ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ: ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Η ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ

«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος

Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 13ο (2013 - 2026)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine

«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».

Κωστής Παλαμάς

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Η ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2025

ΤΗ 15η ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ (ΡΟΥΤΤΗ) ΤΗΣ ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

Η εικόνα της Αγίας Αικατερίνης της εν Μάνδρα
αγιογραφημένη από το
''Εργαστήρι Εκκλησιοποιημένης Αγιογραφίας''
της Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης
Φυλής Αττικής.

Ἡ Αἰκατερίνη Ρούττη, τὸ γένος Πέππα, ἐγεννήθη τὸ 1900 στὴν Μάνδρα ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ ἐνυμφεύθη τὸν εὐλαβῆ Κωνσταντῖνον Ρούττην τὸ 1923. Ὅπως καὶ πλεῖστοι ἄλλοι στὴν περιοχήν τους, δὲν ἐδέχθησαν οἰκογενειακῶς τὴν Ἡμερολογιακὴν Καινοτομίαν τοῦ 1924 καὶ ἐσυνέχιζον νὰ ἑορτάζουν τὶς Ἑορτὲς σύμφωνα μὲ τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Ἡμερολόγιον διὰ ὁμοφρόνων Κληρικῶν. Στὴν Ἑορτὴν τῶν Ταξιαρχῶν μὲ τὸ Πάτριον, στὰς 8/21 Νοεμβρίου τοῦ 1927, σὲ ἑορτάζοντα Ναὸν στὴν Μάνδρα, εἶχεν ἀρχίσει ἡ πανηγυρικὴ Ἀκολουθία μὲ λειτουργὸν τὸν ἄρτι ἀφιχθέντα αὐτόθι Ἱερομόναχον Χριστοφόρον Ψαλλίδαν, παρουσίᾳ μεγάλου πλήθους Ὀρθοδόξων πιστῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦταν καὶ ἡ οἰκογένεια τῆς εὐλαβοῦς Αἰκατερίνης. Ἐνῶ ὅμως ἡ Ἀκολουθία προχωροῦσε εἰρηνικῶς, ἐνεφανίσθησαν ὄργανα τῆς τάξεως καὶ ἐκύκλωσαν τὸν Ναόν, διὰ νὰ παρακωλύσουν τὸν ἑορτασμὸν καὶ κυρίως νὰ συλλάβουν τὸν Ἱερέα. Ὅμως, ἡ θαρραλέα ἐμμονὴ τῶν πολυαρίθμων πιστῶν, ἀνάγκασε τοὺς ἀστυνομικούς, παρὰ τὰς ἐνισχύσεις ποὺ ἔλαβαν, νὰ ἀναμένουν τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς Ἀγρυπνίας, θορυβοῦντες ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ καὶ προετοιμαζόμενοι διὰ «δρᾶσιν»... Πρὸ τῆς ἀφίξεώς τους, λέγεται ὅτι ὁ σύζυγος τῆς Αἰκατερίνης, προαισθανόμενος κακὴν ἐξέλιξιν, τῆς ἐζήτησε νὰ πάρουν τὰ δύο ἀνήλικα τέκνα τους καὶ νὰ ὑπάγουν στὴν οἰκίαν τους, ὅπως καὶ ἔγινεν. Ὅμως, ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Αἰκατερίνη, μὴ ἀνεχομένη νὰ διατελῆ σὲ ἀσφάλεια καὶ ἡσυχίαν, ἐνῶ οἱ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί της ἀγρυπνοῦσαν προσευχόμενοι καὶ ἐκινδύνευαν σοβαρῶς, ἔσπευσε μυστικῶς στὸν Ναὸν τῶν Ταξιαρχῶν καὶ συνενώθηκε μὲ τὸ ἐκκλησίασμα, οὐσιαστικῶς δηλαδὴ «ἔτρεξε στὸ Μαρτύριον»! Τοῦτο, φέρει εἰς νοῦν τοὺς θεοσόφους λόγους τοῦ Ὁσίου Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου, ὁ ὁποῖος γράφει ἐπεξηγηματικῶς: «Ὅταν μὲν ἡ Χάρις πληθυνθῇ ἐν ἀνθρώπῳ, τότε ἐν τῷ πόθῳ τῆς δικαιοσύνης ὁ φόβος τοῦ θανάτου εὐκαταφρόνητος αὐτῷ γίνεται, καὶ αἰτίας πολλὰς εὑρίσκει τις ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ, ὅτι δεῖ ὑπὲρ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ ὑποφέρειν τὴν θλῖψιν. Καὶ ὅσα δοκοῦντα βλάπτειν τὸ σῶμα καὶ αἰφνιδίως ἐπὶ τὴν φύσιν ἐπέρχονται, καὶ ἀκολούθως εἰς τὸ παθεῖν ἐτέθησαν, ὡς οὐδὲν λογίζονται ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ ἐν συγκρίσει τῶν ἐλπιζομένων ἀπὸ τοῦ νῦν» (Λόγος Α’). Ὅταν λοιπὸν ἡ Ἀγρυπνία ἔληξεν, παρὰ τὴν μεταμφίεσιν τοῦ Λειτουργοῦ, ὥστε νὰ μὴ γίνη ἀντιληπτὸς ἐξερχόμενος καὶ ἔτσι νὰ διαφύγη τὴν σύλληψιν, οἱ Ἀστυνομικοὶ τὸν ἀνεγνώρισαν καὶ προσεπάθησαν νὰ τὸν συλλάβουν. Τὸν ἐφύλασσαν ὅμως πιστὲς γυναῖκες, γεμᾶτες ἀποφασιστικότητα καὶ ἀνδρείαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ νεαρὰ σύζυγος καὶ μητέρα Αἰκατερίνη, ἡ ὁποία ὡς φαίνεται ἐφλέγετο ἀπὸ Ἀγάπην διὰ τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον, καὶ μάλιστα διὰ τὸν τίμιον καὶ γνήσιον Λειτουργὸν τοῦ Ὑψίστου! Στὴν συμπλοκὴν ποὺ ἀκολούθησε, στὴν ὁποίαν ἀκούσθηκαν πολλοὶ πυροβολισμοί, καὶ βλέπουσα ἡ μακαρία ὅτι ὁ Ἱερεὺς ἐκινδύνευε νὰ κτυπηθῆ ἀπὸ τὸν ὑποκόπανον ἀστυνομικοῦ, προέταξεν ἄφοβα τὸ σῶμα της ὡσὰν ἀσπίδα προστασίας καὶ ἐδέχθη ἀντ᾿ ἐκείνου θανάσιμον κτύπημα στὸ ἀριστερὸν μέρος τῆς κεφαλῆς της, προλαμβάνουσα μόνον νὰ ἀναφωνήση τὸ γλυκύτατον Ὄνομα τῆς Παναγία μας!... Διεκομίσθη αἱμόφυρτος στὸ νοσοκομεῖον «Εὐαγγελισμὸς» τῶν Ἀθηνῶν, ὅπου ἑπτὰ ὁλόκληρες ἡμέρες ὑπέφερε φρικτῶς χωρὶς νὰ δύναται νὰ ὁμιλήση καὶ ἐν τέλει ὑπέκυψε τὶς πρῶτες πρωϊνὲς ὧρες τῆς 15ης Νοεμβρίου ἐκ.ἡμ., πρώτης ἡμέρας τῆς Νηστείας τῶν Χριστουγέννων, διὰ νὰ προγευθῆ στὴν Ἄνω Ἱερουσαλὴμ τὴν χαρὰν τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ! Οἱ πιστοὶ τοῦ Πατρίου, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν τὸ θέμα μετὰ μεγάλου ἐνδιαφέροντος καὶ ἀγωνίας, ἐκινητοποιήθησαν ἀμέσως ὥστε ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία της, ἡ ὁποία ἐτελέσθη ἀπὸ τοὺς ἀγωνιστὰς Ἱερεῖς π. Ἰωάννην Φλῶρον καὶ π. Βασίλειον Σακελλαρόπουλον, νὰ μὴ εἶναι μία ἁπλῆ κηδεία, «ἀλλὰ ἱερὰ Λιτανεία μαρτυρικοῦ Λειψάνου. Χιλιάδες πιστοὶ συνώδευσαν τὴν πομπὴ κρατοῦντες ἄλλοι ἄνθη, ἄλλοι λαμπάδες καὶ ἄλλοι φοίνικες»! (Βλ. Τὸ Αἷμα τῆς Μάνδρας, σελ. 13). Τὰ κείμενα, τὰ δημοσιεύματα καὶ οἱ μαρτυρίες τῆς ἐποχῆς, ἀναφέρονται σαφῶς καὶ ρητῶς σὲ «Νεομάρτυρα», ἡ ὁποία μὲ τὴν θυσίαν της ἐνίσχυσε καὶ ἀνεπτέρωσε τὸν ζῆλον τῶν πιστῶν καὶ ἀπετέλεσε σύμβολον ὑπερτάτης Μαρτυρίας καὶ Ὁμολογίας, καύχημα διὰ τοὺς ἀγωνιζομένους καὶ κατάκριμα γιὰ τοὺς ἐνόχους. Τὸ «Αἷμα τῆς Μάνδρας» βοᾶ ἀκόμη κατὰ τοῦ πρωταιτίου καὶ ἠθικοῦ αὐτουργοῦ, ἤτοι τοῦ ἀρχιεπισκόπου τῆς Καινοτομίας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπιγόνων αὐτοῦ!... (Από την εισήγηση του Επισκόπου -τότε Γαρδικίου- κ. Κλήμεντος προς την Ιεραρχία της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. περί της αγιοκατάταξης της Νεομάρτυρος Αικατερίνης Ρούττη 5.9.2014 εκκλ. ημ.).

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Η ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ

ΤΑ ΑΙΜΑΤΗΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ (1927) ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΡΟΥΤΤΗ

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΡΟΥΤΤΗ ΤΗΣ ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ ΦΟΝΕΥΘΗΣΗΣ

Η ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΓΓΟΝΗΣ ΤΗΣ

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ ΑΓΙΑΣΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ

ΤΟ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΣΚΡΙΠ ΠΟΥ ΑΝΑΓΓΕΛΕΙ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΡΟΥΤΤΗ ΣΤΗ ΜΑΝΔΡΑ ΣΤΙΣ 22.11.1927 ΠΟΛ. ΗΜ.

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΡΟΥΤΤΗ

ΙΔΟΥ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΤΟΥ ΦΟΝΟΥ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ, ΣΑΒΒΑΤΟ 16/29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014 ΕΚΚΛΗΣ. ΗΜΕΡ.

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Η ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ

Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀδελφοί·

Κατ' ανάθεσιν τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου,

ἡ ὁποία κατὰ τὴν τελευταίαν Συνεδρίαν Αὐτῆς τῆς 15/28.7.2014 ἠσχολήθη καὶ μὲ τὸ θέμα

τῆς ἐπισήμου Διακηρύξεως τῆς Ἁγιότητος ἱερῶν Μορφῶν τοῦ Ἀγῶνος μας,

κατόπιν βεβαίως τῆς ἀπαιτουμένης πρὸς τοῦτο διαδικασίας,προβαίνω στὴν παροῦσαν Εἰσήγησίν μου,

εὐχαῖς Ὑμῶν,

περὶ τῆς Νεομάρτυρος Αἰκατερίνης Ρούττη.

Ὁ Διωγμὸς κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν. Ὡς γνωστόν, ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς Ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας τοῦ 1924 στὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τοῦ πρώτου αὐτοῦ ἀντορθοδόξου μέτρου εἰς ἐφαρμογὴν στὴν πρᾶξιν τῆς Αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ ἀντέδρασεν ἐπαινετῶς καὶ ἐξηγέρθη κατὰ τῆς κατακρίτου Μεταρρυθμίσεως, τὴν ὁποίαν ἐν τῷ ἀλανθάστῳ κριτηρίῳ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Συνειδήσεώς του διεῖδε καὶ ἐχαρακτήρισεν ὡς προδοτικὴν ὑποχώρησιν ἔναντι τῆς αἱρετικῆς Παπωσύνης καὶ ὡς ἀπαρχὴν δεινῶν στὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν Πολιτείαν.

Ἡ ἁγία ἀνυπακοὴ ἐφαρμογῆς τῆς Καινοτομίας καὶ ἡ ἐμμονὴ στὴν Πατροπαράδοτον Ἡμερολογιακὴν Τάξιν καὶ τὸ Ὀρθόδοξον Σέβας μεγάλου πλήθους εὐσεβῶν, ὡς καὶ εὐαρίθμων ἀρχικῶς Κληρικῶν, προεξένησε τὴν διωκτικὴν μῆνιν τῆς Καινοτόμου Ἱεραρχίας,ἡ ὁποία μὲ τὴν συνδρομὴν τῶν ὀργάνων τάξεως τῆς Πολιτείας διενήργησε πρωτοφανεῖς σὲ ἔντασιν καὶ μένος ἀντιχριανικοὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων. Μάλιστα,οἱ Καινοτόμοι Ἀρχιερεῖς ἦσαν διωκτικώτεροιτῆς Πολιτείας! Ὁ ἴδιος ὁ πρωτεργάτης τῆς Καινοτομίας Ἀθηνῶν Χρυσόστομος (Παπαδόπουλος), ὡμολόγησε κυνικῶς σὲ Συνεδρίαν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς 14.2.1927,ὅτι «ἡ μὲν Ἀστυνομία,τῇ ἐνεργείᾳ τῶν κατὰ τόπους Ἱεραρχῶν, συλλαμβάνει (τοὺς Παλαιοημερολογίτας Ἱερεῖς), τὸ δὲ Ὑπουργεῖον διατάσσει τὴν ἀπόλυσιν αὐτῶν»! (Ἀρχιμ. Θεοκλήτου Στράγκα,Ἐκκλησίας Ἑλλάδος Ἱστορία ἐκ πηγῶν ἀψευδῶν, 1817 - 1967, τ. Γ’, σελ. 1505, Ἀθῆναι 1971).

Ὄχι μόνον οἱ Ἱερεῖς,ὡς πρῶτοι στόχοι,ἀλλὰ καὶ τὸ εὐλαβὲς Ποίμνιον τοῦ Πατρίου,ἀντιμετώπισε διακρίσεις εἰς βάρος του, κατηγορίας, διωγμούς, μωλωπισμούς, τραυματισμούς, φυλακίσεις, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ αὐτὸν τὸν θάνατον! Τὸ αἷμα τῶν πιστῶν ἔβαψε Ναούς, ὁδοὺς καὶ πλατεῖες τῆς ἑλληνικῆς γῆς· κατὰ τοὺς σκληροὺς ἐκείνους διωγμούς,«αἱ σκηναὶ ἦσαν ὅλως ἀποκαρδιωτικαί· χριστιανοὶ μὲ τὸν Σταυρὸν ἀνὰ χεῖρας ἐκτυπῶντο ὡς οἱ τελευταίοι τῶν κακούργων· μητέρες καὶ λευκανθεῖσαι γερόντισσαι ἐποδοπατοῦντο ὑπὸ τῶν Ἀστυνομικῶν Ὀργάνων»!(Σταύρου Καραμήτσου-Γαμβρούλια, Ἡ Ἀγωνία ἐν τῷ κήπῳ τῆς Γεθσημανῆ, σελ. 92, Ἀθῆναι 1961). Καὶ ὁ μὲν Οὐρανὸς διὰ τῆς Θεοσημείας τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ ἐνίσχυε καὶ ἐπεβράβευε τοὺς Γνησίους Ὀρθοδόξους διὰ τῆς Γ’ Ἐμφανίσεως Αὐτοῦ τοῦ 1925, ὅμως παραλλήλως ὑπενθύμιζεν εἰς αὐτοὺς τὴν σταυρικὴν καὶ μαρτυρικήν τους πορείαν.

Ὁ δὲ Ἡγέτης ἡμῶν Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, ὀρθῶς ἔγραφε καὶ κατήγγειλεν, ὅτι «ἠνέχθη ὁ Μακαριώτατος (ἤτοι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος), νὰ βάψῃ τὸν θρόνον αὐτοῦ καὶ μὲ τὸ αἷμα τοῦ ἀθώου καὶ θρήσκου Ποιμνίου, μαρτυρήσαντος ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας»! (Βλ. Τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Ἡμερολόγιον ὡς Κριτήριον τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐν Ἱερᾷ Μονῇ Ὁσίου Διονυσίου Ὀλύμπου, 1/14.7.1935,ἐν περιοδ. «Ο.Ε.Μ.», τ. 22-23/Ἰανουάριος-Ἰούνιος 1991, σελ. 224). Ἡ Νεομάρτυς Αἰκατερίνη Ρούττη τῆς Μάνδρας Ἀττικῆς. Μία ἐξαιρετικὴ καὶ θαυμαστὴ περίπτωσις συγχρόνου Μάρτυρος στὸνἈγῶνα ὑπὲρ τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας, ἀποτελεῖ ἡ 27ὴς εὐλαβὴς Χριστιανὴ σύζυγος καὶ μητέρα δύο ἀνηλίκων τέκνων Αἰκατερίνη Ρούττη στὴν Μάνδρα Ἐλευσῖνος Ἀττικῆς.

Τὸ ἐπεισόδιον τοῦ Μαρτυρίουτης κατεγράφη στὸν ἡμερήσιον Τύπον τῆς ἐποχῆς καὶ ἤδη πρὸ 35ετίας καὶ πλέον τὸ ἱστορικὸν Περιοδικὸν τοῦ Ἀγῶνος ἡμῶν «Τὰ Πάτρια» τοῦ μακαρίτου Ἱεράρχου Πενταπόλεως Καλλιοπίου (†1998) εἶχε εἰδικὸν Ἀφιέρωμα, μὲ συγκέντρωσιν πολυτίμων στοιχείων τῆς ἐποχῆς τοῦ δράματος, τὸ ὁποῖον ἐν συνεχείᾳ ἐξεδόθη σὲ αὐτοτελὲς τεῦχος (βλ. Τὸ Αἷμα τῆς Μάνδρας, ἔκδ. 3η, Πειραιεὺς 1987, σελ. 80), μὲ παράθεσιν μάλιστα Εἰκόνος τῆς Νεομάρτυρος, ὡς καὶ ὑμνογραφικῶν πρὸς τιμὴν Αὐτῆς, γνωρῖσαν ἐπανεκδόσεις, ὥστε τὸ συγκλονιστικὸν ἐκεῖνο περιστατικὸν νὰ διασωθῆ καὶ διαδοθῆ εὐρύτερον. Ἡ Αἰκατερίνη Ρούττη, τὸ γένος Πέππα, ἐγεννήθη τὸ 1900 στὴν Μάνδρα ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ ἐνυμφεύθη τὸν εὐλαβῆ Κωνσταντῖνον Ρούττην τὸ 1923. Ὅπως καὶ πλεῖστοι ἄλλοι στὴν περιοχήν τους, δὲν ἐδέχθησαν οἰκογενειακῶς τὴν Ἡμερολογιακὴν Καινοτομίαν τοῦ 1924 καὶ ἐσυνέχιζον νὰ ἑορτάζουν τὶς Ἑορτὲς σύμφωνα μὲ τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Ἡμερολόγιον διὰ ὁμοφρόνων Κληρικῶν.

Στὴν Ἑορτὴν τῶν Ταξιαρχῶν μὲ τὸ Πάτριον,στὰς 8/21 Νο- εμβρίου τοῦ 1927,σὲ ἑορτάζοντα Ναὸν στὴν Μάνδρα, εἶχεν ἀρχίσει ἡ πανηγυρικὴ Ἀκολουθία μὲ λειτουργὸν τὸν ἄρτι ἀφιχθέντα αυτόθι Ἱερομόναχον Χριστοφόρον Ψαλλίδαν, παρουσίᾳ μεγάλου πλήθους Ὀρθοδόξων πιστῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦταν καὶ ἡ οἰκογένεια τῆς εὐλαβοῦς Αἰκατερίνης. Ἐνῶ, ὅμως ἡ Ἀκολουθία προχωροῦσε εἰρηνικῶς, ἐνεφανίσθησαν ὄργανα τῆς τάξεως καὶ ἐκύκλωσαν τὸν Ναόν, διὰ νὰ παρακωλύσουν τὸν ἑορτασμὸν καὶ κυρίως νὰ συλλάβουν τὸν Ἱερέα. Ὅμως, ἡ θαρραλέα ἐμμονὴ τῶν πολυαρίθμων πιστῶν, ἀνάγκασε τοὺς ἀστυνομικούς, παρὰ τὰς ενισχύσεις ποὺἔλαβαν, νὰ ἀναμένουν τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς Ἀγρυπνίας, θορυβοῦντες ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ καὶ προετοιμαζόμενοι διὰ «δρᾶσιν»...

Πρὸ τῆς ἀφίξεώς τους, λέγεται,ὅτι ὁ σύζυγος τῆς Αἰκατερίνης, προαισθανόμενος κακὴν ἐξέλιξιν, τῆς ἐζήτησε νὰ πάρουν τὰ δύο ἀνήλικα τέκνα τους καὶ νὰ ὑπάγουν στὴν οἰκίαν τους, ὅπως καὶ ἔγινεν. Ὅμως, ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Αἰκατερίνη, μὴ ἀνεχομένη νὰ διατελῆ σὲ ἀσφάλεια καὶ ἡσυχίαν, ἐνῶ οἱ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί της ἀγρυπνοῦσαν προσευχόμενοι καὶ ἐκινδύνευαν σοβαρῶς, ἔσπευσε μυστικῶς στὸν Ναὸν τῶνΤαξιαρχῶν καὶ συνενώθηκε μὲ τὸ ἐκκλησίασμα, οὐσιαστικῶς δηλαδὴ «ἔτρεξε στὸ Μαρτύριον»! Τοῦτο, φέρει εἰς νοῦν τοὺς θεοσόφους λόγους τοῦ Ὁσίου Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου,ὁ ὁποῖος γράφει ἐπεξηγηματικῶς: «Ὅταν μὲν ἡ Χάρις πληθυνθῇ ἐν ἀνθρώπῳ,τότε ἐν τῷ πόθῳ τῆς δικαιοσύνης ὁ φόβος τοῦ θανάτου εὐκαταφρόνητος αὐτῷ γίνεται, καὶ αἰτίας πολλὰς εὑρίσκει τις ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ, ὅτι δεῖ ὑπὲρ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ ὑποφέρειν τὴν θλῖψιν.

Καὶ ὅσα δοκοῦντα βλάπτειν τὸ σῶμα καὶ αἰφνιδίως ἐπὶ τὴν φύσιν ἐπέρχονται, καὶἀκολούθως εἰς τὸ παθεῖν ἐτέθησαν,ὡς οὐδὲν λογίζονται ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ ἐν συγκρίσει τῶν ἐλπιζομένων ἀπὸ τοῦ νῦν» (Λόγος Α’). Ὅταν λοιπὸν ἡ Ἀγρυπνία ἔληξεν, παρὰ τὴν μεταμφίεσιν τοῦ Λειτουργοῦ, ὥστε νὰ μὴ γίνη ἀντιληπτὸς ἐξερχόμενος καὶ ἔτσι νὰ διαφύγη τὴν σύλληψιν, οἱ Ἀστυνομικοὶ τὸν ἀνεγνώρισαν καὶ προσεπάθησαν νὰ τὸν συλλάβουν. Τὸν ἐφύλασσαν ὅμως πιστὲς γυναῖκες, γεμᾶτες ἀποφασιστικότητα καὶ ἀνδρείαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ νεαρὰ σύζυγος καὶ μητέρα Αἰκατερίνη, ἡ ὁποία ὡς φαίνεται ἐφλέγετο ἀπὸ Ἀγάπην διὰ τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον, καὶ μάλιστα διὰ τὸν τίμιον καὶ γνήσιον Λειτουργὸν τοῦ Ὑψίστου!

Στὴν συμπλοκὴν ποὺ ἀκολούθησε,στὴν ὁποίαν ἀκούσθηκαν πολλοὶ πυροβολισμοί, καὶ βλέπουσα ἡ μακαρία ὅτι ὁ Ἱερεὺς ἐκινδύνευε νὰ κτυπηθῆ ἀπὸ τὸν ὑποκόπανον ἀστυνομικοῦ, προέταξεν ἄφοβα τὸ σῶμα της ὡσὰν ἀσπίδα προστασίας καὶ ἐδέχθη ἀντ᾿ ἐκείνου θανάσιμον κτύπημα στὸ ἀριστερὸν μέρος τῆς κεφαλῆς της, προλαμβάνουσα μόνον νὰ ἀναφωνήση τὸ γλυκύτατον Ὄνομα τῆς Παναγία μας!... Διεκομίσθη αιμόφυρτος στὸνοσοκομεῖον «Εὐαγγελισμὸς» τῶν Ἀθηνῶν, ὅπου ἑπτὰ ὁλόκληρες ἡμέρες ὑπέφερε φρικτῶς χωρὶς νὰ δύναται νὰ ὁμιλήση καὶ ἐντέλει ὑπέκυψετὶς πρῶτες πρωϊνὲς ὧρες τῆς 15ης Νοεμβρίου ἐκ.ἡμ., πρώτης ἡμέρας τῆς Νηστείας τῶν Χριστουγέννων, διὰ νὰ προγευθῆ στὴν Ἄνω Ἱερουσαλὴμ τὴν χαρὰν τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ! Οἱ πιστοὶ τοῦ Πατρίου, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν τὸ θέμα μετὰ μεγάλου ἐνδιαφέροντος καὶ ἀγωνίας, ἐκινητοποιήθησαν ἀμέσως ὥστε ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία της, ἡ ὁποία ἐτελέσθη ἀπὸ τοὺς ἀγωνιστὰς Ἱερεῖς π. Ἰωάννην Φλῶρον καὶ π. Βασίλειον Σακελλαρόπουλον, νὰ μὴ εἶναι μία ἁπλῆ κηδεία, «ἀλλὰ ἱερὰ Λιτανεία μαρτυρικοῦ Λειψάνου.

Χιλιάδες πιστοὶ συνώδευσαν τὴν πομπὴ κρατοῦντες ἄλλοι ἄνθη, ἄλλοι λαμπάδες καὶ ἄλλοι φοίνικες»! (Βλ. Τὸ Αἷμα τῆς Μάνδρας, σελ. 13). Τὰ κείμενα, τὰ δημοσιεύματα καὶ οἱ μαρτυρίες τῆς ἐποχῆς, ἀναφέρονται σαφῶς καὶ ρητῶς σὲ «Νεομάρτυρα», ἡ ὁποία μὲ τὴν θυσίαν της ἐνίσχυσε καὶ ἀνεπτέρωσε τὸν ζῆλον τῶν πιστῶν καὶ ἀπετέλεσε σύμβολον ὑπερτάτης Μαρτυρίας καὶ Ὁμολογίας, καύχημα διὰ τοὺς ἀγωνιζομένους καὶ κατάκριμα γιὰ τοὺς ἐνόχους. Τὸ «Αἷμα τῆς Μάνδρας» βοᾶ ἀκόμη κατὰ τοῦ πρωταιτίου καὶ ἠθικοῦ αὐτουργοῦ, ἤτοι τοῦ ἀρχιεπισκόπου τῆς Καινοτομίας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπιγόνων αὐτοῦ!...

Ἀξιοσημείωτον τυγχάνει,ὅτι σὲ δημοσίευμα περὶ τῆς Νεομάρτυρος Αἰκατερίνης τοῦ Καθ. κ. Ἀντωνίου Μάρκου (βλ. «Νεομάρτυς Αἰκατερίνη τῆς Μάνδρας», Ἱστολόγιον «Τὸ Συναξάριο τῆς Ἐκκλησίας», Τετάρτη 14 Ἰουλίου 2010), γίνεται παραπομπὴ σὲ πηγὴν τοῦ «Ματθαιϊκοῦ» π. Εὐγενίου Τόμπρου τοῦ 1961, ὅπου ἀναφέρεται ὅτι στὴν Ἀγρυπνίαν ἐκείνην τῶν Ταξιαρχῶν στὴν Μάνδρα τὸ 1927 ἦταν καὶ ὁ Ἁγιορείτης Ἱερομόναχος π. Ματθαῖος, ὁ κατοπινὸς Ἐπίσκοπος Βρεσθένης, καὶ ὅτι αὐτὸν προστατεύουσα ἐμαρτύρησε ἡ Αἰκατερίνη. Τοῦτο ὅμως δὲν ἀπαντᾶται σὲ καμμίαν πηγὴν τῆς ἐποχῆς τοῦ Μαρτυρίου. Ἐν τούτοις, στὸ ἐν λόγῳ δημοσίευμα τοῦ κ. Μάρκου ὑπάρχει ἡ πληροφορία, ὅτι μετὰ τὴν ἐκταφὴν τῆς Νεομάρτυρος, τὸ Λείψανόν της, ἐντολῇ τοῦ Ματθαίου, μετεφέρθη στὴν Μονὴν τῆς Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης στὴν Κερατέαν Ἀττικῆς, ὅπου φυλάσσεται ἡ τιμία Κάρα Αὐτῆς καὶ ἐτιμᾶτο ἀνέκαθεν «ὡς Λείψανον Μαρτυρικὸν».

Ἐπίσης, ὅτι ἔχουν ἁγιογραφηθῆ ἱ. Εἰκόνες Αὐτῆς σὲ Μονὲς τοῦ Πατρίου στὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ὅτι κυκλοφοροῦν ὑμνογραφικὰ Αὐτῆς στὴν ἑλληνικὴν καὶ ἀγγλικὴν γλώσσαν.Ἡ Ἁγιότης τῆς Νεομάρτυρος Αἰκατερίνης Ρούττη. Εἴδομεν, ὅτι ἡ προσηγορία, τιμὴ καὶ κατάταξις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Συνείδησιν περὶ τῆς φονευθείσης/θυσιασθείσης Αἰκατερίνης ἦτο αὐτὴ τῆς «Νεομάρτυρος».Τὸ Πλήρωμα τῆς διωκομένης Ἐκκλησίας ἀμέσως καὶ αὐθορμήτως, ἄνευ βίας ἤ ἄλλης σκοπιμότητος, ἔσπευσε νὰ ἐκφράση τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἐτυμηγορίαν καὶ νὰ τὴν διασαλπίση δημοσίως,ἄνευ φόβου, ἀμφιβολίας ἢ ἐπιφυλάξεως. Ἄρα, συντρέχει ἐν προκειμένῳ ἡ Ὀρθόδοξος διδασκαλία καὶ πρᾶξις ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, ὅτι δηλαδὴ δὲν ἔχομε μίαν ἐπιβεβλημένην ἄνωθεν, ὑπὸ κάποιας ἀρχῆς, «ἁγιοποίησιν», ἀλλὰ μίαν αὐθόρμητον καὶ ἀβίαστον τιμήν, βάσει τοῦ ἰσχύοντος κριτηρίου στὴν Ἐκκλησίαν. Τὰ ζωντανὰ Μέλη Αὐτῆς γνωρίζουν ἐμπειρικῶς καὶ διακρίνουν,ὅτι ἡ Ἁγιότης δὲν εἶναι ἁπλῶς ἠθικὸν κατηγόρημα/γνώρισμα, ἀλλὰ Ἁγιοπνευματικὴ δωρεά. Ἡ δὲ ἑκάστοτε Ἐκκλησιαστικὴ Ἀρχὴ πιστοποιεῖ καὶ διακηρύσσει ἐπισήμως τὴν ὑφισταμένην τοπικῶς ἀποδοχὴν ἑνὸς ἱεροῦ προσώπου ὡς Ἁγίου, ὥστε νὰ ἀναγραφῆ στὸ Ἑορτολόγιον καὶ Συναξάριον τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τιμᾶται δεόντως, μὲ ὕμνους, Εἰκόνες καὶ Ναούς,ἀπὸ τὴν ὅλην Ἐκκλησίαν.

Κατὰ τὸν ἀοίδιμον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων Νεκτάριον, «τρία θεωροῦνται τὰ μαρτυροῦντα ἀληθῶς ἐν ἀνθρώποις ἁγιότητα·πρῶτον, Ὀρθοδοξία ἄμωμος, ἀρετῶν κατόρθωσις ἁπασῶν,ἐν αἷς ἕπεται ἡ περὶ τὴν πίστιν μέχρις αἵματος ἀντι-κατάστασις, καὶ τέλος ἡ περὶ Θεὸν ἐπίδειξις σημείων ὑπερφυῶν καὶ θαυμάτων» (βλ. Πρὸς ταῖς προσκομισθεῖσαις θέσεις παρὰ τῶν ἐν Ἱεροσολύμοις φρατόρων διὰ Πέτρου τοῦ αὐτῶν μαΐστορος περὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ Πάπα ἀντίρρησις, ἐν Ἰασίῳ, 1682, σελ. 201). Στὴν Νεομάρτυρα Αἰκατερίναν, τὸ τίμιον καὶ ἔνδοξον αὐτὸ Μέλος τῆς Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ὀρθοδοξία ἡ ἄμωμος διέλαμπε,καὶ λόγῳ ἀκριβῶς ὑπάρξεως ἐν αὐτῇ ζώσης Ἀρετῆς καὶ ἀνεπιλήπτου βίου, ἔλαβε τὴν Χάριν τῆς μετὰ ζήλου προασπίσεως τοῦ ἀξίου Λειτουργοῦ τοῦ Ὑψίστου μετὰ τὴν Ἀγρυπνίαν.

Ἀντικατέστη δὲ πράγματι μέχρις αἵματος στὸν Ἀγῶνα τῆς Πίστεως, τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς Ἀγάπης. Ἀγάπησε ὑπὲρ πάντα Χριστὸν καὶ Ἐκκλησίαν, ἐθυσιάσθη δὲ ἀπὸ σεβασμὸν καὶ ἀγάπην διὰ τὴν γνησιότητα τῆς Πίστεως καὶ τὴν διαφύλαξιν Ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, ἀπὸ τὴν χεῖρα τοῦ ὁποίου εἶχεν εὐλογηθῆ καὶ ἁγιασθῆ ὀλίγην ὥραν ἐνωρίτερον. Τῆς ἐχορηγήθη λοιπὸν δικαίως ἡ Χάρις τῆς Ὁμολογίας καὶ τοῦ Μαρτυρίου. Ἐν καιρῷ διωγμοῦ Πίστεως ἐπέδειξε ἀφοβίαν καὶ ἀνδρείαν, ζῆλον καὶ θυσίαν,δι᾿ αὐτὸ καὶ ἐχαριτώθη καὶ ἐτελειώθη διὰ τοῦ Μαρτυρίου. Εἶναι δὲ γνωστόν, ὅτι σὲ περίπτωσιν Μαρτυρίου, τὸ ὁποῖον ἀφ᾿ ἑαυτοῦ συνιστᾶ γεγονὸς χαρισματικόν, ἤτοι θαυμαστόν, δὲν ἀπαιτεῖται ὁπωσδήποτε καὶ ἡ ἐπίδειξις θαυματουργιῶν, πρὸς Διακήρυξιν τῆς Ἁγιότητος.

Ἀξιοσημείωτον ἐπίσης εἶναι, ὅτι ἡ ἀγωνία τῆς Νεομάρτυρος στὸ νοσοκομεῖον,

ὅπου ἀργοέσβηνε, δὲν ἦτο διὰ τὸν ἑαυτόν της, ἀλλὰ ἔγραψε μὲ δυσκολίαν ἕνα σημείωμα

στὸν σύζυγόν της διὰ νὰ προσέξη καὶ φροντίση τὰ τέκνα τους. Ἡ ἀγαπῶσα μητρικὴ καρδία της,

μετὰ Θεόν, ἐνδιαφέρετο διὰ τὰ τέκνα της, περὶ τῶν ὁποίων μετὰ βεβαιότητος θὰ ηὔχετο διαπύρως ἐν Οὐρανοῖς!

Συμπέρασμα. Ἡ Ἱερὰ ἡμῶν Σύνοδος,προνοοῦσα διὰ τὴν ἐπαξίαν τιμὴν τῶν θυσιασθέντων

Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανών, ὡς καὶ τὴν ἐπίσημον προβολήν των ὡς ὑποδειγμάτων ἐνώπιον τοῦ Ποιμνίου Αὐτῆς,

ἀλλὰ καὶ τῶν ὅπου γῆς Ὀρθοδόξων,

ἐν ἡμέραις ἀποστασίας καὶ συγχύσεως, ὅτε καὶ πάλιν ἀπαιτεῖται ζῆλος Μαρτυρικὸς

καὶ Ὁμολογία ἕως θανάτου, θὰ πράξη ἄριστα διακηρύττουσα καὶ ἐπισήμως τὴν Ἁγιότητα τῆς

Νεομάρτυρος Αἰκατερίνης Ρούττη τῆς Μάνδρας, πρὸς ἐγγραφὴν Αὐτῆς στὸ Ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ θεάρεστος αὐτὴ Πρᾶξις,ὡς χρέος ἱστορικὸν καὶ πνευματικόν, θὰ ἐφελκύση ἐπὶ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου

πλουσιωτέρως τὴν θείαν εὐλογίαν καὶ εὐαρέσκειαν, καὶ θὰ ἐπιδαψιλεύση δωρεὲς καὶ χάριτες, διὰ πρεσβειῶν τῆς Ἁγίας Νεομάρτυρος Αἰκατερίνης, ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τοῦ Ποιμνίου ἡμῶν.

Ὁ Εἰσηγητὴς Ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ Ἀδελφὸς

† Ὁ Γαρδικίου Κλήμης

Γραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΤΑ ΑΙΜΑΤΗΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ (1927) ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΡΟΥΤΤΗ

''Υπολογίζεται ότι έπεσαν άνω των 40 πυροβολισμών
ενώ πλείστα θα ήσαν τα θύματα, αν το πλήθος δεν
διεσκορπίζετο εγκαίρως και έσπευδε να κρυβή. Εκ των
υποκοπάνων των χωροφυλάκων, πολλαί εκ των
γυναικών του εκκλησιάσματος ετραυματίσθησαν, άλλαι
ελαφρότερον, άλλαι σοβαρώτερον. Η σοβαρώτερον όλων
τραυματισθείσα είναι η σύζυγος Κωνσταντίνου Ρούττη,
Αικατερίνη, φέρουσα επικίνδυνον τραύμα δι' υποκοπάνου
εις την κεφαλήν, ήτις μετεφέρθη εις Αθήνας και
νοσηλεύεται εις τον ''Ευαγγελισμόν''.

8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1927

ΤΑ ΑΙΜΑΤΗΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ

ΚΑΙ Η ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ (ΡΟΥΤΤΗ)

ΠΛΗΡΗ ΠΑΡΟΧΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΠΑΡΕΧΟΥΝ
ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΠΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

Αιματηραί σκηναί διεδραματίσθησαν χθες την πρωϊαν εις την Μάνδραν, κατά την λειτουργείαν του εορτάζοντος συμφώνως προς το πάτριον ημερολόγιον, ναού των Ταξιαρχών.

Αστυνομικά όργανα πολιορκήσαντα καθ' όλην την νύκτα την εκκλησίαν, επετέθησαν, κατά την έξοδον του εκκλησιάσματος διά των υποκοπάνων εναντίον των γυναικών και ήρχισαν να βάλλουν εναντίον του αόπλου και ανυπόπτου πλήθους.

Και αδελφικόν αίμα επότισε τα κράσπεδα του ναού της αγάπης και της ειρήνης, προς δόξαν των αναξίων ποιμένων της Εκκλησίας, οι οποίοι, κατά την μεγαλόστομον ρήσιν του Αποστόλου Παύλου, μετεβλήθησαν εις λύκους της ποίμνης των.

Αι θλιβεραί σκηναί αι οποίαι κατέληξαν εις την δολοφονικήν αδελφοκτονίαν και εις τας οποίας ωδήγησαν το εγκληματικόν καλογηρικόν πείσμα και η ανόητος εμμονή του αρχιεπισκόπου Αθηνών εις αποφάσεις ακύρους και παρανόμους,

διαιρούσας την Εκκλησίαν και σκανδαλιζούσας τας ψυχάς του ευλαβούς και στερρώς εχομένου των εθνικών και θρησκευτικών παραδόσεων ορθοδόξου πληρώματος, διεδραματίσθησαν, καθώς μας αφηγήθησαν αυτόπται μάρτυρες των σκηνών υπό τας εξής συνθήκας:

Η εικόνα της Αγίας Αικατερίνης της εν Μάνδρα
αγιογραφημένη από το
''Εργαστήρι Εκκλησιοποιημένης Αγιογραφίας''
κοσμεί το καθολικό της Ιεράς Μονής
Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης
Φυλής Αττικής.

Ο ΧΘΕΣΙΝΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

Χθες την πρωϊαν και προχθές το εσπέρας, συμπιπτούσης προς το παλαιόν κανονικόν ημερολόγιον, της εορτής των Ταξιαρχών, Κοινότης των Ορθοδόξων, ποιούσαν χρήσιν της υπουργικής αδείας, διά της οποίας παρέχεται εις τους ακολουθούντας το παλαιόν ημερολόγιον πλήρης ελευθερία να λειτουργούνται ακωλύτως

εις εξωκκλήσια και εις ιδιωτικούς ναούς, ετέλεσε μετά πάσης ιεροπρεπείας και κατανύξεως, τον εσπερινόν, την αγρυπνίαν και την Λειτουργίαν της εορτής εις δέκα εκκλησίας των Αθηνών και του Πειραιώς, εις τας οποίας εκκλησιάσθησαν χιλιάδες πιστών Ορθοδόξων.

Οι εκκλησιασθέντες εν Αθήναις και Πειραιεί υπολογίζονται εις δεκαπέντε έως είκοσι χιλιάδες, εξ αυτών δε πλέον των δύο χιλιάδων εκοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων.

Μετά της ιδίας κοσμοσυρροής και κατανύξεως εωρτάσθη η εορτή των Ταξιαρχών υπό των οικείων παραρτημάτων της Κοινότητος Ορθοδόξων, εις τα χωρία της Αττικής, τα οποία διεκρίθησαν πάντοτε διά το ζωηρόν θρησκευτικόν συναίσθημα και την ακλόνητον και απαρασάλευτον πίστιν των εις τα Δόγματα και τας Παραδόσεις της Εκκλησίας.

Πρώτη, ως ήτο επόμενον, έσπευσε να προετοιμασθή διά την εορτήν, η κοινότης της Μάνδρας, η οποία καθώς γνωρίζουν οι αναγνώσται του ''Σκριπ'', υπήρξεν αείποτε η ακρόπολις των θρησκευτικών παραδόσεων, ολοκλήρου του πληθυσμού,

εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, εορτάζοντες και τελούντες τα θρησκευτικά των καθήκοντα, παρά πάσαν πίεσιν και πάντα διωγμόν, ακόμη και κατά τα έτη της δεινής στρατοκρατίας, συμφώνως προς το πατροπαράδοτον εορτολόγιον.

Μέλη του εν Μάνδρα παραρτήματος της Ορθοδόξου Κοινότητος κατήλθον εις τας Αθήνας προ ημερών διά να ζητήσωσι από το κέντρον της Κοινότητος ιερέα.

Παραλαβόντα δε τον εκ Πειραιώς παλαιορθόδοξον ιερομόναχον Χριστοφόρον Ψαλλίδαν, επανήλθον εις Μάνδραν, προς τον σκοπόν να τελέσωσι ευλαβώς και ησύχως τα θρησκετικά των καθήκοντα,

και ουδέποτε φανταζόμενοι ότι θα εγίνοντο στόχος δολοφονικών σφαιρών εκ μέρους των οργάνων της τάξεως και ο Ναός του Κυρίου θα μεταβάλλετο εις πεδίον αιματηρών και αποτροπιαστικών σκηνών.

Διαβάστε περισσότερα...»

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2025

ΙΔΟΥ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΤΟΥ ΦΟΝΟΥ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ

Στην Μάνδρα Αττικής δολοφονήθηκε το 1927,

υπό την αγαστή συνεργασία Κράτους και Καινοτόμου Εκκλησίας

η Αγία Μάρτυς Αικατερίνη Ρούττη,

το πρώτο -επίσημα- καταγγεγραμμένο θύμα των Οικουμενιστών διωκτών της.

Από τότε η Μάνδρα έγινε το συνώνυμο της Καισαριανής

των αγνών, πατριωτών Ελλήνων,

ο τόπος θυσίας των Ορθοδόξων του Πατρίου,

όπου παρηύλαναν αφηνιασμένοι χωροφύλακες, δρύινοι υποκόπανοι,

μηχανικές αντλίες νερού, επιδέξια, θανατηφόρα γκλοπς

και μεσαιωνικές κραυγές ιεροεξεταστών ''Αρχιερέων''!

Μαζί με όλα τούτα και:

μαζικές φυλακίσεις κληρικών του πατρίου ημερολογίου,

ερμητικό κλείσιμο και σφράγισμα ιερών Ναών,

αθρόοι εγκλεισμοί στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων,

κούρεμα των μαλλιών και των γενείων Ιερέων,

γκρέμισμα Επιταφίων και ιερών Ποτηρίων με το Σώμα και Αίμα του Χριστού μας,

''επίζηλοι'' ξυλοδαρμοί και λακτίσματα σε ιερούς χώρους και δημόσια εντευκτήρια,

κακεντρεχείς λοιδορίες και χαιρέκακοι εμπυσμοί,

καθολικός αποκλεισμός Ορθοδόξων,

ως άτομα επικίνδυνα φέροντες ...

''μιασματικήν ασθένειαν''...

Και σήμερα κάποιοι μιλούν για διωγμούς...;

Πως εννοούνται άραγε αυτοί;

Με την μετάθεση του διωκόμενου σε άλλη ενορία της ιδίας Μητροπόλεως;

Με παραινετικές εγκυκλίους διοικητικής πειθαρχίας;

Με την ακέραια και απρόσκοπτη, ''παπόφρονη'' υποταγή στον Οικουμενιστικό Πατριάρχη;

Με την καθαίρεση του ενεργούντος, που αποτελεί τίτλο τιμής για τον ίδιον;

Κι αυτές οι κινήσεις - εννοιολογικά - θεωρείτε,

πως αποτελούν διωγμούς;

Μα τον δρόμο των Διωγμών και της έμπρακτης Ομολογίας σας τον έδειξαν

από το 1924 και εντεύθεν,

η Αγία Μάρτυς Αικατερίνα Ρούττη της Μάνδρας,

ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιωσήφ της Δεσφίνας,

ο Όσιος Ιερώνυμος, ο Ησυχαστής της Αίγινας

και κυρίως ο Άγιος Χρυσόστομος ο Νέος Ομολογητής,

ο εκτοπισθείς, εξορισμένος και διαβεβλημένος υπό πάντων των εκκλησιαστικών και δημοσίων Αρχών,

ηγήτωρας του Ακαινοτομήτου Πληρώματος της Εκκλησίας.

Η ανδρεία αναγνώριση των - μέχρι και δολοφονιών - εγκλημάτων

που διέπραξαν οι κρατικές, κατασταλτικές αρχές εξουσίας,

συνεργούσες μετά της νεωτεριστικής, διοικητικής Ιεραρχίας,

θα ήταν κατά Θεόν η δέουσα.

Από την στιγμή όμως,

που πλαστογραφείται κι αυτή η ίδια Εκκλησιαστική Ιστορία

και φθάσαμε να θεωρούνται - ακραιφνώς και εμφανώς - ''διωκόμενοι''...,

άνθρωποι, όπως ο Βατοπαιδινός ηγούμενος Εφραίμ, ο π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης,

ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ή ο Γόρτυνος Ιερεμίας,

τότε εκτός του καθολικού επανευαγγελισμού

που θεωρείται άρδην και αμετάκλητα επιβεβλημένος,

πρέπει να επαναπροσδιορισθεί και να επανακαθορισθεί κι αυτή

η ίδια, ακριβής ετυμολογία των λέξεων!

Ακολουθεί δημοσίευμα της εφημερίδας ''Εσπερινή'' της εποχής εκείνης,

σχετικά με την δολοφονία της Αικατερίνης Ρούττη εν ώρα...

λατρευτικής αγρυπνίας...

συμφώνως με το ορθόδοξο ημερολόγιο των Πατέρων μας!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Εις μίαν κλίνην του ''Ευαγγελισμού'' απέθανε χθες την πρωίαν,

η πτωχή γυναικούλα της Μάνδρας,

η Αικατερίνη Κ. Ρούττη, ετών 24, μήτηρ δύο τέκνων.

Είναι η πτωχή μητέρα,

η οποία ακολουθούσεν το παλαιόν ημερολόγιον.

Είναι η δυστηχισμένη γυναικούλα,

η οποία έπεσεν από τα χτυπήματα του υποκοπάνου του χωροφύλακος.

Είχε διαπράξει φοβερόν έγκλημα:

Ακολουθούσεν το παλαιόν ημερολόγιον και ενόμισεν,

ότι έπρεπε την εορτήν των Ταξιαρχών να εορτάσει την ημέραν,

την οποίαν έκρινεν αυτή,

ως ορθοτέραν.

Η Εκκλησία όμως,

η Ιερά Σύνοδος όπλισε την χείρα του Χωροφύλακος.

Και διέταξε:

Κτυπάτε.

Και οι Χωροφύλακες εκτύπησαν.

Η μητέρα απέθανεν από τα τραύματα και τα δύο της παιδάκια ρίπτονται έρημα και ορφανά μέσα εις την ζωήν. Δεν ευθύνεται δια τον φόνον αυτόν ο Χωροφύλαξ. Την ευθύνην, βαρείαν και ασυγχώρητον, φέρει ο Μητροπολίτης Αθηνών, με τον πρωτοφανή μεσαιωνισμόν του εις μεθόδους και μέσα, δια των οποίων παραβιάζεται η ελευθέρα συνείδησις και το δικαίωμα της ελευθέρας λατρείας.

Φέρει την ευθύνην αυτός, ο οποίος κρατεί εις τας φυλακάς πιστούς ανθρώπους, πιστούς Χριστιανούς, ο οποίος εκήρυξεν τον διωγμό κατ' ανθρώπων, οι οποίοι ουδέν διέπραξαν έγκλημα, αυτός ο οποίος αυθαιρέτως μετέβαλε το ημερολόγιον, εις το οποίον δια της βίας και του υποκοπάνου ζητεί να υποτάξει τον Λαόν. Μακαριώτατε Μητροπολίτα Αθηνών, δεν σας ομιλεί κανείς φανατικός, δεν σας κατηγορεί από την στήλην αυτήν άνθρωπος του παλαιού ή του νέου ημερολογίου. Σας απευθύνει την κατηγορίαν άνθρωπος ελεύθερος, εν ονόματι των αιωνίων αρχών της ελευθέρας συνειδήσεως.

Δεν εκτοξεύει καθ' υμών την στιγμήν αυτήν την κατηγορίαν μία θρησκόληπτος μοναχή δια να την ρίψετε εις την φυλακήν ή φανατικός Χριστιανός δια να στρέψετε κατ' αυτού τον υποκόπανον του χωροφύλακος. Σας ομιλεί άνθρωπος ελεύθερος: Ε ί σ θ ε ο έ ν ο χ ο ς τ ο υ φ ό ν ο υ τ η ς γ υ ν α ι κ ό ς. Και από της στιγμής ταύτης, κατά την οποίαν έκλεισεν αυτή επάνω εις την κλίνη του πόνου τα μάτια της, ε, Μακαριώτατε Μητροπολίτα, σεις είσθε υπόδικος έναντι πάσας ελευθέρας συνειδήσεως και ουδείς συγχωρεί το έγκλημά σας. Είσθε υπόδικος έναντι του κοινού ποινικού νόμου. Τί ζητείτε, λοιπόν Μακαριώτατε; Θέλετε ν' ασπασθούν όλοι το ημερολόγιόν σας;

Διατί όμως δεν ζητείτε, αφού τόση είναι η δια την Εκκλησίαν φροντίς, ν' ασπασθούν όλοι την λατρείαν και την θρησκείαν της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας; Αναγνωρίζετε το δικαίωμα της ελευθερίας της πίστεως εις τους αλλοθρήσκους, αλλά δεν ανέχεσθε ν' ακολουθούν άλλο ημερολόγιον, άλλο από εκείνον το οποίον με την συνεργασίαν μερικών λιποτακτών και εγκληματιών επιβάλλετε. Διότι δεν λησμονεί κανείς, ότι υπό το διάταγμα εκείνο υπάρχουν αι υπογραφαί των επαναστατών, οι οποίοι εδολοφόνησαν τους Εξ. Και ομιλείτε περί νομίμου μεταβολής του ημερολογίου; Αλλ' όταν τόσον σεβασμόν προς την υπογραφήν των ανθρώπων εκείνων έχετε, μακαριώτατε Μητροπολίτα, προκειμένου περί του ημερολογίου, διατί, όταν δια των υπογραφών αυτών εγκαινιάζετο η απαλλοτρίωσις των κτημάτων της Εκκλησίας, δεν ηθέλατε να αναγνωρίσετε αυτάς;

Και, ενώ τόσας καταβάλλετε ενεργείας δια την αποτροπήν του διατάγματος εκείνου, δια την εφαρμογήν όμως του άλλου φονεύετε μίαν γυναίκα, φυλακίζετε πιστούς, σεις ο οποίος, υποτίθεται, επιβάλλεται να εφαρμόζετε το ''Αγαπάτε τους εχθρούς υμών''. Να προχωρήσω; Υπάρχουν τόσα πράγματα, δια τα οποία θα είχε φροντίσει ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης και τα οποία θίγουν την Εκκλησίαν. Υπάρχουν τόσα σκάνδαλα, τα οποία έφθασαν μέχρι του Τύπου. Υπάρχουν τόσαι κατηγορίαι, τας οποίας αντίπαλοί του απευθύνουν κατ' αυτού και διατάσσονται τώρα ανακρίσεις.

Δεν ερευνώμεν. Ή μήπως η Σύνοδος δεν κατηγόρησεν αυτόν δια παραβάσις τινάς; Δεν συζητούμεν. Αλλ' ως ελεύθεροι άνθρωποι εκτοξεύομεν την κατηγορίαν εναντίον του Μητροπολίτου Αθηνών και της Ιεράς Συνόδου: Ε ί σ θ ε έ ν ο χ ο ι, πάντες και όσοι διατάσσετε και όσοι ανέχεσθε τον διωγνόν των πιστών. Είναι ελεύθεροι οι άνθρωποι αυτοί, θέλετε όμως να δεσμεύσετε την συνείδησίν των, θέλετε με τους μεσαιωνισμούς και το υποκόπανον του Χωροφύλακος να συντρίψετε την ελευθερίαν της λατρείας; Είσθε ένοχοι της πτωχής της Μάνδρας.

Από της στιγμής αυτής πάσα ελευθέρα συνείδησις, ανωτέρα παντός ημερολογιακού ζητήματος, έχει την υποχρέωσιν να εξεγερθεί εναντίον εκείνων, οι οποίοι ζητούν να εμφανισθούν ως προοδευμένοι άνθρωποι με την μεταβολή του ημερολογίου, ενώ εις τας μεθόδους των αποδεικνύονται ιεροεξετασταί και βάρβαροι.

Από της στιγμής αυτής,

κάθε ελεύθερος άνθρωπος με ψυχράν την λογικήν,

στρέφεται εναντίον της εκκλησιαστικής Αρχής.

Κρατούμεν το μαστίγιον.

Και δεν θα διστάσομεν εις το ανηλεές μαστίγωμα των ανελευθέρων Ιεραρχών.

Αν αυτοί εγκαινιάζουν τον υποκόπανον,

τι θ' αναγκάσει τους ελευθέρους ανθρώπους να μην στρέψουν κατ΄αυτών το μαστίγιον,

το οποίον θα ξεσχίσει προσωπίδας ''ευσεβών'' και γόητρον αμφίβολον;

Το μαστίγωμα άλλωστε το εδίδαξε ο Χριστός,

ο Θεός που ηγάπησε τους εχθρούς του,

αλλ' ο οποίος δεν συνεχώρησε τους εμπόρους της Εκκλησίας.

Εφημερίδα ΕΣΠΕΡΙΝΗ της 29-11-1927

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Εκ του βιβλίου του μακαριστού Επισκόπου Πενταπόλεως
των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών
κ. Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου ''ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ''.
Έκδοση γ',
Πειραιεύς 1987, σελίδες 38 - 40.

Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2025

Η ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΓΓΟΝΗΣ ΤΗΣ

PRATICAS ORTODOXAS GOC

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2025

ΤΟ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΣΚΡΙΠ ΠΟΥ ΑΝΑΓΓΕΛΕΙ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΡΟΥΤΤΗ ΣΤΗ ΜΑΝΔΡΑ ΣΤΙΣ 22.11.1927 ΠΟΛ. ΗΜ.

Κάτω δεξιά:

ΑΙΜΑΤΗΡΑΙ ΣΚΗΝΑΙ ΕΙΣ ΝΑΟΝ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ
ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ

ΟΛΟΝΥΚΤΙΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΑΤΟΣ

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΕΩΣ!
ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΟΠΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΠΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ, ΣΑΒΒΑΤΟ 16/29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014 ΕΚΚΛΗΣ. ΗΜΕΡ.

Ιστολόγιο ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2022

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΡΟΥΤΤΗ ΤΗΣ ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ ΦΟΝΕΥΘΗΣΗΣ

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΡΟΥΤΤΗ ΤΗΣ ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ ΦΟΝΕΥΘΗΣΗΣ by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ on Scribd

Εκ της ιστοσελίδος της

Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2022

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΡΟΥΤΤΗ

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΡΟΥΤΤΗ (2014) by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ on Scribd

Εκ της ιστοσελίδος της

Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Δευτέρα 13 Ιουνίου 2016

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ ΑΓΙΑΣΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ

Τι βέβηλη και ανίερη σιωπή!

Οποία καθολική απαξίωση και ακύρωση της αντινεωτεριστικής εποποιίας των Ορθοδόξων των Πατρώων παραδόσεων!

Ενώ πολλοί - λαλίστατοι υπέρ το δέον - αντιοικουμενιστές της διοικούσης Εκκλησίας,

νεοαποτειχιζόμενοι και νεοαποτειχισθέντες

αναγνωρίζουν την πασίδηλη οικουμενιστική επιβολή

και εδραίωση με την εγκαθίδρυση του καινοτόμου και αντιεκκλησιαστικού εορτολογίου,

ωστόσο τηρούν παροιμιώδη και ανεκλάλητη σιγήν ιχθύος για τους νεκρούς της ''Μάνδρας του μικρού ποιμνίου''!

Γιατι η ''Μάνδρα'' έγινε το συνώνυμο του ελληνικού Κολοσσαίου,

η Καισαριανή των αγνών, πατριωτών Ελλήνων,

ο τόπος θυσίας των Ορθοδόξων του Πατρίου,

όπου παρηύλαναν αφηνιασμένοι χωροφύλακες,

δρύινοι υποκόπανοι, μηχανικές αντλίες νερού, επιδέξια,