ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

ΣΥΛΛΑΒΕΤΕ ΤΟΥΣ ''ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΣ'' ΑΘΟΡΥΒΩΣ!



Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γενάδιος (1868-1951)



Η ''ΚΛΑΔΙΚΗ'' ΙΔΕΟΛΗΨΙΑ ΤΩΝ ''ΑΝΑΔΕΝΔΡΑΔΩΝ'' ΚΑΙ Ο... ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ...


Μέρος 13ον


Kαι ενώ από τη μια, μαίνονταν οι διωγμοί, οι φυλακίσεις και οι απελάσεις των 

αντικαινοτόμων Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, 

από την άλλη, 

η λεγόμενη Οικουμενική Κίνηση προχωρούσε αβίαστα, σταθερά, μα προπαντός οργανωμένα και σχεδιασμένα. 

Ένα σημαντικό στοιχείο, 

που φέρνουμε στη δημοσιότητα είναι και η παραδοχή της διαβόητης και δαιμονοαγωγούσας...

 ''Θεωρίας των Κλάδων'', 

που δεν αποτελεί βεβαίως ιδεοληπτική εκτροπή των καιρών μας, 

όμως υπέβοσκε ακραιφνώς και ανερυθριάστως 

από τις πρώτες κιόλας -δύο-τρεις- δεκαετίες του 20ού αιώνα, πριν ακόμη από το ημερολογιακό σχίσμα του 1924. 

Στις 8-23 Ιουνίου του 1930 

πραγματοποιήθηκε στην Μονή Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους, 

η Προκαταρκτική Διορθόδοξη Σύνοδος, προκειμένου να προετοιμάσει 

τον δρόμο για την επόμενη Πανορθόδοξο Σύνοδο. 


Θυμίζουμε, ότι είχε προηγηθεί η ''Πανορθόδοξος Σύνοδος'' του 1923 στην Κωνσταντινούπολη, που αποτέλεσε και το εφαλτήριο για την εγκατάσταση της ημερολογιακής καινοτομίας, χάριν της ενεργουμένης ήδη Οικουμενικής Κίνησης, κατά τα πρότυπα της ''Κοινωνίας των Εθνών''. Φυσικά δεν έλειπε η ''βαρυσήμαντη''  και ''ηχηρή'' παρουσία του Μελετίου Μεταξάκη, που έθεσε επί τάπητος το ζήτημα της ''Ένωσης των Εκκλησιών''. Μείζον θέμα του Συνεδρίου ήταν το ημερολογιακό ζήτημα, αλλά τον Μελέτιο, τον απασχολούσε -όλως ιδιαιτέρως- η διαχριστιανική ένωση. 


Για το λόγο αυτό, ανέφερε χαρακτηριστικά: ''Πιστεύομεν, ότι ήλθεν η ώρα της εκ νέου αποκαταστάσεως  της ενότητος των Χριστιανών, τουλάχιστον εν τω σημείω τούτω». Από τα ''Πρακτικά της Πανορθοδόξου Συνόδου του 1923 στην Κωνσταντινούπολη'' (10 Μαίου - 8 Ιουνίου 1923), Αθήνα 1982, σ. 5. 19 


Το Οικουμενικό Πατριαρχείο  δρομολόγησε την οδό περί  ''ε ν ι α ί ο υ  η μ ε ρ ο λ ο γ ί ο υ  προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών πασών των εκκλησιών'', ώστε να επιτευχθεί η περιβόητο Ένωσις, χωρίς μετάνοια των αμετανοήτων. (Ι. Καρμίρη, ''Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας'', τόμ. Β΄, Αθήνα 1968, σ. 1055. Κατά την Ι' Συνεδρίαση λοιπόν της Προκαταρκτικής Διορθοδόξου Επιτροπής του 1930 στην Μονή Βατοπεδίου, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος επεσήμανε και υπενθύμισε την ''κ λ α δ ο π ο ί η σ η'' του Χριστιανισμού, διά της Πατριαρχικής Εγκυκλίου του 1902. Από τα Πρακτικά της Προκαταρκτικής Διορθόδοξης Επιτροπής αναφέρεται σαφέστατα ότι: 


''Επί τούτοις, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης υπομιμνήσκων το ανέκαθεν ενδιαφέρον του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς σύσφιγξιν των σχέσεων της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τας Ετεροδόξους, αναφέρει, ότι επί της δευτέρας Πατριαρχείας του αοιδήμου Ιωακείμ του Γ' απελύθη Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιος υπό χρονολογίαν 12ης Ιουνίου 1902 προς απάσας τας Ορθοδόξους Αυτοκεφάλους Εκκλησίας, διά της οποίας ετίθεντο υπόψιν αυτών -πλην άλλων- και τα εξής ζητήματα: 


1) Η των Ορθοδόξων Εκκλησιών εν αγάπη συνάντησις και ενίσχυσις. 2) Η προσέγγισις αυτών εν πνεύματι αγάπης προς   τ ο υ ς  δ ύ ο   τ ο υ  Χ ρ ι σ τ ι α ν  ι σ μ ο ύ  κ λ ά δ ο υ ς:  τ ο ν  Κ α θ ο λ ι κ ι σ μ ό ν  κ α ι  τ ο ν  Π ρ ο τ  ε σ τ α ν τ ι σ μ ό ν.  3) Η στάσις αυτών προς τους Παλαιοκαθολικούς, επιθυμούντας την μετά της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας ένωσιν και΄ 4) Το ζήτημα του Ημερολογίου''. (Συνεδρία Ι') Από τα ''Πρακτικά της Προκαταρκτικής Επιτροπής των Αγίων Ορθοδόξων Εκκλησιών της Συνελθούσης εν την εν Αγίω Όρει μεγίστη Μονή Βατοπεδίου'', σελ. 124. (Ολόκληρο το βιβλίο των Πρακτικών παρατίθεται παρακάτω). 


Και είναι έτσι, με την μόνη διαφορά, πως στην αυτή Πατριαρχική εγκύκλιο του 1902, ο Καθολικισμός και ο Αγγλικανισμός αναφέρονται, ως ''οι δύο μεγάλες του Χριστιανισμού αναδενδράδες'', ενώ στην Προκαταρκτική Διορθόδοξη Συνεδρίαση του 1930 οριοθετούνται πλέον, ως ''κλάδοι''! Έτσι οι δύο μεγάλες αυτές Αιρέσεις, από ''αναδενδράδες'' του ιδίου... δάσους του 1902, το 1930 ορίστηκαν και σχηματοποιήθηκαν, ως ''κλάδοι'' του ιδίου δέντρου, που είναι ο Χριστιανισμός!... Ο Μελέτιος, ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας αυτή τη φορά(!), στην ίδια Συνεδρίαση άφησε -φυσικά- και αυτός τη δική του ''πινελιά'' λειτουργικής  και δογματικής ενότητας...: Είπε: 


''Το δογματικόν και διοικητικόν της Ορθοδοξίας σύστημα {...} εγκλείει την λύσιν του μεγάλου και παγκοσμίου προβλήματος της Ενότητος της Χριστιανικής ποίμνης {...} το σώμα της Ορθοδοξίας περιβέβληται μεν πάντοτε τον στέφανον της δόξης, {...] υστερεί δ' όμως σήμερον εν τω έργω της συμβολής εις την παγκόσμιον πρόοδον και μένουσιν άρα κεκρυμμένοι και αφανείς οι θησαυροί της δυνάμεως αυτού''.  (σελ. 14 των ''Πρακτικών'')


Σε ποιό βαθμό όμως μεταρρυθμιστικής λαγνείας, φιλενωτικού πόθου και ''εκσυγχρονιστικής'' φιλοδοξίας είχαν φτάσει οι εν ενεργεία -πλέον- καινοτόμοι, το φανερώνει ο ίδιος ο Χρυσόστομος Σμύρνης -του κλίματος του Οικουμενικού Πατριαρχείου- σε ένα βιβλίο του, που είχε εκδοθεί ήδη από το 1918 στην Κωνσταντινούπολη, υπό τον τίτλο: ''Ο ΜΥΧΙΟΣ ΜΟΥ ΠΟΘΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΥΜΕΝΟΝ ΠΑΡ' ΕΜΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΤΟΙ ΤΑ ΧΡΗΖΟΝΤΑ ΕΠΕΙΓΟΥΣΗΣ ΔΙΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΣ ΚΑΙ ΣΟΦΗΣ ΛΥΣΕΩΣ ΣΟΒΑΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ''.


Ο αυτός Μητροπολίτης -λοιπόν- καταθέτει και οριοθετεί -με πνεύμα και ύφος εξελληνισμένου ''ποντίφηκος''-  τις διαδραστικές κινήσεις για τον εκσυγχρονισμό της Εκκλησίας, όπως -κατά την γνώμη του- επιβάλλουν οι σύγχρονοι καιροί της επιστήμης, της τεχνολογίας και της κοινωνικής υπέρβασης του ανθρώπου. Σημειώνει: ''Ανάγκη οι παρ' ημίν εκκλησιαστικοί θεσμοί και όλος ο θρησκευτικός μας και ο μετ' αυτού αρρήκτως συνδεδεμένος εθνικός μας βίος, να εναρμονισθεί συμφώνως προς το υγιές πνεύμα και τας ζωτικάς ανάγκας του αιώνος, της σημερινής επιστήμης και κοινωνιολογίας, διότι μόνον ούτω δύναται η ημετέρα Εκκλησία και το Γένος μας να προσδοκώσιν έντιμον και άξιον παρόν και μέλλον, παρόν και μέλλον, οποίον ήτο ποτε το παρελθόν μας, και διότι περιπλέον αδυσώπητος ανάγκη επί ποινή ζωής ή θανάτου καλεί ημάς να τεθώμεν εν τη πρωτοπορεία πάσης προοδευτικής κινήσεως, συμφώνως προς την ανέλιξιν παντός συγχρόνου επιστημονικού, κοινωνικού, μορφωτικού, εθνικού και πολιτειακού θεσμού και σκοπού''. (σελ. 5)


Για τον λόγο αυτό, θα ιδρύσει ''Ιερό Σύνδεσμο'' από κληρικούς και λαικούς, όπου στο καταστατικό του σημειώνονται -ανάμεσα σε άλλα - και οι ακόλουθες ανανεωτικές και ''εκσυγχρονιστικές'' προτάσεις, πολλές από τις οποίες, πραγματοποίησε... Πρότεινε: στη Θεία Λατρεία, την συντόμευση των ιερών ακολουθιών, την ''αναθεώρηση και ανακάθαρση των εκκλησιαστικών βιβλίων'', την επαναφορά του θεσμού του Γάμου για όλο τον Κλήρο (!), ''σκέψεις προς συννενόηση ή προσέγγιση ή ένωση μετά τίνων μη Ορθοδόξων Εκκλησιών''. Και αν πολλοί αμφιβάλλουν για το νεωτεριστικό του πνεύμα και την μεταρρυθμιστική του βούληση ''εν τοις κόλποις της Εκκλησίας'', ο ίδιος θα τους αποστομώσει: ''Ακριβώς, ως ελέχθη, διά τους σπουδαίους τούτους λόγους, η ημετέρα Εκκλησία έχει επείγουσαν και απόλυτον  α ν ά γ κ η ν  α ν α μ ο ρ φ ώ σ ε ω ς  και  δ ι α ρ ρ υ θ μ ί σ ε ω ς, (ίνα μη είπωμεν μ ε τ α ρ ρ υ θ μ ί σ ε ω ς  και προσκρούσωμεν εις τα ευσεβόφρονα αισθήματα εκείνων, όσοι θεωρούσιν παρ' ημίν πάντα τα καθ' ημάς τέλεια και καλά λίαν) των κατ' αυτήν ριζικής και θεμελιώδους''.


Για να συλλάβει -όμως- κανείς, το μέγεθος του ανανεωτικού πνεύματος των νεωτεριστών και καινοτόμων στους κόλπους της επισήμου Εκκλησίας, αρκεί να αναγνώσει και τις έτι ''πρωτότυπες'' και δυτικόμορφες, μεταρρυθμιστικές, προτεινόμενες επιδιώξεις του Χρυσοστόμου Σμύρνης και όλων των συν αυτώ φιλενετικών, όπως αυτές αποτυπώνονται στο εν λόγω βιβλίο. Πρότεινε τον εφοδιασμό των εκκλησιών με ''πλήθος καθισμάτων'', ώστε να επικρατεί ''ευταξία και ησυχία''... κατά τις ακολουθίες, την διοχέτευση χιλιάδων βιβλίων της ''Αγίας Γραφής'' στους ναούς, (κατά τα πρότυπα των καθολικών και προτεσταντικών ''ναών''), ώστε ο καθήμενος παράλληλα με το ''λειτουργικόν'' να επιμορφώνεται και με το ''αναγνωστικόν'' για καλύτερη αφομοίωση του θείου λόγου... 


Προέτασσε την επιστημονική μόρφωση κληρικών, εκπαιδευομένων με τα ''πολιτισμικά νάμματα'' της Αμερικής και της Ευρώπης, ώστε να μπορούν να συνδιαλέγονται μετά των ετεροδόξων ''εκκλησιών'' και ιδίως των Καθολικών, των Παλαιοκαθολικών, των Αγγλικανών, των Επισκοπιανών της Αμερικής και εν τω συνόλω των Προτεσταντών!... Και σε ένα κρεσέντο φιλοβενιζελικής υπέρβασης και ιδεολογικοποιημένου, εκκκλησιολογικού ''προοδευτισμού'' κατέγραψε εμφατικώς και το εξής επικό, αμίμητο και ανείπωτο: ''{...} αι αρχαίες παραδόσεις της λατρευτής ημών Εκκλησίας {...} ευρίσκονται εις τόσην αρμονίαν προς το ανατέλλον νέον πνεύμα  Χ ρ ι σ τ ι α ν ι κ ο ύ   σ ο σ ι α λ ι σ μ ο ύ,  αδελφοσύνης, αλληλεγγύης και παγκοσμίου καθολικότητας...''


Το φοβερότερο -όμως- παρ' όλες τις παραπάνω επικές μεγαλοστομίες εκκλησιαστικών ανδρών 

και ''εκσυγχρονιστικών'' εξάρσεων, άκρατου, εκκλησιολογικού αλτρουισμού 

είναι ότι

 η ίδια, αυτή, ''ανθρωπιστική'' και... ''σοσιαλιστική'' διοικούσα Εκκλησία

 εκδίωκε, φυλάκιζε και εξόριζε τους μοναδικούς αντιταχθέντας κατά της ημερολογιακής καινοτομίας,

 (η πρώτη αιρετική ''γεύση'' του Οικουμενισμού στη χώρα μας) 

Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς,

 με απίστευτο μένος και μοναδική εμπάθεια, όπως καταδείξαμε σε όλη, την υπόλοιπη εργασία μας. 

Και ενώ οι πάντες ομιλούσαν περί ''Ενώσεως'' μεθ' όλων των αιρετικών ψευδοεκκλησιών, 

ουδείς εξ' αυτών δεν προσπάθησε να άρει το εκκλησιαστικό σχίσμα, 

που δημιούργησαν οι Μελέτιος Μεταξάκης και το alter ego του, ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. 

Ακόμη και σήμερα όμως... 

Ό,τι ακριβώς ισχύει για τους -εκ των ''Ορθοδόξων'' Οικουμενιστών- ποιμένες 

και των κοινωνούντων μετ' αυτών, 

το αυτό ισχύει και με αυτοπροσδιοριζόμενες ομάδες φίλαρχης, ιδιοπρόσωπης και ημιτελούς αποτείχισης,

 που οριοθέτησαν άναρχα, ακατάστατα, πρόχειρα και ανίερα, 

μα προπαντώς χωρίς φώτιση Θεού, 

την εγκατάσταση του Οικουμενισμού στη χώρα μας, από την ίδρυση -τάχα- του Π.Σ.Ε. το... 1948 και εντεύθεν... 

Αλλά...
''εὐλογητός Κύριος, ὃς οὐκ ἔδωκεν ἡμᾶς εἰς θήραν τοῖς ὀδοῦσιν αὐτῶν.
ἡ ψυχή ἡμῶν 
ὡς στρουθίον ἐῤῥύσθη ἐκ τῆς παγίδος τῶν θηρευόντων· 
ἡ παγίς συνετρίβη, καί ἡμεῖς ἐῤῥύσθημεν.
ἡ βοήθεια ἡμῶν ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ ποιήσαντος τόν οὐρανόν καί τήν γῆν. (Ψαλμ. 123ος)
Εύχεσθε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος



ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΘΟΥΣΗΣ ΕΝ ΑΓΙΩ ΟΡΕΙ ΙΕΡΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ
(8 - 23 Ιουνίου 1930)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου