Η ΠΟΛΙΣ ΕΠΑΡΘΕΝ ΚΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΙΑΛΕΓΕΤΑΙ!

Ανήμερα της επετείου της  Άλωσης της Πόλης, 

ο Οικουμενιστής Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος επέλεξε να ταξιδέψει στην Γερμανία, 

προσκεκλημένος του Heinrich Bedford - Strohm, 

''επισκόπου'' της αίρεσης των Γερμανών ''Ευαγγελικών.''

Ίσως η συγκεκριμένη ημέρα να τυγχάνει για τον ίδιο 

ελάσσονος σημασίας σημειολογική ημερομηνία, 

ίσως πάλι να προέχει η ''διαλεκτική'' του συνάντηση με τον αιρετικό ''συνάδελφό'' του, 

το βέβαιο πάντως είναι: 

πως σαν σήμερα η Πόλις επάρθεν 

και ο αιρεσιάρχης Πατριάρχης... ''διαλέγεται'' μεταξύ τύρου και αχλαδίου 

με εκπρόσωπο της ''Ευαγγελικής Εκκλησίας,'' 

όπως αναφέρεται στην κάτωθι επίσημη ανακοίνωση 

του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η Γερμανική, αιρετική ''Εκκλησία'', 

που δεν είναι τίποτ΄άλλο από έναν θρησκευτικό, πολυσυλλεκτικό και  πολυδογματικό αχταρμά, 

αποτελείται από μια ομοσπονδία 22  Λουθηρανικών,  Μεταρρυθμισμένων και ενωμένων  Προτεσταντικών περιφερειακών εκκλησιών, 

και ενώ δεν είναι ενιαία, ωστόσο όλοι ''κοινωνούν'' μεταξύ τους.

Έτσι επέλεξε να τιμήσει την μνήμη της αποφράδας αυτής ημέρας,

ο άνθρωπος που διαμέλισε το Ευαγγέλιο του Χριστού μας, 

αναίρεσε την αντιαιρετική Πατερική Διδασκαλία, κατήργησε ''ως διά μαγείας'' όλες τις Αιρέσεις 

και ''αποθνήσκει'' στον θρόνο του ''γυμνός''! 

Γ.Δ.

''Σήμερον, Δευτέραν, 29ην Μαΐου 2017, ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης ἡμῶν κ. κ. Βαρθολομαῖος ἀνεχώρησεν εἰς Στουτγκάρδην, προκειμένου νά ἐπισκεφθῇ τήν Εὐαγγελικήν Ἐκκλησίαν Γερμανίας, ἑορτάζουσαν ἐφέτος τήν 500ήν ἐπέτειον τῆς Μεταρρυθμίσεως, κατόπιν ἐπισήμου προσκλήσεως τοῦ Προκαθημένου αὐτῆς Σεβ. Ἐπισκόπου Δρος Heinrich Bedford - Strohm, ἀνταποδίδων οὕτω τήν ἐπίσκεψιν αὐτοῦ πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τόν παρελθόντα Σεπτέμβριον. 

Κατά τήν παρουσίαν Αὐτοῦ ἐν Γερμανίᾳ ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης θά ἀνακηρυχθῇ ἐπίτιμος Διδάκτωρ τῆς Εὐαγγελικῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ἱστορικοῦ Πανεπιστημίου τῆς Τυβίγγης. Ἐκ Βυρτεμβέργης ἡ Α. Θ. Παναγιότης θά μεταβῇ εἰς τήν πρωτεύουσαν Βερολῖνον ὡς προσκεκλημένος τοῦ Ἱδρύματος Konrad Adenauer, ὅπου θά δώσῃ διάλεξιν μέ θέμα «Ὀρθοδοξία καί ἀνθρώπινα δικαιώματα», θά ἔχῃ δέ συνάντησιν καί μετά τοῦ νέου Προέδρου τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας. 

Μέλη τῆς Πατριαρχικῆς συνοδείας κατά τήν ἐπίσημον ταύτην ἐπίσκεψιν εἶναι, πλήν ἀσφαλῶς τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου Σεβ. Μητροπολίτου Γερμανίας κ. Αὐγουστίνου, οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Σασίμων κ. Γεννάδιος καί Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος, ὁ Πανοσιολ. Δευτερεύων κ. Θεόδωρος, ὁ Ἐντιμολ. Ἄρχων καί Καθηγητής κ. Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντῆς καί ὁ ἐκ τῶν Γραμματέων τῶν Πατριαρχείων Ἐντιμ. κ. Πέτρος Μπαζγκάρλο. Σύν Θεῷ, ὁ Πατριάρχης θά ἐπιστρέψῃ εἰς τήν ἕδραν Αὐτοῦ τήν 2αν Ἰουνίου''.

Η πτώση και τραγέλαφος της δαιμονικής, δυτικοθρεμένης σκέψης, όπως έλεγε κάποτε ο Κόντογλου. 

Ο ''προκαθήμενος'' των ''Ευαγγελικών'' Παρασυναγωγών σε μια μουσική συναυλία, 

ένα pop oratorioum προς τιμήν ενός απολεσθέντος, αιρετικού ''μεταρρυθμιστή,'' όπως ήταν αυτός ο Λούθηρος.

Η ΠΟΛΗ ΑΛΩΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΛΑΤΙΝΙΣΘΟΥΜΕ

ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΜΩΑΜΕΘ

29 Μαΐου 1453. 

Μετά από σκληρή πολιορκία πολλών εβδομάδων, η Πόλη πέφτει στα χέρια των Τούρκων! 

Ο ήχος των σπαθιών και οι ανατριχιαστικές κραυγές απόγνωσης, 

πόνου, τρόμου και απελπισίας ακούγονται από όλες τις πλευρές της Βασιλεύουσας: 

– Παναγίτσα μου, βόηθα μας! – Χριστέ μου! 

– Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί μας εγκατέλειψες; 

Οι χριστιανοί αδυνατούν να πιστέψουν αυτό που συμβαίνει· 

νομίζουν ότι βλέπουν ένα κακό όνειρο. 

Ο Μωάμεθ ο Πορθητής, για να ευχαριστήσει τους στρατιώτες του, 

τούς δίνει την άδεια για τρεις ολόκληρες μέρες να κάνουν ό,τι θέλουν! 

Φωτιές παντού! Οι χριστιανοί βασανίζονται και κατακρεουργούνται! 

Τα καλντερίμια της Κωνσταντινούπολης βάφονται με χριστιανικό αίμα. 

Οι γυναίκες βιάζονται ομαδικά! 

Γι’ αυτούς, οι βιασμοί των «απίστων» γυναικών δεν είναι αμαρτία. 

Επιτρέπονται από το ιερό τους βιβλίο, το «Άγιο και Υπερουράνιο» Κοράνιο, 

όπως το αποκαλεί ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος!1 

Ο Πορθητής εορτάζει τη νίκη του με ένα πλούσιο γεύμα που παραθέτει στους αξιωματικούς του. Τη χαρά και τα πανηγύρια, όμως, των κατακτητών, θα τα επισκιάσει ένα αναπάντεχο γεγονός: Την ώρα του γεύματος μία τεράστια ανοιχτή παλάμη εμφανίζεται στον τοίχο και προκαλεί φόβο και αναστάτωση στους συνδαιτυμόνες! Ειδικά τον Μωάμεθ τον λούζει κρύος ιδρώτας! «Τι ήταν αυτό; Μούντζα;» αναρωτιέται. Μία φοβερή σκέψη τριβελίζει το μυαλό του και του προκαλεί πανικό: «Μήπως ο Αλλάχ θέλει να μου δείξει ότι αποδοκιμάζει αυτό που έκανα, που κατέλαβα την πρωτεύουσα των βυζαντινών; Μήπως αυτό ήταν σημάδι της οργής Του απέναντί μου;» 

Ο νεαρός Σουλτάνος (21 ετών!) δεν ξεχνά ότι η βιολογική του μητέρα ―η οποία πέθανε όταν ήταν μικρός―ήταν χριστιανή· το ίδιο και η μητριά του, την οποία υπεραγαπούσε! Όλο το βράδυ δεν έκλεισε μάτι από τη στενοχώρια του. Το πρωί, πριν ακόμα ξημερώσει, διατάζει να του φέρουν μπροστά του όλους τους ιμάμηδες και τους σοφούς του στρατού του. Αυτοί, όμως, ομολογούν ότι αδυνατούν να εξηγήσουν το όραμα. Τότε, κάποιοι τον πληροφορούν ότι στην Πόλη υπάρχει ένας άγιος μοναχός τον οποίο σέβονται και ευλαβούνται πολύ οι χριστιανοί. Λίγες ώρες αργότερα μπροστά στον φοβερό σουλτάνο στέκεται ένας ταπεινός και ρακένδυτος καλόγερος. 

Το όνομα του Γεννάδιος. «Δώσε μου καιρό μία εβδομάδα για να προσευχηθώ στο Θεό μου και να σου απαντήσω» αποκρίνεται στον Τούρκο. Έτσι, μία εβδομάδα αργότερα λέει στον Μωάμεθ τα εξής φοβερά λόγια: «Με το όραμα αυτό, βασιλιά μου, ο Θεός σού στέλνει ένα μήνυμα: Ότι Αυτός σου έδωσε την Πόλη. Δεν την πήρες εσύ! Αν υπήρχαν έστω και πέντε αληθινοί χριστιανοί στην Κωνσταντινούπολη, δεν θα την κατακτούσες!»2 

Ο νεαρός Σουλτάνος εντυπωσιάστηκε από την απάντηση του μοναχού, αλλά και ανακουφίστηκε. Ηρέμησε ψυχολογικά. «Ζήτησε μου ό,τι θες και θα σου το δώσω» τού υποσχέθηκε, ευχαριστημένος. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Γεννάδιος ζήτησε από τον σουλτάνο να φερθούν οι κατακτητές καλά στους χριστιανούς· να μην τους καταπιέζουν. Λίγο αργότερα, «ψήφῳ κλήρου και λαού» ο Γεννάδιος Σχολάριος θα γίνει ο πρώτος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετά την Άλωση.

ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ «ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ» ΤΗΝ ΠΟΛΗ;

Η αποκάλυψη του Θεού, ότι δηλαδή αν υπήρχαν έστω και πέντε πραγματικοί χριστιανοί στην Πόλη, αυτή δεν θα έπεφτε, είναι παράδοξη. Στη βασιλεύουσα υπήρχαν εκατοντάδες μοναχοί και κληρικοί που προσεύχονταν καθημερινά ζητώντας το έλεος του Θεού. Πώς λοιπόν ο Κύριος λέγει ότι δεν υπήρχαν ούτε πέντε χριστιανοί; Για να δοθεί απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να γυρίσουμε το χρόνο 15 χρόνια πίσω, το 1438. Από τότε ο κίνδυνος των Οθωμανών διαγράφονταν απειλητικός στον ορίζοντα. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν αδυνατισμένη στρατιωτικά, κυρίως μετά την φοβερή άλωση του 1204 από τους παπικούς σταυροφόρους. 

Ο τότε αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄, ευελπιστώντας στη βοήθεια του πανίσχυρου τότε Πάπα, ο οποίος είχε μεγάλη επιρροή σε ισχυρούς βασιλείς της Δύσης, έσυρε την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου στην Ιταλία. Εκεί, το 1439, όλοι οι επίσκοποι της Συνόδου (πλην του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού) υπέγραψαν την επαίσχυντη Ένωση με τους παπικούς, στη γνωστή σύνοδο της Φερράρας - Φλωρεντίας. Αυτήν την ψευδοσύνοδο, όμως, την ακύρωσε ο ίδιος ο ευσεβής λαός της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος περίμενε με άγριες διαθέσεις στο λιμάνι την αντιπροσωπεία της Εκκλησίας. Κόντεψε να πετάξει τους επισκόπους στα νερά του Βοσπόρου που, πανικόβλητοι και μετανιωμένοι ομολογούσαν ότι έσφαλαν και έλεγαν: «αυτό το χέρι που υπέγραψε να κοπεί»! Δυστυχώς όμως, το κακό δεν σταμάτησε εκεί. 

Από τότε ο πιστός λαός της Κωνσταντινούπολης διχάστηκε και διαιρέθηκε σε δύο παρατάξεις: τους «ενωτικούς» και τους «ανθενωτικούς» (Όπως ακριβώς και σήμερα είναι διαιρεμένος στους «φιλοπατριαρχικούς» και τους «αντιοικουμενιστές»). Οι πρώτοι, συμμαχώντας με τους κοσμικούς και άθεους της εποχής εκείνης, καθώς και με την πολιτική εξουσία (όπως και σήμερα οι Οικουμενιστές) προσπαθούσαν να σπείρουν το φόβο στο λαό, υποστηρίζοντας ότι χωρίς τη βοήθεια της Δύσης η πόλη ήταν καταδικασμένη στην καταστροφή. Η δεύτεροι, έχοντας πνευματικό οδηγό τον επίσκοπο Εφέσου, Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, προσπαθούσαν να καθησυχάσουν το λαό τονίζοντάς του ότι μόνο με τη βοήθεια του Θεού μπορούσε να αντιμετωπιστεί η μεγάλη απειλή. 

Ο Γεννάδιος Σχολάριος ήταν πνευματικό παιδί του Αγίου Μάρκου και μετά το θάνατο του Αγίου ανέλαβε αυτός την πνευματική ενίσχυση του λαού. Έστελνε συνέχεια επιστολές3 στον νέο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο και σε άλλους αξιωματούχους (αλλά και επισκόπους) παρακαλώντας τους να μην συνθηκολογήσουν με τον αντίχριστο Πάπα, ο οποίος εκμεταλλευόμενος την μεγάλη ανάγκη των προγόνων μας, τούς έστειλε ιταμό τελεσίγραφο. Με κυνικότητα, τούς έγραφε ότι έπρεπε η Κωνσταντινούπολη να αναγνωρίσει, άνευ όρων, τις αποφάσεις της Φλωρεντίας, αν ήθελε να βοηθηθεί απ ό την Δύση. Δυστυχώς, οι απεγνωσμένες εκκλήσεις του Γεννάδιου έπεσαν στο κενό.

Επικράτησε ο φόβος, η υποτέλεια και ο ραγιαδισμός σε πολιτική ηγεσία, κλήρο και λαό. Διαβάζοντας την Αγία Γραφή καταλαβαίνουμε πως ο Θεός δεν ίσταται απαθής θεατής της ανθρώπινης Ιστορίας, αλλά –ως Δίκαιος Κριτής– επεμβαίνει αμείβοντας την αρετή και τιμωρώντας την κακία βασιλέων και λαών. Ο Κύριος, κατά καιρούς, προειδοποιούσε –δια μέσου των Προφητών– τον περιούσιο λαό Του, ότι αν αποστατούσε από την ορθή Πίστη ή τον ηθικό Νόμο, θα επέτρεπε να αιχμαλωτιστεί ο Ισραήλ από βάρβαρους λαούς, όπως και έγινε! (βλ. Δευτερονόμιον 28:15 και 28:49-52, Ιερεμία 5:15-19, Αμώς 6:14, Αββακούμ 1:3-10 και άλλα). Η Γραφή βοά ότι αν απωλεσθεί η συμμαχία του Θεού δεν επαρκούν όλες οι ανθρώπινες διπλωματίες, συμφωνίες, αμυντικοί εξοπλισμοί κ.λ.π. «Ἐάν μή Κύριος φυλάξη πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων» (Ψαλμοί 127:2). Έτσι, παρά το πλήθων των αμαρτιών των προγόνων μας, ο Θεός δεν θα επέτρεπε την άλωση της Πόλης, αν δεν συνέβαινε κάτι πολύ χειρότερο: Η πτώση στο θέμα της Πίστεως. 

Πολλές φορές στο παρελθόν η βασιλεύουσα πολιορκήθηκε από τον εχθρό και μάλιστα υπό δυσμενέστερες συνθήκες, αλλά πάντοτε η Παναγία την σκέπαζε και την βοηθούσε γιατί ο λαός, παρά την αμαρτωλότητά του, δεν διαπραγματευόταν την Πίστη του. Έλεγε τη γνωστή ρήση: «καλύτερα τούρκικο φέσι παρά φράγκικη τιάρα»! Όμως, στις 12 Δεκεμβρίου του 1452, μόλις πέντε μήνες πριν την Άλωση και δεκατρία έτη μετά την υπογραφή του προδοτικού ενωτικού όρου της Συνόδου της Φερράρας-Φλωρεντίας, στο Ναό της Αγίας Σοφίας έγινε συλλείτουργο Ορθοδόξων και Παπικών στο οποίο μνημονεύτηκε ο Πάπας και ο λατινόφρονας Πατριάρχης Γρηγόριος! (ο οποίος είχε τα ίδια «πιστεύω» με τον νυν Πατριάρχη Βαρθολομαίο) Το ανίερο αυτό συλλείτουργο έγινε για να επικυρώσει, ουσιαστικά, την «Ένωση». 

Προτίμησαν οι πρόγονοί μας τη συμμαχία του παναιρετικού παπισμού από τη συμμαχία του Θεού, γι’ αυτό και «η Πόλις εάλω». Ο γνωστός «Θρήνος της Πόλης» λέει: «Πάψετε το Χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ’ άγια, γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει».

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ: Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΕΡΙΞΕ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΛΛΟΙΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟ!

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο μεγάλος αυτός άγιος και προφήτης, που η Εκκλησία μας εορτάζει στις 24 Αυγούστου, λέγει τα εξής φοβερά λόγια: «Τριακόσιους χρόνους μετά την Ανάστασιν του Χριστού μας, έστειλεν ο Θεός τον άγιον Κωνσταντίνον και εστερέωσε βασίλειον χριστιανικόν· και το είχαν χριστιανοί το βασίλειον 1150 χρόνους. Ύστερα το εσήκωσεν ο Θεός το βασίλειον από τους Χριστιανούς και ήφερε τον Τούρκο μέσα από την Ανατολήν και του το έδωκε δια εδικόν μας καλόν… Και τι; Άξιος ήτον ο Τούρκος να έχη βασίλειον; Αλλά ο Θεός του το έδωκε δια το καλόν μας.

Και διατί δεν ήφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, οπού ήτον τόσα ρηγάτα [=βασίλεια] εδώ κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον μέσαθε από την Κοκκινην Μηλιά και του το εχάρισε; Διατί ήξευρεν ο Θεός πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την Πίστιν, και ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. Άσπρα δώσ’ του [=χρήματα] και καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι. Και δια να μην κολασθούμεν το έδωκε του Τούρκου και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλλον να μας φυλάη»4 Αυτός ο λόγος του Αγίου Κοσμά θα πρέπει να μας συγκλονίσει και να μας αφυπνίσει:

Ο Άγιος λέει ότι ο Θεός προτίμησε να πέσει ο Ελληνισμός 

στα χέρια ενός τυραννικού δυνάστη που σκότωνε, βίαζε, έκλεβε, βασάνιζε, 

εξισλάμιζε και ατίμαζε τους χριστιανούς, 

γιατί είδε –με την παντογνωσία Του– ότι αν έμενε ελεύθερος 

θα πάθαινε κάτι απείρως χειρότερο: 

Θα έχανε την ορθή Πίστη του και θα εκλατινιζόταν! 

Προτίμησε ο Θεός τη βαριά σκλαβιά των τεσσάρων αιώνων, 

από την εξωτερική «ελευθερία» που θα ήταν, όμως, πνευματική δουλεία! 

(«Τί γάρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐάν τόν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τήν δέ ψυχήν αὐτοῦ ζημιωθῇ; 

ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; » Ματθ. 16:26) 

Ως εκ τούτου, κατά τον Άγιο, 

η Τουρκική σκλαβιά ήταν… ευλογία Θεού και ο Τούρκος ένα «τσομπανόσκυλο» 

που μας φύλαξε από τον Πάπα! 

Αλήθεια, 

τι έχουν να μας πουν για όλα αυτά οι πατριαρχικοί 

και οι υποστηρικτές τους που μας λένε, ξεδιάντροπα, σήμερα, 

ότι, δήθεν ο Ρωμαιοκαθολικισμός είναι Εκκλησία με έγκυρα μυστήρια και αποστολική διαδοχή; 

Τί έχουν να πουν για όλα αυτά;

Απόσπασμα άρθρου του Βασιλείου Π. Κερμενιώτη εκ του Ιστολογίου ''Πενταπόσταγμα''. 

Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Βασίλειος Π. Κερμενιώτης

ΜΝΗΜΗ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Αχαρνών λειτούργησε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας σήμερα, Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του χαρακτηριστικά είπε: όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας είναι η γέφυρα που ενώνει εμάς με το Θεό και το κλειδί που ανοίγει την επικοινωνία μας με Αυτόν τον ίδιο τον Θεό. Κάθε φορά που τελειώνουμε μία Ακολουθία λέμε “Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών”. Δίχως τους Αγίους Πατέρες είναι αδύνατη η προσέγγιση μας με τον ουράνιο Πατέρα. 

Σήμερα, η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καθιερώσει, έβδομη Κυριακή μετά το Πάσχα, να τιμούμε τους Αγίους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου η οποία συνήλθε το 325 μ.χ. στην Νίκαια. Χαρακτηριστικός είναι ο κανονισμός της εορτής του Πάσχα που καθιέρωσαν οι Πατέρες αυτής της Συνόδου και ιδιαιτέρως νομοθέτησαν και κανόνισαν το Πάσχα να εορτάζεται και να συμπίπτει από 22 Μαρτίου έως και 25 Απριλίου. Με την αλλαγή του ημερολογίου αυτός ο κανονισμός έχει διασαλευθεί και με το νέο ημερολόγιο ποτέ δεν εορτάζεται Πάσχα το Μάρτιο και από τον Απρίλιο ξεφεύγει και πηγαίνει στο Μάιο. 

Υπάρχει επίσης κανονισμός από τους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου ότι εκείνος που θέλει να εορτάσει το Πάσχα μετά των αιρετικών να είναι ακοινώνητος και να έχει το ανάθεμα. Το γεγονός, ότι στην Εκκλησία της Φιλανδίας η «λεγόμενη Ορθόδοξη» υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η οποία εορτάζει το Πάσχα κάθε χρόνο μαζί με τους αιρετικούς Λατίνους, προκαλεί θλίψη, διότι σε αυτή την περίτπωση οι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου δεν τιμώνται, αλλά ατιμάζονται από εκείνους οι οποίοι αν και λέγονται Ορθόδοξοι αθετούν τους κανόνες και τις εντολές των Πατέρων. Κανένας μας δεν αγνοεί ότι "οι τιμώντες τον τιμώμενον, τιμώνται δια του τιμωμένου". 

Το ότι σήμερα στην Ελλάδα υπάρχει αυτή η σύγχυση, η ακαταστασία, η ισοπέδωση αξιών, αρχών και ιδεών, οφείλεται πρωτίστως στην αποστασία των μεγαλόσχημων Κληρικών που έχουν αθετήσει τις αρχές των Αγίων Πατέρων. Ευχή και προσευχή μας, άπαντες να πορευθούμε και να πορευόμαστε στη γραμμή των Αγίων Πατέρων οι οποίοι είναι η συνέχεια της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού.

Εκ της Ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης Αττικής και Βοιωτίας  της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ΕΔΩ.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΕΣΠΟΤΗ

«Μή οἱ ποιμένες βόσκουσιν ἑαυτούς;
οὐχί τά πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες;»(Ἰεζεκιήλ)

Ἀφοῦ τό βαποράκι ἐστάθη ὣς μισήν ὥραν εἰς τόν μικρόν ὅρμον, 

κατέναντι τῆς ἀγορᾶς, 

ἥτις ἐφαίνετο σχεδόν γεμάτη ἀπό κόσμον, 

ἔστρεψε τήν πρῷραν πρός ἀνατολάς καί ἀπέπλευσε. 

Συγχρόνως οἱ καμπάνες τῶν δύο ἐκκλησιῶν, 

αἵτινες διέπρεπον μέ τούς ὑψηλούς πύργους και τούς θόλους των, 

ἡ μία εἰς τό ὕψος τῆς παραθαλασσίας ὁδοῦ καί τῆς πλατείας, 

ἡ ἄλλη εἰς τό κέντρον τῆς ἐπάνω συνοικίας, 

ἐκινήθησαν γοργῶς, ἐκχέουσαι μεγάλην καί παρατεταμένην κωδωνοκρουσίαν. 

Διατί αὐτό; 

Οἱ παπάδες ἤξευραν, ὅτι ὁ Δεσπότης ὁ νεοχειροτόνητος τῆς ἐπαρχίας ἦτο μέσα στό βαπόρι, 

ἀλλ᾿ ὁ πρῶτος μεταξύ αὐτῶν, 

ὁ ἐπισκοπικός ἐπίτροπος, εἶχε πληροφορηθῆ ὅτι ἡ Σεβασμιότης του 

δέν ἐπροτίθετο πρός τό παρόν νά ἐξέλθῃ εἰς τήν πολίχνην, 

ἀλλά θά μετέβαινε πρῶτον, 

χάριν τῆς ἰδίας εὐκολίας του, εἰς τήν ἄλλην νῆσον, 

τήν ἀνατολικήν, τήν ἀπωτέραν εἰς τόν δρόμον του, 

καί εἶτα θά ἐπέστρεφε νά ἐπισκεφθῇ καί τό ἐδῶ ποίμνιόν του. 

Οὐχ ἧττον ἐπῆραν μίαν βάρκαν καὶ ἀνῆλθον ὅλοι ὁμοῦ, οἱ ἑπτὰ παπάδες, εἰς τὸ βαπόρι, διὰ νὰ χαιρετίσουν ἁπλῶς τὸν ἐπίσκοπον εἰς τὴν διέλευσίν του. Μόλις ἡ μαύρη τῶν ρασοφόρων πλειὰς ἀνῆλθεν εἰς τὸ πρυμναῖον «κάσαρο» τοῦ ἀτμοπλοίου, ὅπου ἵστατο ἀγναντεύων τὴν μικρὰν πόλιν ὁ περιοδεύων ἱεράρχης, καὶ ὁ διάκος, ἀποτεινόμενος πρὸς τὸν πρῶτον βαίνοντα ἐκ τῶν ἱερέων, τὸν ὁποῖον ἐκατάλαβεν ὡς ἐπίτροπον τοῦ Δεσπότη, ἂν καὶ πρώτην φορὰν τὸν ἔβλεπε, τοῦ λέγει μὲ τόνον δεσποτικόν: ― Γιατί δὲν ἐσημάνατε τὶς καμπάνες; 

Ὁ παπα-Γιαννάκης, 83 ἐτῶν ἄνθρωπος, ἂν καὶ κωφὸς ἦτο, ἐκατάλαβε τί ἔλεγεν ὁ διάκος. Ἐπειδὴ ὁ Δεσπότης δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἐξέλθῃ, δὲν εἶχαν προβλέψει, ἢ τὸ ἐνόμισαν περιττόν, νὰ κρούσουν τὶς καμπάνες. Τώρα ὅμως, εἰς τὸ κέλευσμα τοῦ διάκου, ἐστράφη πρὸς τὴν λέμβον, ἐφώναξεν ἕνα νέον κρατοῦντα τὰς κώπας, καὶ τοῦ λέγει: ― Σταμάτη! τρέχα, γρήγορα, ἔξω! Τὶς καμπάνες! Βαρᾶτε τὶς καμπάνες! Ὁ Σταμάτης, ἔφηβος ὣς 16 ἐτῶν, κυρίως βαρκάρης δὲν ἦτο, ἀλλ᾿ ὀρφανὸς μάγκας, τρέχων παιδιόθεν κατόπιν εἰς τὰ ράσα τῶν παπάδων. Ὅπως ὑπάρχουν ἐκκλησιαστικὰ δαιμόνια, οὕτω ὑπάρχουν καὶ ἀγυιόπαιδα ἐκκλησιαστικά. Πάραυτα ἐσιάρισεν*, ἐκωπηλάτησε, καὶ μετὰ ἓν λεπτὸν ἔφθασεν εἰς τὴν προκυμαίαν. 

Θὰ ἠμποροῦσε νὰ φωνάξῃ ἀπὸ τὴν βάρκαν πρὸς τοὺς ἔξω, διὰ νὰ τρέξουν νὰ σημάνουν τὶς καμπάνες, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκαμεν. Ἐπήδησεν ἔξω, κ᾿ ἔτρεξε διὰ ν᾿ ἀπολαύσῃ αὐτὸς πρῶτος τὴν ὑπερτάτην ἡδονὴν τῆς κωδωνοκρουσίας. Καθὼς ἔτρεχεν, ἔκραξε τὸν ἄλλον ἀδελφόν του, τὸν Φώτην, καὶ τὸν ἔστειλεν εἰς τὴν ἐπάνω ἐνορίαν, πρὸς τὸν αὐτὸν σκοπόν. Εἶτα ἀνῆλθεν ὑψηλὰ εἰς τὸ καμπαναριό, ἐκόλλησεν ὡς τελώνιον εἰς τὴν μεγάλην καμπάναν, ἥρπασε τὸ γλωσσίδι της, μὲ τὴν ἄλλην χεῖρα τὴν λαβὴν τοῦ ἐπικράνου τῆς ἄλλης, κ᾿ ἔρριψε τὸ σχοινίον τῆς τρίτης εἰς ἓν ἄλλο παιδίον παρὰ τὴν βάσιν τοῦ κωδωνοστασίου, τὸ ὁποῖον εἶχε κλειδώσει πεισμόνως ἔξω ἀπὸ τὸ πορτέλο τοῦ καμπαναριοῦ. 

Μετὰ μίαν στιγμὴν μανιώδης κωδωνοκρουσία ἤρχισε καὶ ἄλλοι ἐναέριοι ἦχοι ἀπήντησαν ἀπὸ τὴν ἄλλην ἐκκλησίαν. Καὶ ὑπὸ τοὺς ἤχους αὐτοὺς τὸ ἀτμόπλοιον ἀπέπλεε, καὶ οἱ παπάδες ἐπέστρεψαν εἰς τὴν ξηράν. Μετὰ δύο ἑβδομάδας, ὅταν ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν γείτονα νῆσον, ὁ Σεβασμιώτατος, ἐν μεγάλῃ κλαγγῇ κωδώνων, ὡς πρώτην φορὰν ἐρχόμενος, ἐπῆγε κατ᾿ εὐθεῖαν εἰς τὸν ναόν. Ἐκεῖ, εἰς τὸ τέλος τῆς δοξολογίας ―καὶ αὐτὸ ὑπῆρξε μετὰ τὴν περὶ κωδωνοκρουσίας διαταγήν, τὴν διὰ τοῦ διάκου δοθεῖσαν, ἡ πρώτη χαρακτηριστικὴ πρᾶξις τῆς ποιμαντικῆς του― ἐπετίμησεν ἕνα τῶν ἱερέων, διότι ὡς ἐπαρχιώτης καὶ ἀσυνήθιστος ἀπὸ ἀρχιερατικὰς ἱεροπραξίας, εἶπε τὸ σύνηθες «Δι᾿ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν», καὶ δὲν εἶπε: «Δι᾿ εὐχῶν τοῦ ἁγίου Δεσπότου ἡμῶν». 

Ὁ δυστυχὴς ἱερεὺς πῶς νὰ τὸ ξεύρῃ, ἀφοῦ πουθενὰ δὲν τὸ εἶχεν εὕρει γραμμένον. Τὴν Κυριακήν, ὅταν ἐλειτούργησεν ὁ Ἐπίσκοπος, εἰς τὸ τέλος τῆς λειτουργίας, ἔδωκε νέον δεῖγμα τῆς ποιμαντικῆς του. Εἰς τὸ «Πάντοτε, νῦν καὶ ἀεί», τὸν γεροντότερον, τὸν πλέον πεπειραμένον ἀλλὰ καὶ ἐγγράμματον ἱερέα, τὸν ἔπιασεν ἀποτόμως ἀπὸ τὸν βραχίονα, βαστάζοντα τὸ Ἅγιον Ποτήριον, καὶ τὸν ἐβίασε νὰ σταθῇ ἐπὶ ἓν λεπτὸν εἰς τὰ βημόθυρα, διὰ νὰ εἴπῃ τὸ «Πάντοτε» ― ὡς νὰ ἐπρόκειτο, κατόπιν τοῦ «Μετὰ φόβου Θεοῦ», νὰ γίνῃ καὶ δευτέρα Μετάληψις. Καὶ ὅμως τὸ Εὐχολόγιον γράφει μόνον ὅτι «βλέπει ὁ ἱερεὺς πρὸς τὸν λαὸν» καὶ ὄχι, ἵσταται εἰς τὴν Ἁγίαν Πύλην. Ὅ,τι δὲ περιττὸν γίνεται, μαρτυρεῖ μόνον τάσιν πρὸς τὸ πομπῶδες καὶ θεατρικὸν ― ὅπως συνηθίζουν μάλιστα οἱ Ρῶσοι. Μέγα εὐτύχημα ὑπῆρξε διὰ τὸν ἄλλον γέροντα, τὸν ἐπίτροπόν του, εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ὁποίου κατέλυσεν ὁ ἱεράρχης, τὸ ὅτι ἦτο πολὺ κωφός. 

Ὁ δεσπότης ἠδύνατο νὰ τὸν ἐπιτιμᾷ καὶ νὰ τὸν ὀνειδίζῃ μάλιστα, χωρὶς αὐτὸς ν᾿ ἀντιλαμβάνεται μηδὲ νὰ πικραίνεται τίποτε. Ὅταν δὲν ἦτο παρὼν ὁ διάκος διὰ νὰ τοῦ ἐξηγήσῃ, αὐτὸς δὲν ἠδύνατο νὰ ἐννοῇ τίποτε ἀπὸ τοὺς θυμοὺς καὶ τὰς ἐξάψεις τοῦ Σεβασμιωτάτου. Τέλος κατώρθωσε νὰ δώσῃ λογαριασμὸν ὁ γέρων ἐπίτροπος, εἰς μετρητά, δι᾿ ὅλας τὰς ἀδείας γάμου καὶ τὰ λοιπὰ «δικαιώματα» τῆς Ἐπισκοπῆς. Ἀλλὰ διὰ τὰ γαλόπουλα, τοὺς ἀστακοὺς καὶ τ᾿ αὐγοτάραχα, κανεὶς δὲν τοῦ ἐζήτησε λογαριασμὸν πόσα εἶχεν ἐξοδεύσει.

Εἶναι ἀληθές, ὅτι ὁ Δεσπότης ἦτο ἐγκρατέστατος.

Ἔπασχεν ἀπό στομαχικά καί καρδιακά συμπτώματα 

― ἴσως ἀπό ψαμμίασιν ἢ καί διαβήτην.

Ἀλλ᾿ ὁ διάκος εἶχε τά νιᾶτά του, τήν ξανθήν γενειάδα καί τήν κόμην του. 

Θά ἦτο ὑπερβολή βεβαίως ἂν ἐλέγαμεν, 

ὅτι ὡμοίαζε μέ τόν Ἀρχιποιητήν ἐκεῖνον τῆς Παπικῆς αὐλῆς, 

τοῦ Λέοντος τοῦ Ι´, 

ὅστις εἶχε παραπονεθῆ ποτε, ὅτι ἔκαμνε στίχους διά χιλίους ποιητάς, 

καί εἰς τόν ὁποῖον ὁ περιώνυμος Ποντίφιξ ἔδωκε τήν ἀπάντησιν: 

Et pro mille aliis archipoëta bibit. 

Ὅπως καί ἂν ἔχῃ, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἠγάπα πολύ τό ἐντόπιον μοσχᾶτον, 

εἰς δαμιτζάνες προσφερόμενον. 

Τέλος ὁ Σεβασμιώτατος, 

ἀφοῦ ἔδωκε τό τελευταῖον καί κυριώτερον μάθημα ποιμαντορικῆς εἰς τούς ἱερεῖς του

 ―τούς ἐνουθέτησε νά εἶναι καθάριοι, νά μή καπνίζουν ναργιλέ δημοσίᾳ 

καί νά μή κρατοῦν ποτέ ράβδον― ἐν ἤχῳ κωδώνων καί πάλιν, 

προεπέμφθη, ἐπεβιβάσθη στό βαποράκι, 

κ᾿ ἐπῆγε νά ποιμάνῃ καί ἄλλα πρόβατα.

(1906)

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΚΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ

Ἔκαμαν ἄνω κάτω σήμερον τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας, 

ἐχώρισαν τό ποίμνιόν της, τό ἐσκόρπισαν καί τρέχει σαστισμένον ἐδῶ καί ἐκεῖ. 

Μεταχειρίσθησαν πᾶν μέσον διά νά προσεταιρισθοῦν πάντα Ἕλληνα, 

ὁ ὁποῖος εἶναι τελείως ἀδιάφορος εἰς τά τῆς θρησκείας καί τάς Ἐκκλησίας, 

ἢ ἄθεος καί ἐχθρός της, 

καί ὁ ὁποῖος προσποιεῖται ὅτι ἐνδιαφέρεται δι᾿ αὐτήν καί διά τήν τύχην της ἀπό ἰδιοτέλειαν ἢ ἀπό ἄλλην αἰτίαν, 

ὁλοτελῶς ξένην πρός τήν Ἐκκλησίαν, 

ἂν καί διά νά μεταβληθοῦν οἱ τοιοῦτοι χλιαροί εἰς φιλοπαπικούς ζηλωτάς, 

δέν ἐχρειάσθη καί μεγάλη προσπάθεια, 

διότι αὐτοί οἱ «Ὀρθόδοξοί της περιστάσεως» δέν ἔχουν νά χάσουν τίποτε, 

ἐάν καταστραφεῖ ἡ Ὀρθόδοξος ἀλήθεια, 

καί ἐπί πλέον ἡ φιλία τοῦ Παπισμοῦ ἠμπορεῖ νά προσφέρει πάντοτε πολλά ὀφέλη εἰς ἐκεῖνον πού τήν ἔχει. 

Δι᾿ αὐτούς «οἱ λίθοι γενήσονται ἄρτοι». 

Ὡς ἐκ τούτου, πολλοί ὁποῦ ἦσαν προηγουμένως ἀδιάφοροι, 

καί πολλάκις σαρκασταί τῆς θρησκείας καί τῆς Ἐκκλησίας, 

ἔγιναν αἴφνης διαπρύσιοι κήρυκες τῆς Χριστιανικῆς «ἀγάπης», 

τήν ὁποίαν μεταχειρίζονται ὡς προπέτασμα καπνοῦ διά τόν πονηρόν συνεταιρισμόν τῶν μετά τῶν λατίνων. 

Ὁ σπαραγμός τῆς Ἐκκλησίας μας καί τοῦ ποιμνίου της, 

ἡ ἀναταραχή καί ἡ διχόνοια, 

αὐτά εἶναι οἱ θεάρεστοι καρποί τῆς πολιτείας τῶν κακῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας μας. 

[...] Αὐτά εἶναι τά πρωτάκουστα δεινά τά ὁποῖα συνεσωρεύθησαν, 

ἐντός μερικῶν μόνον μηνῶν, ἐπάνω εἰς τό σῶμα τῆς πολυπαθοῦς Ὀρθοδοξίας, 

διά τά ὁποῖα θρηνοῦν οἱ Ἄγγελοι εἰς τόν οὐρανόν. 

Καί οἱ πρωταίτιοι τῶν δεινῶν τούτων, 

οἱ κακοί ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας μας, 

παρουσιάζουν ὡς ἀγάπην τόν δαίμονα τῆς φιλοδοξίας 

πού ἐμφωλεύει εἰς τάς καρδίας των.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου: 

''Τί είναι Ορθοδοξία και τι είναι παπισμός'', Δ´ έκδοση, εκδοτικός οίκος ''ΑΣΤΗΡ.'' 

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Φώτης Κόντογλου

AUFRUF ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ''ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥΣ''

Τι λέει με λίγα λόγια η παρακάτω είδηση, 

που αλιεύσαμε από εκκλησιαστικό πρακτορείο ειδήσεων; 

Ότι ο Οικουμενιστής Πατριάρχης της Κων/πολης θα παρευρεθεί στον εορτασμούς των ''Ευαγγελικών'' της Γερμανίας, 

για τα 500 χρόνια από την  ενδοαιρετική μεταρρύθμιση του Γερμανού Μαρτίνου Λούθηρου, 

που το 1517 θυροκόλλησε στην ''Μητρόπολη της Βιτεμβέργης'' τις γνωστές 95 θέσεις του, 

αποσπάστηκε από τον Καθολικισμό 

και έθεσε τον θεμέλιο λίθο για την ίδρυση και την εξάπλωση 

όλων των χιλιάδων Προτεσταντικών παρααιρέσεων στην Δυτική Ευρώπη! 

Λέει ακόμη, ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος 

θα νομιμοποιήσει με... ακραιφνή ''Ομολογία Πίστεως''...   

τους Αλαμανούς ''Ευαγγελικούς,''  

καθώς με την Φαναριώτικη θεωρία των Κλάδων, 

ούτοι συναποτελούν  την ...Εκκλησία του Χριστού...! 

Και ακόμη το σημαντικότερο, για να μην ξεχνιόμαστε: 

ότι όλοι αυτοί οι θρησκευτικοί εκποιητές της Καινοτόμου Εκκλησίας 

Έξω είναι Οικουμενιστές, θρησκευτικοί παγκοσμιοποιητές ή θρησκειολογικοί μανιχαιστές 

και Έσω υποκριτικά και ανερυθρίαστα ''παλαίμαχοι ορθόδοξοι,''  

που αγωνίζονται για τον ομοθυμαδόν συγκεντρωτισμό του ''ίνα ώσιν εν,'' 

χωρίς βεβαίως την Μετάνοια των αμετανοήτων αιρετικών!   

Χαρά που θά' χει ο Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αυγουστίνος
κι ιδιαιτέρως ένα πνευματικό του παραπαίδι,
που τελευταίως προσπαθεί με καφενειακούς λόγους λαικής παραφιλολογίας
και εξόφθαλμους, γραφικούς λεονταρισμούς το κατά δύναμη,
ν' ανεραίσει ο δυστηχής μέσω διαδικτύου
την Ακοινωνησία των Ακοινωνήτων και το αιρετικό face lifting των Πατριαρχικών Συγκρητιστών.

Γ.Δ.

"Για μας θα είναι μια ιδιαίτερη τιμή εάν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α΄ έλθει το Μάιο του 2017 στη Βιτεμβέργη και το Τύμπιγκεν" για τους εορτασμούς των 500 χρόνων της θρησκευτικής μεταρρύθμισης, δήλωνε τον Σεπτέμβριο του 2016 ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Γερμανίας Χάινριχ Μπέντφορντ - Στρομ κατά την επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη. 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα επισκεφθεί την ερχόμενη εβδομάδα την Γερμανία, κατόπιν προσκλήσεως της Ευαγγελικής Εκκλησίας EKD. Την Κυριακή θα ευρίσκεται στην Στουτγκάρδη και την Δευτέρα 29 Μαΐου το πρωί θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας της ιστορικής Ευαγγελικής Θεολογικής Σxoλής του Tübingen και θα του επιδοθεί η γερμανική μετάφραση του βιβλίου του "Συνάντηση με το μυστήριο". Μετά θα ξεκινήσει διήμερο συμπόσιο ευαγγελικών και ορθοδόξων θεολόγων. 

Η πρόσκληση στη Βιτεμβέρη και στο Τύμπιγκεν έρχεται να υπενθυμίσει τις πρώτες επαφές των δύο εκκλησιών, της Μεταρρυθμισμένης και της Ορθόδοξης, την οποία ξεκίνησαν οι θεολόγοι Μάρτιν Κρούσιους και Γιάκομπ Αντρέε το 1573 με την ανταλλαγή επιστολών με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιερεμία Β΄, αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Γερμανίας (EKD). Η Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας διεξάγει από το 1969 διμερή θεολογικό διάλογο με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο Πατριάρχης θα επισκεφθεί και την Ορθόδοξη Ενορία του Reutlingen την Τρίτη 30 Μαΐου και ώρα 4 το απόγευμα''!

ΝΕΑΝΙΚΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ

Ὁ ΝΕανικός Ὀρθόδοξος Σύνδεσμος δημιουργήθηκε τήν ἄνοιξη τοῦ 2007, 

ἀπό τήν καλοπροαίρετη πρωτοβουλία μερικῶν νέων 

καί μέ τήν ὑποστήριξη καί τήν ἀρωγή τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Νεότητας τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος.

Οὐσιαστικά ἀποτελεῖ τήν συνέχεια τῆς ἱστορικῆς «Ἑνώσεως Νέων» 1933 – 2007, 

ἡ ὁποία σέ παλαιότερες, δύσκολες ἐποχές γιά τήν Ἐκκλησία μας, 

συντέλεσε σημαντικό ρόλο στούς ἀγῶνες τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων 

γιά τήν ἀνόθευτη τήρηση τῶν πατρίων παραδόσεων.

Σήμερα 70 καί πλέον ἔτη μετά, 

ὁ Νεανικός Ὀρθόδοξος Σύνδεσμος, δημιουργεῖται γιά νά ἀνασυντάξει τίς δυνάμεις τῶν Γνήσιων Ὀρθόδοξων Νέων 

πρός τή στήριξη καί ἐνίσχυση τοῦ πολυσχιδοῦς ἔργου τῆς Ἐκκλησίας μας.

Γενικότερα ὁ ΝΕ.Ο.Σύνδεσμος θέλει νά ἀποτελέσει αὐτό τό ζωτικό χῶρο ἔκφρασης τῶν ἀπόψεών μας, 

στήριξης τῶν πρωτοβουλιῶν μας καί ὑλοποίησης ἰδεῶν καί δράσεών μας, 

σέ θέματα πού μᾶς ἀφοροῦν καί σχετίζονται πάντα μέ τήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία καί Παράδοση.

Ὁ Νεανικός Ὀρθόδοξος Σύνδεσμος, εἶναι ἕνας συμμετοχικός θεσμός, 

πού ὀργανώνεται καὶ ἀναπτύσσεται, δημιουργώντας ἕνα δίκτυο Συνδέσμων τῆς Νεότητας σέ ὅλες τίς ἐνορίες τῶν Γ.Ο.Χ. ἀνά τήν Ἑλλάδα. 

Δέν εἶναι προσωποκεντρικός οὔτε ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη σωματεῖο, 

ἀλλά εἶναι ἕνας Ἐκκλησιοκεντρικός θεσμός, πού ἐλέγχεται ἅμεσα ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο, 

τόν παραδεδομένο ἀπό τούς Ἁγίους Ἀποστόλους ἀνώτατο θεσμό διοίκησης τῆς Ἐκκλησίας. 

Πιό συγκεκριμένα τή γενική ἐποπτεία τοῦ Συνδέσμου ἔχει ἡ ἀρμόδια Συνοδική Ἐπιτροπή γιά τήν Νεότητα 

ἡ ὁποία σήμερα ἀπαρτίζεται ἀπό τους:

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἀττικῆς & Βοιωτίας κ. Χρυσόστομο.

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Φώτιο.

Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Γαρδικίου κ. Κλήμη.​

Ἐπεξήγηση τοῦ ἐμβλήματος

• Ὁ Τίμιος Σταυρός ἀπεικονίζεται ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως ἐμφανίστηκε θαυματουργικά 

τή νύχτα τῆς 13ης πρός 14ης Σεπτεμβρίου 1925 στό ἐξοχικό μοναστηράκι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στήν πλαγιά τοῦ Ὑμηττοῦ,

ὅπου τελοῦνταν ἱερά ἀγρυπνία τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ κατά τό πάτριο ἑορτολόγιο.

Αὐτός ὁ Τίμιος Σταυρός ὑποδηλώνει τήν ταυτότητά μας. 

Ὅ,τι δηλαδή εἴμαστε ἡ Νεολαία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, 

τόν ἱερό ἀγώνα τῶν ὁποίων ἐπευλόγησε ὁ Θεός μέ τό συγκλονιστικό αὐτό θαῦμα, 

τό ὁποῖο ἔγραψαν καί οἱ ἐφημερίδες

• Στό κέντρο, ἡ στέγη τῆς Ἐκκλησίας, 

στηρίζεται ἀπό τά ἀρχικά του συνδέσμου (ΝΕΟΣ) πού ὑποδηλώνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία στηρίζεται στή νεολαία πού εἶναι οὐσιαστικά το μέλλον της.
• Καί δεξιά, τό κυπαρίσσι, 

εἶναι τό ἀγέρωχο καί ἀειθαλές αὐτό δέντρο πού ἀποτελεῖ σύμβολο τῆς νιότης.

Για τον νέο Ιστότοπο της Νεολαίας της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών πατήστε ΕΔΩ.

ΚΑΤΑΠΕΜΨΟΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΟΥ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΕΦ΄ΗΜΑΣ

Κάποτε ένας θεοσεβής ιερεύς, λειτουργούσε του Αγίου Δημητρίου, τον οποίον ευλαβείτο πολύ, λόγω του ότι ήτο μεσοβδόμαδα, οι χριστιανοί στο ναό ήσαν λίγοι. Η λειτουργία προχώρησε και έφθασε η στιγμή του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων. «Τα σά εκ των Σών», έσκυψε βαθιά βαθιά και διάβασε την ευχή, «έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν». Ανορθώθηκε και είπε «και ποίησον τον μεν άρτον τούτον», «τω δε εν τω ποτηρίω τούτο μεταβαλλών» και τα λοιπά, αμήν, αμήν, αμήν, για να μην λέμε όλες τις λέξεις ... 

Και μια φοβερή άστραπή ήλθε απ' το πουθενά, απ' τον ουρανό ... δεν ξέρει. Απ' την κόχη του Αγίου Βήματος ... δεν ξέρει. Απ' τον τρούλο του ναού; .. τον Παντοκράτορα, τον Κύριο.. δεν ξέρει, δεν κατάλαβε. Εκείνο που είδε και ένοιωσε είναι ότι η αστραπή ήλθε και κτύπησε πάνω στην Αγία Τράπεζα, χράπ.. και την χώρισε στα δύο, χωρίς να αγγίξει τα Τίμια Δώρα. Και κείνος έμεινε βουβός και άφωνος. Γεμάτος έκπληξη και δέος και φόβο, ιερό φόβο, και τότε τα πάντα περιελούσθησαν από τον ανέσπερον, τον άδυτον ήλιον της Τρισηλίου Θεότητος. Πρωτόγνωρα αισθήματα τον κατέλαβαν, δεν μπορούσε ο καημένος να μου τα περιγράψει. 

Ήτο εκστατικός για αρκετά λεπτά και άφωνος και ακίνητος. Τι είδους ουράνια αστραπή ήταν αυτή; Και τι ήθελε να δηλώσει, τι να σφραγίσει, τι να επιβεβαιώσει; Και τότε αυθόρμητα, παρά τη βουβαμάρα του, φώναξε από μέσα του, από μέσα του, όμως, από μέσα του βγήκε η δυνατή κραυγή χωρίς να ακουστεί προς τα έξω. «Κύριε είσαι ο αληθινός Θεός, ο Σωτήρας του κόσμου». «Σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν», ξανάλεγε και ξανάλεγε ο ιεροψάλτης αλλά, που να συνέλθει ο ευλογημένος εκείνος παππούλης. Τελικά ο μπάρμπα Γιώργος ο ψάλτης μπήκε στο ιερό να δει τι γίνεται. Και με το «έ παπά», που του είπε, «τι θα γίνει με σένα, ακόμα να συνέλθεις», «τι έπαθες, είσαι καλά;» όλα επανήλθαν στη φυσικότητά τους. 

Με τις φωνές του ψάλτου συνήλθε ο ιερεύς, σηκώθηκε, πήρε το θυμιατό μόνος του, έβαλε θυμίαμα και, τρεμάμενος, είπε «Εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου, Υπερευλογημένης» και τα λοιπά. Μετά απ' αυτό το συνταρακτικό γεγονός για λίγον καιρό, πριν απ' τον καθαγιασμόν των Τιμίων Δώρων, αν δεν είχε κάποιο παιδάκι μέσ' στο Άγιον Βήμα, έβγαινε στην Ωραία Πύλη και φώναζε «Ε, μπάρμπα Γιώργο, έλα δω, έλα μεσ' στο Ιερό, κάτσε εδώ στην Αγία Τράπεζα, δίπλα και γονάτισε». «Μπάρμπα Νίκο, μπάρμπα Κώστα, μπάρμπα Γιάννη...», τους φώναζε λοιπόν έναν έναν. Του είχε δημιουργηθεί, τρόπον τινά, όπως το διεπίστωσε και ο ίδιος, ένας ιερό φόβος, μη τυχόν ξανασυμβούν τα ίδια φοβερά πράγματα τα οποία, ως άνθρωπος χωμάτινος και αμαρτωλός, δεν μπορούσε πλέον να αντέξει!

Πρεσβύτερος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟ ΜΕΓΑ ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟ

 

 

Να δούμε ακόμα που θα φτάξουμε! 

Δεν αφήσαμε βρωμιά, δεν αφήσαμε σιχαμένη πράξη, που να μην την κάνουμε, 

δεν αφήσαμε πονηρό διαλογισμό που να μην τον πούμε 

ή να μην τον γράψουμε με τη μεγαλύτερη αδιαντροπιά. 

Ξεχαλινωθήκαμε πια ολότελα. 

Γινήκαμε ένα τρελλό κοπάδι, που μας σαλαγά ο διάβολος με μια βουκέντρα, 

κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι. 

Η ελευθερία που δώσαμε στον εαυτό μας, με τη διαστρεμμένη γνώμη μας, 

γίνηκε τυραννία και μας κάνει ό,τι θέλει. 

Μεταμορφώθη­κε σε μια μάγισσα Κίρκη, και μας μεταμόρφωσε κι εμάς σε χοί­ρους, 

και γρούζουμε ευτυχισμένοι, 

τσαλαβουτώντας μέσα στις κο­πριές και στις σάπιες ακαθαρσίες. 

Καταντήσαμε ακόμα να τρώμε τις δικές μας τις ακαθαρσίες 

και τα εμπυασμένα κρέατά μας. 

Πο­τέ ο άνθρωπος δεν είχε φτάξει ούτε στη μισή αναισθησία και σιχαμένη παραμόρφωση, 

απ’ όσο έφταξε σήμερα. 

Και με τα λόγια και με την πράξη καλλιεργούμε αυτό το κα­ταραμένο χωράφι 

που ανοίξαμε μέσα μας 

και που φυτρώνει βρωμόχορτα και βρωμομανιτάρια.

Μη νομίσει κανένας πως με τα λό­για δεν έρχεται η διαστροφή της ψυχής! Ίσια – ίσια, με τα λό­για βρωμίζεται κανένας περισσότερο απ’ όσο βρωμίζεται κι από την ίδια τη βρώμικη πράξη. Οι μανάδες μας κάνανε τα συζυγικά χρέη τους, ακολουθώντας με φυσικόν τρόπο τον δρόμο που πρέπει να α­κολουθήσει ο άνθρωπος σε τούτον τον κόσμο, για να γεννηθούν κι άλ­λοι, καινούριοι άνθρωποι. Ωστόσο, ποτέ δεν έβγαινε από το στό­μα τους άπρεπος λόγος, λόγος αδιάντροπος. Και δεν γινότανε αυ­τό από υποκρισία, αλλά από το αίσθημα της φρονιμάδας και της σεμνότητας. 

Η μητέρα της Παναγίας, του Προδρόμου και των αγίων, που ήτανε αγιασμένες από την κούνια, πώς ήτανε δυνατό να ξεστομίσουνε ποτέ αισχρολογίες; Αυτή είναι, ω σημερινοί αδιάντροποι κι αδιάντροπες, η εμορφιά κι η υψηλή μεγαλοπρέπεια της ψυχής, που τη χάσατε, αλλοίμονο! και γινήκατε σαν και κείνα τα αναίσθητα σκυλιά που γλείφουνε τον πισινό τους μπροστά στον κόσμο. Λοιπόν, επί τόσες χιλιάδες χρόνια δεν μπορέσανε οι άνθρωποι που ζήσανε πριν από εμάς, να ανακαλύψουνε αυτά τα σπουδαία μυστικά που ανακαλύψατε εσείς, δηλαδή να μην ντρέπεσαι να λες αισχρολογίες, μάλιστα να το κάνεις σκοπό της ζωής σου, και να επιδείχνεις, φανερά και χωρίς ντροπή, κάποια πράγματα που ο άνθρωπος τα είχε σφραγισμένα με μια μυστική σφραγίδα, οπού έγραφε απάνω πως «ο άνθρωπος δεν είναι κτήνος». 

Το να γυρίσει ο άνθρωπος στο κτήνος, είναι το πιο εύκολο πράγμα. Κατρακυλά γλήγορα σ’ αυτό, επειδή κατά κει είναι ο κα­τήφορος, και κατά δω ο ανήφορος. Ο άνθρωπος ανηφόρισε επί χιλιάδες χρόνια για ν’ ανέβει εκεί που βρίσκεται, με αγώνα, με βάσανα, με ιδρώτες. Η αλήθεια είναι πως κάθε τόσο κατρακυλού­σε κατά πίσω, κατά το ζώο, αλλά το κατρακύλισμά του ήτανε προ­σωρινό και περιορισμένο, και γι’ αυτό το κατρακύλισμα έλεγεν ο Δαυίδ: «Ανθρωπος εν τιμή ων ου συνήκεν. Κατελογίσθη τοις κτήνεσι τοις αλόγοις και ωμοιώθη αυτοίς». Σήμερα όμως το κατρακύ­λισμα είναι θανατερό, γιατί δεν κατρακυλίσαμε κατά τον βούρκο επειδή γλιστρήσαμε, κρατώντας το πρόσωπο γυρισμένο προς τ’ α­πάνω, αλλά πήραμε θεληματικά μας τον κατήφορο, και τρέχουμε σαν τρελλοί, για να προφτάξουμε να βουλιάξουμε μέσα στον βόθρο. 

Η αμαρτία πάντα τραβούσε τον άνθρωπο, αλλά, λίγο ως πο­λύ, αντιστεκότανε ο άνθρωπος στα πονηρά χάδια της, γιατί ο απομέσα άνθρωπος δεν έστρεγε στην αμαρτία, που αφήνει πάντα ένα πικρό κατακάθι στο ποτήρι που κερνιέται. Τώρα όμως η αν­θρωπότητα έπαθε πώρωση και δεν καταλαβαίνει τι κάνει. Χοντροπέτσιασε, σαν τον λεπρό που το πετσί του είναι πεθαμένο, και δεν νοιώθει πια τίποτα. Αφορμή για τέτοιες σκέψεις δίνεται σε όποιον έχει ακόμα μέσα του κάποια ανθρωπιά, κάθε μέρα. Τί λέγω; 

Κάθε ώρα, κάθε στιγμή, βλέποντας, ακούγοντας και διαβάζοντας χίλιες δυο φρι­χτές ασκήμιες που γίνουνται στον κόσμο, προπάντων στα λεγόμε­να «εξευγενισμένα έθνη», και που διαφημίζουνται σαν να είναι κά­ποια κατορθώματα πιο μεγάλα από όσα έκανε ο Μεγαλέξαντρος, ο Κολόμπος ή κανένας άλλος στα περασμένα, η κάποια έργα πιο σπουδαία από του Φειδία, του Πραξιτέλη, του Ανθεμίου, και των άλλων που σταθήκανε φημισμένοι τεχνίτες. Σήμερα μου έστειλε κάποιος μια εφημερίδα για να διαβάσω: «Το χορόδραμα του προπατορικού αμαρτήματος μέσα σε μια εκ­κλησία του Λονδίνου». 

Μ’ όλο που είμαι έτοιμος να ακούσω στον καιρό μας και τις πιο ξωφρενικές ατιμίες και ανοησίες να γίνουνται στ’ όνομα της «Τέχνης», η αλήθεια είναι πως ανατρίχιασα α­πό το καινούριο φρούτο «της πολιτισμένης και ελεύθερης εποχής μας», δηλαδή του «Παγκόσμιου Φρενοκομείου». «Η παράσταση, γράφει η εφημερίδα, εδόθη στην εκκλησία του αγίου Φιλίππου στο Λονδίνο και εσημείωσε επιτυχία». Μπορούν οι βρωμόμυγες να μην τρέξουν στο ψοφήμι; Πώς να μη σημειώσει επιτυχία το χορόδρα­μα, αφού είμαστε όλοι άρρωστοι, υστερικοί, δηλητηριασμένοι από το φαρμάκι που μας ποτίζουνε λίγο – λίγο από πολλά χρόνια; Πρώ­τα – πρώτα έχουμε μεγάλη μανία σήμερα για τα θεάματα, όπως τον καιρό των Ρωμαίων, που φώναζε ο όχλος: «θέλουμε ψωμί και θεάματα!». «Panem et circenses!». 

Αυτή η μανία ολοένα, και με­γαλώνει, κι έχουμε καταντήσει πλάσματα υστερικά, παλαβά, που σκοτωνόμαστε για να δούμε έναν «αστέρα» του κινηματογράφου και να πάρουμε από αυτόν ένα «αυτόγραφο», δηλαδή ένα παλιόχαρτο που θα πεταχτεί κάποια μέρα στα σκουπίδια. Παρακάτω γράφει η εφημερίδα: «Οι Αγγλοι κριτικοί ήταν ενθουσιασμένοι». Βλέπεις πόσο σοβαρό είναι το πράγμα; Ενθουσιάσθηκε κι η γρηά – Κριτική! Ξύλο που θέλουμε! Αλλά το περισσότερο ξύλο πρέπει να πέσει στη ράχη του α­γίου επισκόπου Ριχάρδου Αγκαρ, που έδωσε την άδεια για το θεάρεστο αυτό έργο, και μάλιστα «έχει διαρρυθμίσει τον χώρο κατάλ­ληλα για να δίδωνται παραστάσεις στην εκκλησία»! Χριστέ μου, πάρε πάλι το κουρμπάτσι και κάνε μελανόν αυτόν τον άξιο υπηρέτη σου, που ρεζίλεψε τη θρησκεία σου όσο κανένας άθεος! Πάντα από τους παπάδες χάλασε η θρησκεία, αλλά τουλάχιστον σε άλλους και­ρούς, είχανε ένα χαλινάρι. 

Τούτος είναι αδιάντροπος, γιατί είναι σημερινός μαθητής του διαβόλου, που σκέπασε με τα φτερά του την οικουμένη. Και είδες; Πάλι η «Τέχνη» τα σκέπασε: Ο όσιος πατήρ Ρίτσαρντ είπε ότι «το μπαλλέτο είναι πολύ σοβαρό και ότι εξυπηρετεί το πνεύμα της Τέχνης». Με την τέχνη κρύβουμε τις μπομπές μας. Η τέχνη κατάντησε πορνολογία για παραδολογία. Σαν τεχνίτης που είμαι, ντρέπουμαι. Τέτοιον παπά ή επίσκοπο νάχεις να σε διδάχνει, τί ανάγκη έχεις; Σήμερα καταγίνουνται όλοι με το «σεξ». Μα δεν υπάρχει, τέ­λος πάντων, τίποτ’ άλλο απ’ αυτό το «σεξ», απ’ αυτή τη γενετήσια ορμή; Οι γεροί άνθρωποι που ζήσανε σε άλλα χρόνια, εκείνοι οι δράκοι που ήτανε γεμάτοι ζωή, δεν είχανε «σεξ», και έχουμε εμείς τα ψοφήμια, και πρώτες απ’ όλους οι ξανθόψειρες με το κρύο αίμα, που λυσσάξανε στη Σουηδία, στην Αγγλία, και σε όλα τα παγω­μένα μέρη της σφαίρας; Μ’ όλο που κάνουνε τον χαρούμενο οι σκλάβοι της αμαρτίας, στο βάθος είναι δυστυχισμένοι. Ζούνε στον ίσκιο του θανάτου, για­τί: «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος». 

Για τούτο κι αυτοκτονούν. Αιτία για όλα αυτά είναι η απιστία και το ότι λείπει ο φόβος του Θεού από τον άνθρωπο. Ένας άγιος λέγει: «Φόβου χρεία τη αν­θρωπίνη φύσει», «Η ανθρωπίνη φύση έχει ανάγκη από φόβο». Α­μα λείψει ο φόβος του Θεού, κι η συνείδηση βουβαθεί, ο άνθρωπος κατρακυλά στο χάος. Μπορεί αυτός ο λεγόμενος επίσκοπος Ρίτσαρντ να πιστεύει σε Θεό και να κάνει αυτά που κάνει; Μα, τέλος πάντων, δεν υπάρχει πια τίποτ’ άλλο από το μασκαραλίκι; Συνεργεί σ’ αυτή την κατάσταση κι η ανοησία, η επιπολαι­ότητα, η βλακεία κι η περιωρισμένη αντίληψη, που κάνει τον άν­θρωπο να ζήτα να θραφεί με σκουπίδια και με κοπριές, κι ας φαίνουνται απ’ έξω κάποιοι απ’ αυτούς τους ανήθικους πως είναι σπου­δαίοι στο μυαλό και στην επιστήμη. Υπάρχει κάποια άλλη εξυ­πνάδα μέσα στον άνθρωπο, που τον κάνει να είναι σε όλα σοβαρός. 

Αυτοί οι εκφυλισμοί λένε πως έχουνε μέσα τους κάποιο «κενό», και πως θέλουνε να το γεμίσουνε. Και απ’ αυτούς έμαθε κι όλος ο κόσμος, κάποιοι ανθρωπάκοι σαρακοστιανοί, κάποια δεσποινάρια, και λένε όλοι τους, σαν παπαγάλοι, πως έχουνε «κενό» μέσα τους, «άγχος» και τα τέτοια. Τί «κενό» έχεις, βρε, που από την πνευματι­κή τεμπελιά κατάντησες ένας μπούφος; Τόσοι και τόσοι σπουδαίοι άνθρωποι, με φαρδειά ψυχή, άνθρωποι που λάμψανε απάνω σε τού­τη τη γη και τιμήσανε το ανθρώπινο γένος, βρήκανε τόσα ευγενι­κά και μεγάλα πράγματα για να ξεδιψάσουνε την απομέσα δί­ψα τους και να χορτάσουνε την απομέσα πείνα τους, κι εσύ, δεν βρίσκεις τίποτ’ άλλο για να βάλεις μέσα σου, παρά τη βρώμα; 

Κύτταξε την πλάση που είναι γύρω σου, και χόρτασε από εμορφιά κι από μεγαλείο. Και πάλι μέσα σου μπορείς να βρεις τό­σους κρυμμένους θησαυρούς, μα δεν είσαι σε θέση να καταλάβεις τον Χριστό που λέγει: «η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα σας». Η βασιλεία του Θεού είναι η υπέρτατη ευδαιμονία, που νοιώθει η ψυχή, κι αναβρύζει μέσα μας αυτό το δροσερό αθάνατο νερό.

 

Αλ­λά ο διάβολος μας τυφλώνει 

και δεν βλέπουμε τίποτα από τα ω­ραία της δημιουργίας 

κι από τους μυστικούς θησαυρούς που βρίσκουνται μέσα στον άνθρωπο, 

αλλά μας κάνει χοίρους, που χώνουνε τη μουτσούνα τους στη λάσπη και στις ακαθαρσίες 

για να ευχαριστηθούνε. 

Η ηθική μας φαίνεται πια μια ψευτιά, μια πρόληψη, 

ένα μπόδιο για «να απολαύσουμε τη ζωή». 

Μα η ηθική είναι κείνη που σηκώνει τον άνθρωπο απάνω από το κτήνος 

και τον ντύνει με μιαν άφθαρτη στολή, κεντημένη με κάθε ευγένεια, 

με κάθε υψηλό και σοβαρό αίσθημα και πλουμισμένη 

με τα αθάνατα διαμάντια που λέγουνται φρονιμάδα, 

σεμνότητα, γενναιότητα της καρδίας, 

ευαι­σθησία κι ευγένεια της ψυχής 

και με όσα κάνουνε τον άνθρωπο, από ένα σιχαμερό και εξευτελισμένο ζώο, 

ένα πλάσμα πολύ σπου­δαίο και θαυμαστό. 

Για τούτο λέει ο Δαυίδ στον Θεό: 

«Τί είναι, λοιπόν, ο άνθρωπος και τον θυμάσαι, 

τί είναι αυτό το πλάσμα και φροντίζεις γι’ αυτό; 

Τον έπλασες λίγο πιο κάτω από τους Αγγέ­λους, 

τον στεφάνωσες με δόξα και με τιμή, 

και τον έβαλες εξουσια­στή απάνω στα έργα των χεριών σου». 

«Ηλάττωσας αυτόν βραχύ τι παρ’ Αγγέλους, 

δόξη και τιμή εστεφάνωσας αυτόν, 

και κατέστησας αυτόν επί τα έργα των χειρών Σου».

Φώτης Κόντογλου