ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΙΕΡΕΥΣ π. ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ, ΚΤΗΤΩΡ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΙΜΝΗΣ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ (1919-1992)

Μικρό οδοιπορικό στη ζωή και τον βίο του μακαριστού ιερέως του πατρίου ημερολογίου π. Προκοπίου,

κτήτορος και πρώτου λειτουργού του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου, Λίμνης Άνω Λιοσίων.

Ο μακαριστός ιερέας π. Προκόπιος Προκοπίου γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1919 κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο στον Πειραιά. Ο πατέρας του γεννημένος το 1878, εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος στο Βασιλικό -τότε- Ναυτικό, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να τον στείλει στη Μικρασία μαζί με την γυναίκα του, για έργα ηλεκτροδότησης της Σμύρνης. Εκεί βαπτίσθηκε από τον εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο ο υιος του Προκόπιος, που έμελε να γίνει λειτουργός του Υψίστου έχοντας αυτήν την άσβεστη φλόγα παιδιόθεν. Ο Μάρτιος του 1919 ήταν περίοδος διεθνών ανακατατάξεων που προηγήθηκε της Μικρασιατικής Εκστρατείας και της απόβασης στη Σμύρνη. Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα συμμετείχε στις τελευταίες μάχες της Κριμαίας εναντίον των Ρώσων μπολσεβίκων, μέχρι να αποχωρήσει από την Οδυσσό στις 20 Μαρτίου 1920. Στα των εσωτερικών της χώρας, η μικρή Ελλάδα τότε ήταν χωρισμένη πολιτικά, με την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη να εκπροσωπεί την πλευρά των Συμμάχων της Αντάντ και την κυβέρνηση στην Αθήνα με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο να είναι ουδέτερη ή φιλο-Γερμανική.

Ο απόλυτος Διχασμός. Μέσα σε αυτό το κλίμα που μύριζε κατά κυριολεξία «μπαρούτι», οι γονείς του π. Προκοπίου -λίγο μετά τη βάπτισή του- αναγκάζονται να φύγουν από την Σμύρνη με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου. Η μητέρα του, όπως διηγόταν αργότερα, περιέγραφε τις εκτραχηλισμένες και αλλόφρονες σκηνές φόβου και πανικού, που επικρατούσαν κατά την φυγή τους, βλέποντας τις σφαγές που σημειώνονταν στο λιμάνι της πόλης από τους Νεότουρκους... Ερχόμενος στον Πειραιά έβγαλε το εξατάξιο Γυμνάσιο τότε, καθώς και την Ριζάρειο Σχολή. Ευτύχησε να έχει καθηγητές του, μαθητές του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης, ενώ εργάσθηκε ως λογιστής στον Ναύσταθμο του Πολεμικού Ναυτικού και την Χωροφυλακή. Πάντα όμως είχε μέσα του τον διακαή πόθο να γίνει ιερέας. Από παιδί. Στην αρχή έψελνε στον Άγιο Νικόλαο Περάματος και όποτε ερχόταν από την Κωνσταντινούπολη ο Θρασύβουλος Στανίτσας έλεγε στους μαθητές του: «Την Κυριακή θα είμαι στην τάδε εκκλησία, θέλω το... «Προκοπάκι» στη θέση του αριστερού ψάλτη».

Η αλλαγή του ημερολογίου και γενικότερα οι πρωτοφανείς αλλοιώσεις στα εκκλησιαστικά παραδεδομένα του εμφύσησαν την αγάπη προς τους Γνησίους Ορθοδόξους. Παντρεύτηκε την πρεσβυτέρα του Αρχοντούλα, το γένος Σταθάκη, αποκτώντας τρία παιδιά: δύο κορίτσια κι ένα αγόρι. Η μεγάλη αλλαγή στη ζωή του ήρθε ύστερα από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα που είχε στα Χαυτεία και αναγκάσθηκε τότε με πρόσφατο νόμο του Γεωργίου Παπανδρέου να βγεί σε πρόωρη σύνταξη. Τότε ήταν και η καταλληλότερη ευκαιρία που αναζητούσε: να γίνει κληρικός στο μικρό ποίμνιο των Γνησίων Ορθοδόξων. Με την συγκατάθεση της γυναίκας του, που ποτέ δεν του αρνιόταν αυτή του την επιθυμία, χειροτονήθηκε στην αρχή από τη Σύνοδο του Αρχιεπισκόπου Ανδρέα στην Κοίμηση της Θεοτόκου στις Τζιτζιφιές, μετά διορίσθηκε στην Αγία Ελεούσα πίσω από τις φυλακές Αβέρωφ και αργότερα ήρθε στο Μενίδι στον Άγιο Δημήτριο. Αρχές δεκαετίας του '80 αποφασίζει -κατόπιν της μεγάλης του ευλάβειας στον Άγιο Γεώργιο- και μαζί με τη βοήθεια κάποιων γειτόνων του στη περιοχή Λίμνη των Άνω Λιοσίων να χτίσει την ομώνυμη εκκλησία του Αγίου. Τότε ήταν η εποχή που προσχώρησε στη Σύνοδο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αυξεντίου, μετά την επιστροφή του Ακακίου Παππά από την Αμερική και τις χειροτονίες από την Σύνοδο των Ρώσων της Διασποράς.

Η ανοικοδόμηση του Ιερού Ναού έγινε με πολύ κόπο από Ποντίους της περιοχής και φυσικά με τα πιο πενιχρά μέσα που είχαν. Στην αρχή φτιάχτηκε ένα δωμάτιο, μετά επεκτάθηκε κι ακριβώς δίπλα σε ένα κελλάκι ζούσαν ο π. Προκόπιος μαζί με την πρεσβυτέρα του. Ένας από τους πρώτους ευεργέτες του ναού υπήρξε κάτοικος της περιοχής, που διατηρούσε βενζινάδικο και του έδωσε -τότε- το ποσό των εκατό χιλιάδων δραχμών για να αγοράσει τα ιερά σκεύη για την εκκλησία. Όλες οι εργασίες του νεόδμητου Ναού πέρασαν από τα χέρια του, που ως καλός εγάτης του Ευαγγελίου εργαζόταν ακάματα για την ολοκλήρωση του έργου. Ήταν πράος άνθρωπος ο π. Προκόπιος, μάλλον κλειστός, αλλά οπωσδήποτε κοινωνικός. Ελεήμων και πατερικός, προσέτρεχε σε όσους χρειαζόντουσαν την βοήθειά του και την ανάγκη του και παρ' όλα τα προβλήματα υγείας που είχε, ιδιαίτερα με το ζάχαρό του, νήστευε και προσευχόταν θερμά. Με την πάροδο του χρόνου μεγάλωσε τον Ναό και εξυπηρετούσε περισσότερους πιστούς, αλλά και νέους ανθρώπους, που προσέτρεχαν να ακούσουν έναν αυθεντικό πατερικό λόγο. Η πρεσβυτέρα του, τα τελευταία χρόνια, του έκανε την ινσουλίνη και του έλεγε να ξεκουράζεται περισσότερο. Εκείνος όμως, προσηλωμένος στα πνευματικά του καθήκοντα της έλεγε: «άμα φύγω, ας είναι κι απ' το ζάχαρο». Τελικά αποδήμησε εις Κύριον από το ζάχαρο που τον χτύπησε στην καρδιά του. Κοιμήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1992 αφήνοντας ένα πλούσιο πνευματικό έργο και μια πνευματική παρακαταθήκη στους επιγόνους του. Με άδεια του μακαριστού πλέον δημάρχου Άνω Λιοσίων κ. Νικολάου Παπαδήμα, το σκήνωμα του π. Προκοπίου ενταφιάστηκε ακριβώς δίπλα από την εκκλησία, που γι' αυτήν πάλαιψε στη ζωή του λόγω και έργω προκειμένου, ως καλός ποιμήν να ποιμένει τους πιστούς που προσέτρεχαν σ' αυτόν. Να έχουμε την ευχή του και την ευλογία του!

Υ.Γ. Ευχαριστούμε από καρδιάς τον υιό του κ. Θεόδωρο Προκοπίου, που συναντήσαμε στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου και ο οποίος μας έδωσε τις πολύτιμες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του μακαριστού πατρός του, Πρεσβυτέρου π. Προκοπίου.

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ '73: ΑΣΦΑΛΗΣ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ!

 

<<...Καθηγητής και φίλος πριν από χρόνια ο αποδημήσας αγωνιστής Ανδρέας Λεντάκης
(γνωστός από τους στίχους του <<Σφαγείου>> (1973) του Θεοδωράκη <<χτυπούν το βράδυ στη ταράτσα τον Ανδρέα>>),
μου είχε εκμυστηρευθεί με απλότητα που πράγματι χτυπούσε κόκκινο!:
<<Η Χούντα ποτέ δεν έπεσε.
Ούτε φυσικά το Πολυτεχνείο την έριξε.
Το μόνο που έγινε ήταν να γκρεμιστεί ο Παπαδόπουλος και να έρθει ο Ιωαννίδης,
ο προδότης της διχοτόμησης της Κύπρου.
Η Χούντα μόνη της παρέδωσε την εξουσία (ο στρατηγός Φαίδων Γκιζήκης) στην κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας Καραμανλή - Μαύρου.
Όταν βρισκόμουν στις φυλακές του Ωρωπού έβλεπα από τα κάγκελα τους ανθρώπους να κάνουν μπάνιο, 
να χαίρονται, έτσι απλά και καθημερινά.
Αντίσταση λαού δεν υπήρξε ποτέ.
Μόνο κάποιες μονάδες σαν κι εμάς που βάλαμε το κεφάλι μας μέσα στη φωτιά!...>>.

Επετειακή ημέρα για την εξέγερση του Πολυτεχνείου η χθεσινή. Είναι η υπέρβαση του Τραγελαφικού και η ανάδειξη του Ψεύδους, ως πολιτικής καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων. Γιατι η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έχει καμία -απολύτως- σχέση με τις κομματικές καρικατούρες του ελληνικού κοινοβουλίου και τους στελεχιακούς εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, της οδού Πατησίων.

Αιφνιδίως δημιουργήθηκε ένας αυτοσχέδιος ξεσηκωμός φοιτητών, εργαζομένων και μαθητών ακόμη, ενάντια στη επιβεβλημένη Χούντα που επτά χρόνια χρησιμοποιούσε το <<Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών>>, ως προωθημένο μύθευμα προς λαϊκή κατανάλωση και ενχώρια <<χορηγεία>>.

Αυτή η αυθόρμητη μάζωξη ανθρώπων με σαφώς δημοκρατικά και φιλελεύθερα κριτήρια, καπελώθηκε εν ριπή οφθαλμού από τους κομματικούς ιπποκόμους και τα παραταξιακά <<σοβιέτ>> που στη συνέχεια εξαργύρωσαν τα αγωνιστικά τους <<ένσημα>> με θέσεις Υπουργών, Βουλευτών, Προέδρων ΔΕΚΟ και λοιπών κυβερνητικών παρατρεχάμενων! 

Ποιός όμως από τους υπηρετήσαντες την <<21η Απριλίου>> είχε μια σταλαγματιά σχέσης με την επίσημη Εκκλησία, την οποία και την διαχειρίστηκαν κατά το δοκούν επιβάλλοντας <<αριστείδην σύνοδο>> ημετέρων και μεταθέτοντας τους αντιφρονούντες σε ναούς και μητροπόλεις της υπαίθρου;

Ποιός από αυτούς είχε πνευματικό πατέρα που του επέτρεπε να φυλακίζει, να βασανίζει και να εκτελεί τους <<αντικαθεστωτικούς>>, ως ψόφια σκυλιά και αποστεωμένες, ανθρώπινες και <<αποδομημένες>> κόπιες;

Εδώ και χρόνια έχουν δημιουργηθεί δύο εκ διαμέτρου πολιτικοί πόλοι που εκτοξεύουν ένθεν - κακείθεν πολιτικάντικους και λαϊκίστικους πολιτικούς αφορισμούς. Οι υπέρμαχοι και απομυθεύοντες πολυτεχνειακοί κομματοσυλλέκτες από τη μια, κι από την άλλη ακροδεξιοί, φιλοκαθεστωτικοί μηδενιστές της πολιτικής μαυρίλας και του σάπιου φιλοπαρακρατικού status.

Είναι απολύτως βέβαιο πως οι πολιτικές συντεχνίες των Λαλιώτιδων, των Ανδρουλάκηδων, των Σκανδαλίδηδων, των Δαμανάκηδων, των Αλαβάνων, της Βαλαβάνη και του Τζουμάκα που βρισκόντουσαν στο Πολυτεχνείο έγιναν τελικά οι καλύτεροι υπασπιστές και υπερασπιστές του ενχώριου καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο πρώτα λοιδωρούσαν!...

Αυτό όμως δεν ακυρώνει επ' ουδενί άγνωστους σχεδόν φοιτητές, μαθητές και εργαζομένους που πρωτοξεκίνησαν αυτή τη μορφή αντίστασης και ρήξης με το χουντικό καθεστώς των βασανιστηρίων της οδού Μπουμπουλίνας.

Ο μακαρίτης πλέον και -για πολλούς- αμφιλεγόμενος καλλιτέχνης Τζίμης Πανούσης που έζησε εκείνες τις ημέρες του '73, έδωσε μέσα από λίγα λόγια, το στίγμα των συμμετεχόντων στο Πολυτεχνείο:

<<Την εξέγερση του Πολυτεχνείου την έκαναν παιδιά που τα έβριζαν ως φρικιά και αναρχικούς. Το ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ την Παρασκευή μας εμπόδιζαν να μπούμε και μας πέταγαν έξω επειδή έλεγαν πως ήταν προβοκάτσια των Αμερικανών.

Μετά ήρθαν τα κόμματα και το καπέλωσαν. Το Πολυτεχνείο το σφετερίστηκαν οι Λαλιώτηδες, οι Δαμανάκηδες και οι Λαζαρίδηδες. Και στο Χημείο τα ίδια κάνανε. Δεν μας βγάλανε έξω τα ΜΑΤ, δεν μπορούσανε. Μας βγάλανε έξω οι οικοδόμοι του ΚΚΕ, τα ΚΝΑΤ τα λεγόμενα. Αυτοί μας έριξαν ξύλο και μας πέταξαν έξω>>.

Το αυτό σχεδόν παρατηρούσε ο πρώην Πρωθυπουργός Ευάγγελος Αβέρωφ, σε συνέντευξή του στα <<Επίκαιρα>> της 10ης Μαϊου 1979, όπου σημειώνει:

<<Το πολυτεχνείο υπήρξε μια ευγενική θαρραλέα δημοκρατική εκδήλωση της νεολαίας. Μόλις όμως εκδηλώθηκε και στέριωσε κατά την τακτική που δίδαξε ο Λένιν υπερφαλαγγίστηκε από το ΚΚΕ και τα συνθήματα δημοκρατίας έγιναν συνθήματα κομμουνισμού.

Το πολυτεχνείο όχι μόνο δεν έριξε την δικτατορία αλλά την δυνάμωσε, γιατι αυτό ήταν το έναυσμα που ώθησε πολλούς νέους αξιωματικούς λίγο πολύ απογοητευμένους από την δικτατατορία να συσπειρωθούν γύρω από τον Ιωαννίδη που ετοίμαζε συνομωσία, αλλά δεν μπορούσε να την κάνει πράξη και έτσι επιβλήθηκε μια χειρότερη δικτατορία.

Τιμώ λοιπόν ειλικρινά και βαθύτατα τον ηρωισμό των νέων που ξεκίνησαν αυτό το χτύπημα, αλλά για να το τιμήσω, νομίζω πως πρέπει να πω αυτό που πιστεύω, ότι είναι η αλήθεια. Δεν είμαι διατεθειμένος λόγω επιμόνου συνθηματολογίας, λόγω ανύπαρκτων πολυάριθμων νεκρών να βοηθήσω κι εγώ στην θεσμοποίηση μιας ψεύτικης ιστορίας>>.

Και ήταν έτσι πράγματι. Καθηγητής και φίλος πριν από χρόνια ο αποδημήσας αγωνιστής Ανδρέας Λεντάκης (γνωστός από το τραγούδι του Θεοδωράκη <<χτυπούν το βράδυ στη ταράτσα τον Ανδρέα>>), μου είχε εκμυστηρευθεί με απλότητα που πράγματι χτυπούσε κόκκινο!:

<<Η Χούντα ποτέ δεν έπεσε. Ούτε φυσικά το Πολυτεχνείο την έριξε. Το μόνο που έγινε ήταν να γκρεμιστεί ο Παπαδόπουλος και να έρθει ο Ιωαννίδης, ο προδότης της διχοτόμησης  της Κύπρου. Η Χούντα μόνη της παρέδωσε την εξουσία (ο στρατηγός Φαίδων Γκιζήκης) στην κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας Καραμανλή - Μαύρου.

Όταν βρισκόμουν στις φυλακές του Ωρωπού έβλεπα από τα κάγκελα τους ανθρώπους να κάνουν μπάνιο, να χαίρονται, έτσι απλά και καθημερινά. Αντίσταση λαού δεν υπήρξε ποτέ. Μόνο κάποιες μονάδες σαν κι εμάς που βάλαμε το κεφάλι μας μέσα στη φωτιά!>>.

Οπότε όλο αυτό το <<πανηγύρι>> που στήνεται κάθε χρόνο έξω από το Πολυτεχνείο γίνεται αποκλειστικά για τρεις λόγους:

Πρώτον, για να ευλογήσουν τα γένια τους οι φορείς της αριστεράς και της κεντροαριστεράς, δείχνοντας πως αυτοί -αναιδώς και ψευδώς- πρωτοστάτησαν στην εξέγερση του '73,

δεύτερον για να αυτοδιαφημίζονται τα ηγετικά στελέχη τους προκειμένου να αποσπάσουν ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την εκλογική πίτα και

τρίτον για να μπορούν οι <<μπαχαλάκηδες>> των βορείων προαστίων μαζί με βαριεστημένους αλλοδαπούς της Ομόνοιας, να ρίχνουν καμμιά μολότωφ στα κεφάλια των περιφερόμενων αστυνομικών.

Έτερον ουδέν. Το Πολυτεχνείο όπως παρουσιάζεται αποτελεί ένα φιάσκο. Ενδεικτικό είναι και το εξής γεγονός, όπως μου του αποτύπωσε φοιτητής εκ των πρώτων εγκλείστων του Πολυτεχνείου σε συνέντευξη που μου παραχώρησε στο <<Έθνος>>, τον Νοέμβριο του 1993 επί της 20αετίας της εξέγερσης:

<<Να καταλάβεις, τις πρώτες ημέρες, τα μοναδικά συνθήματα στους τοίχους -αλλά και τα αυτοσχέδια φει βολάν που πετούσαμε- έγραφαν <<Κάτω η Χούντα>>, <<Ζήτω η Ελλάδα>>, <<Ζήτω η Ελευθερία>>, κλπ.

Μέσα σε τρεις μέρες τα συνθήματα αυτά σβήστηκαν... από άλλα που γράφτηκαν επάνω τους και ήταν σφυροδρέπανα, αστέρια των αναρχικών, τα λογότυπα του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και άλλα αντι-ΝΑΤΟϊκά!...

Σαν επίλογο παραθέτουμε ένα αγαπημένο ποίημα του Ρίτσου, από τη συλλογή <<Ποιήματα>>, δ' τόμος, του <<Κέδρου>> και την προτροπή: αντί για κομματικές  φωνασκίες και διθυραμβικές κραυγές, η καλύτερη τιμή στους πεσόντες γύρω από το Πολυτεχνείο είναι ένα αναμμένο κερί σε κάποια εκκλησιά, έστω κι ένα πενηντάρι κομποσκοίνι υπέρ αναπαύσεως αυτών. Εύχεσθε!

<<Θα ξαναπείς την ίδια λέξη / γυμνή / αυτήν / που γι' αυτήν έζησες και πέθανες / που γι’ αυτήν αναστήθηκες / (πόσες φορές;) / την ίδια. Έτσι όλη νύχτα / όλες τις νύχτες / κάτω απ’ τις πέτρες / συλλαβή-συλλαβή / σαν τη βρύση που στάζει / στον ύπνο τού διψασμένου / στάλα-στάλα / ξανά και ξανά / κάτω απ’ τις πέτρες / όλες τις νύχτες / μετρημένη στα δάχτυλα / απλά / όπως λες πεινάω / όπως λες σ’ αγαπώ / έτσι απλά / ανασαίνοντας / μπροστά στο παράθυρο / ε-λευ-θε-ρί-α.

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος

ΚΑΛΑ... ΕΣΥ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΣ;

Παλαιότερη ανάρτησή μας για την Σοφία Βέμπο, με αφορμή την εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου και την επέτειο του ''ΟΧΙ'', μετά από παράκληση αναγνωστών μας να την ξαναδημοσιεύσουμε.

Η κυβέρνηση με την συνεργασία του Δήμου Αθηναίων εξήγγειλε για δεύτερη συνεχή χρονιά, 

πρόγραμμα εκδηλώσεων για τον εορτασμό της απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Γερμανούς στις 12 Οκτωβρίου. 

Αναρτήθηκε η λίστα των τραγουδιστών, καθώς και τα τραγούδια που θα ερμηνεύσουν, τραγούδια του Μίκυ Θεοδωράκη, 

του Θάνου Μικρούτσικου και άλλων συνθετών. Απουσιάζει ακατάληπτα, εκπληκτικά και απερινόητα το όνομα της Σοφίας Βέμπο! 

Γιατί; 

Γιατι οι πολυδαίδαλες, σεχταριστικές συνιστώσες αυτής της -αριστερά- αφροδισιακής κυβέρνησης, που βαυκαλίζεται ιδεαλιστικά με τις αυτόχειρες ιδεοληψίες 

μιας ουτοπικής 

και ευτελισμένης διαχειριστικά ''ευρωπαικής'' λαοκρατίας αποκηρύττει ως ''ταμπού,'' 

με πολιτική σαδιστικού ολοκληρωτισμού και μειομένης προκατάληψης, τα λαοφιλή, αντιστασιακά τραγούδια αυτής της Ελληνίδας ηρωίδας Σύμβολο.

 

Ο υπουργός της Παιδείας για πολλοστή φορά -έστω και σχηματικά προς το παρόν- έχει απορρίψει τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου και έχει εισηγηθεί την αντικατάστασή της από την 12η Οκτωβρίου, που είναι και η ημέρα απελευθέρωσης της Αθήνας. Γιατί; Γιατί η 28η Οκτωβρίου είναι η επέτειος του ΟΧΙ και αυτό το τελεσίδικο ''no passaran'' δεν εκφράστηκε -δυστηχώς γι' αυτούς- από έναν αριστερό ινστρούχτορα, αλλά από έναν εθνικιστικό δικτατορίσκο και, ως εκ τούτου η ιστορική αυτή κατάποση είναι ιδιαίτερα δύσπεπτη για την αριστερίστικη γαστέρα του κ. Φίλη. Είναι εκπληκτικά περίεργο και λογικά ανερμήνευτο. 

Η κυβέρνηση αυτή, η οποία δεν εκ-τρέφεται -ως διατείνεται- από κανενός είδους απαγορευτικό ταμπού, κοινωνικό αποκλεισμό ή επιβεβλημένη απαγόρευση, να διέπεται από τέτοιους συνειδησιακούς ρεβανσισμούς που προτάσσει, η προσφιλής γι' αυτούς δικτατορία του προλεταριάτου! Το μόνο που λείπει αυτήν την στιγμή από τους Έλληνες είναι ο κοινωνικός διχασμός με εμφυλιοπολεμικές υπενθυμίσεις ''συνασπισμένου'' αυτισμού. Οι παραβατικά πεπαιδευμένοι αυτοί κοινοβουλευτικοί λαθρεπιβάτες, αφού ταρρίχευσαν μαζί με τους προηγούμενους κομματικούς εμιγκρέδες το σώμα των Ελλήνων, σχεδιάζουν τώρα στυλιστικά και το φέρετρό του! Οι στρατιωτικές παρελάσεις καταργήθηκαν, τα σχολεία μεταβλήθηκαν σε τεκτονικού τύπου μυητικές συνεδριάσεις, ο ηλεκτρονικός Τύπος συρρικνώνεται χάριν μιας καθεστωτικής, αφηνιασμένης προπαγάνδας κι ένα ψεύτικο γκοβέρνο -παντελώς ridicolo- προσπαθεί να χορτάσει την φτώχεια με παλαιωθέντες, αναχρονιστικές ιδέες. 

Η χώρα μυρίζει σήψη. Αυτοί που δηλώνουν, ως υπέρμαχοι υπερασπιστές του πλουραλισμού των ιδεών είναι οι πρώτοι που θα έκαναν -δημόσια- υπαίθριο πλειστηριασμό του ιστορικού πλούτου των Ελλήνων. Κάψτε το Βυζάντιο μαζί με τους Παλαιολόγους, κρεμάστε την Εκκλησία στην αγχόνη της αιρετικής παραβατικότητά σας, φτιάξτε ναζιστικά σχολεία παροχής κομματικών υπηρεσιών, καταργήστε τον Τύπο, κονσερβοποιήστε την χώρα, διαλύστε την οικογένεια, εκβάλλετε τους Έλληνες στο εξωτερικό και φυτέψτε με εισαγόμενα δενδρίλια τον σπόρο του Ισλάμ. Αποδομείται ιστορικά, πολιτισμικά και εκκλησιαστικά αυτό το κράτος από μια νεοποχίτικη κυβέρνηση ενός ιδεολογικού, εξουσιολάγνου αχταρμά, που αφού εκπορνεύθηκε σε γιάνκικους και εβραικούς οίκους ανοχής, πήρε επιτέλους τον πρωταγωνιστικό ρόλο του εθνικού μας επιβήτορα! 

Τα στρατιωτικά εμβατήρια, οι εθνικοί παιάνες νίκης στους πολέμους, τα τραγούδια του Τραιφόρου, του Σουγιούλ και του Αντίκ, ως και αυτός ο Εθνικός Ύμνος αποτελούν πλέον για τους κυβερνητικούς εξωμότες αυτής της μοιχεπιβάτικης, ξεπουλημένης εξουσίας, υπό οριστική απόσυρση. Η Σοφία Βέμπο, που κανείς φίλαυτος με την εξουσία Φίλης δεν μπορεί να ακυρώσει με την επιβολή, την υπερβολή και την διαβολή, μετράει αντίστροφα τον χρόνο της κυβερνητικής τελείωσής του. Και η Ελληνίδα ηρωίδα θα συνεχίζει -ακόμη και σήμερα- να εμψυχώνει πατριωτικά τους Έλληνες, θυμίζοντας, πως, αν και οι Γερμανοί, κατοχικοί ιμπεριαλιστές -διά νόμου- της απαγόρευαν να τραγουδάει γιατι ξεσήκωνε τα πλήθη, εκείνη συνέχιζε. Η απαγορευτική αυτή διαταγή είχε αριθμό εμπιστευτικού πρωτοκόλλου 13/2, ημερομηνία εκδόσεως την 9ην Αυγούστου 1941 και ήταν υπογεγραμμένη από τον Κάρλο Μέολι, αντισυνταγματάρχη των Καραμπινιέρων. 

Όμως, στις 17 Αυγούστου 1941, ημέρα Κυριακή, στο θέατρο «Αθήναιον» στην συμβολή των οδών Πατησίων και Μάρνη, απέναντι ακριβώς από το Εθνικό Μουσείο, συνέβη κάτι το εντελώς απροσδόκητο, που επέδρασε αποφασιστικά στη ζωή της Βέμπο. Εκείνη επισκέφθηκε εθιμοτυπικά το θέατρο, στη βραδινή του παράσταση, για να χαιρετίσει τους συναδέλφους της, που έπαιζαν ένα συνηθισμένο κατοχικό έργο. Το θέατρο ήταν κατάμεστο από θεατές και όταν αντελήφθησαν την παρουσία της Βέμπο, άρχισαν ρυθμικά, δυνατά και επίμονα να ζητούν να τους τραγουδήσει το αγαπημένο τους τραγούδι «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά...». Αυτό -βεβαίως- ήταν απαγορευμένο από τις Αρχές Κατοχής και συνεπώς επικίνδυνο και για τη Βέμπο, αλλά και για το θέατρο. Εκείνη, λοιπόν, αρνήθηκε ευγενικά για τους λόγους αυτούς, αλλά το κοινό, πάντοτε ζωηρό, απαιτητικό και αμετάπειστο συνέχισε να της ζητά να τραγουδήσει. 

Η Βέμπο έμεινε διστακτική στην αρχή. 

Πάλεψε μέσα της η ψυχρή λογική της γυναίκας, με τη φλογερή εθνική παρόρμηση της Ελληνίδας. 

Και νίκησε τελικά η Ελληνίδα. 

Ανέβηκε ύστερα γρήγορα στη σκηνή, άρπαξε βιαστικά στα χέρια της το μικρόφωνο και με εκείνη την υπέροχη δυνατή φωνή της, άρχισε να τραγουδά το τραγούδι της «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά...». 

Και τότε ολόκληρο το θέατρο σείστηκε κυριολεκτικά από ζητωκραυγές και χειροκροτήματα. 

Κατόπιν, όλοι οι θεατές σηκώθηκαν όρθιοι και σαν μια μυριόστομη χορωδία, συνόδευσαν συγκινημένοι την Σοφία στις μελωδικές στροφές του υπέροχου τραγουδιού της. 

Αλλά αυτό πια δεν ήταν τραγούδι. 

Ήταν πολεμικό εμβατήριο, ήταν αγωνιστικός Θούριος, ήταν νικητήριος Παιάνας... 

Κι έτσι, εκείνο το βράδυ, η θεατρική παράσταση από μια συνηθισμένη καλλιτεχνική εκδήλωση εξελίχθηκε -εντελώς αυθόρμητα- σ' ένα ξέφρενο πατριωτικό παραλήρημα, σ' ένα έξαλλο εθνικό πανηγύρι, σε μια δημόσια λαική εορτή! 

Κι όπως έλεγε ο Δημήτρης Καμπούρογλου: ''Παραπονούμεθα διά την ασθενή μνήμην μας, ενώ θα έπρεπε μάλλον να παραπονούμεθα διά την ασθενή λήθην μας. 

Όπερ σημαίνει: ''Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει!''

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

29 ΜΑΙΟΥ 1453 - 29 ΜΑΙΟΥ 2024: ΚΟΙΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΜΕΙΟΔΟΣΙΑΣ

«Όπως και τότε -το 1453- έτσι και σήμερα, ο λαός αποτελεί έναν ανορθόδοξο συρφετό καταναλωτικών, αδηφάγων κι απόμακρων «μονάδων», που παίζει τη τύχη του στο τζόγο, εκδικείται στη μαγεία, εκστασιάζεται στη μέθη, ικανοποιείται νυχθημερόν στη λατρεία των ανθρώπινων κρεάτων, εγκατέλειψε τους συνανθρώπους του για να οδοιπορεί μονάχος, και την εκκλησία για τον ύπνο ενός βαθέως κοιμωμένου, ως και ναρκωμένου υπανθρώπου.

Τα παιδιά γεννιούνται άθεα, η Παιδεία συμμαχεί με τον διάβολο κι οι κυβερνήσεις με τους επίδοξους φονιάδες τους, η Διοικούσα Εκκλησία «λειτουργεί» σεργιανιστικός συνοδοιπόρος του Οικουμενιστικού Φαναρίου και του Πάπα, οι αλλοεθνείς εγείρονται και οι Έλληνες μη κάνοντας παιδιά, γερνάνε και πεθαίνουν.

Ανιστόρητοι, άθεοι, απαίδευτοι, σαρκολάτρες, σοδομιστές και άφρονες, είμαστε οι κατ' εξοχήν ειδωλολάτρες ενός θελκτικού και πλουσιοπάροχου ειδώλου, που μας προτρέπει μ' έναν απαρασάλευτο σαδισμό: «Φάτε, πιείτε και γλεντάτε», όπως είναι και οι στίχοι ενός παραδοσιακού ηπειρώτικου τραγουδιού»!

του Γιώργου Δ. Δημακόπουλου, δημοσιογράφου

Οι Πατριάρχης Βαρθολομαίος και Πάπας Φραγκίσκος συμφώνησαν να συναντηθούν εκπρόσωποι των «εκκλησιών» στην Νίκαια της Βιθυνίας το 2025, με πρόσχημα τον εορτασμό των 1700 ετών από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο!... 1

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, λίγο, μετά το Πάσχα των Καθολικών «εξανέστη» για τον μη κοινό εορτασμό της Ανάστασης!

Είπε: «Ευχόμαστε και προσπαθούμε να βρούμε σύντομα την απαραίτητη λύση, που θα επιτρέψει σε όλους τους Χριστιανούς όλου του κόσμου να εορτάσουν την πιο σημαντική εορτή της πίστης μας την ίδια ημερομηνία» τόνισε ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας, όπως έγραψαν ιταλικές ιστοσελίδες και επιβεβαίωσε η «Ναυτεμπορική» από τον Μιχάλη Ψύλλο. Αλλά μήπως ήταν η πρώτη φορά που εξέφρασε τέτοια επιθυμία; Στις 11.11.2022 είχε δηλώσει:

«Αποτελεί σκάνδαλον ο χωριστός εορτασμός του μοναδικού γεγονότος της μιας Αναστάσεως του Ενός Κυρίου» τόνισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, στο μήνυμα που απηύθυνε προς όλους του μη Ορθόδοξους Χριστιανούς που γιόρτασαν το Πάσχα την Κυριακή 31 Μαρτίου. Ευχήθηκε του χρόνου (2025) ο κοινός εορτασμός να μην είναι απλώς «σύμπτωση», αλλά να αποτελέσει την απαρχή για την καθιέρωση του ενιαίου εορτασμού από τις δύο Εκκλησίες. «Είμαστε αισιόδοξοι, καθώς εκατέρωθεν υπάρχει η προς τούτο καλή θέλησις και προθυμία», τόνισε. 2

Η Ένωση διαχρονικά ήταν κοινός πόθος των Ορθοδόξων, αλλά πως; των μεν λατινοφρόνων καθεστωτικών και κοσμικών «Ορθοδόξων», με αδιάκριτη και άνευ όρων συνθηκολόγηση διακηρύσσοντας, πως κάθε Εκκλησία μπορεί να κρατήσει τα δόγματά της και τις παραδόσεις της... και των γνησίων Ορθοδόξων (των απογόνων του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και του μαθητή του, του Πατριάρχη Γενναδίου Σχολαρίου) με μετάνοια και επιστροφή των Λατίνων στην προ του σχίσματος Εκκλησία! 3 Σήμερα, αυτόπτες και αυτήκοες μάρτυρες των συνθηκών του Σαμπεζύ (1990), του Μπαλαμάντ του Λιβάνου (1993), του Πόρτο Αλέγκρε (2006), της Ραβέννα (2007) και του Κολυμπαρίου (2016) βαδίζουμε προς τον κοινό Πασχάλιο εορτασμό του 2025!... Για να γίνει αυτό θα πρέπει ή οι αιρετικοί Φραγκολατίνοι να εορτάσουν με το νέο, πολιτικό ημερολόγιο του Φαναρίου (όσον αφορά το Πασχάλιο) ή εκ των ορθοδόξων Οικουμενιστές να εορτάσουν με το Γρηγοριανό ημερολόγιο του Πάπα ΙΓ (όσον αφορά το Πασχάλιο).

Και στις δύο περιπτώσεις, η πνευματική ασέβεια, ο ενδοτισμός ή καλύτερα η «πέμπτη φάλαγγα» μιας εορτολογικής ένωσης αιρετικών Παπικών και αιρετικών Οικουμενιστών θα οδηγήσει σε έναν εξολοκλήρου στραγγαλισμό της Διοικούσας Εκκλησίας από τα γαμψά και κοφτερά νύχια του Παπικού αντίχριστου Καθεστώτος! Ζούμε περίπου -ίσως και χειρότερα-  τις ίδιες νομοτελειακές συνθήκες της αποστασίας κλήρου και λαού κατά το μέγιστο, όπως στις αποφράδες ημέρες του 1453! Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες 4 τότε προσέφεραν ουσιαστικά την υποταγή στον Πάπα, στον Παπισμό και γενικότερα στη Δύση. Συμμαχίες, που συνεχώς υπογράφονταν, ευελπιστώντας πάντοτε στην υποστήριξη της Εσπερίας έναντι του νεοσύστατου κράτος των απογόνων των Ογούζων, Σελτζούκων και Οθωμανών.

Οι αυτοκράτορες «υπέφεραν» από ακόρεστο πλουτισμό και υπερφίαλη αλαζονεία, απομακρυσμένοι από πατερικό πνεύμα της Ορθοδοξίας, αλλά πάντοτε χειραγωγούντες αυτήν, ώστε να αποκομίζουν ποικίλα και ανώδυνα οφέλη. Ένας λαός, που χαρακτηριζόταν (η Κωνσταντινούπολη μετρούσε την άνοιξη του 1453 μόνο περί τους 50.000 ανθρώπους κατά τον Arnold Toynbee 5), από τον συρφετό, τις κλοπές, τις απάτες, τα υβρεολόγια, τον πλουτισμό, τις συκοφαντίες, τα παίγνια και ποικίλα σαρκικά αμαρτήματα. Κι αν, τότε επιχειρείτο η ένωση δύο αντιδογματικών και αντίφρονων εκκλησιών, σήμερα επιχειρείται η πλήρης ένωση όλων των Αιρετικών ψευδοεκκλησιών με τη σύσταση και θεμελίωση της Οικουμενιστικής και όχι οικουμενικής «Εκκλησίας»!

Και τι παράδειγμα προς  σκέψη και προβληματισμό!... Όταν πραγματοποιήθηκε το περίφημο πρώτο συλλείτουργο με τους φραγκο-λατίνους στον Ναό της αγίας της του Θεού Σοφίας στις 12.12.1452, πέντε μήνες -ακριβώς- μετά, η επτάλοφη Πόλις διαμελίστηκε από τα βάρβαρα κι αλλόφρονα οθωμανικά στρατεύματα του σουλτάνου Μωάμεθ Β'. Αυτό το γεγονός -από μόνο του- ως φαίνεται δεν δίδαξε τίποτα στους ένοικους του Φαναρίου 6... Αντιθέτως, τον 20ό αιώνα, διά του πρώτου «λούθηρου» της μεσοπολεμικής Εκκλησίας, του Μελετίου Μεταξάκη, άρχισε ολική επανεκκίνηση εκεί, από όπου είχε τερματίσει η παρά φύσιν φράγκικη και ορθόδοξη ερμαφρόδιτη εκκλησιαστική πολιτική...

Και κάτι δεύτερο: Μετά την σύνοδο της Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439) οριστικοποιήθηκε η Ένωση των Εκκλησιών, ο λαός, όμως, αντέδρασε και ουσιαστικά η ψευδοένωση απέκτησε τυπικά χαρακτηριστικά και απέτυχε στη πράξη. Αξίζει, όμως, να σημειωθεί κάτι, για το είδος της Ένωσης: Για να καθησυχάσει τους υπηκόους του ο τότε αυτοκράτορας Ιωάννης ο Η' 7, παρήγγειλε με επιστολές του στους Πατριάρχες Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας, πως η ένωση έγινε χωρίς να θιχτούν δογματικά θέματα, όπως το Σύμβολο της Πίστεως και χωρίς ν' αλλάξει κάτι στον  λειτουργικό τρόπο της Εκκλησίας, στα ήθη και στις παραδόσεις της. Μπορούσαν να συνυπάρξουν  (οι δύο Εκκλησίες) με δογματικές διαφορές, αλλά στο όνομα της κοινής Πίστης να είναι ενωμένοι... Σας θυμίζει κάτι; Αυτά ακριβώς που πρεσβεύουν οι πλανεμένοι, αλλά και λαοπλάνοι Οικουμενιστές!

Και μία έτερη σημαίνουσα και συμβολικά ενδεικτική παρένθεση: ο ανθενωτικός Γεννάδιος Σχολάριος, ο και μετέπειτα Πατριάρχης Κων/πόλεως μετά την άλωση της πόλης, είχε μαθητή του τον επίσης ανθενωτικό άγιο Ραφαήλ της Λέσβου 8, τότε γνωστός, ως ο χιλίαρχος Γεώργιος Λακαρίδης!!!  Όταν ο αυτοκράτορας Ιωάννης Παλαιολόγος αποφάσισε να πάει στη Δύση για τον γνωστό διάλογο της Φεράρας - Φλωρεντίας, με εντολή των Παλαιολόγων του Δεσποτάτου του Μυστρά, ο χιλίαρχος Γεώργιος Λασκαρίδης (ο γνωστός μας Άγιος Ραφαήλ), διετάχθη να μετάσχει στην ακολουθία του αυτοκράτορα ως επιτελής (αξιωματικός) του Δημητρίου Παλαιολόγου. Εκεί του δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσει και να συναναστραφεί με τους ιστορικούς πρωταγωνιστές των γεγονότων: τον Πατριάρχη Ιωσήφ, τον Βησσαρίωνα, τον Ισίδωρο Κιέβου, τον Γεώργιο Σχολάριο και τον φιλόσοφο Πλήθωνα Γεμιστό, τους οποίους γνώριζε από τον Μυστρά. Επίσης, είχε την δυνατότητα να γνωρίσει και να εκτιμήσει την μεγάλη μορφή της Ορθοδοξίας, τον πρωταγωνιστή και υπέρμαχο της Πίστεως, τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό!

Στο βιβλίο του Φωτίου Λίτσα «Άγραφον - η Αποκάλυψη του Αγίου Ραφαήλ», εκδόσεις «Πολιτεία», 1994, μιλώντας ο Άγιος Ραφαήλ, αναφέρει για την Σύνοδο της Φερράρας - Φλωρεντίας: «Εγώ φυσικά ήμουν στην πολιτική αντιπροσωπεία (δεν ήταν δηλαδή εκκλησιαστικό πρόσωπο ακόμα), υποστήριζα τον Αυτοκράτορα... Να πω την αλήθεια μου η ψυχή μου ήταν με τον Πλήθωνα (ήταν ο πρώην δάσκαλός του Αγίου στον Μυστρά), που παρά την πίεση του Αυτοκράτορα δεν ήθελε την Ένωση! Δίπλα του ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός της Εφέσου, ανθενωτική κολώνα, τι αξιοθαύμαστος άνθρωπος!».

Ό,τι έκαναν οι βυζαντινοί των τελευταίων χρόνων πριν την άλωση, το αυτό κάνουν και σήμερα οι κυβερνώσες συνιστώσες (κυβερνητικές και διοικητικοεκκλησιαστικές) της Εθνικής Προδοσίας με την αναγνώριση της εκκλησιαστικότητας του Παπισμού, της Ουνίας και των λοιπών Αιρέσεων ως Εκκλησίες (αναδενδράδα τις αποκαλούσε ο Αθηναγόρας), και τη συνέχεια ενός ατέρμονου, αδιέξοδου και άνευ λόγου διαλόγου της Ορθοδοξίας με τους Παπικούς! Την συνέχεια των τελευταίων πατριαρχών προ της άλωσης του 1453, Γρηγορίου Γ' Μάμμα και του Αθανασίου του Γ' συνεχίζουν οι από τον Μελέτιο Μεταξάκη και εντεύθεν Αθηναγόρας, Δημήτριος και Βαρθολομαίος.

Οι κυβερνήσεις δεμένες πισθάγκωνα στο άρμα της Δύσης (γιατί «ανήκομεν εις την Δύσην» κατά τον «Εθνάρχη»), απορροφούν όλες τις νεοφανείς και αντίθεες εκφάνσεις μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής «βαβυλώνας». Η κορωνίδα του «Δικαιωματισμού» στο σημερινό δυτικοευρωπαϊκό κυβερνητικό «πορνείο» είναι ο σωματικός και ψυχικός διαμελισμός του άφρονα Ευρωπαίου, ένας «ράβε-ξήλωνε» νεοποχικά κατασκευασμένος και συσκευασμένος άνθρωπος με αριθμητική ταυτότητα και ψηφιοποιημένο παρελθόν.

Ο λαός αποτελεί έναν ανορθόδοξο συρφετό καταναλωτικών, αδηφάγων και απόμακρων «μονάδων», που παίζει τη τύχη του στο τζόγο, εκδικείται στη μαγεία, εκστασιάζεται στη μέθη, ικανοποιείται νυχθημερόν στη λατρεία των ανθρώπινων κρεάτων, εγκατέλειψε τους συνανθρώπους του για τα ζώα και την εκκλησία για τον ύπνο ενός βαθέως κοιμωμένου, ως και ναρκωμένου υπανθρώπου. Τα παιδιά γεννιούνται άθεα, η Παιδεία συμμαχεί με τον διάβολο κι οι κυβερνήσεις με τους επίδοξους φονιάδες τους, η Διοικούσα Εκκλησία σεργιανιστικός συνοδοιπόρος του Οικουμενιστικού Φαναρίου και του Πάπα, οι αλλοεθνείς εγείρονται και οι Έλληνες μη κάνοντας παιδιά, γερνάνε και πεθαίνουν. Ανιστόρητοι, άθεοι, απαίδευτοι, σαρκολάτρες, σοδομιστές και άφρονες. είμαστε οι κατ' εξοχήν ειδωλολάτρες ενός θελκτικού και πλουσιοπάροχου ειδώλου που μας προτρέπει μ' έναν απαρασάλευτο σαδισμό:  «Φάτε, πιείτε και γλεντάτε», όπως είναι και οι στίχοι ενός παραδοσιακού ηπειρώτικου τραγουδιού!

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός 9 στιγμάτισε τον πατριαρχικό -και όχι μόνο- ενδοεκκλησιαστικό εκλατινισμό στους άρπαγες αιρετικούς της Ρώμης, λέγοντας εμφατικά:

«Τριακόσιους χρόνους μετά την Ανάστασιν του Χριστού μας, έστειλεν ο Θεός τον άγιον Κωνσταντίνον και εστερέωσε βασίλειον χριστιανικόν· και το είχαν χριστιανοί το βασίλειον 1150 χρόνους.
Ύστερα το εσήκωσεν ο Θεός το βασίλειον από τους Χριστιανούς και ήφερε τον Τούρκο μέσα από την Ανατολήν και του το έδωκε δια εδικόν μας καλόν…
Και τι; Άξιος ήτον ο Τούρκος να έχη βασίλειον;
Αλλά ο Θεός του το έδωκε δια το καλόν μας.
Και διατί δεν ήφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, οπού ήτον τόσα ρηγάτα [=βασίλεια] εδώ κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον μέσαθε από την Κόκκινην Μηλιά και του το εχάρισε;
Διατί ήξευρεν ο Θεός πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την Πίστιν, και ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. Άσπρα δώσ’ του [=χρήματα] και καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι.
Και δια να μην κολασθούμεν το έδωκε του Τούρκου και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλλον να μας φυλάη»... 

Θυμίζει τα συλλείτουργα με τους φραγκολατίνους εκπεσόντες, λίγο πριν της Άλωση της Πόλης.
Η Ιστορία ξανά επαναλαμβάνεται...

Πηγές:

1. Από το διαδικτυακό «Φως Φαναρίου» της 2.2.2024 υπό τον τίτλο: 2025: 17 αιώνες από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο με εκδήλωση Πατριάρχη και Πάπα.

2. «Ναυτεμπορική» 8.4.2024.

3. Σαράντου Καργάκου: Νεότερη Ελληνική Ιστορία (Τόμος 1ος), εκδόσεις «Ψυχογιός», Απρίλιος 2021.

4. Σαράντου Καργάκου: «Η Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως» (2ος Τόμος), εκδόσεις «Σιδέρη», Μάϊος 2017.

5. Arnold Toynbee (1889-1975). Άγγλος ιστορικός.  Έγινε γνωστός για το δωδεκάτομο έργο του Σπουδή της Ιστορίας (A Study of History, 1934–1961), στο οποίο ανέλυσε τη γένεση, ανάπτυξη, ακμή, φθορά, παρακμή και εξαφάνιση είκοσι περίπου διαφορετικών πολιτισμών, από τους αρχαίους Αιγυπτίους μέχρι το Βυζάντιο και τους πολιτισμούς της Άπω Ανατολής και του Νέου Κόσμου.

6. Σαράντου Καργάκου: Η Πολιτική Σκέψη του Παπαδιαμάντη, εκδόσεις «αρμός», Αθήνα 2013.

7. Σαράντου Καργάκου: Νεότερη Ελληνική Ιστορία (Τόμος 1ος), εκδόσεις «Ψυχογιός», Απρίλιος 2021.

8. Φωτίου Λίτσα: «Άγραφον - η Αποκάλυψη του Αγίου Ραφαήλ», εκδόσεις «Πολιτεία», 1994.

9. Ιωάννη Μενούνου, «Κοσμά Αιτωλού Διδαχές», εκδόσεις «Τήνος», Αθήνα 1999, σελ. 269-270.

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ» ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΑΥΤΟΣ Ο ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ

Αυτός ο πόλεμος στη Γάζα μοιάζει χωρίς τέλος. Δεν πρόκειται για μάχη, αλλά για εθνοκάθαρση - γενοκτονία. Εκτελείται μια μαζική γενοκτονία, ένας άλλος χιτλερικός διαμελισμός, προκειμένου ο σιωνιστικός σοβινισμός να ξεπεράσει σε ισχύ και αποτελεσματικότητα, την πάλαι ποτέ βαυαρική μισανθρωπία.
Σήμερα, το αμαρικανοκίνητο κράτος των Εβραίων αντιγράφει προκρούστεια και αβασάνιστα το δυσώνυμο εσμό των οπαδών του Χίτλερ, να αναδείξουν την ημέτερη «άρια φυλή» και να καθάρουν τους παρείσακτους. Το οξύμωρον και χυδαίον του ζητήματος είναι, πως οι ίδιες ναζιστικές αντιλήψεις του Αδόλφου -σήμερα- πατρονάρονται και εκποιούνται από τον σιωνιστή Νετανιάχου!Ό,τι έκαναν οι Βαυαροί στους Εβραίους, το αυτό ποιούν σήμερα οι Εβραίοι σιωνιστές στους Παλαιστινίους! Η ναζιστική, φυλετική ιδεολογία ανταγωνίζεται σήμερα την σιωνιστική, φυλετική κυριαρχία. Η άρια φυλή του Χίτλερ αντικαταστάθηκε από το παλαιοδιαθήκειο, «ευλογημένο» γένος των Εβραίων! Αν το Γ' Ράιχ επιχείρισε μαζική εβραϊκή εθνοκάθαρση, το αυτό σήμερα ποιούν οι εβραίοι σιωνιστές, με ό,τι έχει απομείνει από τον παλαιστηνιακό λαό, που πλέον έχει φτάσει σε οριακό, πληθυσμιακό αφανισμό.
Προχτές γράφηκε στον Τύπο, πως Ισραήλ και Λίβανος συζητούν την μετεγκατάσταση ενός εκατομμυρίου Παλαιστινίων στον Λίβανο, έναντι αποδέσμευσης δισεκατομμυρίων δολλαρίων από τον εβραικό κορβανά! Η είδηση είναι διασταυρωμένη και δεν εμπεριέχεται στα όρια της φήμης. Εκείνο όμως που προκαλεί εύλογες απορίες και ερωτηματικά είναι η περίεργη και όχι κατ' ανάγκην δυσερμήνευτη στάση της Χαμάς... Από τις 7 Οκτωβρίου, που πραγματοποιήθηκε η βάρβαρη ισλαμιστική εισβολή στο Ισραήλ με ό,τι χυδαίο και αποκρουστικό αυτό συνεπάγεται, η Χαμάς δεν απελευθερώνει τους ομήρους, αφήνει έναν ολόκληρο λαό να θυσιάζεται κάτω από την εβραϊκή μάχαιρα και μοιάζει να παρακολουθεί την εξέλιξη των γεγονότων με αξιοσημείωτη και περίεργη τακτική αδιαλλαξία! Ξένοι παρατηρητές σημειώνουν, πως οι ισλαμιστές της Χαμάς παίζουν το τελευταίο τους «χαρτί», που δεν είναι άλλο από το να προκλέσουν την έγερση των έτερων μουσουλμανικών χωρών, πρωτοστατούντος του Ιράν. Το Ιράν βρίσκεται σε εξελιγκτική τροχειά πολέμου με την Ινδία και προς το παρόν ουδείς φαίνεται να συγκινείται.
Προσέξτε την ομοιογενή συγκυρία: Εβραίοι θυσιάστηκαν από το Χιτλερικό καθεστώς και άμα τη λήξη του πολέμου προκάλεσαν το «έλεος» των ΗΠΑ, που με την βοήθειά τους νίκησαν στον πόλεμο των έξι ημερών... Σήμερα το αυτό ποιείται με την γενοκτονία των Παλαιστινίων, χωρίς όμως, να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ.
Επιπλέον, μόλις χθες, ανακοινώθηκε από τις ισραηλιτικές αρχές η νέα στρατιωτική επιχείριση στη Γάζα με το όνομα «Γεδεών». Παρατηρείται τελευταίως, πως οι Ισραηλινοί στις στρατιωτικές επιχειρήσεις που διεξάγουν κατά των άοπλων Παλαιστινίων, να δίνουν ονομασίες από την... Παλαιά Διαθήκη. Αυτό δεν είναι τυχαίο ολοσδιόλου. Ο προφήτης Γεδεών ήταν αυτός, που κλήθηκε από τον Θεό να βοηθήσει τον Ιουδαϊκό λαό που καταπιεζόταν από τους Μαδιανίτες, τους οποίους πολέμησε και νίκησε, επιτυγχάνοντας μια τεσσαρακονταετή ειρήνη. Οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι...
Για τους Εβραίους φτάνει η στιγμή -ως λέγουν- πως έφτασε η πλήρης ανεξαρτητοποίηση από τους αιώνιους εχθρούς τους, τους Παλαιστινίους, και έχουν σύμμαχο σε αυτό τον επερχόμενο «Μεσσία»... Για όσους ενθυμούνται, ο Ντόναλντ Τραμπ κατά την πρώτη θητεία του ως πρόεδρος των ΗΠΑ και κατά την πρώτη επίσκεψή του στο Ισραήλ, έμεινε έκθαμβος από την ήδη έτοιμη μακέτα του ναού του Σολομώντα που του έδειξαν, και που περιμένουν να πραγματοποιήσουν, μόλις κατεδαφισθεί το τέμενος του Ομάρ! Και φυσικά το τέμενος, κάπως έτσι θα καταστραφεί εν μέσω πολέμου. Αυτή είναι και η κατάλληλη ευκαιρία των Εβραίων να ξαναχτίσουν τον ναό του Σολομώντα, προκειμένου να θρονιάσουν εκεί τον αναμενόμενο αντίχριστο!...

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ, ΩΣ ΕΝΑΣ ΜΟΝΟ ΛΑΟΣ!

«Βοηθήστε μας να οικοδομήσουμε γέφυρες με διαλόγους, με συναντήσεις, ενωμένοι όλοι ως ένας μόνο λαός».

Στην εκλογή του νέου ποντίφηκα που έγινε χθες 8.5.2025, του Ρόμπερτ Φράνσις Πρέβοστ ή Λέοντος ΙΔ', αποσιωποιήθηκαν, εντελώς και επιμελώς, τα λόγια του προς το τέλος της σύντομης ομιλίας του:

«Βοηθήστε μας -είπε- να οικοδομήσουμε γέφυρες με διαλόγους, με συναντήσεις, ενωμένοι όλοι, ως ένας μόνο λαός». Μίλησε δηλαδή για έναν Παγκόσμιο Λαό, που μέσω οικουμενιστικών συναντήσεων και διαλόγων θα επιτευχθεί το όραμά του!

Όλοι βεβαίως αντιλαμβάνονται, πως ένας τέτοιος παγκόσμιος λαός, γαλουχημένος με τα συγκρητιστικά ιδεώδη του Οικουμενισμού, θα έχει και έναν παγκόσμιο ηγέτη, καθοδηγητή, πηδαλιούχο: τον αντίχριστο! Προσέξτε: ο νέος πάπας αν και απευθυνόταν μπροστά στον ιταλικό λαό, δεν μιλούσε γι' αυτόν, αλλά για έναν Λαό, που θα είναι στοιβαγμένος όλος ο κόσμος! Η πρώτη αυτή ομιλία του νέου εκλεγέντος δεν ειπώθηκε, ως έτυχε. Έδωσε να γίνουν αντιληπτές οι κατευθυντήριες γραμμές της νέας πολιτικής του Βατικανού, που ως κράτος εν κράτει θα πολιτευθεί εφεξής. Η επισήμανση αυτή (του λόγου του Λέοντος ιδ') έχει τη σημασία της, διότι: ανοιχτά και ξάστερα ομιλεί για την παγκοσμιοποίηση ενός ''χριστιανισμού'', που μέσω ελιγμών, προσθαφαιρέσεων, υποχωρήσεων και νεωτερισμών θα επιτευχθεί η πρώτη ''πολυπόθητη, διαχριστιανική'' ένωση και σε δεύτερο βαθμό η διαθρησκειακή. Έδωσε ακριβώς ανοιχτά το στίγμα του Οικουμενισμού!

Υ.Γ. Αρκετός ντόρος έγινε τελευταία, για το ποιοι έψαλλαν το «Χριστός Ανέστη» στη κηδεία του πάπα Φραγκίσκου: ουνίτες ήταν αυτοί που το έψαλλαν, είπαν οι δικοί μας ενχώριοι οικουμενιστές ή φιλοοικουμενιστές. Και αναρωτιέται ευλόγως κανείς: καλά..., όταν ιεράρχες του οικουμενικού θρόνου ή της κρατούσας εκκλησίας πηγαινοέρχονται -δεκάδες χρόνια τώρα- σε «διαχριστιανικές προσευχές» και σε «παπικά ημι-συλλείτουργα», τι είναι: ορθόδοξοι ή ουνίτες; Την απάντηση, ας την δώσει στον εαυτό του ο καθείς μόνος του!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

Σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις στον εκκλησιαστικό μας χώρο θα θέλαμε να παροτρύνουμε τους εν Χριστώ αδελφούς μας να προτιμήσουν την ειρηνική σιωπή, τη συγκατάβαση και προπαντός την προσευχή. Στην τρικυμία κανείς δεν βάλλει κατά του άλλου, αλλά από κοινού κοιτούν, πως να σωθούν! Δεν χρειάζονται κραυγές, φανφάρες και συνθήματα. Μεγιστοποιήθηκε ένα ζήτημα, που διαλαλήθηκε μέσω f.b., αναπαράχθηκε και τείνει να γίνει σήριαλ. Ποιός θυμάται τον Άγιο Χρυσόστομο τον Νέο Ομολογητή και ηγήτορα του ιερού αγώνα μας, που ανάμεσα σε ακραίες πνευματικές συγκυρίες και «αδελφικά» πισομαχαιρόματα έπρεπε να ενώσει και διασώσει το μικρό ποίμνιο των Ορθοδόξων, όταν ο ου κατ' επίγνωσιν ζήλος, οι αφορισμοί και η οχλαγωγία διέσπασαν την ενότητα της αποτείχισης; Αλλά και η υποκρισία όλων μας είναι απίστευτη! Χρόνια και χρόνια διατείνουμε, πως πρέπει να εργαστούμε για να ενωθεί επιτέλους το ποίμνιο των Ορθοδόξων του Πατρίου και όταν έρχεται εκείνη η ώρα, αρχίζουμε αγώνα για να διασπάσουμε αυτήν την ενότητα...! Η μόνη αίρεση στο χώρο του πατρίου είναι ο Ματθαιισμός, από τον οποίο πολλοί εξ ημών πάσχουν, με την αποδοχή -όχι της ακρίβειας-, αλλά της τυποποίησης των κανόνων και της ερμηνείας τους με μεσαιωνικό και κατά τον δοκούν ανερμήνευτο ζήλο. Εν κατακλείδι, η παρούσα κατάσταση, τον μόνο που εξυπηρετεί δεν είναι μόνο ο Οικουμενιστικός νεοημερολογητισμός, αλλά και οι παραταξιακοί διθύραμβοι των αλλόφρονων διχοτόμων. Εύχεσθε!

Γιώργος Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Η ΑΒΑΣΤΑΚΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
μοιράσαν δώρα οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά
την πέμπτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
κρατούσαν δίκιο οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια
σαν κάθε μέρα

Γιώργος Σκούρτης - Νίκος Ξυλούρης

Δεν είναι έτσι, αν έτσι νομίζετε! Παρακολουθούμε απειλητικά κατάπληκτοι, αν όχι δύσθυμοι ή δυσαρθριτίζοντες την επικράτηση παντός σχεδόν παραλόγου απέναντι στο λογικό, την καθεστοποίηση της διαστροφής ως επαχθούς, πάνδημης και θανατηφόρας νόσου σε ανηλεή, ανάλγητα τσερβέλα.

Αν τύχει και η διαστροφή εγκατασταθεί σε κομματικούς θώκους ή ακόμη και σε πρωθυπουργικές πλατφόρμες, τότε σκεφθείτε τι παράδειγμα-υπόδειγμα προσδίδει! Γιατι η διαστροφή δεν αφορά μόνο την σαρκική αυτοδιαχείριση ή αυτό που τόσο κόσμια, εξευγενισμένα και φλεγματικά αποδίδεται, ως σεξουαλικός «προσανατολισμός»...

Διαστροφή είναι και η αθεϊα, ο ναρκισσισμός, η αυτοδιαφημιζόμενη κόπια ζωής ως σημαία και ως φλάμπουρο, η αμερικανοποίηση του Πολιτικού Ζην, η εισαγωγή ανατροπής των ειωθότων και η μαζική πώληση κούφιου αέρα σε αφελείς κι ανύποπτους λαϊκούς αποδέκτες. Ο κ. Κασσελάκης -γιατί περί αυτού πρόκειται- αποτελεί το ιδανικότερο, ίσως, προφίλ νεοπαραγόμενου πολιτικού «αχυρανθρώπου», που το αμερικάνικο «managment» εισαγάγει και προωθεί στο ελληνικό γίγνεσθαι:

αυτοδηλωμένος κίναιδος, ατελής ως και ημιτελής χειριστής της ελληνικής γλώσσας, ένα σύγχρονο «golden boy» πρώην υπάλληλος της Goldman Sachs., ένας υπερφίαλος και μιντιακός οιηματίας που μαζί με τον «σύντροφό» του θέλει ν' αποκτήσει παιδί, μέσω μιας παρένθετης μητέρας... Ένα χειροποίητο κουτί με πλαστικό και άοσμο περιτύλιγμα!

Εν γένει ο καπιταλιστικός οίστρος ξέρει να παράγει ανθρώπους-προϊόντα, που τα ονομάζουν «projects» και τα ρίχνουν στο χρηματιστήριο της αγοραπωλησίας ψυχών! Πλάθουν το προϊόν με λίγο κινηματογραφικό Ξανθόπουλο για να καταδείξουν την επονείδιστη αυτοδημιουργία του ανδρός, προσθέτουν ολίγη Μακρόνησο για να υπενθυμίσουν το «handmade» της πολιτικής του προέλευσης, πασπαλίζουν με strass επιτυχίες ενός σύγχρονου εφοπλιστή και ολοκληρώνουν με την δεικτικότητα ενός σημερινού gay που μιλάει παντού για ομοφοβία...!

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι μόνο ο συγκεκριμένος άνθρωπος, αλλά ποιοι κρύβονται πίσω απ' αυτόν! Και πίσω του κρύβεται ένας συρφετός επίδοξων σωτήρων με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, ένας επιχειρηματικός κόσμος που επενδύει στο νέο κυοφορούμενο «προϊόν» και εσωκομματικοί σταλινικοί «σύντροφοι» έτοιμοι να καρατομήσουν -συντροφικά- τους φραξιονιστές αντιπάλους τους.

Ιδεολογία; Ποια είναι τούτη; Οι χαρακτηρισμοί της δεξιάς και της αριστερής «νύμφης» στην εποχή μας δεν υφίστανται, γιατί πραγματοποιούνται «γάμοι» ετερόκλητων φαινομενικά προσώπων, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι, τα πόσα χρήματα θ' αποκομίσουν μετά τον γάμο!

Τί σχέση μπορεί να έχει αυτό το προκάτ μοντέλο ανθρώπου με τη Ρωμιοσύνη, την ελληνική οικογένεια, την λαογραφική μας ύπαιθρο, τα ιδεώδη και ιδανικά αυτού του λαού, που η Ιστορία του και οι Αγώνες του δεν συνωστίστηκαν ποτέ ανάμεσα στον κιναιδισμό, την ελαφρότητα και το life style; Ασφαλώς καμία. Αλλά, πόσοι νεοέλληνες εξ ημών -των αφελώς προσκυνούντων κάθε νέο «Λευτεράκη»- έχουν ιδανικά και αξίες που άπτονται της συνέχειας της Ιστορίας και της συνέχειας της Παράδοσης;

Λένε, πως οι λαοί έχουν και τους ηγέτες που τους αξίζουν! Κι οι σημερινοί νεοέλληνες ακροβατούν -δυστυχώς- ανάμεσα στην τηλεοπτική οφθαλμοπορνεία, στη δημοσιογραφική εξαθλίωση, στην κοινωνική σήψη, στην οικουμενιστική διαστροφή και στον πολιτικό απόπατο. Οι κυβερνήσεις αποτελούν το «υπηρετικόν προσωπικόν» της Δυτικής Ευρώπης και των Η.Π.Α., που αποτελείται από φιλόδοξες μετρέσες και προσφερόμενους λουστράκους! Ας μην έχουμε αυταπάτες. Οι σημερινοί μεταλλαγμένοι Έλληνες ουσιαστικά δεν ζουν, αλλά συζούν με το αντίχριστο σελοφάν μιας επιδερμικής, παρηκμασμένης και φθαρμένης ετικέτας, μια ζωή, που η χαρά κάθε ηδονής συνυπάρχει με την ανασφάλεια, τη δυσθυμία και τη κατάθλιψη.

Βιώνουμε ομαδικές διαστροφές μιας αρρωστημένης μειοψηφίας ανθρώπων, που προμοτάρουν το νοσηρό, το λοιμώδες και το ανθυγιεινό, που κυλιούνται ουσιαστικά μέσα στο έλος της ασυδοσίας, του εκφυλισμού και της ακολασίας' και το χειρότερο: αισθάνονται και υπερήφανοι για τον ηθικό τους ξεπεσμό και την γενεσιουργική τους αποστασία.

Ο αγαπημένος και πάντα διαχρονικός Φώτης Κόντογλου είχε γράψει σχετικά: «Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι' αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συχωρέσουν. (Δεν βαριέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα!). Κείνο που δεν θα σου συγχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπονται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νά 'ναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους»!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Ο ΑΠΟΗΧΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΥ ΑΠΟΖΗΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΝΕΩΝ ΥΙΩΝ ΑΣΩΤΩΝ

 

Όταν ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσωρας ήλθε στα Ιεροσόλυμα, κατέλαβε όλη την πόλη και διέταξε τους στρατιώτες του να στρατολογήσουν όσους νέους ήταν από αρχοντικές οικογένειες και είχαν σωστή αντίληψη και διάθεση για μάθηση. Από αυτούς ξεχώρισαν αμέσως ο Δανιήλ και οι τρεις φίλοι του: ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας. Κάποια στιγμή ο βασιλιάς διέταξε να κατασκευαστεί ένα χρυσό άγαλμα και υποχρέωνε όλο το λαό να το προσκυνήσει. Τελικά, όλος ο λαός προσκύνησε  το χρυσό άγαλμα, αλλά ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας αρνήθηκαν να το κάνουν και έτσι ρίχτηκαν στη φωτιά. Είναι η γνωστή ιστορία των αγίων Τριών Παίδων εν Καμίνω, που η Εκκλησία μας τους εορτάζει κάθε χρόνο στις 17 Δεκεμβρίου. Αναφέραμε σημειολογικά το γεγονός αυτό της προσκύνησης του χρυσού αγάλματος για να το συσχετίσουμε με το Καρναβάλι και την <<προσκύνηση>> του βασιλιά Καρνάβαλου. Η <<προσκύνηση>> αυτή -είναι γνωστό τοις πάσι-πως έχει ιστορικές καταβολές στα διονυσιακά μυστήρια, στη λατρεία του μέθυσου Διονύσου, τα ομαδικά όργια, στα ξεφαντώματα και τις ηδονικές εκστάσεις αλαλαγμού και σαρκικής ευφροσύνης, ως και παραφροσύνης. Είναι φρικτό, ως και γελοίο, να βλέπεις χιλιάδες ανθρώπους να άγονται και να φέρονται από αγαλματένια ομοιώματα, που θυμίζουν περισσότερο μια θανάσιμη πομπή δαιμόνων, μια μάζωξη των εκούσιων υπηρετών του διαβόλου στο δικό του ευρύχωρο μαντρί.  Κι αν κάποιοι δεν το βλέπουν έτσι, ωστόσο εδώ ο ορισμός της πλάνης δικαιώνεται. Δεν είναι μόνο η αντιαισθητική, ανάρμοστη ως και βλάσφημη αλλοίωση των εξωτερικών χαρακτηριστικών του σώματος και η μεταποίησή τους σε εικόνες, άσχετες και θρασείς, από αυτές που παρέδωσε ο Δημιουργός τους'  είναι που οι άνθρωποι παραδίδονται σε ένα εξ' ολοκλήρου διθυραμβικό <<όργιο>> επικούρειας <<μέθης>>, όπου η παράφορη και ατερμάτιστη οινοποσία σε συνδυασμό με την εκρηκτική έκσταση της σάρκας δημιουργούν τετράποδα ανθρωποειδή που οδηγούνται σε πνευματική <σφαγή>>. Τα <<σφάγια>> αυτά κατέχουν μια μαξιμαλιστική εκδοχή της φιλοπορνίας και της ακολασίας, αν κάποιος τα αντικρύσει στα γνωστά λάγνα, επαίσχυντα και οργιώδη <<έθιμα>> του Τυρνάβου με την ακόλαστη <<γιορτή του φαλλού>>, αλλά και όσα άλλα αρχέγονα θεάματα λαμβάνουν χώρα με το κάψιμο του Τζάρου στη Ξάνθη, το έθιμο του Μπέη στο Διδυμότειχο, τους Μπουμπούνες της Καστοριάς ή τους Φανούς της Κοζάνης. Όλα αυτά διαδραματίζονται ακριβώς την παραμονή ή και την ίδια την Καθαρά Δευτέρα, που είναι η πρώτη ημέρα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και προϋποθέτει τη νήψη, την εγρήγορση, την πνευματική ετοιμότητα και φυσικά τη νηστεία, όχι μόνο της τροφής, αλλά και της φυλακής των ασθήσεων! Εκ των παραπάνω συνάγεται -ανεπιφύλακτα- λοιπόν το συμπέρασμα, πως οι καρνάβαλοι, όχι μόνο ως εκούσια εκτροπή της φύσης και της πνευματικής κληροδότησης, αλλά και ως χρονικό μομέντουμ της σαρκικής και πνευματικής αλλοίωσης και σήψης, είναι μια καλοστημένη παγίδα του εχθρού στην αρχή της Σαρακοστής, προκειμένου να άγει τα αλλόφρονα, εκστασιάζοντα και σαρκολατρικά θύματά του, όχι στην Είσοδο, αλλά στην Έξοδο από την αρχή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αν -τέλος- κάποιοι αντιτείνουν, πως ο Δικαιωματσμός τους (έτερο έκπτωτο λατρευτικό και θεοποιημένο είδωλο), τους παρέχει πλουμιστά το δικαίωμα της κοσμικής αυτοϊκανοποίησης και πάλι -δυστυχώς- γι' αυτούς, ο απόηχος του Καρνάβαλου θ' αποζητά την επιστροφή νέων Υιών Ασώτων!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος