ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2020

Ο ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ




''...Καθημερινά, τα ''λαγωνικά'' της ''νεοέφιππης'' δημοσιογραφίας του ''δωματίου'', 
της ''κλειδαρότρυπας'' και του λεγόμενου ''life style'' 
στοχοποιούν απροκάλυπτα ιερείς, πολίτες και εκκλησίες που παρέβησαν το ''νόμο της καραντίνας'' και μάλιστα -άκουσον - άκουσον- λειτουργήθηκαν 
και μάλιστα... κοινώνησαν εν μέσω κορονοιού! 
Με διευθύνσεις ναών, ωράρια λειτουργίας -συνήθως εν νυκτί- και αριθμό ατόμων αποδεικνύουν, ποσο εύθραυστες είναι 
οι ισορροπίες μεταξύ μιας ''αδόκιμης και παραβατικής δημοσιογραφίας'' και της εμπιστευτικής και απόρρητης πληροφοριοδότησης της Λεωφόρου Κατεχάκη''! 
Η σημερινή δημοσιογραφία του κοτσομπολιού, της ελαφρότητας και της φανφάρας 
απέχει παρασάγγας από την δημοσιογραφία της σοβαρής ενημέρωσης, 
ακόμη κι όταν αυτή υπηρετούσε κυβερνητικές πολιτικές και πολιτικά ''τζάκια''! 
Αλλά και αυτή (η δημοσιογραφία)
δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο -παρά ένα μέρος- από την γενικευμένη αποστασία των ανθρώπων από τον Θεό και την Εκκλησία Του, 
που άλλες φορές -σε ρόλο Ρομπέν των Δασών- απαιτεί, προεξοφλεί και προεικάζει 
ορμώμενη από λαικίστικες ιδεοληψίες του παρελθόντος 
και άλλοτε κεκαλυμμένη πίσω από ένα προσαρμοσμένο, προσωποπαγή προτεσταντισμό 
κατά τα μέτρα του καταγγέλλοντος, 
επιζητεί υποκριτικά τα του Καίσαρι τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Καίσαρι!...''



του Γιώργου Δ. Δημακόπουλου, δημοσιογράφου


Είναι αυθύπαρκτο φαινόμενο επί των ημερών μας: ο Τύπος (έντυπος και ηλεκτρονικός) μετατρέπεται -εν πολλοίς- σε σκόπιμο, συστημικό προβοκάτορα του σύγχρονου, αντίχριστου παρακράτους, λειτουργώντας κάτι σαν τα πάλαι ποτέ Α2 Γραφεία Πληροφοριών της Εθνικής Καταστολής ή κάτι σαν το Υφυπουργείο Δημοσίας Ασφαλείας του Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, του γνωστού υπέρμαχου λάτρη - αντιγραφέα της Γκεστάπο!

Καθημερινά, τα ''λαγωνικά'' της ''νεοέφιππης'' δημοσιογραφίας του ''δωματίου'', της ''κλειδαρότρυπας'' και του λεγόμενου ''life style'' στοχοποιούν απροκάλυπτα ιερείς, πολίτες και εκκλησίες που παρέβησαν το ''νόμο της καραντίνας'' και μάλιστα -άκουσον - άκουσον- λειτουργήθηκαν και μάλιστα... κοινώνησαν εν μέσω κορονοιού! Με διευθύνσεις ναών, ωράρια λειτουργίας -συνήθως εν νυκτί- και αριθμό ατόμων αποδεικνύουν, ποσο εύθραυστες είναι οι ισορροπίες μεταξύ μιας ''αδόκιμης και παραβατικής δημοσιογραφίας'' και της εμπιστευτικής και απόρρητης πληροφοριοδότησης της Λεωφόρου Κατεχάκη!

Εδώ και δύο μήνες -σχεδόν- γινόμαστε μάρτυρες μιας ανηλεούς επίθεσης από μία κάστα τσαρλατάνων ''ιανών'' του νόμου και της τάξης, που με το υποκριτικό πρόσχημα τον COVID-19 καταδίδουν, αποπροσανατολίζουν και συνηγορούν σε αυτό, που η θεωρία του ''Μεγάλου Αδελφού'' αυτόχρημα εδράζεται: στον έλεγχο και την διαχείριση των συνειδήσεων! Μην ψάχνετε για δεξιούς ή αριστερούς, δακτυλοδεικτούμενους και περισσεμένους, δημολάλητους έντυπους ''κουκουλοφόρους'' που δρουν υπό την σφραγίδα του νόμου. Όλες αυτές οι καταδοτικές, οπορτουνιστικές και ρουφιάνικες -κατά κράτος- υποδείξεις γίνονται απλά, γιατι το μυστήριο της ανομίας εξαπλώνεται και διαδίδεται -έτη φωτός περισσότερο- από τον κορονοιό!...

Και η εμβληματική αποκορύφωση του δεικτικού φαρισαισμού: οι τελευταίες ''συνωστισμένες'' συγκεντρώσεις περιθωριακών, παραβατικών και έκθεσμων ομάδων σε πλατείες και πεζοδρόμια απλώς αναφέρονται, εκφράζονται και επισημαίνονται, ως ένα απλό μονόστηλο σε κάποιο υποσέλιδο. Αντιθέτως, οι καταδοτικές ''εισηγήσεις'' ''παρανόμων'' Χριστιανών υπό τον μανδύα της άτεγκτου πληροφόρησης διαθέτουν πλοκή, δράμα και εκπλήξεις. Δείτε για παράδειγμα το ανυπόγραφο -φυσικά- πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της ηλεκτρονικής ''ΕΣΤΙΑΣ'' εδώ και εξαγάγετε τα δικά σας συμπεράσματα...

Ο χώρος της Εκκλησίας -για πολλούς κατ' ευφημισμόν δημοσιογράφους- είναι ιδεατό μέσο για ευφαντασία, κους - κους και γραφικοποίηση. Αδημονούν στη πρόκληση κάποιας αντίδρασης από τη πλευρά της Εκκλησίας, προκειμένου ν' αυτοσχεδιάσουν, να γελοιοποιήσουν, να χλευάσουν και να περιφρονήσουν. Εδώ η υπεράσπιση της... ''διαφορετικότητας'' πάει περίπατο... Και ''διαφορετικότητα'' γι' αυτούς αποτελεί η Πίστη, μέσα από τον μακιαβελικό ορυμαγδό της Απιστίας τους. Θυμηθείτε το τελευταίο γελοιοποιό, ως και γελωτοποιό βίντεο της διασκεδαστικής ομάδας Κανάκη, που αρκούσε πολλαπλώς για διαφήμιση, προκειμένου ν' αντιστρέψουν την φθίνουσα πορεία τους.

Αλλά γενικώς, όλοι οι ''Κανάκηδες'' διασκεδαστές, ως αριστεροί -κατά φαντασίαν- αλτρουιστές με δεξιά, διπλοραμμένη τσέπη ή ως δεξιοί πατριδοκάπηλοι εκμαυλιστές με φόντο πάντα ακριβές -δίκην διακόσμησης- εικόνες, ποιούν πάντοτε το ίδιο και το αυτό: πωλούνται όλα στο βωμό της δημοφιλίας, της αναγνώρισης και της ευρύτερης αποδοχής. Και φυσικά για τους νεοταξικούς εκπαιδευμένους μπαχαλάκηδες των βορείων προαστίων, που σπάνε σπίτια και καταστήματα του λαού... για τον λαό(;) ουδέν το μεμπτόν. Τα παιδία παίζειν, είτε ως αττική σύνταξη, είτε ως νεοελληνική απόδοση του σπασίματος αυτής της -τόσο- δυσφορικής ανίας!...

Αν κάποιος τώρα αξιόπιστος, αδιαφιλονίκητος, μα προπαντώς ισορροπημένος ερευνητής αναζητήσει και εξετάσει τον ημερήσιο Ελληνικό Τύπο, από την ίδρυση ακόμη του νέου ελληνικού κράτους, θα διαπιστώσει με ευκολία, το ταυτόσημο και αδιάσπαστο σύμπλεγμα της πάντοτε ίδιας δημοσιογραφικής αλυσίδας: δημοσιογράφος - εκδότης (συνήθως) κατασκευαστικής εταιρίας του δημοσίου - δημόσιο! Ποτέ στην πλειοψηφία τους καμμιά εφημερίδα δεν υπήρξε φιλοεκκλησιαστική και φιλορθόδοξη, πλην ελαχίστων -και αυτών- ιδιαιτέρων περιπτώσεων. Το φιλοβενιζελικό ''ΕΘΝΟΣ'' του Σπύρου Νικολόπουλου, ''ΤΑ ΝΕΑ'' του Δημήτρη Λαμπράκη, η ''ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ'' του Βλάση Γαβριηλίδη, η ''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ'' του Γεωργίου Βλάχου -φερ' ειπείν- στέκονταν πάντοτε απαξιωτικά απέναντι στην Εκκλησία και την αναζητούσαν ανηλεώς -πάντοτε- στη προοπτική της κάλπης!

Για ν' αντιληφθεί κανείς τη φρονηματική ''ταυτότητα'' των νεοεισαγόμενων δημοσιογράφων - κυνηγών σκανδάλων με δημόσιες επικηρύξεις επί πίνακι, που δεν νοούν καν, τι σημαίνει Χριστός και Ορθοδοξία, αρκεί να σημειώσουμε καταλυτικά και τούτο: προ ημερών ''μεγάλη'' εφημερίδα της Αθήνας αδολεσχώντας στα περί κλήρου και ανυπότακτης Εκκλησίας ανέφερε εκπληκτικά: ''...πόσο λοιπόν διαφορετικότεροι θα ήταν κλήρος και Ιεράρχες, αν αποδέχονταν την σημερινή τάξη πραγμάτων και δέχονταν στις τάξεις τους ομοφυλόφιλους και τρανσέξουαλ για κληρικούς, αν βλέπαμε ιερείς με τζιν και λαχούρια υποκάμισα, εκκλησίες με κλασσική μουσική, δείγμα ενός υγιούς πολιτισμού....'' Τα σχόλια είναι περιττά! ''Γελά ο τρελός στ' αγέλαστα''!



Συνοψίζοντας θα επισημαίναμε ευθαρσώς την παροιμία: ''ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται''!

Και αυτό το σήριαλ του ''Κορονοιού'', 

το εκμεταλλεύτηκαν ιδιαζόντως αρνησίθεοι, αντίχριστοι και παντελώς άσχετοι με την Εκκλησία άνθρωποι, 

προκειμένου να γεμίσουν με γράμματα τα ρεπορτάζ που τους προσφέρθηκαν!

Ιδιαίτερα στο Εκκλησιαστικό ρεπορτάζ, η δημοσιογραφία πάσχει -εδώ και δεκαετίες- 

στις υψηλής κυκλοφορίας εφημερίδες, 

αφού  σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκαν, είτε εντολοδόχοι αυλοκόλακες του Φαναρίου,  

είτε συντάκτες - προωθητές εκκλησιαστικών ταγών, 

ακόμη και άνθρωποι, 

που πριν το εκκλησιαστικό ρεπορτάζ έκαναν για χρόνια... αθλητικό...!

Αλήθεια,

δεν σας έκανε πραγματικά εντύπωση, πως όλο αυτό το διάστημα του εκούσιου αυτοεγκλεισμού μας, δεν αναφέρθηκε, σχολιάστηκε ή και καταγγέθηκε 

περιστατικό ''ανυπακοής'' από  αιρετικές ομάδες ή και αλλοθρήσκους;

Κι όμως, 

κατά τη διάρκεια του ''Ραμαζανιού'' των Μουσουλμάνων 15 Απριλίου 23 Μαίου, 

αναφέρθηκε στα ''ψιλά των ειδήσεων'', 

απλή κοσμοσυρροή αλλοθρήσκων, 

χωρίς να τηρούν τις απαιτούμενες αποστάσεις και να λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα!

Δεν επρόκειτο όμως για.. φανατικούς Χριστιανούς, που λειτουργήθηκαν, κοινώνησαν και έψαλλαν και το ''Χριστός Ανέστη'' μεσούσης μιας πλατείας!... 

Στη πυρά, στη πυρά...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου