ΤΟ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΒΕΖΥΡΗΔΕΣ ΤΗΣ ΘΕΟΜΠΑΙΞΙΑΣ

Για τον κ. Βασίλειο Βεζυραία, τον αυτοανακηρυχθέντα και ως ''αρχιεπίσκοπο'' μιας μασκαράτας σέχτας ανθρώπων, που σφετερίζονταν ανίερα τα ιερά και τα όσια της ορθοδόξου πίστεως, θα σημειώσουμε και τούτο:

το ''ιερόν κελλίον'', όπως ονόμασαν μια παλιά αποθήκη του ΟΣΕ επί της οδου Λιοσίων 301, μόνο ''κελλίον'' δεν θύμιζε. Σε μια επίσκεψή μας πριν λίγα χρόνια, χωρίς να γνωρίζουμε που ανήκει το εν λόγω κτίριο, βρεθήκαμε μπροστά στο πρώην μοντέλο, που κατά καιρούς πέταγε τα ράσα για εκκοσμικευθεί, ως λαϊκός, και ξανά πάλι να τα ενδυθεί, σαν να επρόκειτο για πουκάμισα πάγκου της λαϊκής! Μία αίθουσα εν είδη ναού δεν είχε ποτέ τέμπλο, που να καλύπτει την μυσταγωγική τέλεση των μυστηρίων, έτσι το κοινό μπορούσε να παρακολουθεί, όπως στους παπικούς ναούς, τα δρώμενα. Νέοι ''ιερείς'' από τους οποίους τίποτε το πνευματικό δεν μπορούσε κανείς ν' ακούσει, παρά αργολογίες και κουβεντολόϊ για επίκαιρα θέματα, γέλωτες κι αστεϊσμούς.

Το ''ιερόν κελλίον'' διέθετε μια μικρή παιδική χαρά, σπιτάκι για τον σκύλο και φυσικά την κουζίνα μαγειρικής, από την οποία ο ''γέροντας'' εμπλούτιζε τα βίντεό του στο YouTube με παραδοσιακά και γκουρμέ φαγητά.

Και όμως: άνθρωποι καθ' όλα ανυποψίαστοι, εύπιστοι και ουσιαστικά αποστασιοποιημένοι από την ορθόδοξη διδασκαλία περιεφέροντο του ναού, όπως και καλλιτέχνες, παλιοί γνώριμοι φίλοι του ''πατρός''. Το φλέγον ζήτημα όμως δεν είναι ο Βεζυρέας, του οποίου το ποιόν το γνωρίζουμε, ως δημοσιογράφοι, από την δεκαετία του '90 ακόμα, και που θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά. Θα ήταν όμως κουτσομπολιά, κακόβουλες κι αχρείαστες επισημάνσεις και κατακρίσεις.

Δεν είναι μόνο ο Βεζυρέας, αλλά και πολλοί άλλοι γύρω από την ψευδοσύνοδο της οποίας ηγείτο, όπως και ψευδοιερείς από άλλες, προηγούμενες ψευδοσυνόδους από τις οποίες πέρασε... Από αυτούς βρίθει το f.b. από λογαριασμούς αυτών των ανθρώπων, που έχουν ανοίξει και είναι γνωστοί από άλλα... εμφατικά παρατράγουδα. Να ονοματίζεται μια ομήγυρις ανθρώπων ως ''σύνοδος'' με έναν ψευδοαρχιεπίσκοπο, πέντε - έξι ''μητροπολίτες'', επτά - οκτώ ''ιερείς''' και το ''ποίμνιο'' να μην υπερβαίνει τους... τριάντα με σαράντα ανθρώπους!...

Δεν είναι απλώς ένας γελοίος και ανίερος εμπαιγμός, αλλά δείχνει ακριβώς την δαιμονική θρασύτητα κι την εωσφορική αναίδεια (χωρίς αιδώ) των πρωταγωνιστών του. Αυτών που κατασκευάζουν εξωεκκλησιαστικές παράγκες με περιτύλιγμα ιεροφάνειας προς άγρα νέων ανύποπτων χρηματοδοτών.

Όσο για την ιστορική Εκκλησία του Πατρίου Ημερολογίου, αυτήν, όχι μόνο δεν την αγγίζουν όλες αυτές οι άθλιες κι επίβουλες διαβολές αποκριάτικων ''ρασοφόρων'', αντιθέτως την ενισχύουν και καταδεικνύουν την διαφορά ανάμεσα στο γνήσιο και το κίβδηλο, στο αληθινό και το κάλπικο. Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ» ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «ΛΥΚΕ, ΛΥΚΕ, ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ»;

ΟΤΑΝ Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΣΕ ΟΠΕΡΑ!

Το βίντεο αυτό αποτελεί ένα μικρό απόσπασμα από τη Θ. Λειτουργία που επιτέλεσε ο Οικουμενιστής αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος, την 25η Μαρτίου πολ. ημ., μαζί με συνεπισκόπους του στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας, στην Ν. Υόρκη. Αυτό το πολυφωνικό συνονθύλευμα της χορωδίας που ακούγεται -συνοδεία αρμονίου- δεν είναι πρωτόγνωρο. Έχει ενεργοποιηθεί ουσιαστικά από το 1923, όταν ο Μελέτιος Μεταξάκης, αν και καθαιρεθείς από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, μεταβαίνει με τον αρχιεπίσκοπο της Καινοτομίας Χρυσόστομο Παπαδόπουλο στην Αμερική, προετοιμάζοντες την επανασύσταση της εκεί τοπικής Εκκλησίας! Ο Μεταξάκης εντυπωσιασμένος από την πολυφωνική μουσική των επισκοπιανικών και αγγλικανικών ναών -συνοδεία αρμονίων- επανασυστήνει τις τοπικές εκκλησίες, μετά την καθαίρεση του Επισκόπου Αλεξάνδρου, και εισάγει την πολυφωνία σε αυτές, ως προοδευτικό δείγμα αβροφροσύνης προς τα παγκόσμια συνέδρια που ετελούντο τότε στην Αμερική, για την Ένωση των Εκκλησιών. Την ίδια περίοδο στη Θεσσαλονίκη, ο μαθηματικός και «εναρμονιστής της εκκλησιαστικής μουσικής», ως αυτοσυστηνόταν, Σταμάτης Σταματιάδης δημιούργησε... μικτό, μουσικό χορό τετραφωνίας, ο οποίος... έψαλλε κάθε Κυριακή του έτους 1923, στον μητροπολιτικό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην οδό Μητροπόλεως! Η ημερολογιακή καινοτομία της 10ης Μαρτίου 1924, ασφαλώς και δεν ήταν -αποκλειστικά- η μοναδική μεταρρύθμιση που επιχειρήθηκε -κυρίως- από το νεωτεριστικό δίδυμο των «Λουθηρανών» καινοτόμων Μεταξάκη - Παπαδόπουλου. Ήδη από την Πατριαρχική Εγκύκλιο του 1920, ως και το «πανορθόδοξο» ή και «διορθόδοξο» Συνέδριο της Κων/λης του 1923 επιχειρήθηκαν μεταρρυθμίσεις: α. στην εκκλησιαστική μουσική, β. στα περί του γάμου όλων των βαθμίδων του Κλήρου, γ. στην αναγνώριση του κύρους των αγγλικανικών χειροτονιών και δ. ακόμη και στην ελάττωση του χρόνου της Θείας Λειτουργίας και άλλων ακολουθιών! Στην εκκλησιαστική μουσική επιχειρήθηκε η εναρμόνισή της και η εισαγωγή της τετραφωνίας στην λατρευτική λειτουργία της Εκκλησίας. Αυτά τα ολίγα, τα αναφέρουμε -ενδεικτικά- για να υποστηρίξουμε το αυτονόητο: πως μετά από έναν αιώνα ημερολογιακών, ενδοκληρικών, λατρευτικών και άλλων εκκλησιαστικών μεταρρυθμίσεων είναι τουλάχιστον αφελές να παρακαλείς τον... «Παναγιώτατο» να μην προχωρήσει στον από κοινού εορτασμό του Πάσχα μετά των προτεσταντικών και καθολικών αιρέσεων έτει 2025, για να μην προκαλέσει... σχίσμα! Αυτά τα έγραψε με «πόνο ψυχής» ανώνυμος συγγραφέας στο περιοδικό «Σωτήρ» και τα αναδημοσίευσε το ιστολόγιο «Ακτίνες» της 17.4.2024. Το σχίσμα είναι καταδικαστέο από όπου κι αν προέρχεται, η αποτείχιση εν καιρώ αιρέσεως είναι ευλογημένη και κανονικώς κατοχυρωμένη! Η ουσία όμως του συνεορτασμού του Πάσχα μετά των αιρετικών δεν σας πονεί, αγαπητέ συγγραφέα του άρθρου; Για να συνεχίσει ο ίδιος: «Ας προσπαθήσουμε να επουλώσουμε την πληγὴ του Ουκρανικού και να θεραπεύσουμε το βαθὺ τραύμα του Παλαιοημερολογητισμού. Αυτά είναι που μας πληγώνουν, τους Ορθοδόξους»...(!) Δηλαδή ο Οικουμενισμός, που έχει αλώσει και διαλύσει το ορθόδοξο φρόνημα όλων των επίσημων «Ορθοδόξων Εκκλησιών» επί γης και καταστρέφει καθημερινά, πνευματικά, ηθικά μα προπάντων την ορθόδοξη φρόνηση των υποτακτικών, αυτό δεν σας πονεί; Η καθολική επίσημη Ορθοδοξία έναν αιώνα τώρα, με την αναγνώριση των αγγλικανικών χειροτονιών, με την θεωρία των κλάδων, με την ακύρωση του Συμβόλου της Πίστεως, με τις συμπροσευχές και τα συλλείτουργα, τις συμφωνίες του Τορόντο του 1950, του Σαμπεζύ το 1990, του Μπαλαμάντ του 1993, του Πόρτο Αλέγκρε του 2006, του Πουασάν το 2013, έως και τη ληστρική ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου το 2016 στη Κρήτη, δογματίζει ορθόδοξα; Τα πάντα γύρω σας αλλοιώνονται, νοσούν και ακυρώνονται, η εκκλησία που λογίζετε ως ορθόδοξη, έγινε ήδη οικουμεστική και σεις πρακαλείτε ακόμα τον «Παναγιώτατο» μην προκαλέσει σχίσμα; Την Παναίρεση που σας έχει επιβάλλει, γιατί την ανέχεσθε και δεν τον παρακαλείτε να την σταματήσει ή να διακόψετε εσείς, την κοινωνία με τους αιρετικούς προϊσταμένους σας εδώ και τώρα; Δηλαδή βλέπετε -έναν αιώνα τώρα- τον λύκο μέσα στο μαντρί να τρώει τα πρόβατα και, τι του λέτε αγαπητέ; «Λύκε, λύκε είσαι εδώ»;

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ» ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΑΛΛΟΣ ΜΕ ΤΗ ΒΑΡΚΑ ΜΑΣ!...

Σήμερα δημοσιεύθηκαν στον ηλεκτρονικό Τύπο απίστευτες φωτογραφίες, που απεικονίζουν τον γυναικωνίτη του ναού του Αγίου Ιωάννη στη Ν. Φιλαδέλφεια να έχει μετατραπεί σε σύγχρονο... παιδότοπο με λαχανοπορτοκαλί παιδικά καρεκλάκια, μοδάτες ετικέτες και εμβληματικά γράμματα στο πάτωμα και ένα τείχος από τζάμι, για να μην ακούγονται οι φωνασκίες των παιδιών στο εκκλησίασμα! Λίγες μέρες πριν, στον Άγιο Αθανάσιο Θεσσαλονίκης, πολυμελής χορωδία μετά εγχόρδων οργάνων, υπό τη διεύθυνση ενός βαρύτονου αοιδού απέδιδαν ηρωικά άσματα του '21, εν «χορώ και οργάνοις»! Για να μην μακρηγορήσουμε με την μεταποίηση ιερών ναών της διοικούσας εκκλησίας σε μικρούς συναυλιακούς χώρους, όπου ο ήχος της άρπας συναγωνιζόταν στο έπακρο το μικρό διπλόχορδο μπουζούκι! Όλα αυτές οι εκκοσμικεύσεις, οι «εκσυγχρονισμοί» και οι αδόκιμες παρά φύσιν συγχωνεύσεις είναι τα τυποποιημένα «προϊόντα» του Οικουμενισμού, που με την ευγενική χορηγία του εκλατινισμένου Φαναρίου παράγουν αναλώσιμους μεταχριστιανούς, πλαστικούς μετανθρώπους και άχρωμους απρόσωπους και τυποποιημένους αριθμούς! Μαζί με αυτούς ενεμφανίσθη και ιερεύς του λεγόμενου «περιθωριακού παλαιοημερολογιτισμού», κάποιων αγύρτικων και αυτοδημιούργητων ψευδοσυνόδων, να τραγουδάει τη Μανταλένα, προτρέποντας με αυτόν τον τον τρόπο όλους τους φιλοθεάμονες πιστούς να επιβιβαστούν στη δική του «βάρκα»... Το ζήτημα δεν είναι κωμικό μόνο, μάλλον δε τραγικό μέσα στη τραγωδιακή χορωδία του σύμπαντος κόσμου. Οικουμενιστές κατά πρώτον, αλλά και κάποιες φαινομενικά αντιοικουμενιστικές παρτιτούρες εζήλωσαν τη δόξα των αριθμών του τικ-τοκ, του ίνσταγκραμ, επιζητώντας αδηφάγα νέους ακολούθους, νέους πιστούς, νέους αυλικούς! Δυστυχώς δεν υπάρχει μόνο το άσπρο-μαύρο στην οδοιπορική ζωή μας, αλλά και το γκρίζο που συχνά γίνεται δυσνόητο, δυσδιάκριτο και φαινομενικά δυσεπίλυτο. Όσοι μένουμε κοντά στις Πατρώες Παραδόσεις των Πατέρων της Εκκλησίας μας, στη γνησία Ορθοδοξία, ζούμε σε ισχυρά και ασφαλή και οχυρωμένα τείχη Πίστης και Ορθοπραξίας. Κι αφήστε τους κόλακες, τους θεατρίνους, τους αγαπολόγους και γενικά τους προβατόσχημους να κραυγάζουν με την Οδυσσειακή φωνή της Μανταλένας: «Άλλος με τη βάρκα μας;... Άλλος με τη βάρκα μας;...»! «εγὼ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετὰ την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητὰς οπίσω αυτών» (Πράξ. 20:28-30).

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ» ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Ο ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ

Ο Billy Porter παραλαμβάνει το βραβείο HRC Impact Award στο δείπνο της HRC στο San Francisco 

Η εταιρεία HRC (Εκστρατεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) των Η.Π.Α. αποτελεί μια μειοψηφική συλλογικότητα (LGBTQ+), που υποστηρίζει, προμοτάρει και επιβραβεύει  όλους τους αυτοπροσδιοριζόμενους, ως λεσβίες ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους, τραβεστί και τρανσέξουαλ - εγχειρισμένους άνδρες. Ο Billy Porter είναι ένας ομοφυλόφιλος αφροαμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός, που πρόσφατα βραβεύτηκε από την εν λόγω εταιρεία για την συμβολή του στο χαρακτηριζόμενο, ως «κίνημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων» HRC του ως άνω τύπου ανθρώπων! Μικρός είχε βιασθεί από τον πατριό του και στα 16 του άρχισε ανοιχτά να εκδηλώνει την ιδιαιτερότητά του. Σ' αυτό -που ίσως- δεν έχει δοθεί η απαραίτητη μνεία και υπογράμμιση σε πολλά άρθρα που κυκλοφορούν για την ομοφυλοφιλία, είναι το γεγονός, πως αυτή (η ομοφυλοφιλία) έχει σκοπίμως αναδειχθεί και ισοδυναμηθεί  με άκρατη μαξιμαλιστική δυναμική, με τους μεγάλους αντιρατσιστικούς αγώνες, όπως του Νέλσον Μαντέλα ή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ φερ' ειπείν!... Οποίο εφευρετικά οξύμωρο σχήμα και ακατανόητα ακυρωτική αντίθεση! Το όλο ζήτημα ξεκινά από τους ομοφυλόφιλους, από την μη παραδοχή της ύπαρξης φύλων (!), αν και στο παρελθόν, οι ίδιοι υποστήριζαν την ύπαρξη πολλών φύλων! Ο Ζαχαρίας Κωστόπουλος ή Ζακ ή Τζάκι Ο, που δολοφονήθηκε στις 21.8.2019 είχε δώσει μια συνέντευξη στην ηλεκτρονική έκδοση του marieclaire.gr στις 21.9.2018, όπου και αυτοπροσδιορίστηκε όχι ως ομοφυλόφιλος, αλλά ως  queer άτομο.  Άνθρωποι δηλαδή, που δεν αποδέχονται, όπως λένε,  τις «παραδοσιακές» (!) έννοιες φύλων και χωρίς να θέλουν να προσδιοριστούν ως ομοφυλόφιλοι, πολλές φορές αυτοπροσδιορίζονται ως queer. Είπε: «Aπό την ακροστοιχίδα LGBTQ+ ανήκω στο Q, που αντιστοιχεί στο Queer και δεν έχει να κάνει με τον σεξουαλικό προσανατολισμό αλλά με την ταυτότητα φύλου. Τι είναι λοιπόν το να είσαι (gender) queer. Ελληνιστί, είναι το φύλο μου ρευστό. Δηλαδή, δεν νιώθω στο 100% ούτε άντρας, ούτε γυναίκα. Δεν με εκφράζει κανένα από τα δύο, πιστεύω πως το φύλο είναι μια κοινωνικά κατασκευασμένη έννοια, και το «άντρας – γυναίκα» είναι ένα δίπολο που εμένα (και άλλους ανθρώπους) δεν με χωράει. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να είμαι ή το ένα, ή το άλλο. Είμαι συνδυασμός. Βάλε έναν άντρα και μια γυναίκα στο blender, και βγαίνω εγώ. Αυτό». Αυτό ήταν -λοιπόν- ο συγκεκριμένος: ένας μη βιολογικός ανθρώπινος «πουρές» χωρίς συγκεκριμένα όρια στις ερωτικές και σαρκικές του επιθυμίες. Συνεπώς με τη ίδια λογική και ένας παιδεραστής μπορεί να αυτοχαρακτηριστεί ως παιδόφιλος ή και ένας κτηνοβάτης ως ζωόφιλος γιατί πάντα του άρεσαν τα... ζώα! Το ίδιο και πολλοί -ανά τον κόσμο- εραστές αντικειμένων, που αυτοπροσδιορίζονται ως  «αντικειμενόφιλοι!...». Ο Κχοηρούλ Αάν από την Ινδονησία παντρεύτηκε τον ατμομάγειρά του, δηλώνοντας, πως οι γνώσεις και η αγάπη του για το μαγείρεμα ήταν ένας από τους βασικότερους λόγους για αυτήν την ένωση... Είναι γνωστό, πως οι άνθρωποι συχνά συνδέονται συχνά με άψυχα αντικείμενα, όμως τα τελευταία χρόνια με την εξέλιξη της ποιότητας των υλικών στις κούκλες του σεξ- έχουμε δει αρκετές περιπτώσεις ανθρώπων, που συνάπτουν σχέσεις και παντρεύονται τις κούκλες τους!... Στο διαδίκτυο είναι πολλές οι σελίδες που προσφέρουν πληροφορίες για σεξουαλικές προτιμήσεις προς αντικείμενα! Επόμενος αυτοπροσδιορισμός: ο όρος «Fictosexual» υποδηλώνει την έλξη ενός ανθρώπου από... φανταστικούς χαρακτήρες! Η έλξη για τους χαρακτήρες anime ονομάζεται «Animesexuality». Ο Davecat και η κούκλα του! Ο Davecat γνώρισε την Σιντόρε Κουρονέκο το 2000 σε ένα κλαμπ. Η Σιντόρε, δεν είναι όμως τίποτε άλλο από μία συνθετική κούκλα που μοιάζει με κανονική γυναίκα! Αλλά δεν είναι... Οι δύο τους δεν είναι κανονικά παντρεμένοι, αλλά τίποτα δε σταματάει την ευτυχία τους, όπως λέει ο άνδρας. Άλλωστε, ο Davecat θεωρεί τον εαυτό του ακτιβιστή της συνθετικής αγάπης!!! Τί να πεις!... Η Ερίκα Άιφελ ερωτεύθηκε σφόδρα τον  Πύργο του Άιφελ και σε σύντομη τελετή στο δημαρχείο, τον παντρεύτηκε! Οι συγγενείς που παρευρέθηκαν, δήλωναν στην πλειοψηφία τους πως σέβονται τις ερωτικές ορέξεις της κοπέλας, άλλωστε και γι' αυτό παρευρέθηκαν... Συν τω χρόνω, όμως, η γυναίκα χώρισε... τον Πύργο και παντρεύτηκε τον Λανς, που είναι το αγαπημένο της τόξο... Ο Κέβιν Ναδάλ -ασιατικής καταγωγής-  είναι συγγραφέας, ακτιβιστής με πολύ μεγάλη αυτοεκτίμηση. Ποτέ δεν μπόρεσε να αγαπήσει ερωτικά μια γυναίκα και έτσι μετά από... πολύ ώριμη σκέψη... παντρεύτηκε τον εαυτό του! Αυτοπροσδιορίζεται ως εραστής του εαυτού του -όχι αυνανιστής- αλλά ως «εαυτόφιλος» και ελπίζει και αυτός -όπως και οι προηγούμενοι- να ενταχθεί κάποια στιγμή στην (LGBTQ+) κοινότητα! Εξάλλου το + που υπάρχει στο τέλος των αρχικών LGBTQ+ σημαίνει, πως στο μέλλον θα προστεθούν και άλλες τέτοιες ομάδες αυτοπροσδιοριζόμενων ανθρώπων... Μπορούν να γραφούν ακόμη χιλιάδες τέτοιες ιστορίες που προβάλλονται μέσα από τις τηλεοράσεις και το διαδίκτυο. Στις Η.Π.Α έχει ξεκινήσει από καιρό η συζήτηση για αναγνώριση της αιμομιξίας. με πρώτη επιλογή να παντρεύονται τα πρώτα ξαδέλφια αναμεταξύ τους! Κατόπιν όλων, πρέπει να γίνει παγκόσμιο αίτημα η κατασκευή -άρδην- πολλών δημοσίων ψυχιατρείων ανά τον κόσμο, προκειμένου όλοι να μπορέσουμε να χωρέσουμε σ' αυτά. Όχι! Όλα τα παραπάνω δεν συνιστούν κανέναν εκλογικευμένο προσωπικό αυτοπροσδιορισμό... Τουναντίον συνιστούν τον αυτοπροσδιορισμό του δαιμονισμού, της σήψης και της παράνοιας!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ» ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Η ΑΓΑΠΗ ΧΑΘΗΚΕ ΣΤΟ ΨΕΜΑ

 

«Έλεον θέλω και ου θυσίαν» (Ματθ. θ΄ 13).

Μια άλλη εμβάθυνση, ερμηνεία και νοηματοδότηση των αποριών που προκύπτουν από την διπλή τραγωδία στη Θεσσαλία είναι και η σχεδόν παντελής απουσία του επιχειρηματικού, όσο και του λεγόμενου κοσμικού «πνευματικού κόσμου»!
Για να μην μιλήσουμε για τις πανελλήνιες συλλογικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, που σκανδαλωδώς απουσιάζουσες στα χρόνια της πτωχοποίησης, εμφανίζονται δειλά - δειλά, μόνο όταν θίγεται κάποιο έννομο προσωπικό τους συμφέρον!
Για τους πρώτους, δύο - τρεις μόνο περιπτώσεις σημειώθηκαν, στέλνοντας εμφιαλωμένα νερά στους πολύπαθους αυτούς ανθρώπους που έχασαν ακόμη και τα στοιχειώδη. Ο κοσμικός «πνευματικός κόσμος» απών, ανύπαρκτος κι αδιάφορος, ήταν συνήθως δραστικός, μόνο όταν θιγόταν η Δημοκρατία, η Ελευθερία και η ημετέρα πνευματοτραφής, ματαιόδοξη «ταυτότητά» τους.
Στο ύψιστο ζήτημα, όμως, της Ζωής, της Επιβίωσης και της Διαβίωσης των συνανθρώπων τους τηρούν «σιγήν κοιμωμένου ιχθύος», καθώς το όλο ζήτημα φαίνεται, πως δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στις υψηλές, πνευματικές τους «ανησυχίες» και «αναζητήσεις»!
Μια αξιέπαινη, δημόσια πρόταση του δημάρχου Βόλου προς του βουλευτές του εθνικού κοινοβουλίου να καταθέσουν -υπέρ των παθόντων- ένα μηνιαίο μισθό τους, έτυχε της πλήρης απάθειας, απαξίωσης και περιφρόνησης από τους σωτήρες του Έθνους!
Εκείνη η συντεχνία -δυστυχώς- εργαζομένων, που εκμεταλλεύθηκε ποικιλοτρόπως τους εγκαταλειμμένους συνανθρώπους μας προς άγρα δημοσιότητας και -φυσικά- κορεσμού του διαφημιστικού τους κορβανά, ήταν η τηλεοπτική δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας, της ελαφρότητας, της διαστροφής και του κους κους!
Εκείνοι οι εντολοδόχοι -φυσικά-, καημένοι και περιπαθέστατοι ρεπόρτερς, που βούταγαν στα έλη και τις λάσπες, ανέβαιναν σαν κασκαντέρ σε σκεπές σπιτιών, έμπαιναν σε σπίτια και αποθανάτιζαν τα κρύφια κάθε οικογενείας, είναι οι ίδιοι που, μόλις, ανέκυψε το θέμα Κασσελάκη, όσο γρήγορα τους θυμήθηκαν, τόσο γρήγορα τους ξέχασαν!
Στη Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται στον Ησαϊα 58, όπου ο προφήτης μιλάει για την πραγματική νηστεία: «Εὰν εκβάλῃς εκ μέσου σου τον ζυγόν (του αδελφού σου), την ανάτασιν του δακτύλου και τους ματαίους λόγους·10και ανοίγῃς την ψυχήν σου προς τον πεινώντα και ευχαριστής την τεθλιμμένην ψυχήν· τότε το φως σου θέλει ανατέλλει εν τω σκότει και το σκότος σου θέλει είσθαι ως μεσημβρίᾳ. 11Και ο Κύριος θέλει σε οδηγεί πάντοτε και χορταίνει την ψυχήν σου εν ανομβρίαις και παχύνει τα οστά σου· και θέλεις είσθαι ως κήπος ποτιζόμενος και ως πηγή ύδατος, της οποίας τα ύδατα δεν εκλείπουσι».
Αλλά για τη συμπάθειά μας, τη συνδρομή μας και την αρωγή μας προϋπόθεση είναι η αγάπη! Άμα εκλείπει αυτή, εκλείπουν όλα τ' άλλα. Είναι το αυτό που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι στους «Αδελφούς Καραμαζώφ», διά του στόματος του γέροντα Ζωσιμά. Πήγαινε πολύ κόσμος και ρωτούσαν τον γέροντα για διάφορα ζητήματα. Εκείνος -πολύ συχνά- τους έλεγε:
«Να μην λέτε ψέματα στη ζωή σας γενικά και κυρίως να μην λέτε ψέματα στον εαυτό σας! Διότι αν λέτε ψέματα στον εαυτό σας και συνηθίσετε, σε λίγο καιρό σιγά - σιγά θα χάσετε την ικανότητα να αγαπάτε. Μόλις χάσεις την αλήθεια, θα χάσεις και την αγάπη»!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: ΤΟ 112 ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

Κανείς -βεβαίως- από τους ποικίλους αναλυτές, γεωλογο-αναλυτές, πλημμυρο-αναλυτές, μετεωρολογο-αναλυτές, ως και πολιτικο-αναλυτές (απουσίαζαν οι ψυχαναλυτές) δεν εξήγησε τα -εδώ και μερικά χρόνια- ακραία καιρικά φαινόμενα, ως πνευματικά πεπραγμένα μιας αλληλουχίας πνευματικών ειδοποιήσεων, αυτό που θεολογικά ονομάζουμε <<σημεία των καιρών>>!
Οι άνθρωποι πιστεύουν μόνο αυτό που βλέπουν. Το γιατί δεν το εξετάζουν. Το πως δεν τους ενδιαφέρει. Αδιαφορούν στο που, μόνο να μην είναι στο δικό τους χώρο! Θέλουν μόνο αυτό που βλέπουν και τους είναι αβάστακτο και επονείδιστο, να φύγει διά της πολιτειακής παρέμβασης!...
Οι άνθρωποι έδειξαν να εμπιστεύονται περισσότερο τη προειδοποίηση του 112, παρά τις προειδοποιήσεις του Θεού! Το 112 βέβαια -υπό μία έννοια- αποτελεί ανώφελο και ανενεργό κωδονοκρούστη, καθότι δεν δύναται να μετουσιωθεί σε <<Φωνή Θεού>>, τουναντίον οι αιώνιες προειδοποιήσεις του Θεού εκφρασμένες μέσα από τα ίδια τα αγιοπατερικά κείμενα συνίστανται, συντείνουν και συνομολογούν, ότι όπου υπάρχει Αποστασία, υπάρχει και Απουσία Θεού!
Αλλά μήπως ο Χριστός -αιώνες πριν- δεν τους είχε πει τα ίδια διαχρονικά και εφήμερα λόγια: «Υποκριτές, τη μεν όψη του ουρανού ξέρετε να διακρίνετε, τα δε σημεία των καιρών δεν μπορείτε να αντιληφθείτε»; (Ματθ. 16:3).
Τοιουτοτρόπως βρισκόμαστε υπό το κράτος μιας ανήλεης απέλπιδας και δαιμονοκρατικής κατοχής, όπου μόνο η παρέμβαση του Θεού μπορεί να προκαλέσει έγερση, αφύπνηση κι ανάνηψη. Οι ωδίνες κι οι συνακόλουθες οδίνες θα συνεχίζονται. Έχουμε μπει σε μια τροχιά διάλυσης και αποσύνθεσης του νοητού κόσμου. Αυτοί που η οπτική τους στάση είναι καθαρά νοητή, το βλέπουν: Τα καλοκαίρια, καύσωνες και φωτιές κι οι χειμώνες, πλημμύρες και ασθένειες.
Όσα αντιπλημμυρικά -λοιπόν- έργα και να κατασκευαστούν, όση προστασία των δασών κι αν επιτευχθεί, κανείς δεν μπορεί να προστατευθεί από τις ανελέητες αδίστακτες και επονείδιστες συνέπειες των αμαρτιών του.
Γιατί οι περισσότεροι μέσα σε αυτή την δαιμονική παράνοια της εποχής που ζούμε, αδυνατούν ν' ανακαλύψουν στο προσωπικό τους λεξιλόγιο τη λέξη αμαρτία. Απλά, γιατί γι' αυτούς δεν υπάρχει αμαρτία!
Η ίδια δε η Πολιτεία φρόντισε να τους υποβοηθήσει στην αποενοχοποίηση κάθε ιδέας νομιζομένης ως αμαρτία. Ο άντρας παντρεύεται άντρα, η γυναίκα γυναίκα, υιοθετούν από κοινού παιδιά, κάθε παλληκάρι μπορεί να αυτοπροσδιορισθεί στην ταυτότητά του από Θανάσης σε Σία και από Βαγγέλης σε Λία. Τους νεκρούς τους καίμε, όπως τα σκουπίδια στη χωματερή, βάζουμε γυναικεία ρούχα στους άνδρες και αντρικά στις γυναίκες και υποκαταστήσαμε τους γάμους με τα σύμφωνα συμβίωσης. Στα σχολικά βιβλία ο Χριστός απαντάται σαν μια ethnic φιλόσοφη φιγούρα, γενιές μεγαλώνουν χωρίς εθνική συνείδηση και λαογραφική κληρονομιά, διυλίζονται οι λαοί στο μπλέντερ της παγκοσμιοποίησης και αποσυντίθενται στο χωνευτήρι του κοιμητηρίου.
Φρόντισαν για μας αριστεροί και δεξιοί κρατούντες να μας εκβάλλουν κάθε αντίληψη της αμαρτίας με τις πιο σύγχρονες και επιστημονικές λέξεις: Αυτοπροσδιορισμός, αυτοδιάθεση και αυτοικανοποίηση.
Όπου Αυτοπροσδιορισμός επιλέξτε τι φύλο και όνομα θέλετε να έχετε, κι όχι εκείνα με τα οποία γεννηθήκατε. Όπου Αυτοδιάθεση επιλέξτε να κάνετε στο σώμα σας την πιο κολασμένη φαντασίωση που έχετε και όπου Αυτοικανοποίηση κάντε ό,τι θέλετε και δεν έχετε να δώσετε λογαριασμό σε κανέναν!
Κατόπιν όλων τούτων, τον Θεό τι τον θέλετε;

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: «ΟΤΙ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΙΤΙΟΣ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ Ο ΘΕΟΣ»

Οι πλημμύρες του Θεσσαλικού κάμπου, η χάση ολόκληρων χωριών κάτω απ' το νερό και ο αβάσταχτος αχός και θρήνος των ανθρώπων είναι κάτι το ανείπωτο, το εξαιρετικά ανεκλάλητο, το βιαίως απροσδόκητο. Μέσω της τηλοψίας γίναμε κι εμείς εκ του ασφαλούς κοινωνοί (κατά το δυνατόν) των δεινών και των πληγών που αιμορραγούν τέσσερεις ολόκληρους νομούς της Θεσσαλίας. Οι άνθρωποι μέσα στον αβάσταχτο πόνο τους συχνά ακούγονταν να λένε (ως είδος καταδικαστικού απομονωτισμού και ολικής εγκατάλειψης): «Δεν μας έμεινε τίποτα πλέον, είμαστε στο έλεος του Θεού». Το έλεος του Θεού, κάποιοι το εκλάμβαναν κάτι σαν οργή Θεού, σαν θεομηνία που συναντούσαμε στα προχριστιανικά χρόνια, ή κάτι ως λύμη και ως μάνητα που απαντούσαμε στον μεσαίωνα. Ο Μ. Βασίλειος στον περίφημο λόγο του «Ότι ουκ έστιν αίτιος των κακών ο Θεός», γράφει το εμβληματικά ηχηρό: «Μηδὲν κακὸν παρὰ του Αγαθοῦ γίνεται» (Μεγάλου Βασιλείου, PG τ. 31, στλ. 329Α, 345C). Εξηγεί, πως άλλα τα κακά που προέρχονται από τον άνθρωπο, ως μεταπτωτική κατάσταση και αμαύρωση του καθ' ομοίωσιν και άλλα τα κακά, που επέρχονται σωτηριολογικά για την πνευματική του ανακαίνιση και την αρχή μετανοίας. Αυτό που γράφει ο Μέγας Αρσένιος δηλαδή: «ο Θεός μου, μη εγκαταλείπῃς με, ότι ουδὲν εποίησα αγαθὸν ενώπιόν Σου, αλλὰ δος μοι διὰ την αγαθότητά Σου βαλείν αρχήν». Γράφει ο Μ. Βασίλειος: «Διὰ ταύτα νόσοι πόλεων και εθνών, αέρων αυχμοὶ και αφορίαι γης, και αι κατά τον βίον εκάστερω τραχύτεραι περιπτώσεις, της κακίας την αύξησιν περικόπτουσαι. Ώστε τα τοιαύτα κακά παρά Θεού γίνεται, των αληθινών κακών την γένεσιν εξαιρούντα. Αι τε γαρ κατά το σώμα κακώσεις, και τα εκτός επίπονα, προς εποχήν της αμαρτίας απινενόηνται. Αναιρεί τοίνυν το κακόν ο Θεός' ουχί δε το κακόν εκ του Θεού' επεί και ο ιατρός εξαιρεί την νόσον, αλλ' ουχί νόσον εμβάλλει τω σώματι» 337Α. Δηλαδή, οι αρρώστιες που συμβαίνουν στις πόλεις και στα έθνη, οι ξηρασίες και η άγονη γη, ως ακόμα και χειρότερες καταστάσεις γίνονται: «της κακίας την αύξησιν περικόπτουσαι»! Για να σταματήσουν δηλαδή την αύξηση της κακίας των ανθρώπων και πολλοί εξ' αυτών θεοδωρήτως να βάλουν αρχήν μετανοίας»! Για να συνεχίσει: «Εκβάλλει το κακό ο Θεός, αλλά το κακό δεν προέρχεται από Αυτόν. Όπως ο γιατρός που θεραπεύει την νόσο, αλλά δεν την δημιουργεί ο ίδιος»! Ακόμη και αυτά τα κακά, ο Θεός μπορεί να τα μετατρέψει για ψυχικό και πνευματικό όφελος των ανθρώπων, που αποσκοπούν στην μετάνοια και την πνευματική ανακαίνιση. Για να καταλήξει ωραιότατα ο Μέγας ούτος πατήρ: «Παύσαι δυσαρεστούμενος ταις θείαις οικονομίαις, όλως δε μη Θεὸν αίτιον ηγού της υπάρξεως του κακού», «αλλ᾿ εν γε εκείνο δόγμα ταις ψυχαίς ημών ενυπαρχύτω: το, μηδὲν κακὸν παρὰ του Αγαθού γίνεται». Δηλαδή, μη θεωρείς τον Θεό ως υπεύθυνο για την ύπαρξη του κακού, αλλά να έχεις μέσα σου σαν δόγμα, ότι από τον Θεό δεν επέρχεται κανένα κακό! Τέλος καταδικάζουμε απερίφραστα κάποιες εκ του πονηρού δηλώσεις πλανερών ρασοφόρων, χειροτονημένων και... αχειροτόνητων, που έβγαλαν τελεσίδικα την καταδικαστική τους αυτοψία, πως: <<οι κάτοικοι της Θεσσαλίας είχαν εκπέσει τόσο, ώστε ο Θεός τους έστειλε τη μήνη Του και την οργή Του>>... Όλη η Ελλάδα τελεί υπό εωσφορική πτώση και επί τροχάδην αποστασία, τη στιγμή που φαρισαίοι επενδυτές του φόβου, της πλάνης και της κρίσης αδυνατούν ν' αντιληφθούν τη δοκό καρφωμένη στο δικό τους μάτι.

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: «ΠΑΤΕΡ: ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΑΥΤΙΣΜΟ!»

 

Ένα αναπάντεχο γεγονός που συνέβη, πριν τρία χρόνια περίπου, σε εξωκκλήσι της Αττικής, ήταν στην κυριολεξία «μπουνιά στο στομάχι», πνευματική θραύση της πάντα βεβαίως ορθής και γρανιτένιας κρίσης μας, πυροβολισμός εξ' επαφής στην ακαθήλωτη και  φιλάρεσκη μεγαλοπρέπειά μας! Στη βάπτιση του παιδιού συγγενικού προσώπου που έγινε υπαίθρια μπροστά από μία μικρή εκκλησία, είχαν μαζευτεί συγγενείς και φίλοι του ζευγαριού. Κάποια μικρά παιδιά -ανέμελα- έπαιζαν πιο πέρα, χωρίς να εμποδίζουν με τις φωνές τους τη τέλεση του μυστηρίου. Ανάμεσα σ' αυτά ήταν κι ένα μικρό αγοράκι πέντε - έξι χρονών, χαρούμενο και ξέγνιαστο που έτρεχε πέρα - δώθε, που, ωστόσο, όμως η φωνή που έβγαζε ήταν πράγματι δυνατή. Βλέπαμε τον πατέρα του, ο οποίος έτρεχε συνεχώς από πίσω του με μία διακριτικότητα και πράγματι ακάματη προσοχή να το συνοδεύει, όπου εκείνο κατευθυνόταν. Η ακολουθία είχε φτάσει στο τέλος της και ο νεότατος ιερέας πήρε κοντά του το μικρόφωνο προκειμένου να βγάλει έναν κατηχητικό και ευχετήριο λόγο. Αλλά, εις μάτιν... Η φωνή του παιδιού -προφανώς- τον ενοχλούσε, έκανε προσπάθειες να ολοκληρώνει το λόγο του, όσο καλύτερα μπορούσε, αλλά.. Αναψοκοκκινισμένος και προφανώς θυμωμένος απευθύνθηκε στον κόσμο που παρίστατο, λέγοντας: «Μα καλά, δεν υπάρχουν γονείς να μαζέψουν αυτό το παιδί;...». Τότε, ακούστηκε η αδύναμη και κάπως λυπημένη φωνή του πατέρα του παιδιού, που απευθυνόμενος στον ιερέα, του είπε: «Πάτερ: το παιδί μου έχει αυτισμό! Δεν μπορώ να το κάνω να σωπάσει, γιατί και αυτό δεν μπορεί... Χαίρεται όμως πολύ που βλέπει κόσμο και με το δικό του τρόπο προσπαθεί να συμμετέχει στη χαρά...!». Ο ιερέας, μετά απ' αυτό, σχεδόν χαμένος και έντρομος, είπε το «Δι' ευχών» και η ακολουθία τέλειωσε! Αυτό το γεγονός, το καταγράφουμε μόνο και μόνο ως Χριστολογική υπενθύμιση για όλους εμάς που πολλές φορές ηδονιζόμαστε ακραιφνώς στη λαγνεία του λόγου μας, στην αλαζονία της θέσης μας και φυσικά στην Αποκλειστικότητα της αυτοδιαχείρισης του λόγου μας! «Προσήλθον οι μαθηταί τω Ιησού λέγοντες: τίς άρα μείζων εστίν εν τη βασιλεία των ουρανών; και προσκαλεσάμενος ο Ιησούς παιδίον, έστησεν αυτό εν μέσω αυτών και είπεν: αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών. Όστις ουν ταπεινώση εαυτόν ως το παιδίον τούτο, ούτος εστίν ο μείζων εν τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 18, 1-4).

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: Η ΓΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ! Η ΓΗ ΜΑΣ ΕΔΟΘΗ!

Είναι υπεφίαλα αυτονόητο -δυστυχώς- για εμάς τους γηγενείς κατοίκους του -ακόρεστα- ευδοκιμούντα (έως πότε) αυτού πλανήτη, πως η γη μας ανήκει! Η γη δεν μας ανήκει. Η γη μας εδόθη! Κι η μεγαλύτερη απόδειξη αυτού τους συλλογισμού είναι, όταν βλέπεις αυτή τη γη καμένη! Τότε αντιλαμβάνεσαι, πως όλα στη παρούσα ζωή είναι δανεικά, τεφτέρια αναλλοίωτα στη φθορά του χρόνου, γραμμάτια ανεξόφλητα των οποίων, η απόσβεση θα γίνει (για όσους πιστεύουν ακόμα στην αιώνια ζωή) κατά την έξοδο από τον κόσμο αυτό και τη μετάβασή τους στα ουράνια σκηνώματα! Εμείς οι άνθρωποι, οι σφόδρα και ανέξοδα ιδεολογίζοντες και γνωματολόγοι των μεγάλων εννοιών της ελευθερίας, της αυτοδιάθεσης και της αλληλεγγύης είμαστε οι μεγαλύτεροι καρατόμοι, εξουσιαστές και σήμερα γεοκτόνοι (εκ της γαίας) αυτού που πιστεύουμε, πως πάντα (;) μας ανήκε. Όταν αισθανθούμε -όμως- την ασύμμετρη και δυσανάλογη φυγή του, τότε θα είναι αργά για ξαναφτιάξουμε ευφάνταστα και μεγαλοπρεπή παλάτια στη μουσκεμένη άμμο και ως εφήμεροι και -επί πιστώσει χρόνου- αυτάρεσκοι -τέως- γαιοκτήμονες θα θυμηθούμε την επικαιρότητα και διαχρονικότητα εκείνων των στίχων του «Νεοέλληνα» Τ. Πανούση: «Καίω τα δάση, χτίζω μεζονέτες, θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες». Ή εκείνο το παλιό, απλοϊκό ποίημα, που έλεγε: «Έφτιαξα σπίτια, πήρα ξοχικό/τώρα μπορώ να ζω σαν τον αστακό!». Επί του προκειμένου, ελάχιστοι -ίσως- έχουν αντιληφθεί, πως το οικοσύστημα που καταστρέφουμε μετά «πολλών κόπων και βασάνων», σε κάποια χρόνια δεν θα κρίνεται «διατηρητέο», αλλά «υπό κατεδάφισιν!» Χθες, ο καθηγητής φυσικών καταστροφών Ευθύμιος Λέκκας δεν ήταν απλώς λακωνικός στις προβλέψεις του σχετικά με τη καταστροφή του οικοσυστήματος από τις φωτιές, αλλά -κατ' ανάγκην- δεικτικός, ως και κυνικός: Είπε: «Εάν συνεχιστεί αυτή η καταστροφή θα υπάρξει περιβαλλοντική κατάρρευση του όλου συστήματος», εξηγώντας, ότι πλέον δεν θα μπορεί να υπάρξει διαδικασία αναγέννησης των δασών». «Εάν δεν μπορέσουμε να σώσουμε τους τελευταίους πόρους τελικά θα φτάσουμε στην ερημοποίηση και θα πάμε σε μια κατάσταση όπως στο Ντουμπάι». Όποιος επισκεφθεί την επίσημη ιστοσελίδα της Ε.Μ.Υ., πατώντας στον σύνδεσμο «Έκτακτο δελτίο Επικίνδυνων Καιρικών Φαινομένων», θα δει να αναγράφονται οι χρωματικοί δείκτες προειδοποιήσεων καιρού: «ΚΙΤΡΙΝΟ: ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ, με τα πιο πρόσφατα δελτία καιρού. Αναμένονται κάποιες μικρής κλίμακας επιπτώσεις σε υπαίθριες δραστηριότητες. ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ: ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ, πάρτε προφυλάξεις βάσει των τελευταίων δελτίων καιρού. Περιμένετε και προετοιμαστείτε γιατί αναμένονται κάποιες επιπτώσεις σε καθημερινές και υπαίθριες δραστηριότητες. ΚΟΚΚΙΝΟ: ΠΑΡΤΕ προληπτικά ΜΕΤΡΑ, να είστε σε επαγρύπνηση και να ενεργείτε σύμφωνα με τις συμβουλές των αρμόδιων αρχών. Ενημερωθείτε από τα δελτία καιρού και περιμένετε σημαντικές επιπτώσεις στις καθημερινές σας δραστηριότητες». Όλα αυτά δεν θυμίζουν συναγερμό, επιφυλακή, SOS και εντέλει πόλεμο; Μήπως δεν είναι μόνο ο εκκωφαντικός ήχος της σειρήνας της αλλαγής του οικοσυστήματος, αλλά αυτή η τόσο έντονη μυρωδιά του καμένου εγκλωβισμένη διαρκώς στις λεπτεπίλεπτες μύτες μας; Το καλοκαίρι του 2021, η πυρκαγιά στα Γεράνεια Όρη έκαψε 52.000 στρέμματα παρθένου δάσους από σύνολο 71.000 στρεμμάτων συνολικής καμένης έκτασης, σύμφωνα με την ανάλυση των πλέον προσφάτων δορυφορικών δεδομένων από το meteo του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Αποτελεί, έτσι, την πιο καταστροφική, από άποψη καμένης δασικής έκτασης, πυρκαγιά της τελευταίας δεκαετίας! Μια αρχέγονη ινδιάνικη παροιμία έλεγε, πως: «Την γη, δεν την κληρονομούμε από τους προγόνους μας, τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας»! Το πιστεύουμε;

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: Η ΑΠΑΤΗΛΗ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΣΟΥ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΜΕΡΙΚΑ ΕΥΡΩ!

Δεν είναι πρωτότυπο και καινοφανές να ειπωθεί, πως οι νέοι τρακόσιοι εισακτέοι στη Βουλή των Ελλήνων -στη πλειοψηφία τους- αποτελούν «σάρξ εκ της σαρκός» της παγκοσμιοποίησης και του γενικότερου αναθεωρητισμού πάντων των ειωθότων, των νομιζομένων -έως τώρα- ως ειωθότων! Εμείς οι Έλληνες έχουμε φτάσει να φηφίζουμε το καλύτερο από τα χειρότερα ή το λιγότερο κακό από όλα τα χείριστα, θεωρώντας αφελώς πως συγκροτούμε «ελληνικές» κυβερνήσεις -φυσικά-  μόνον κατ' όνομα! Μα και οι επιλογές της ψήφου της  «εγκυμονούσας» κάλπης αυτοπροσδιορίζονται και αυτοσαρκώνονται από το εσωτερικό κοινωνικοπολιτικό ανάγνωσμα του σύγχρονου ψηφοκτόνου! Ποιος είναι αυτός; Είναι ο Έλληνας, ο εκζητών την ακόρεστη υλιστική ευδαιμονία και την απατηλή ευημερία, ο Έλληνας που κοστολογεί τη ποιότητα της ζωής του μόνο με ευρώ, ο Έλληνας που έχει περιχαρακώσει τη χαρά και την ευτυχία του στο pin μιας ολοκαίνουργιας πιστωτικοχρεωστικής κάρτας! Μην πλανάσθε! Ιδεολογίες δεξιού ή αριστερού ορίζοντα δεν υπάρχουν! Κυριαρχούσα ιδεολογία είναι ο νόμος της αυτοϊκανοποίησης σε όλες τις εκφάνσεις του! Κατόπιν τούτου, ο κάθε διαμαρτυρόμενος που φωνασκεί τώρα εκ του ασφαλούς και μετά την τέλεση της απονενοημένης και καταληκτικής ψηφοκτονίας αποτελεί όντως φωνή «βοώντως εν τη ερήμω». Ο σημερινός Έλληνας αντικατέστησε τα εικονίσματά του με τον Μέσι, τον Ρονάλντο και τον Αντετοκούνμπο, εκστασιάζεται και διεγείρεται  με ό,τι ηδονοβλεπτικό του χορηγεί ελευθέρως ένας καλός υπολογιστής, συζεί για να γεύεται την εφήμερη ηδονοεγκεφαλική ευμάρεια της οσονούπω σηψαιμικής σαρκός του και τα βράδια πετά στην ανακύκλωση ό,τι καλό του απόμεινε από την πλαστική χειραγώγιση της ημέρας! Ηγέτες δεν υπάρχουν! Ο -από καιρού- αποδημήσας και λίαν αγαπητός π. Γεώργιος Μεταλληνός έγραφε για τον Ιωάννη Καποδίστρια (Ο πολιτικός μάρτυρας της Ορθοδοξίας Ελληνισμού), που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Εκκλησία»,  Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2008:  «Ο Καποδίστριας έβλεπε ζυμωμένη την ύπαρξη του Έθνους με την Ορθοδοξία, την ζωτικὴ πνοὴ και αναστάσιμη δύναμή του: «Η χριστιανικὴ θρησκεία (ως Ορθοδοξία), έλεγε, εσυντήρησεν εις τους Έλληνας και γλώσσαν και πατρίδα και αρχαίας ενδόξους αναμνήσεις και εξαναχάρισεν εις αυτοὺς την πολιτικὴν ύπαρξιν, της οποίας είναι στύλος και εδραίωμα». «Θρεμμένος με τις ελληνορθόδοξες παραδόσεις της ηπειρώτισσας μητέρας του (Αδαμαντίας), ήταν δεμένος με την Ορθοδοξία και το εκκλησιαστικὸ σώμα, βλέποντάς το ως κιβωτὸ σύνολης της ζωής και, συνεπώς, ως «περιέχον» και την πνευματικὴ και την πολιτικὴ ζωὴ του Έθνους/Γένους. Το γεγονὸς μάλιστα, ότι δύο απὸ τις αδελφές του έγιναν ορθόδοξες μοναχές, τι άλλο φανερώνει από την εκκλησιαστικότητα της οικογενείας του; Έτσι, και αν ακόμη κατά την παραμονή του στην Ευρώπη, ως ευφυὴς και ικανὸς διπλωμάτης, κατόρθωνε να συγκαλύπτει το αληθινὸ φρόνημά του, όταν ανέλαβε τα ηνία της ανοργάνωτης ελληνικής πολιτείας, δεν είχε λόγο να αποκρύψει τους αληθινοὺς στόχους του. Ήδη η πρώτη προκήρυξή του προς τον ελληνικὸ λαὸ άρχιζε με τη φράση: «Εὰν ο Θεὸς μεθ' ημών, ουδεὶς καθ' ημών»! Σήμερα;... Σήμερα ο νέος βο(υ)λευτής Σπύρος Μπίμπιλας, ως αυτοπροδιοριζόμενος της Λοάτκι κοινότητας προσήλθε στη βουλή με ένα πουκαμισάκι γεμάτο κόκκινους παπαγάλους, η Βουλευτής Τζώρτζια Κεφαλά -προφανώς- ξέχασε το μισό στήθος ν' αρμενίζει στον αέρα της Βουλής, η Κατερίνα Μονογιού προσήλθε με ένα πανάκριβο φόρεμα που θύμιζε περισσότερο «πρόβα νυφικού», για να θυμηθούμε, ότι πριν λίγα χρόνια ο Κώστας Ζουράρης κυκλοφορούσε στα έδρανα με σανδάλια του Μοναστηρακίου, ενώ ο εφοπλιστής Πωλ Εφραιμίδης πάτησε το Προεδρικό Μέγαρο φορώντας σαγιονάρες!... Ευτέλεια και μηδαμινότητα, όχι ενδυματολογική κατ΄ανάγκην, αλλά -συνολικά- ατομική, συλλογική, χαμερπής και ουτιδανή.

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: Η ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ

Οι πρόσφατες εκλογές είχαν και τα καλά τους: Λιγότερο σκουπιδαριό από τους αυτοπρόβλητους υποψήφιους «σωτήρες», μειωμένα ντεσιμπέλ άκρατης ηχορύπανσης, συγκεντρώσεις κυρίως από εντόπιους πολίτες και λιγότερες, μεγαλόστομες φανφάρες εκτοξευμένες από τα διαλαλούντα στόματα των υποψηφίων. Για τη χώρα μας, αυτό αποτελεί κατόρθωμα, έπαινος, βραβείο! Άφησε πίσω της ένα παρελθόν, που η τοξικότητα, οι ίντριγκες, η ιδεοληψία, ο δογματισμός κι η πώρωση μοίραζαν στα δύο την Ελλάδα, με εκείνα τα ανεπανάληπτα καφενεία με δεξιούς κι αριστερούς θαμώνες και την επιδέξια τοποθέτηση της εφημερίδας κάτω απ' τη μασχάλη, ώστε να φαίνεται δεικτικά το πρωτοσέλιδο λογότυπο! Για τους περιπτεράδες -βεβαίως- οι μέρες εκείνες ήταν οι καλύτερες. Μέχρι και περίπτερα στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης ήταν «βαπτισμένα» ως δεξιά ή αριστερά και όχι μόνο... Βιβλιοπωλεία, μανάβικα, ακόμα και ψιλικατζίδικα είχαν αναρτημένα εντός τους φωτογραφίες και αφίσες του κόμματος αρεσκείας τους και το πολιτικό αλισβερίσι με τους εισερχόμενους πελάτες «έδινε και έπαιρνε». Στις πλατείες, τα ηχεία του ενός σχηματισμού προσπαθούσαν να υπερκεράσουν σε ένταση την ηχορύπανση του άλλου, οι οπαδοί προσπαθούσαν να φοράνε τα ίδια χρώματα ωσάν να πήγαιναν σε γήπεδα, κι ο καθένας κρατούσε από μια ή και δύο τεράστιες σημαίες, ώστε στη τηλοψία να φαίνεται ογκώδες το πλήθος στη συγκέντρωση, χωρίς αχρείαστα κενά και σκόρπια αραιώματα! Και βέβαια ουδείς δεν λησμονάει τον Τάσο Μπιρσίμ, τον προσωπικό κάμεραμαν του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος σε δύο ζωντανές, τηλεοπτικές αναμεταδόσεις απ' το Σύνταγμα κατόρθωνε το ακατόρθωτο για τα δεδομένα της δεκαετίας του '80 και αρχών του '90: να προσθέτει -δηλαδή- εικόνες με αλαλάζοντα πλήθη από συγκεντρώσεις της προηγούμενης τετραετίας, έτσι, ώστε να φαίνεται η τότε συγκέντρωση διπλάσια σε όγκο, αλλά και σε παλμό! Από την άλλη, δύο τοποθεσίες στην Αθήνα ήταν πάντοτε «νοικιασμένες» από τα δύο μεγάλα κόμματα, ως χώρος στάθμευσης» των... «Αθηναίων» που έρχονταν με δεκάδες πούλμαν από την... Αλεξανδρούπολη, μέχρι και την... Καλαμάτα. Η πλατεία Καραϊσκάκη υποδεχόταν τους οπαδούς του ενός κόμματος και η Λεωφόρος Αθηνών αυτούς του άλλου. Μαζί μ' αυτούς και καράβια γεμάτα μεταφερόμενους οπαδούς από την Κρήτη, τις Κυκλάδες και το Ιόνιο, ώστε να ενισχύσουν σε αριθμό την «μάζωξη» της Αθήνας...! Κατόπιν έβγαινε ο αρχηγός στην περίτεχνη εξέδρα της πλατείας Συντάγματος και φώναζε δυνατά: «Λαέ της Αθήνας....»! Ήταν πράγματι κάτι το ευτράπελο, συνάμα και ιλαροτραγικό! Από τότε, ναι μεν αφήσαμε πίσω τον φανατισμό και την μισαλλοδοξία (κατά το δυνατόν), για να φτάσουμε όμως σήμερα στην -σχεδόν πλήρη- απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Αποχή -σχεδόν πάντα- τις τελευταίες δύο δεκαετίες κοντά στο 50ο/ο και νέα παιδιά, που περισσότερα γνωρίζουν για τον Αργυρό και τον Κοκλώνη, παρά για τον Κυριάκο και τον Αλέξη! Συνεπώς, η περί «εκπολιτισμού» του Έλληνα ψηφοφόρου που επισημαίναμε στις αρχές του κειμένου, περισσότερο παραπέμπει στην αδιαφορία, την απόρριψη και την περιφρόνηση, παρά στην αποδοχή, την επικρότηση και την επιδοκιμασία του αυτονόητου!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: Ο ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΠΛΙΣΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

Στη Σερβία μέσα σε μία εβδομάδα το μακελειό ή το λουτρό αίματος απόκτησαν εμπράκτως την πλήρη ετυμολογία τους με τη δολοφονία παιδιών δημοτικού σχολείου και το θάνατο άλλων δέκα ανθρώπων, από 21χρονο που πυροβολούσε πηγαίνοντας για «σαφάρι» στις γειτονιές του  Βελιγραδίου! Τα «ήθη» του κεφαλαιοκρατικού υποπολιτισμού των Η.Π.Α -πέραν πλήθους άλλων- έχουν μεταφερθεί από έτη και έτη και στην έτερη συμφωνο-συμβιώσα κόρη της δυτικοευρωπαϊκής νομενκλατούρας. Πολλοί αναρωτιούνται πλέον, που πάει αυτός ο κόσμος; Η απάντηση είναι απλή: γευόμενος την Κόλαση και τρεφόμενος εξ' ολοκλήρου από αυτήν, οδηγείται με ιλιγγιώδη υπερταχύτητα σ' αυτήν! Ο άνθρωπος που εγκατέλειψε πλήρως τον «οίκο του πατρός του» την Εκκλησία, αυτοδημιούργητος -τι υπερφίαλη και υπεροπτική αλήθεια λέξη- αυτοανακηρυγμένος «θεός», γήινα αυτάρκης και κοσμικά αλαζόνας εξέπεσε αρκούντως στο ατερμάτιστο βάραθρο της ψυχικής του αυτοχειρίας. Συμμορίες παντού, παραβατικότητα, παραβίαση και παρανομία, αλλά και νομοθετημένες αμαρτίες με τη βούλα των εθνικών μας προστατών. Οι πολλοί πιστεύουν, πως αυτοί με τη ψήφο τους ορίζουν την κυβερνητική τους επιλογή και ανάδειξη, δεν γνωρίζουν όμως αφελώς ή και αδιαφορώντας, πως το παγκόσμια σύστημα τροφοδοτεί, υπεροπλίζει ή και παροπλίζει τις δήθεν δημοκρατικές τους συμπεριφορές. Άλλοι -πάλι συμφύρουν και συγχέουν τη δημοκρατία των πόλεων-κρατών της αρχαιοελληνικής κοινωνίας με το σημερινό παγκόσμιο φασισμό μιας ελεγχόμενης, παροπλισμένης και ιδεοληπτικής δημοκρατίας. Κι αν όλα ελέγχονται και ποδηγετούνται, φταίμε εμείς -γενεές γενεών- που «γεννήσαμε» και ανδρώσαμε αυτό το σαθρό, νοσηρό, λοιμώδες και εκφυλιστικό «θηρίο», που καθημερινά μας απομυζεί, μας ενθυλακώνει και μας εκστρατεύει στο άρμα του αντιχρίστου. Γιατι όλη αυτή η παγκόσμια κοινωνία είναι αντίχριστος. Καιρός όμως να την κάνουμε Χριστή! Δεν έχει σημασία η αριθμητική μειοψηφία των αγωνιζομένων, όσο η πνευματική πεμπτουσία των αγιαζομένων. Μια «κιβωτό σωτηρίας» δημιουργεί ο καθείς μας που προσανατολίζεται -όχι φρούδα και ανώφελα- στον αγιασμό του και στην υπερφυσική εκτόξευσή του στο πνευματικό και μακάριο κόσμο του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ήδη πολλοί απολαμβάνουν τον Παράδεισο μέσα από αυτόν τον αντίχριστο παρασιτικό μικρόκοσμο και μέσα απ' αυτήν τη σατανική διαχέουσα κοσμοκρατορία, γιατί γίνονται ένα με την Εκκλησία, ομογάλακτοι, ομοπάτριοι και ομοιότυποι διά μέσου Αυτής και συμπορευόμενοι με Αυτήν! Η πολιτική και η ιδιοποιήσή της στα καθ' ημάς αποτελεί -κατ' ουσίαν- ένα ακόμα κοσμικό ανάχωμα στην πνευματική μας ανάβαση και οδοιπορία. Αντιθέτως, η ορθόδοξη πρακτική και η προσευχητική μας «λειτουργία» μπορεί να προσδώσει ακόμη και στη πολιτική το χαμένο κάλλος της πρόσκαιρης και εφήμερης βιοτικής μας συνύπαρξης. 

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: ΕΝΑΣ «ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΜΕΝΟΣ» ΘΕΟΣ

 

Περί πνευματικών βιβλίων και πάλι ο λόγος και δη, περί της ονομασίας τους ή της τιτλοφορίας τους. Ίσως είναι σύμπτωμα των καιρών μας -της κοσμικής υπερδοξασίας, της καινόδοξης και υπερφίαλης διαφήμισης και της αλλοιωμένης πνευματικής αυτοσυγκρότησης- αλλά συχνά χάνεται το μέτρο, το ζύγι κι η ισορροπία στη παρουσίαση ενός πνευματικού - εκκλησιαστικού βιβλίου. Πριν αρκετά χρόνια -το 1980- είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Παπαζήση» το βιβλίο του Άρη Ψιάρη «666 Βυζαντινοί ύμνοι στη νεοελληνική» με πρόλογο του αρχιεπισκόπου της διοικούσης εκκλησίας κ. Χριστοδούλου! Τη δεκαετία του '90, είχε γίνει ένα τηλεοπτικό σούσουρο, μια σχετική τύρβη, για το βιβλίο αυτό από την Μαρία Δουράκη στον σταθμό «Τηλετώρα». Βεβαίως το βιβλίο παρουσίασε όντως εκδημοτικισμένους βυζαντινούς ύμνους, αλλά ο συγγραφέας του είχε μάλλον την ατυχή, παράδοξη και αμετροεπή ιδέα να προσθέσει στο τίτλο τον δυσώνυμο αριθμό 666, προκειμένου, ίσως να δώσει -κατ' αυτόν- περισσότερη έμφαση στο πόνημά του! Στο πέρασμα του χρόνου, γράφηκαν ανάλογα βιβλία με τίτλους αταίριαστους, δυσαρμονικούς και παράταιρους, ώστε η ανομοιομορφία κι η ανομοιογένεια μεταξύ περιεχομένου και τίτλου να είναι το λιγότερο δεικτικές έως και θρασείς! Τον Οκτώβριο του 2018, κυκλοφόρησε το βιβλίο του Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκταρίου Αντωνοπούλου, με τον παράτολμο, αναίσχυντο και ολίγον «πεζοδρομιακό>> τίτλο « Ο Θεός... είναι άπαιχτος»! Ποιός θα μπορούσε ίσως να υποθέσει, πως ένας επίσκοπος θα δήλωνε ευθαρσώς, δημοσίως και ελαφρά τη καρδία, πως «ο Θεός είναι... άπαιχτος»! Πολλές φορές στη λεπτομέρεια κρύβεται ένα τεράστιο, απαγορευτικό τείχος μεταξύ σωφροσύνης και αφροσύνης, μια λεπτή, ευαίσθητη και διακριτική πινελιά στο καμβά ενός αγιογράφου, που μπορεί να καταστρέψει ολόκληρο το έργο! Αυτές οι «λεπτομέρειες»... για κάποιους, δεν δηλώνουν τίποτε άλλο από έναν κοσμικό ορυμαγδό, μια ευδιάκριτη, πνευματική αιμορραγία, που δεν μπορεί να κρύψει το έρπον πύον που ελλοχεύει εντός της. Στην ίδια πομπώδη και πολλές φορές ασεβή ονοματοδοσία βιβλίων προέβη τα τελευταία χρόνια, και ένα νεωτεριστικό, φιλοσοφίζοντα και φιλοπροτεσταντικό ρεύμα κληρικών - συγγραφέων, που η εκκλησιαστική τους γραφή ξέφυγε αρκούντως από τις άρτιες, πνευματικές παρακαταθήκες τω προγόνων τους. Ένα γραφολογικό «γκουρμέ» από ολίγη επίκαιρη  λογοτεχνία, ατομική φιλοσοφία και λέξεις «κλισέ» της εποχής, προκειμένου να κλείσουν το μάτι στον υποψήφιο αγοραστή των εκκοσμικευμένων αυτών βιβλίων τους. Άλλοι πάλι θεωρώντας, πως για να πλησιάσει κανείς τα νέα παιδιά θα πρέπει να μιλήσει με τη δική τους γλώσσα, το ύφος και την «τεχνική» τους, έχασαν το πνευματικό υπερόπλο της Εκκλησίας, που δεν είναι τίποτ' άλλο από τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, όπως αυτή αποτυπώνεται μέσα από την ορθή και πιστή εφαρμογή της διαχρονικότητας της εκκλησιαστικής παράδοσης και της ησυχαστικής ασκητικής της Ορθοδοξίας μας!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: ΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Η καθημερινή ανάγνωση πνευματικών βιβλίων είναι βάλσαμο, για τη ψυχή, επουράνιο. Αναγεννητικός και ζωοδότης παράγοντας της πνευματικής ζωής μας. Στο ιστολόγιό μας εργαζόμαστε -χρόνια τώρα- με το ανέβασμα ψυχοφελών βιβλίων στο διαδίκτυο, με γνώμονα την ανιδιοτελή διακονία στον διψώντα για πνευματική ευφορία και ανάνηψη, συναμαρτούντα αδελφό μας. Η εργασία αυτή δεν γίνεται με κάποια ηλεκτρονική εφαρμογή, που αλλοιώνει εν πολλοίς ορθογραφικά το κείμενο, αλλά με μια επίμονη και αρκετά επίπονη χειρωνακτική εργασία, που έφτασε πλέον στον 10ο χρόνο λειτουργίας του «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗ». Δημιουργήσαμε μια ιστολογική βιβλιοθήκη στην ηλεκτρονική εφημερίδα μας με αποσπασματικές -και μόνο- αναρτήσεις, μιας και υπάρχει πάντοτε ο έλεγχος των πνευματικών δικαιωμάτων του κάθε εκδοτικού οίκου. Χρησιμοποιήσαμε και εμείς τη μέθοδο του «copy-paste», αλλά για κείμενα τα οποία θεωρήσαμε αξιόλογα και προπάντων αξιόπιστα. Αυτό το αναφέρουμε, γιατί στο διαδίκτυο -ως γνωστόν- επικρατεί μια γενικευμένη αναρχία, ένας βερμπαλιστικός συρφετός και μια δυσώδης πληροφοριακή ασυδοσία, που κανείς δεν γνωρίζει ποιος έγραψε τι και αν πράγματι το έγραψε... Όλα αυτά μαζί με την αρθρογραφία μας και τις επιφυλλίδες μας «ΠΑΤΡΙΔΟ-ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ» και το «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ» μας επιτρέπουν να εμπλουτίσουμε έτι περισσότερο το δημοσιογραφικό μας εργαστήρι. Τώρα ειδικά, μετά το τέλος της Μεγάλης Σαρακοστής και τον εορτασμό της αγίας Ανάστασης του Χριστού μας, η πνευματική μας πορεία μπορεί να ενδυναμωθεί -πλην των άλλων- και με την ανάγνωση πνευματικών αναρτήσεων, εμπλουτισμένων με όμορφες αγιογραφίες και καλαίσθητες φωτογραφίες. Πιστεύοντας, πως προσφέρουμε -έστω και στο ελάχιστο- στην πνευματική οικοδομή και ενημέρωση, σας ασπαζόμαστε εν Κυρίω, διαλαλώντας δοξαστικά και εν παντί το «Χριστός Ανέστη»!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΙΝΙΑΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΖΕΛΕΝΣΚΙ

Στην Ουκρανία ζούμε πλέον την πολιτική καταστολή και την εκκλησιαστική αποδόμηση της τοπικής κανονικής Εκκλησίας του Μητροπολίτη κ. Ονουφρίου, την ψυχική και πνευματική εξόντωση κάθε ορθοδόξου, που ιστορικά και διαχρονικά συντάσσεται με την μητρική του Εκκλησία. Ζούμε όμως και την εκκλησιαστική διχοτόμηση και κατακερματισμό του ποιμνίου, που -ελέω εθνικισμού και ιδιοτέλειας ποιμένων του- έχει μεταβληθεί ταμπουρωμένο σε διαφορετικές «μάντρες». Βιώνουμε όμως και μια εξαπλωμένη οσμή αίματος, που την προκάλεσε όχι η ποιμαντική ράβδος, αλλά το πατριαρχικό «ξίφος»  του παναιρετικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου. Δύναται πλέον -ούτος- να λογισθεί ως εκκλησιαστικός «σφαγέας» της Ουκρανικής Εκκλησίας, αφού ο Τόμος Αυτοκεφαλίας που παρέδωσε στους σχισματικούς και καθηρημένους εγκαθέτους του κ. Επιφανίου, ομοιάζει με τον δίσκο της αποτετμημένης κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου που του ζήτησε η ανερυθρίαστη «Σαλώμη» (Τζέφρυ Πάϊατ) του αμερικανικού umber alles! Το Πατριαρχείο της Κων/πόλεως λειτουργεί όχι, ως υπουργείο των Εξωτερικών που εγράφετο παλαιόθεν, αλλά, ως πρεσβεία των Η.Π.Α. με διαπιστευμένους διπλωμάτες και σοβινιστική, νεοταξική γεωστρατηγική. Πλέον όλα είναι περισσότερο ολοκάθαρα! Η αναβίωση του ψυχρού πολέμου που χρόνια εξυφαίνεται από την αμερικάνικη Βαβυλώνα κατασκεύασε μια προεδρική μαριονέτα τύπου Ζελένσκι, που θρασύτατα και αλαζονικά δεν διστάζει να καταστρέψει την Ουκρανική Εκκλησία, προκειμένου να συνταχθεί ολοκληρωτικά στο δυσώδες και επονείδιστο άρμα της Δύσης. Δεν δίστασαν ακόμα, ως νέοι σοβιετικοί επαναστάτες, να θέσουν κεκλεισμένων των θυρών την ιστορική Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, κάτι που στο παρελθόν το είχαν κάνει ο άθεος Μπολσεβικισμός και ο μιλιταριστικός Χιτλερισμός με τον βομβαρδισμό του καθολικού το 1941. Τώρα σειρά έχει ο εξανδραποδισμός των περίπου 800 εγκλείστων της Μονής, αφού μόλις χτες συνελήφθη ο Μητροπολίτης Βίσγκοροντ κ. Παύλος, Ηγούμενος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Του πέρασαν ηλεκτρονικό «βραχιολάκι» ως κοινό, ποινικό εγκληματία, χωρίς να λογαριάσουν ούτε την ιεροσύνη του, μα ούτε και την εκκλησιαστική πνευματική θέση που κατείχε... Εξαιτίας της υψίστης πλέον ρωσο-ουκρανικής διαίρεσης και του έντονου ουκρανικού εθνικισμού, η κανονική Εκκλησία του κ. Ονουφρίου στοχοποιείται από καλοδουλεμένο σενάριο των Μπάϊντεν - Βαρθολομαίου - Ζελένσκι, σε πυρ ομοθυμαδόν. Και να σκεφθεί κανείς, πως η σημερινή ιδρυθείσα «εκκλησία» του Μητροπολίτη Επιφανίου ήταν απλά σχισματική και όταν στο παρελθόν ο προηγούμενος του Επιφανίου, Φιλάρετος Ντενισένκο, είχε ζητήσει αυτοκεφαλία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, είχε βρει τότε τις πόρτες κλειστές. Το 2019 όμως άνοιξαν αίφνις και τα «θυρανοίξια ετέλεσε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος με «βοηθό - υποδιάκονο» τον πρόεδρο των Η.Π.Α. Οσονούπω, που όλα δείχνουν πως βαδίζουμε σε εσωτερικές κοινωνικές αναταραχές στην Ουκρανία, ποιός θα αναλάβει την ευθύνη για το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, που τώρα ήδη καλλιεργείται; Η πολιτική μινιατούρα του Βολοντιμίρ Ζελέφσκι τώρα και σε νέες θεατρικές παραστάσεις, μέχρι την οριστική πτώση της αυλαίας!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: «ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ» ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ!

Υπάρχει -δυστυχώς- μια κάστα ανθρώπων και συγκεκριμένα εκκλησιαζομένων πνευματικών αδελφών, που τη λέξη διάκριση την έχουν απωλέσει ή έστω δεν προσπαθούν -όσο θα έπρεπε ίσως- να την προσεταιριστούν, να την εγκολπωθούν και να τη μοιραστούν. Ασφαλώς -λέγοντας διάκριση- υπονοούμε τη φυσική διάκριση, που χαρακτηρίζει τους συνετούς, τους μετριόφρονες, τους εγκρατείς και τους ορθώς σκεπτομένους, που διέπονται από τη σοβαρότητα, τον αυτοέλεγχο, τη ταπείνωση και την αυτομεμψία. Γιατί η πνευματική διάκριση, που πολλοί από τους Πατέρες ονομάζουν <<ως αρετή των αρετών>> είναι αυτό που λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: δηλαδή, <<να μπορείς ανά πάσα στιγμή, σε κάθε τόπο και σε κάθε πράγμα, να ξεχωρίζεις ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Αυτό το επιτυγχάνουν όσοι έχουν καθαρή καρδιά, καθαρό σώμα και καθαρό στόμα>>. Δεν ομιλούμε φυσικά γι' αυτό το είδος της διάκρισης, που ασφαλώς χαρακτηρίζει αγίους ανθρώπους, ανθρώπους που μέσω της Εκκλησιαστικής Θεραπευτικής έφτασαν στη θέωση. Πριν κάποιο διάστημα, αδελφός -χρόνια πεπαιδευμένος στη πνευματική άσκηση και την αγωνιστική παλαίστρα- βλέποντας πως αδελφός του δεν ερχόταν συχνά στην εκκλησία, του είπε: -<<Τί έγινε αδελφέ; Καιρό έχω να σε δω. Βαρύ το πάπλωμα, ε>>; Ο υπό κατηγορία αδελφός, αντιμέτωπος χρόνια με προσωπικές αρρώστιες είχε -αίφνις- να αντιμετωπίσει και την γεροντική άνοια της υπερήλικης μητέρας του, γεγονός που τον καθιστούσε ανεπαρκή σε κάποια πνευματικά του καθήκοντα. Δεν μίλησε, ούτε δικαιολογήθηκε στον κατήγορό του. Όμως ο πρώτος αδελφός, που ενώ μιλούσε, ταυτόχρονα βοηθούσε και σε εργασίες του εκκλησιαστικού χώρου που διακονούσε, συνέχισε -κρυφά- θριαμβολογώντας: <<Βλέπεις αδελφέ: Λίγοι έρχονται να βοηθήσουν εδώ στα διακονήματα... Είναι αυτό που έλεγε ο Χριστός μας <<Πολλοὶ γαρ εισι κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί>> (Ματθ. κβ' 14). Ο αδελφός -λοιπόν- σθεναρώς και στεντορείως αποδέχτηκε για τον εαυτό του -μετά πολλών αυτο-επαίνων- το επίζηλο προσωνύμιο του εκλεκτού του Θεού, παρομοιάζοντας άθελα τον εαυτό του με τον Φαρισαίο, του οποίου μνεία κάναμε με την αρχή της Αγίας Μεγάλης Σαρακοστής. Όλα τα παραπάνω γράφηκαν -όσο αυτό κι αν φαίνεται παράδοξο- με την τραγική ιστορία του τραίνου των Τεμπών! Βρέθηκαν πλείστοι εξ' ημών, των περιφερόντων τη φανταχτερή μαρκίζα του πνευματικού και του σχεδόν ασκητικού αγωνιζομένου- να πουν, πως ο σταθμάρχης δεν είχε σχέση με την Εκκλησία και γι' αυτό του συνέβη αυτό το αδιανόητο Λάθος. Δεν γνωρίζουμε τα τα οίκου του ανθρώπου. Όπως -δυστυχώς- αγνοούμε ή παραγνωρίζουμε και τα του οίκου ημών -των δεινώς εαυτο-κολάκων και των πανηγυρικών γυμνοσαλιάγκων- που συνδέουμε την Κατηγορία με την δήθεν Αρετή, φτιάχνοντας παραδείσους ανέξοδα στην άμμο!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ»: «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ»

Είναι υποκριτικό να ψάχνουμε την τραγωδία στα Τέμπη -αποκλειστικά και μόνο- ανάμεσα στην ωχαδερφιστική ανικανότητα του Σταθμάρχη, την ελλειμματική προϊστάμενη αρχή, την προκλητική αβλεψία των μνημονιακών διακυβερνήσεων της χώρας, την αδηφάγα, σαρκοβόρα, ως και σηψαιμική ελληνική διοίκηση,  που δεν απέχει και πολύ από τα χρόνια του κυρ Αλέξανδρου. Η σκηνή είναι η αυτή, το ντεκόρ μόνο έχει αλλάξει σχέδια και χρωματισμούς, ενδυματολογία και πρωταγωνιστές. Η υποκρισία όμως είναι πάντα η ίδια! Γιατί τελούμε αποστατικά περιπατούντες ανάμεσα στα κιγκλιδώματα ενός δαιμονοκτόνου κόσμου, ανάμεσα στην υλιστική πλατφόρμα της θεοποίησης ενός μικρού <<Ταρτούφου>> και της αποπνευματοποίησης ενός ανθρώπου που ακόμα και στο τάφο του εκδιώχνει τον Χριστό. Γιατί όλα αυτά τα καθημερινά, τα ευτελή, τα υποτυπώδη επαναλαμβανόμενα δρώμενα χαρακτηρίζονται από ανθρώπους που την Κυριακή των Απόκρεω <<λατρέψαμε>> τον Καρνάβαλο στη Πάτρα και τη Λάρισα, και τώρα -οποία σύμπτωση- θρηνούμε τους αυτούς νεκρούς που χάθηκαν από τη Πάτρα και τη Λάρισα. Βλέπετε ο Καρνάβαλος δεν προσωποποιεί αποκλειστικά τον σημερινό απαγχονισμένο -πνευματικά- εκπαιδευμένο νεοέλληνα, αλλά και κάθε εν δυνάμει <<ιδανικό αυτόχειρα>>, που <<περιπατεί εν μέσω σκιάς θανάτου>>, που προσκυνεί με δαιμονική αλαζονεία, το είδωλο του θεοποιημένου εαυτού του! Όλα τα υπόλοιπα είναι για για να ξερνάει αίμα η σημερινή δημοσιογραφία του Χίτσκοκ, τα κόμματα να τραβάνε φωτό στα χαρακώματα κι εμείς εκ του καναπέως ν' απορούμε δεικτικά για τη διεστραμμένη μας κατάντια. Κάποτε στη Πόλη την επτάλοφη, τη Πόλη του Βοσπόρου μαζεύονταν οι χριστιανοί ορθοστάδην για να παρακαλέσουν την Παναγία, να τους γλιτώσει απ' τους βαρβάρους. Σήμερα, με όλη αυτή την υπαρξιακή μιζέρια και τον πνευματικό απόπατο, όχι απλώς δεν γεμίζουμε τις εκκλησίες, αλλά βλασφημούμε και το Χριστό για τα δεινά που μας συμβαίνουν. Γιατί απωλέσαμε τους καιρούς της χορηγούμενης, κοινωνικής ευδαιμονίας και πλέον το εθνικό μας σύνθημα είναι απλά <<Να περνάμε καλά>>! Κι αν συμβεί και κάποιο τραγικό συμβάν, όπως εκείνο των Τεμπών, το σύνθημά μας θα είναι να <<Να περνάμε καλά, μέχρι τέλους>>! Αλίμονο...

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος