ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2020

Ο ''ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ'' ΕΤΕΙ 1914



Ο Αγγλικανός Randall Davidson (1848-1930)
υπήρξε Αρχιεπίσκοπος του Canterbury από το 1903 έως το 1928
 και υπέρμαχος του Οικουμενισμού, υπηρετώντας, ως
Γενικός Γραμματέας σε δύο Παγκόσμιους Οργανισμούς για την
Ένωση των Εκκλησιών.


Ο
 τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!


ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ




Μέρος 13ον



Περιοδικό του Οικουμενικού Πατριαρχείου 

''ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ'', 

έτος ΜΓ', αριθ. 17, Μάιος 1923, σελ. 135-136.



Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ 

ΚΑΙ ΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΙ ΑΥΤΟΥ ΠΡΟΣ ΕΙΡΗΝΕΥΣΙΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ


Ο το πρώτον κατά το 1914 εν Κωνσταντία της Ελβετίας ιδρυθείς Παγκόσμιος Σύνδεσμος (World Alliance) προς επίτευξιν διεθνούς ειρήνης διά των Εκκλησιών, διοργάνωσε κατ' Αύγουστον του 1920 εν Μπεάτεμβεργ συνέδριον της Διεθνούς Επιτροπείας αυτού. Εν τω συνεδρίω εκείνω, εις τον οποίον αντεπροσωπεύετο και το Οικουμενικόν Πατριαρχείον διά του τότε Μητροπολίτου Σελευκείας νυν δε Θυατείρων κ. Γερμανού, είχε ψηφισθή πρότασις, ης μόνον το πρώτον μέρος καταχωρούμεν ενταύθα ως έχον σχέσιν προς το κατωτέρω δημοσιευόμενον διάγγελμα του Συνδέσμου του υπό την προεδρείαν του Σεβ. Αρχιεπ. Καντουαρίας κ. Ράνδαλλ συνελθόντος.

''Τα εκ διαφόρων χωρών και Εκκλησιών, διαλαμβάνει η πρότασις, ορμώμενα μέλη του Παγκοσμίου Συνδέσμου συνελθόντα προς καλλιέργειαν φιλικών διαθέσεων και σχέσεων μεταξύ των λαών΄ 1ον εκφράζουσι την πεποίθησιν ότι τα αγαθά ταύτα δύνανται να επιτευχθώσι μόνον διά της θείας Δυνάμεως του Χριστού ενεργούντος εν ταις καρδίαις των ανθρώπων και δημιουργούντος εν αυταίς αληθές πνεύμα αδελφωσύνης...''.

Υπό των ανωτέρω αρχών εμπνεόμενον και το εν Ζυρίχη υπό την προεδρίαν του Αρχιεπισκόπου Καντουαρίας, τον π. Απρίλιον, συνελθόν Συνέδριον του Συνδέσμου, τας εργασίας του οποίου παρηκολούθησεν ως αντιπρόσωπος του Οικουμ. Πατριαρχείου ο αρχιμ. Κ. Βαλιάδης, απεφάσισε να συντελέση εις την βελτίωσιν των μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας γνωστών σχέσεων και εξαπέλυσε το περί ου ο λόγος διάγγελμα, ου αντίγραφον απεστάλη εις το Οικ. Πατραρχείον υπό του Επιτίμου Γραμματέως του Συνδέσμου Σερ Ουίλιαμ Δίκινσον.



ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ 

16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1923






ΠΕΡΙ ΤΟΥ ''ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ''


Ο ''Παγκόσμιος Σύνδεσμος των Εκκλησιών''είχε μια Διεθνή Επιτροπή, με εκτελεστικό γραφείο στη Νέα Υόρκη. Μέχρι το 1920, το όνομά του είχε αλλάξει σε ''Παγκόσμια Συμμαχία για τη Διεθνή Φιλία Μέσω των Εκκλησιών'', αν και το παλιό όνομα εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται -κατά καιρούς- ειδικά, όταν αναφερόταν στη διεθνή -τότε- συμμαχία. 


Γενικός Γραμματέας για πολλά χρόνια ήταν ο Henry Atkinson2. Άλλα άτομα που συνδέονται με την ομάδα ήταν οι Frederick Lynch, Sidney Gulick, William Merrill, Laura Puffer Morgan και William I. Hull και Benjamin Battin (και οι δύο καθηγητές από το Swarthmore College). Ο ''Παγκόσμιος Σύνδεσμος'' δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 1914, σε Συνέδριο στην Κωνσταντία της Ελβετίας, ως διεθνής Οργανισμός, ο οποίος θα εργαζόταν κυρίως για να βοηθήσει τις χριστιανικές εκκλησίες στις χώρες μέλη της, για να επηρεάσουν με τη σειρά τους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους για ειρήνη.


Ο ''Παγκόσμιος Σύνδεσμος''3 εργάστηκε σε θέματα, όπως ο αφοπλισμός, οι φυλετικές και θρησκευτικές μειονότητες, η Ένωση όλων των Εθνών (Παγκοσμιοποίηση), η αντίρρηση της συνείδησης, οι πρόσφυγες, η ειρηνευτική εκπαίδευση και ο έλεγχος των όπλων. Επικεφαλής της Συμμαχίας ήταν ο Randall Davidson, Αρχιεπίσκοπος Καντέρμπουρυ, και αργότερα ο Λόρδος Ντίκινσον, ακολουθούμενος από τον Επίσκοπο Valde-mar Ammundsen από τη Δανία και τον William P. Merill, έναν Πρεσβυτεριανό από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι κληρικοί που συμμετείχαν έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο ''Kίνημα Ζωής και Εργασίας''.


Το 1931 ο Henry Louis Henriod4 έγινε Γενικός Γραμματέας του ''Παγκοσμίου Συνδέσμου'', υπηρετώντας παράλληλα και ως Γενικός Γραμματέας του ''Universal Council for Life and Work'', ''Παγκόσμιο Συνέδριο για την Ζωή και την Εργασία''. Με αυτόν τον τρόπο, ο ''Παγκόσμιος Σύνδεσμος των Εκκλησιών'' συνέβαλε στην ίδρυση του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών το έτος 1948...!


Παραπομπές - Επισημάνσεις


1Priit Rothmets: Ecumenical Peace Organisation ''The World Alliance For Promoting International Frienship through the Churches'' and resistance to totalitarian regimes in the interwar period εδώ.

2Ο Henry Atkinson ήταν ακαδημαικός, υπουργός, συγγραφέας και ακτιβιστής. Πέρασε πολλά χρόνια στην Ευρώπη και την δεκαετία του 1920 επισκέφτηκε την Ινδία, την Κίνα και την Ιαπωνία, για να ερευνήσει τις θρησκείες στην Ασία. Ο Atkinson υπηρέτησε στα διοικητικά συμβούλια πολλών οργανώσεων, που εργάστηκαν για την προώθηση των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων και καταδίκασε την άνοδο του αντισημιτισμού στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μάλιστα υπήρξε ισχυρός υποστηρικτής του κράτους του Ισραήλ.

3Νικολάου Ματσούκα: ''Οικουμενική Κίνηση'', εκδόσεις ''Πουρναράς'', 1996.

4Priit Rothmets: Ecumenical Peace Organisation ''The World Alliance For Promoting International Frienship through the Churches'' and resistance to totalitarian regimes in the interwar period εδώ.



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου