Παναγία ό,τι μας παραδίδει η Ιερά Παράδοση και η Αγία Γραφή, και καθημερινά Την δοξάζει στους ναούς της, ζητώντας τη βοήθεια και την προστασία της. Γνωρίζοντας ότι χαροποιείται μόνο από αυτούς τους αίνους που ανταποκρίνονται στην πραγματική της δόξα, οι άγιοι Πατέρες και υμνογράφοι έχουν ικετεύσει Αυτήν και τον Υιόν της να διδαχθούν πως να την υμνούν. <<Τείχισόν μου τας φρένας Σωτήρ μου' το γαρ τείχος του κόσμου ανυμνήσαι τολμώ, την άχραντον Μητέρα σου>> (οίκος της Κοίμησης). <<Η Εκκλησία διδάσκει ότι ο Χριστός πραγματικά γεννήθηκε από την Αειπάρθενο Μαρία>> (Άγ. Επιφάνιος, <<Αληθινός λόγος σχετικά με την πίστη>>. Είναι απαραίτητο για εμάς να ομολογούμε ότι η Παναγία είναι πραγματικά Θεοτόκος, ώστε να μην υποπέσουμε σε βλασφημία' διότι εκείνοι που αρνούνται ότι η Αγία Παρθένος είναι πράγματι Θεοτόκος δεν είναι πλέον πιστοί, αλλά μαθητές των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων>> (Άγ. Εφραίμ ο Σύρος, <<Προς μοναχό Ιωάννη>>. Από την Παράδοσή μας γνωρίζουμε ότι η Θεοτόκος ήταν η θυγατέρα των ηλικιωμένων Ιωακείμ και Άννης' ο Ιωακείμ καταγόταν από τη βασιλική γενιά του Δαυίδ, και η Άννα από ιερατική οικογένεια. Παρά την τόσο ευγενή καταγωγή τους, ήταν φτωχοί. Όμως, δεν ήταν αυτό που στενοχωρούσε αυτούς τους ενάρετους, όσο το γεγονός ότι δεν είχαν παιδιά και δεν μπορούσαν να ελπίζουν ότι οι απόγονοί τους θα έβλεπαν το Μεσσία. Και ιδού, κάποτε, όντας περιφρονημένοι από τους Εβραίους για την ατεκνία τους, με πόνο ψυχής και οι δυο προσέφεραν προσευχές στο Θεό' ο Ιωακείμ σε βουνό στο οποίο είχε αποσυρθεί όταν ο ιερέας δε θέλησε να προσφέρει τη θυσία του στο Ναό, και η Άννα στον κήπο της κλαίγοντας για τη στειρότητά της -εκεί τους εμφανίστηκε άγγελος που τους γνωστοποίησε ότι θα γεννήσουν κόρη. Καταχαρούμενοι, υποσχέθηκαν να αφιερώσουν το παιδί τους στο Θεό. Σε εννέα μήνες γεννήθηκε μια κόρη, ονομαζόμενη Μαρία, η οποία από την πρώιμη παιδική ηλικία της επέδειξε τις μεγαλύτερες αρετές. Όταν ήταν τριών χρονών, οι γονείς της, εκπληρώνοντας την υπόσχεσή τους, με επισημότητα οδήγησαν τη μικρή Μαρία στο Ναό της Ιερουσαλήμ' ανέβηκε τα ψηλά σκαλιά, και από αποκάλυψη από το Θεό οδηγήθηκε στα Άγια των Αγίων, από τον Υψηλό Ιερέα που τη συνάντησε' πήρε τη χάρη του Θεού που αναπαυόταν επάνω της μαζί της στο Ναό που μέχρι τότε ήταν δίχως χάρη (Βλέπε το κοντάκιο της Εισόδου στο Ναό. Αυτός ήταν ο πρόσφατα χτισμένος Ναός στον οποίο η δόξα του Θεού δεν είχε κατέλθει όπως στην Κιβωτό ή στο Ναό του Σολομώντος). Εγκαταστάθηκε στο κατάλυμα για τις παρθένες που υπήρχε στο Ναό' αφιέρωνε τόσο πολύ χρόνο για προσευχή στα Άγια των Αγίων που μπορεί να πει κάποιος ότι ζούσε σε αυτό (Ακολουθία της Εισόδου, δεύτερο στιχηρό στο <<Κύριε εκέκραξα>>, και <<Δόξα, Και Νυν...>>. Όντας στολισμένη με όλες τις αρετές, επεδείκνυε εξαιρετικά αγνή ζωή. Ήταν υποτακτική και υπάκουη προς όλους, δεν προσέβαλε κανένα, ήταν φιλική προς τους πάντες, και δεν αποδέχθηκε κανένα ρυπαρό λογισμό (Συντομευμένα υπό του Αγ. Αμβροσίου του Μιλάνου, <<Αναφορικά με την Αειπαρθενία της Παρθένου Μαρίας>>.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 83-85.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.).

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 12ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 74-78.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Ζήλον Θεού έχουσι, αλλ' ου κατ' επίγνωσιν

Η διαφθορά του αληθινού σεβασμού της Υπεραγίας Μητέρας του Θεού και αειπαρθένου Μαρίας στο νεοφευρηθέν από τους Λατίνους δόγμα της αμώμου συλλήψεως

Η διδασκαλία για την τέλεια αναμαρτησία της Παναγίας δεν ανταποκρίνεται στην Αγία Γραφή, όπου επανειλημμένως αναφέρεται η αναμαρτησία του <<εις γαρ Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς>> (Α' Τιμ. 2:5) <<και αμαρτία εν αυτώ ουκ έστι>> (Α'. Ιωάν. 3:5)' <<ος αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού>> (Α' Πέτρ. 2:22)' <<πεπειρασμένον δε κατά πάντα καθ' ομοιότητα χωρίς αμαρτίας>> (Εβρ. 2:22)' <<τον γαρ μη γνόντα αμαρτίαν υπέρ ημών αμαρτίαν εποίησεν>>. Αλλά αναφορικά με τους υπόλοιπους ανθρώπους λέγεται, <<ποιός είναι καθαρός από μόλυνση; Κανένας ο οποίος έχει ζήσει μια μέρα της ζωής του πάνω στη γη>> και <<συνίστησι δε την εαυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών Χριστός υπέρ ημών απέθανε... ει γαρ εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ διά του θανάτου του υιού αυτού, πολλώ μάλλον καταλαγέντες σωθησόμεθα εν τη ζωή αυτού>> (Ρωμ. 5:8-10). Αυτή η διδασκαλία έρχεται σε αντίθεση επίσης με την Ιερά Παράδοση, η οποία εμπεριέχεται σε διάφορα Πατερικά κείμενα, όπου αναφέρεται η εξυψωμένη αγιότητα της Παρθένου από τη γέννησή της, καθώς και ο εξαγνισμός της από το Άγιο Πνεύμα κατά τη σύλληψη του Χριστού, αλλά όχι και στη δική της σύλληψη από την Άννα. <<Ο Θεός, -ο μέγας και αιώνιος, ο άγιος και φιλάνθρωπος, ο καταξιώσας ημάς και εν ταύτη τη ώρα στήναι κατενώπιον της απροσίτου σου δόξης εις ύμνον και αίνον των θαυμασίων σου, ιλάσθητι ημίν τοις αναξίοις δούλοις σου' και παράσχου χάριν του μετά συντετριμμένης καρδίας αμετεωρίστως προσενεγκείν σοι την τρισάγιον δοξολογίαν και την ευχαριστίαν των μεγάλων δωρεών, ων εποίησας και ποιείς πάντοτε εις ημάς. Μνήσθητι, Κύριε, της ασθενείας ημών και μη συναπολέσης ημάς ταις ανομίαις ημών, αλλά ποίησον μέγα έλεος μετά της ταπεινώσεως ημών' ίνα, το της αμαρτίας σκότος διαφυγόντες, εν ημέρα δικαιοσύνης περιπατήσωμεν και ενδυσάμενοι τα όπλα του φωτός, ανεπιβουλεύτως διατελέσωμεν από πάσης επήρειας του πονηρού και μετά παρρησίας δοξάσωμεν επίπάσι σε τον μόνον αληθινόν και φιλάνθρωπον Θεόν...>>(Μ. Βασιλ., τρίτη προσευχή του εσπερνού της Πεντηκοστής). <<Η Παρθενία η η θεόμοιαστη τέτοια είπε. Κι όσοι κρίνουν το γάμο κι αν επιθυμούν θα στεφανώσουν όμως την Παρθενία' κι ο Χριστός κρατώντας δυο στεφάνια τη μια στο χέρι το δεξί από δίπλα θα την πάρει, τον άλλο πάλι από ζερβά, δόξα κι αυτή μεγάλη>>. Όμως, ακόμα και τότε, καθώς και οι άγιοι Μέγας Βασίλειος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλούν γι' αυτό, δεν ετέθη στην κατάσταση που να μην μπορεί πλέον να αμαρτήσει, αλλά συνέχισε να φροντίζει για τη σωτηρία της και ξεπέρασε όλους τους πειρασμούς>> (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Υπόμνημα εις το Κατά Ιωάννην, Ομιλία 85' Μέγας Βασίλειος, Επιστολή 160). Η διδασκαλία ότι η Παναγία εξαγνίστηκε πριν από τη γέννησή της, έτσι ώστε από Αυτή να γεννηθεί ο Χριστός, είναι δίχως νόημα' διότι εάν ο αγνός Χριστός μπορούσε να γεννηθεί μόνο εάν η Παρθένος μπορούσε να γεννηθεί αγνή, θα ήταν απαραίτητο και οι γονείς της επίσης να ήταν αγνοί από το προπατορικό αμάρτημα. Και αυτοί θα έπρεπε να γεννηθούν από εξαγνισμένους γονείς, και πηγαίνοντας παραπέρα με αυτόν τον τρόπο, θα έπρεπε κάποιος να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Χριστός δε θα μπορούσε να σαρκωθεί εκτός αν όλοι οι σαρκικοί πρόγονοί του, μέχρι και τον Αδάμ, είχαν εξαγνισθεί από πριν, από το προπατορικό αμάρτημα. Αλλά τότε δε θα υπήρχε καμία ανάγκη για την ενσάρκωση του Χριστού, αφού ο Χριστός κατήλθε στη γη με σκοπό να εξαλείψει την αμαρτία. Η διδασκαλία ότι η Μητέρα του Θεού είχε διαφυλαχθεί από το προπατορικό αμάρτημα, καθώς ομοίως και η διδασκαλία ότι είχε διαφυλαχθεί με τη χάρη του Θεού από προσωπικές αμαρτίες, καθιστά το Θεό άσπλαχνο και άδικο' διότι εάν ο Θεός μπορούσε να διαφυλάξει τη Μαρία από την αμαρτία και να την εξαγνίσει πριν από τη γέννησή της, τότε γιατί δεν εξαγνίζει άλλους ανθρώπους πριν από τη γέννησή τους, αλλά τους αφήνει μέσα στην αμαρτία; Έπεται κατ' αυτόν τον τρόπο ότι ο Θεός σώζει ανθρώπους πέρα από τη θέλησή τους, προκαθορίζοντας ορισμένους πριν από τη γέννησή τους προς τη σωτηρία. Αυτή η διδασκαλία, η οποία φαινομενικά έχει ως σκοπό την εξύψωση της Μητέρας του Θεού, στην πραγματικότητα αρνείται τελείως όλες τις αρετές Της. Στο κάτω - κάτω, εάν η Μαρία, ακόμα και στην κοιλιά της μητέρας της, όταν δεν μπορούσε ακόμα να επιθυμήσει κάτι, είτε καλό είτε κακό, διαφυλάχθηκε με τη χάρη του Θεού από κάθε ρύπο, και ύστερα με αυτή τη χάρη διαφυλάχθηκε από την αμαρτία ακόμα και μετά τη γέννησή της, τότε σε τί συνίσταται ο έπαινός της; Εάν Αυτή, χωρίς καμία προσπάθεια, και χωρίς να έχει παρόρμηση να αμαρτήσει, παρέμενε αγνή, τότε γιατί είναι στεφανωμένη παραπάνω από κάθε άλλον; Δεν υπάρχει νίκη χωρίς αντίπαλο.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 74-78.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.).

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 11ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 70-73.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Ζήλον Θεού έχουσι, αλλ' ου κατ' επίγνωσιν

Η διαφθορά του αληθινού σεβασμού της Υπεραγίας Μητέρας του Θεού και αειπαρθένου Μαρίας στο νεοφευρηθέν από τους Λατίνους δόγμα της αμώμου συλλήψεως

Ένας άλλος διδάσκαλος της Εκκλησίας, ιδιαίτερα σεβαστός στη Δύση, ο ιερός Αυγουστίνος, γράφει: <<Όσο για τους άλλους ανθρώπους, πέρα από Εκείνον που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος, δε βλέπω για αυτούς κάποιον άλλο τρόπο να γίνουν ναοί του Θεού και κατοικίες Του πέραν από την πνευματική αναγέννηση, της οποίας πρέπει αναγκαστικά να προηγείται η σαρκική γέννηση. Συνεπώς, ανεξαρτήτως του πόσο υψηλή γνώμη μπορεί να έχουμε για τα παιδιά που είναι στη μήτρα της μητέρας, και παρά το λόγο του αγίου Ευαγγελιστή που λέει για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή ότι σκίρτησε με αγαλλίαση στην κοιλία της μητέρας του (το οποίο συνέβη όχι αλλιώτικα παρά με τη δράση του Αγίου Πνεύματος), ή το λόγο του ίδιου του Κυρίου ειπωμένο στον Ιερεμία' <<Πριν ακόμα σε πλάσω μες στην κοιλιά της μητέρας σου, σε διάλεξα, και πριν ακόμα γεννηθείς σε είχα ξεχωρίσει, για να είσαι προφήτης στα έθνη>> (Ιερ. 1:5) -ανεξαρτήτως του πόσο αυτά μπορεί να μας δίνουν ή όχι τη βάση να συλλογισθούμε ότι τα παιδιά σε αυτή την κατάσταση είναι ικανά για κάποιον καθαγιασμό, παρ' όλα, αυτά σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι ο καθαγιασμός από τον οποίο όλοι μαζί και κάθε ένας χωριστά γινόμαστε ο ναός του Θεού, είναι δυνατός μόνο για αυτούς που αναγεννιούνται' και η αναγέννηση πάντα προϋποθέτει τη γέννηση. Μόνο όσοι έχουν ήδη γεννηθεί μπορούν να ενωθούν με το Χριστό και να είναι σε ένωση με αυτό το θείο Σώμα που κάνει την Εκκλησία του το ζωντανό ναό της μεγαλοσύνης του Θεού>> (Ιερός Αυγουστίνος, Γράμμα 187). Τα παραπάνω λόγια των αρχαίων διδασκάλων της Εκκλησίας καταθέτουν ότι στην ίδια τη Δύση η διδασκαλία που τώρα έχει εξαπλωθεί, εκεί πρωτύτερα είχε απορριφθεί. Ακόμα και μετά την αποσκίρτηση της δυτικής εκκλησίας, ο Βερνάρδος, ο οποίος αναγνωρίζεται εκεί ως μεγάλη αυθεντία, έγραφε' <<Φοβάμαι τώρα, βλέποντας ότι ορισμένοι από εσάς έχουν επιθυμήσει να αλλάξουν την κατάσταση σημαντικών πραμάτων, εισάγοντας μία νέα γιορτή άγνωστη στην Εκκλησία, που δεν εγκρίνεται από τη λογική και που είναι αδικαιολόγητη από την αρχαία παράδοση. Είμαστε όντως πιο σοφοί και πιο ευσεβείς από τους πατέρες μας; Θα πείτε, <<πρέπει κανείς να δοξάζει τη Μητέρα του Θεού το περισσότερο δυνατόν>>. Αυτό είναι αληθές' αλλά η δόξα που αποδίδεται στη Βασίλισσα των Ουρανών αποτελεί διάκριση. Η Παρθένος δεν έχει ανάγκη από λανθασμένες δοξασίες, καθώς κατέχει αληθινά στεφάνια δόξας και σημεία τιμής. Δοξολογείστε την αγνεία της σάρκας της και την αγιότητα της ζωής της. Θαυμάστε την αφθονία των δωρημάτων της Παρθένου' αποδώστε σεβασμό στο θείο Υϊό της' εξυψώστε Αυτήν που συνέλαβε χωρίς σαρκική έλξη και γέννησε χωρίς να γνωρίσει πόνο. Αλλά τί χρειάζεται ακόμα κανείς να προσθέσει σε αυτές τις τιμές; Οι άνθρωποι λένε ότι πρέπει κανείς να σέβεται τη σύλληψη που προηγήθηκε της ένδοξης γέννησης' διότι εάν η σύλληψη δεν είχε προηγηθεί, η γέννηση δε θα ήταν επίσης ένδοξη. Αλλά τί θα έλεγε κάποιος αν κάποιος άλλος για τον ίδιο λόγο απαιτούσε παρόμοιο σεβασμό προς τον πατέρα και την μητέρα της Αγίας Παρθένου; Θα μπορούσε ομοίως να απαιτήσει το ίδιο για τους παππούδες και τους προπαππούδες της, έως το άπειρο. Επιπλέον, πώς μπορεί να μην υπάρχει αμαρτία στο σημείο που υπήρχε σύλληψη; Ακόμα περισσότερο, ας μην αφήσουμε κανέναν να πει ότι η Αγία Παρθένος συνελήφθη από το Άγιο Πνεύμα και όχι από άνθρωπο. Λέω κατηγορηματικά ότι το Άγιο Πνεύμα κατήλθε σε Αυτή, αλλά όχι ότι ήλθε με Αυτή>>. <<Λέω ότι η Παρθένος Μαρία δεν μπορούσε να αγιοποιηθεί πριν από τη σύλληψή της, καθόσον Αυτή δεν υφίστατο. Εάν, ακόμα περισσότερο, δεν μπορούσε να αγιοποιηθεί τη στιγμή της συλλήψεώς της για το λόγο ότι το αμάρτημα είναι αχώριστο από τη σύλληψη, τότε μένει να πιστέψουμε ότι αγιοποιήθηκε αφού είχε συλληφθεί στη μήτρα της μητέρας της. Αυτή η αγιοποίηση, εάν εκμηδενίζει το αμάρτημα, καθιστά άγια τη γέννησή της, αλλά όχι και τη σύλληψή της. Σε κανέναν δεν δίνεται το δικαίωμα να συλληφθεί σε αγιότητα, μόνο ο Κύριος Ιησούς Χριστός συνελήφθη από το Άγιο Πνεύμα, και Αυτός μόνον είναι άγιος από τη σύλληψή Του ακόμα. Με εξαίρεση Αυτόν, πρέπει να αναφέρεται προς όλους τους απογόνους του Αδάμ εκείνο που ένας τους λέει για τον εαυτό του, και από αίσθηση ταπεινότητας και αναγνώρισης της αλήθειας' <<Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελλήφθην>> Ψαλμ. 50:7. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 70-73.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.).

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 10ον)

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 66-69.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Ζήλον Θεού έχουσι, αλλ' ου κατ' επίγνωσιν

Η διαφθορά του αληθινού σεβασμού της Υπεραγίας Μητέρας του Θεού και αειπαρθένου Μαρίας στο νεοφευρηθέν από τους Λατίνους δόγμα της αμώμου συλλήψεως

Έχει εισχωρήσει σε αυτό το μονοπάτι μία ομάδα στοχαστών, οι οποίοι προς το παρόν, ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατασκευάζουν όμως ένα νέο θεολογικό σύστημα το οποίο έχει στα θεμέλιά του τη φιλοσοφική διδασκαλία της σοφίας, ως μία ξεχωριστή δύναμη που ενώνει το θείο με τη δημιουργία. Ομοίως, αναπτύσσοντας τη διδασκαλία της αξιοπρέπειας της Παναγίας, επιθυμούν να δουν σε Αυτή μία ουσία που είναι κάτι σαν μεσοδιάστημα ανάμεσα σε Θεό και άνθρωπο. Σε ορισμένα ζητήματα είναι πιο μετριοπαθείς από τους λατίνους θεολόγους, αλλά σε άλλα, εάν ευαρεστείστε, τους έχουν ήδη ξεπεράσει. Ενώ αρνούνται τη διδασκαλία της αμώμου συλλήψεως και την απαλλαγή της Θεοτόκου από το προπατορικό αμάρτημα, παρ' όλα αυτά διδάσκουν την πλήρη απαλλαγή της Θεοτόκου από προσωπικές αμαρτίες, βλέποντας σε Αυτήν την Μεσίτρια μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού αντιστοίχως προς το Χριστό' στο πρόσωπο του Χριστού εμφανίστηκε στον κόσμο το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο προαιώνιος Λόγος, ο Υιός του Θεού' ενώ το Άγιο Πνεύμα είναι φανερό μέσω της Παρθένου Μαρίας. Με τα λόγια των αντιπροσώπων της τάσης, όταν το Άγιο Πνεύμα κατήλθε να ενοικήσει στην Παρθένο Μαρία, αυτή απέκτησε <<μια διαδυκή ζωή, ανθρώπινη και θεϊκή' δηλαδή, θεώθηκε πλήρως, στην υποστατική της ύπαρξη ήταν φανερή η ζωντανή, δημιουργική αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος>>. <<Είναι η τέλεια εκδήλωση της τρίτης υπόστασης>> ένα δημιούργημα, αλλά και όχι πλέον δημιούργημα>>. Αυτή η προσπάθεια για τη θεοποίηση της Παναγίας μπορεί να παρατηρηθεί πρωτίστως στη Δύση. Εκεί την ίδια στιγμή, διάφορες σέκτες Προτεσταντικού χαρακτήρα έχουν τεράστια επιτυχία δρώντας παράλληλα με τα βασικά παρακλάδια του Προτεσταντισμού, Λουθηρανισμού και Καλβινισμού, που γενικά αρνούνται το σεβασμό προς τη Θεοτόκο και την επίκλησή της κατά την προσευχή. Αλλά μπορούμε να πούμε με τα λόγια του αγίου Επιφανίου Κύπρου: <<Υπάρχει ίσος κίνδυνος και στις δυο αυτές αιρέσεις' και όταν οι άνθρωποι μειώνουν την Παρθένο και όταν, αντίθετα, Την δοξάζουν πέρα από το σωστό>>. (Φανάριον, <<Κατά των Κολλυριδιανών>>. Ο άγιος κατηγορεί όσους της προσφέρουν μία σχεδόν θεϊκή λατρεία: <<Ας βρίσκεται η Μαρία μέσα σε τιμή, αλλά η λατρεία ας αποδίδεται στον Κύριο>>. <<Αν και η Μαρία ήταν εκλεκτό δοχείο, παρ' όλα αυτά ήταν εκ φύσεως γυναίκα, που δεν πρέπει να διαχωριστεί καθόλου από άλλες. Παρόλο που η ιστορία της Μρίας και η Παράδοση αφηγούνται πως ειπώθηκε στον πατέρα της Ιωακείμ στην έρημο <<Η γυναίκα σου έχει συλλάβει>>, εν τούτοις αυτό δεν πραγματοποιήθηκε χωρίς έγγαμη ένωση και χωρίς το σπέρμα του άνδρα. (Άγ. Αμβρόσιος, <<Σχετικά με την ανατροφή της Παρθένου και την Αειπαρθενία της Αγίας Μαρίας>>, κεφ. 7. (Ησ. 63:5). Κανείς δεν πρέπει να σέβεται τους αγίους παραπάνω από ό,τι είναι πρέπον, αλλά πρέπει να σέβεται τον Κύριό τους. Η Μαρία δεν είναι Θεός, και δεν απέκτησε σώμα από τον ουρανό, αλλά από την ένωση άνδρα και γυναίκας' και σύμφωνα με την υπόσχεση, όπως και ο Ισαάκ, Αυτή ήταν προετοιμασμένη να λάβει μέρος στη Θεία Οικονομία. Αλλά, από την άλλη μεριά, να μην αφήσουμε κανένα να τολμήσει ανόητα να προσβάλει την Αγία Παρθένο>> (Άγ. Επιφάνιος, Κατά των Αντιδικομαριονιτών). Η Ορθόδοξη Εκκλησία, που εξυψώνει ιδιαίτερα τη Μητέρα του Θεού στους ύμνους δοξολογίας της, δεν τολμά να αποδώσει σε Αυτήν εκείνο που δεν έχει παραλάβει από την Αγία Γραφή και την Παράδοση για Αυτήν. Η αλήθεια είναι ξένη τόσο με όλους τους πομπώδεις όσο και με όλους τους υποβιβαστικούς ισχυρισμούς. Δίνει σε όλα ένα πρέπον μέτρο και μία πρέπουσα θέση (Επίσκοπος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ). Οι Πατέρες της Εκκλησίας, δοξάζουν την αγνεία της Παναγίας και τη γενναία αντοχή στις θλίψεις, κατά την επίγεια ζωή της' από την άλλη μεριά, απορρίπτουν την ιδέα ήταν μεσάζων ανάμεσα στο Θεό και τους ανθρώπους, υπό την έννοια της από κοινού λύτρωσης της ανθρώπινης φυλής. Μιλώντας για την ετοιμότητά της να πεθάνει μαζί με τον Υιό της και να υποφέρει μαζί Του για χάρην της λύτρωσης των πάντων, ο καταξιωμένος Πατέρας της Δυτικής Εκκλησίας, άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μιλάνου, προσθέτει' <<Όμως τα πάθη του Χριστού δεν χρειαζόντουσαν καμία βοήθεια, καθώς ο ίδιος ο Κύριος προφήτευσε σχετικά με αυτό πολύ καιρό πριν' <<Κοίταξα γύρω μου, βοήθεια δεν υπήρχε! Κι έμεινα έκπληκτος που δεν ήταν ούτ' ένας να μου παρασταθεί' έτσι το ίδιο μου το χέρι με βοήθησε και η οργή μου έγινε στήριγμά μου>> (Άγ. Αμβρόσιος, <<Σχετικά με την ανατροφή της Παρθένου και την Αειπαρθενία της Αγίας Μαρίας>>, κεφ. 7. (Ησ. 63:5). Ο ίδιος άγιος Πατέρας διδάσκει σχετικά με την καθολικότητα του προπατορικού αμαρτήματος, από το οποίο μόνο ο Χριστός αποτελεί εξαίρεση. <<Από όλους όσους γεννήθηκαν από γυναίκες, δεν υπάρχει ούτε ένας που είναι τελείως άγιος, εκτός από τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος με ένα ξεχωριστό τρόπο άμωμης γέννησης, δε δοκίμασε επίγειο μίασμα>>. <<Μόνο ο Θεός είναι χωρίς αμαρτία. Όλοι όσοι γεννιούνται με το συνηθισμένο τρόπο από γυναίκα και άνδρα, δηλαδή από σαρκική ένωση, γίνονται ένοχοι αμαρτίας. Επομένως, Αυτός ο Μεσάζων μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου, είναι ελεύθερος από τα δεσμά της αμαρτωλής γέννησης, διότι γεννήθηκε από Παρθένο, και διότι στη γέννησή Του δε δοκίμασε το άγγιγμα της αμαρτίας>>. Άγιος Αμβρόσιος, Απ. Αυγ. <<Σχετικά με το γάμο και τη σαρκική επιθυμία>>.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 66-69.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.).

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 9ον)

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 62-66.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Ζήλον Θεού, αλλ' ου κατ' επίγνωσιν

Η διαφθορά του αληθινού σεβασμού της Υπεραγίας Μητέρας του Θεού και αειπαρθένου Μαρίας στο νεοφευρηθέν από τους Λατίνους δόγμα της αμώμου συλλήψεως

Με αυτό τον τρόπο αλλοιώθηκε η διδασκαλία της δυτικής εκκλησίας που ήδη είχε αποσκιρτήσει από την κοινωνία με την Αληθινή Εκκλησία. Έχει εισαγάγει μέσα της και νεότερες διδασκαλίες, πιστεύοντας έτσι ότι δοξάζει την Αλήθεια ακόμα περισσότερο ενώ στην πραγματικότητα τη διαστρεβλώνει. Ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία ταπεινά ομολογεί ό,τι έχει λάβει από το Χριστό και τους Αποστόλους, η ρωμαιοκαθολική εκκλησία τολμά να προσθέσει σε αυτά, ορισμένες φορές <<από ζήλον Θεού - ου κατ' επίγνωσιν>> Ρωμ. 10:2), αποκλίνοντας σε προκαταλήψεις και <<αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως>> (Α' Τιμ. 6:20). Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Το ότι <<πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν της Εκκλησίας>> (Κατά Ματθ. 16:18) αποτελεί υπόσχεση μόνο για την Αληθινή, Οικουμενική Εκκλησία' αλλά σε αυτούς που έχουν αποσκιρτήσει από αυτήν εκπληρώνονται οι λόγοι <<Καθώς το κλήμα ου δύναται καρπόν φέρειν αφ' εαυτού, εάν μη μείνη εν τη αμπέλω, ούτως ουδέ υμείς, εάν μη εν εμοί μείνητε>> (Κατά Ιωάν. 15:4). Είναι αληθές ότι στον ορισμό του νέου δόγματος λέγεται ότι δεν εδραιώνεται μία νέα διδασκαλία, αλλά ότι απλά διακηρύσσεται μία νέα διδασκαλία, αλλά ότι απλά διακηρύσσεται κάτι το οποίο υποστηριζόταν από πολλούς Αγίους Πατέρες, αποσπάσματα από τα γραπτά των οποίων παρατίθενται. Όμως, όλες οι παρατιθέμενες παραπομπές μιλούν μόνο για την εξυψωμένη αγιότητα της Παρθένου Μαρίας και για την ανεία της. Της αποδίδουν διάφορα ονόματα που ορίζουν την αγνεία Της και την πνευματική της ισχύ' αλλά πουθενά δεν υπάρχει καμία λέξη για την άμωμη σύλληψή της. Εν τω μεταξύ, αυτοί οι ίδιοι Άγιοι Πατέρες σε άλλα χωρία γράφουν ότι μόνον ο Ιησούς Χριστός είναι τελείως αγνός από κάθε αμαρτία, ενώ όλοι οι άνθρωποι, όντας γεννημένοι από τον Αδάμ, έχουν σάρκα υποκείμενη στο νόμο της αμαρτίας. Κανείς από τους Αγίους Πατέρες δε λέει ότι ο Θεός με θαυματουργικό τρόπο εξάγνισε την Παρθένο Μαρία ενώ βρισκόταν ακόμα στη μήτρα' και πολλοί ευθέως σημειώνουν ότι η Παναγία, δεν υπέμεινε απλώς τη μάχη με την αμαρτία, αλλά αναδείχθηκε νικηφόρος πάνω στους πειρασμούς και σώθηκε από το Θεό Υιό Της. Σχολιαστές της λατινικής ομολογίας ομοίως λένε ότι η Παρθένος Μαρία σώθηκε από το Χριστό. Αλλά αυτό το κατανοούν υπό την έννοια ότι η Μαρία διαφυλάχθηκε από το μόλυσμα του προπατορικού αμαρτήματος εν όψει των μελλοντικών αξιών του Χριστού. Η Παρθένος Μαρία, σύμφωνα με τη διδασκαλία τους, έλαβε εκ των προτέρων τη δωρεά που ο Χριστός έφερε στους ανθρώπους με τους βασανισμούς και το θάνατο στο Σταυρό. Επιπλέον, μιλώντας για τα μαρτύρια που η Μητέρα του Θεού υπέμεινε μπροστά στο Σταυρό του αγαπητού Υιού Της, και γενικά για τις θλίψεις με τις οποίες η ζωή της είχε γεμίσει, τα προσθέτουν στα πάθη του Χριστού κι θεωρούν την Παναγία ότι είναι Συν - Λυτρωτής. Σύμφωνα με το σχολιασμό των Λατίνων θεολόγων, <<η Μαρία είναι συνεργάτης με τον Λυτρωτή μας ως Συν - Λυτρωτής (βλέπε Λέμπεντεβ, ό. π. σ. 273). <<Στο έργο της Λύτρωσης, Αυτή, με συγκεκριμένο τρόπο, βοήθησε το Χριστό>> (Κατήχηση του Δρ. Βέιμαρ). <<Η Μητέρα του Θεού>>, γράφει ο Δρ. Λεντζ, <<έφερε το βάρος του μαρτυρίου της όχι απλά θαρραλέα, αλλά και εύθυμα, ακόμη κι αν ήταν με ραγισμένη καρδιά>> (Μαριολογία του Δρ. Λεντζ). Για αυτό το λόγο, είναι <<μια συμπλήρωση της Αγίας Τριάδας>>, και <<όπως ο Υιός Της είναι ο μόνος Μεσάζων διαλεγμένος από το Θεό μεταξύ της προσβεβλημένης μεγαλειότητάς Του και των αμαρτωλών ανθρώπων, έτσι επίσης, ακριβώς, η βασική Μεσολαβητής τοποθετημένη από Αυτόν μεταξύ του Υιού Του και εμάς είναι η Ευλογημένη Παρθένος>>. Με τρεις απόψεις -ως Κόρη, ως Μητέρα, και ως Σύζυγος του Θεού- η Αγία Παρθένος εξυψώνεται σε κάποια ισότητα με τον Πατέρα, σε κάποια ανωτερότητα από τον Υιό, σε κάποια εγγύτητα με το Άγιο Πνεύμα>> (<<Η Άμωμος Σύλληψη>>, Μαλού, επίσκοπος Μπριζ. Ως εκ τούτου η ρωμαιοκαθολική εκκλησία, στις προσπάθειές της να εξυψώσει την Υπεραγία Παρθένο, βαδίζει προς το μονοπάτι της πλήρους θεοποίησής της. Και εάν ακόμα και τώρα οι αυθεντίες της αποκαλούν τη Μαρία συμπλήρωση της Αγίας Τριάδος, μπορεί να περιμένει κανείς πως σύντομα η Παρθένος θα είναι σεβαστή ως Θεός.

(συνεχίζεται)

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 62-66.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.).

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 8ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 57-61.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Ζήλον Θεού, αλλ' ου κατ' επίγνωσιν

Η διαφθορά του αληθινού σεβασμού της Υπεραγίας Μητέρας του Θεού και αειπαρθένου Μαρίας στο νεοφευρηθέν από τους Λατίνους δόγμα της αμώμου συλλήψεως

Όταν όλοι όσοι είχαν επικρίνει την άμωμη ζωή της Υπεραγίας Θεοτόκου καθώς και αυτοί που αρνούνταν την αειπαρθενία Της, μαζί με όσους δεν δέχονταν την αξιοπρέπειά Της ως Μητέρας του Θεού, και όσους περιφρονούσαν τις εικόνες της, είχαν επιπληχθεί, τότε, όταν η δόξα της Μητέρας του Θεού είχε φωτίσει τον σύμπαντα κόσμο, εμφανίσθηκε μια διδασκαλία που φαινομενικά εξυμνούσε ιδιαίτερα την Παρθένο Μαρία, αλλά στην πραγματικότητα αρνείτο όλες τις αρετές Της. Αυτή η διδασκαλία ονομάζεται άμωμος σύλληψη της Παρθένου Μαρίας, και έγινε αποδεκτή από τους υποστηρικτές του παπικού θρόνου της Ρώμης. Η διδασκαλία είναι η εξής: <<η Υπερευλογημένη Παρθένος Μαρία την πρώτη στιγμή της συλλήψεώς της, με την ειδική χάρη του Παντοδύναμου Θεού και με ιδιαίτερο προνόμιο, για χάρη των μελλόντων αξιών του Ιησού Χριστού, Σωτήρα του ανθρωπίνου γένους, διατηρήθηκε απαλλαγμένη από κάθε ρύπο του προπατορικού αμαρτήματος>>. Με άλλα λόγια, η Μητέρα του Θεού τη στιγμή της Συλλήψεώς της έμεινε αμόλυντη από το προπατορικό αμάρτημα, και με τη χάρη του Θεού τέθηκε σε μία κατάσταση όπου ήταν αδύνατο για Αυτή να έχει προσωπικές αμαρτίες. Οι χριστιανοί δεν είχαν ακούσει για αυτό πριν από τον ένατο αιώνα, όταν για πρώτη φορά ο ηγούμενος του Κόρβεϋ Πασχάσιος Ραδβέρτος (Paschasius Redbertus), εξέφρασε την άποψη ότι η Αγία Παρθένος είχε συλληφθεί δίχως το προπατορικό αμάρτημα. Ξεκινώντας από το 12ο αιώνα, αυτή η ιδέα αρχίζει να διαδίδεται ανάμεσα στον κλήρο και το ποίμνιο της δυτικής εκκλησίας, η οποία είχε ήδη αποσκιρτήσει από την Οικουμενική Εκκλησία και συνεπώς είχε χάσει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δε συμφώνησαν όλα τα μέλη της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας με τη νέα διδασκαλία. Υπήρχε διάσταση απόψεων ακόμα και ανάμεσα στους πιο ξακουστούς θεολόγους της δύσης, τους στύλους, ας πούμε, της λατινικής εκκλησίας. Ο Θωμάς ο Ακινάτης και ο Μπέρναρντ της Κλαιρβό (Bernard of clairvaux) την επέκριναν αποφασιστικά. Ο Duns Scotus την υπερασπίσθηκε. Αυτή η διάσταση μεταδόθηκε από τους δασκάλους στους μαθητές τους. Οι λατίνοι δομινικανοί μοναχοί, κατά το διδάσκαλό τους Θωμά Ακινάτη, κήρυτταν κατά της διδασκαλίας της αμώμου συλλήψεως, ενώ οι οπαδοί του Duns Scotus, οι Φραγκισκανοί, πάσχιζαν να την εμφυτεύσουν παντού. Η διαμάχη αυτή των δύο ρευμάτων συνεχίστηκε κατά την πάροδο αρκετών αιώνων. Και από τη μια μεριά και από την άλλη υπήρχαν εκείνοι που θεωρούνταν από τους ρωμαιοκαθολικούς ως οι μεγαλύτερες αυθεντίες. Δεν οδήγησε σε καμία λύση το γεγονός ότι αρκετοί άνθρωποι διακήρυξαν πως είχαν αποκάλυψη άνωθεν γύρω από αυτό το ζήτημα. Η μοναχή Bridget της Σουηδίας, ξακουστή το 14ο αιώνα ανάμεσα στους ρωμαιοκαθολικούς, έκανε λόγο στα γραπτά της για τις εμφανίσεις της Μητέρας του Θεού σε αυτήν. Η Ίδια της είπε ότι είχε συλληφθεί άμωμα, δίχως το προπατορικό αμάρτημα. Όμως η σύγχρονή της, η ακόμα πιο φημισμένη ασκήτρια Αικατερίνη της Σιέννα, επιβεβαίωσε ότι στη σύλληψή της η Αγία Παρθένος είχε συμμετοχή στο προπατορικό αμάρτημα, για το οποίο είχε λάβει αποκάλυψη από τον ίδιο τον Χριστό. Συνεπώς, ούτε στη βάση των θεολογικών γραφών, ούτε στη βάση των θαυματουργικών αποκαλύψεων που έρχονταν σε αντίφαση, μπορούσε το ποίμνιο των λατίνων να διακρίνει για πολύ καιρό πού ήταν η αλήθεια. Οι πάπες μέχρι τον Sextus τον IV - τέλη του 15ου αιώνα - παρέμειναν μακριά από αυτές τις διαφορές. Μόνο ο συγκεκριμένος πάπας, το 1475, ενέκρινε μια ακολουθία στην οποία η διδασκαλία της αμώμου συλλήψεως εξεφραζόταν καθαρά. Ωστόσο, ακόμα και ο Sixtus ο τέταρτος δεν αποφάσισε να διακηρύξει ότι αυτή ήταν η αμετάκλητη διδασκαλία της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Έχοντας απαγορεύσει την καταδίκη αυτών που πίστευαν στην άμωμη σύλληψη, δεν καταδίκασε ούτε όσους πίστευαν αλλιώτικα. Εν τω μεταξύ, η διδασκαλία της αμώμου συλλήψεως αποκτούσε όλο και περισσότερους οπαδούς ανάμεσα στα μέλη της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Ο λόγος ήταν ότι φαινόταν πιο ευσεβές και ευάρεστο στη Μητέρα του Θεού να Της αποδοθεί όσο το δυνατόν περισσότερη δόξα. Από τη μια μεριά η διάθεση των ανθρώπων να δοξάσουν την επουράνια Μεσίτρια, από την άλλη η απόκλιση των δυτικών θεολόγων σε αφηρημένες υποθέσεις που οδηγούσαν μόνο σε μία φαινομενική αλήθεια (σχολαστικισμός), και τέλος, η ενθάρρυνση από τους πάπες μετά τον Sixtus τον IV -όλα αυτά οδήγησαν στο γεγονός ότι η γνώμη σχετικά με την άμωμη σύλληψη που είχε εκφραστεί από τον Πασχάλιο Ραδβέρτο τον Θ' αιώνα ήταν ήδη η γενική πεποίθηση της λατινικής εκκλησίας μέχρι το ΙΘ' αιώνα. Το μόνο που απέμεινε ήταν να διακηρυχθεί οριστικά ως διδασκαλία της εκκλησίας, κάτι που έγινε από τον πάπα Pius ΙΧ κατά τη διάρκεια επίσημης ακολουθίας στις 8 Δεκεμβρίου 1854, όταν διακήρυξε ότι η άμωμη σύλληψη της Υπεραγίας Παρθένου ήταν δόγμα της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

(συνεχίζεται)

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 57-61.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.).

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 7ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 53-56.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Οι προσπάθειες των εικονομάχων να μειώσουν τη δόξα της Βασίλισσας των Ουρανών εξευτελίζονται

Μετά την Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο, οι Χριστιανοί άρχισαν ακόμα πιο ένθερμα, και στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλα μέρη, να καταφεύγουν στη μεσιτεία της Μητέρας του Θεού' οι ελπίδες τους στη μεσιτεία Της δεν ήταν μάταιες. Φανέρωσε τη βοήθειά Της σε αμέτρητους αρρώστους, αβοήθητους, και σε αυτούς που βρίσκονταν σε δυστυχία. Πολλές φορές εμφανίστηκε ως υπέρμαχος της Κωνσταντινούπολης κατά των εχθρών, κάποτε δείχνοντας ακόμα και με φανερό τρόπο στον άγιο Ανδρέα τον διά τον Χριστόν σαλό τη θαυμαστή Της Σκέπη επί των ανθρώπων που προσεύχονταν τη νύχτα στο ναό των Βλαχερνών. Η Βασίλισσα των Ουρανών χάρισε τη νίκη σε μάχες των βυζαντινών αυτοκρατόρων' γι' αυτό συνήθιζαν να παίρνουν μαζί τους στις εκστρατείες την εικόνα της Οδηγήτριας. Ενδυνάμωσε τους ασκητές και ζηλωτές της χριστιανικής ζωής στον αγώνα τους κατά των παθών και των αδυναμιών. Φώτιζε και καθοδηγούσε τους Πατέρες και Διδασκάλους της Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένου και του αγίου Κυρίλλου της Αλεξανδρείας όταν δίσταζε να αναγνωρίσει την αθωότητα και αγιοσύνη του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Η αμόλυντη Παρθένος ενέπνεε συνθέσεις εκκλησιαστικών ύμνων. Μερικές φορές μετέτρεπε ανθρώπους ατάλαντους που ήταν ευσεβείς εργάτες και δεν είχαν τέτοιο χάρισμα, όπως τον άγιο Ρωμανό το Μελωδό σε εξαίρετους υμνωδούς. Είναι άραγε εκπληκτικό το ότι οι χριστιανοί πάσχιζαν να υμνήσουν το όνομα της αδιάκοπης Μεσίτριάς τους; Προς τιμήν Της γιορτές θεσπίστηκαν, σε Αυτήν πολλοί θαυμαστοί ύμνοι αφιερώθηκαν και στις εικόνες Της αποδίδονταν τιμές. Ο φθόνου του άρχοντα του κόσμου τούτου, όπλισε τους υιούς της αποστασίας για άλλη μια φορά. Θέλησαν να ξεσηκώσουν μάχη κατά του Εμμανουήλ και της Μητέρας Του στην ίδια την Κωνσταντινούπολη που τώρα σεβόταν, όπως προηγουμένως και η Έφεσος, τη Μητέρα του Θεού ως Μεσίτρια. Μην τολμώντας αρχικά να μιλήσουν κατά της Υπερμάχου Στρατηγού, θέλησαν να μειώσουν τη δόξα της. Απαγόρευσαν το σεβασμό προς τις εικόνες του Χριστού και των Αγίων Του, αποκαλώντας αυτή την ενέργεια ειδωλολατρία. Η Παναγία τώρα πάλι ενδυνάμωνε τους ζηλωτές της ευσέβειας στη μάχη τους για την τιμή των εικόνων. Θαυματουργούσε με τις εικόνες της, λόγου χάρη ιατρεύοντας το κομμένο χέρι του Ιωάννου του Δαμασκηνού, που είχε συγγράψει προς υπεράσπιση των εικόνων. Ο διωγμός εναντίον όσων τιμούσαν τις εικόνες και τους Αγίους έληξε ξανά με νίκη και θρίαμβο της Ορθοδοξίας. Η τιμή που αποδίδεται στις εικόνες μεταβαίνει σε εκείνους που απεικονίζονται σε αυτές. Οι Άγιοι του Θεού τιμώνται ως φίλοι του Θεού χάρην της θείας χάριτος που ενοικούσε σε αυτούς, σύμφωνα με τα λόγια του ψαλμού: <<Πολύ σημαντικοί για μένα είναι οι φίλοι Σου>>. Η Πανάχραντη Μητέρα του Θεού δοξάστηκε με ιδιαίτερη τιμή στον ουρανό και στη γη. Ακόμα και μετά τις ημέρες του χλευασμού των αγίων εικόνων, επέδειξε μέσω αυτών τόσα εξαίσια θαύματα που ακόμα και σήμερα τα θυμόμαστε με κατάνυξη. Ο ύμνος <<Εν σοί χαίρει πάσα η Κτίσις>>, και η εικόνα της Τριχερούσας μας θυμίζουν την θεραπεία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού ενώπιόν της. Η εικόνα της Παναγίας στη μονή των Ιβήρων θαυμαστώς διασώθηκε από τους εχθρούς όταν μια χήρα ανήμπορη να τη σώσει την έριξε στη θάλασσα. Κανένας διωγμός εναντίον όσων σέβονταν τη Μητέρα του Θεού και ενάντια σε ό,τι είναι συνδεδεμένο με τη μνήμη Της δεν μπορούσε να μειώσει την αγάπη των Χριστιανών για τη Μεσίτριά τους. Θεσπίστηκε κανόνας ότι κάθε σειρά ύμνων στις θείες ακολουθίες θα έπρεπε να λήγει με έναν ύμνο ή στίχο προς τιμή της Παναγίας -τα λεγόμενα Θεοτόκια. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια του έτους, χριστιανοί από όλη την οικουμένη συγκεντρώνονται στην Εκκλησία, όπως συναθροίζονταν πριν, για να Την υμνήσουν, να Την ευχαριστήσουν για τις δωρεές που έχει επιδείξει, και να Την παρακαλέσουν για έλεος. Αλλά μπορούσε ο αντίδικος των Χριστιανών, ο διάβολος, που <<ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη, να παραμείνει αδιάφορος παρατηρητής της δόξας της Αμώμου; Θα μπορούσε να αναγνωρίσει τον εαυτό του ως ηττημένο, και να πάψει να ξεσηκώνει πολέμους κατά της αλήθειας μέσω του κόσμου που κάνουν το θέλημά του; Έτσι όταν όλη η οικουμένη αντηχούσε από τα καλά νέα για την Πίστη του Χριστού, όταν παντού επικαλούνταν το όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου, όταν η γη είχε γεμίσει με ναούς, όταν τα σπίτια των Χριστιανών ήταν κοσμημένα με εικόνες που Την απεικόνιζαν -τότε εμφανίσθηκε και άρχισε να διαδίδεται μια νέα ψευδής διδασκαλία για τη Μητέρα του Θεού. Αυτή η λανθασμένη διδασκαλία είναι επικίνδυνη επειδή πολλοί δεν μπορούν να κατανοήσουν αμέσως πως υποσκάπτει τον πραγματικό σεβασμό προς την Παναγία.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 53-56.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.).