ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: ''ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΔΥΝΑΤΗ Η ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ!''




Ο τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι  είναι καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!



ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ




Μέρος 10ον





{...} Και περί τας σχέσεις της ορθοδόξου εκκλησίας προς τας ετεροδόξους ησχολήθη επισταμένως ο συγγραφεύς.


Εις την μελέτην του ''Η Θρησκευτική ζωή εν Αμερική'' (Αθήναι 1920, σ.95) εκθέτει τας εντυπώσεις του προς της θρησκευτικής ζωής εν Αμερική, όπου μετέβη το 1918, ως μέλος εκκλησιαστικής αποστολής. 


Και περί των σχέσεων της εκκλησίας μας μετά της γεραράς αγγλικανικής εκκλησίας, την οποίαν βαθέως ετίμα, έγραψεν ικανάς μελέτας.


Εν τη πραγματεία του ''Το ζήτημα περί του κύρους των αγγλικανικών χειροτονιών'' (Ιεροσόλυμα 1925, σ. 73) έγραψεν από ιστορικής κυρίως απόψεως περί του έτι αμφισβητουμένου ζητήματος τούτου, περί ου δεν υπάρχει ομοφωνία μεταξύ των ελλήνων θεολόγων.


Τοιουτοτρόπως ο Νικόλαος Δαμαλάς εθεώρει ως ουσιώδες κώλυμα αναγνωρίσεως του κύρους των αγγλικανικών χειροτονιών το ότι η αγγλικανική εκκλησία ουδέποτε απεκήρυξε από τα από του 1571 διέποντα ταύτην 39 άρθρα, ων το μεν 21ον κηρύττει την εκκλησίαν δυναμένην να πλανηθή, το δε 22ον χαρακτηρίζει την τιμήν των εικόνων και επίκλησιν των αγίων ''πράγμα μωρόν, ματαίως εφευρημένον... αντιφάσκον μάλλον εις τον λόγον του Θεού''.


Ο Χρήστος Ανδρούτσος εφρόνει ότι κατ' οικονομίαν θα ηδύνατο να αναγνωρισθή το κύρος των αγγλικανικών χειροτονιών, εφόσον η αγγλικανική εκκλησία διά γενικής συνόδου αντί των 39 άρθρων απεδέχετο την διδασκαλίαν της αρχαίας εκκλησίας, την διατυπωθείσαν εν τοις όροις των επτά οικουμενικών συνόδων.


Ο Π. Κομνηνός, όλως αστηρίκτως, ως φρονώ, απεδέχθη τουναντίον ανεπιφυλάκτως το κύρος των αγγλικανικών χειροτονιών, προυποθέτων ως δεδομένον το ορθόδοξον φρόνημα των Αγγλικανών. Και οι επιζώντες θεολόγοι διαφόρους εξέφεραν επί του προκειμένου γνώμας.


Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος δεν αποφαίνεται κατηγορηματικώς επί του ζητήματος΄φρονεί όμως ότι η μεν κανονικότης της εκλογής και χειροτονίας του πρώτου αγγλικανικού αρχιερέως Πάρκερ (1559) δεν δύναται σοβαρώς να αμφισβητηθή, η δε εκτίμησις περί της σημασίας των 39 άρθρων διά την διδασκαλίαν της αγγλικανικής εκκλησίας εναπόκειται εις την κρίσιν της εκκλησίας.


Και ναι μεν φρονεί ότι ότι τα 39 άρθρα ''δεν δύνανται να θεωρώνται ασφαλές κριτήριον της δογματικής διδασκαλίας της αγγλικανικής εκκλησίας'', αλλά και δεν αρνείται ότι πάντοτε έχουν σημασίαν δι' αυτήν, εφόσον ου μόνον ουδέποτε απεκηρύχθησαν αλλά και, αν και δεν υπάρχει ενιαία περί αυτών αντίληψις εις την αγγλικανικήν εκκλησίαν, θεωρούνται γενικώς άρθρα ''ευσεβούς συμφωνίας'' (Θεολογία Α', 231).


Ο αοίδιμος ιεράρχης, μετ' ευμενούς βλέμματος παρακολουθών την οικουμενικήν κίνησιν προς συνεργασίαν ή και ένωσιν των εκκλησιών, και μετασχών ως μέλος της υπό τότε Μητροπολίτην Αθηνών Μελέτιον Μεταξάκην εκκλησιαστικής αποστολής εις Αγγλίαν και Αμερικήν, διετύπωσε μετά του ετέρου μέλους της αποστολής, καθηγητού κ. Αλιβιζάτου, την επί της κινήσεως ταύτης γνώμην του, εν εκθέσει, από 4ης Φεβρουαρίου 1919, της οποίας το συμπέρασμα έχει επί λέξει ως εξής:



''επί του παρόντος δεν είναι μεν δυνατή 

η δογματική και μυστηριακή κοινωνία μετά της αγγλικανικής εκκλησίας, 

είναι όμως δυνατή η εν πνεύματι χριστιανικής αγάπης επικοινωνία, 

προς παρασκευήν της ενώσεως, 

κατά την επαγγελίαν του σωτήρος'' 


(Εκκλ. Κήρυξ 1919, σ. 525). {...}




Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Δημητρίου

 (1889-1958)




Σημ. ημετέρα: Ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ο και ''Σχίστης'' της Εκκλησίας ένεκα της ημερολογιακής καινοτομίας, κοιμήθηκε τον Οκτώβριο του 1938 και η εξόδιος ακολουθία τελέσθηκε στον Ι. Ν. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, της Μητρόπολης Αθηνών. Εις εκ των ομιλητών ήταν (τραγική ειρωνεία) και ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Δημητρίου (1889-1958), ο οποίος -λίγο πριν- είχε προσχωρήσει στο ακαινοτόμητο πλήρωμα των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών στις 27 Μαίου 1935, για να επανέλθει ''μετανοήσας''... στην διοικούσα Εκκλησία, μετά από λίγους μόλις μήνες και να αποκατασταθεί και πάλι στον Μητροπολιτικό του θρόνο, στις 14 Ιουλίου 1935. Ο αυτός Μητροπολίτης εξεφώνησε επικήδειο λόγο, μέρος του οποίου δημοσιεύουμε και σχετίζεται με τον... ''ζήλο'' του Χρυσοστόμου για την λεγόμενη οικουμενική κίνηση και το όραμά του περί... της ''Ένωσης των Εκκλησιών''!



Εκ του περιοδικού της Ιεράς Συνόδου της επισήμου Εκκλησίας ''ΘΕΟΛΟΓΙΑ'', 
τόμος ΙΣΤ', έτος 1938, σελ. 386-388. 
Έρευνα, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου