ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος





Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 11ο (2013 - 2024)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine



«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».



Κωστής Παλαμάς


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2024

ΤΟ «ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ» ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Ο ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ




Ο Billy Porter παραλαμβάνει το βραβείο HRC Impact Award στο δείπνο της HRC στο San Francisco 




Η εταιρεία HRC (Εκστρατεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) των Η.Π.Α. αποτελεί μια μειοψηφική συλλογικότητα (LGBTQ+), που υποστηρίζει, προμοτάρει και επιβραβεύει  όλους τους αυτοπροσδιοριζόμενους, ως λεσβίες ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους, τραβεστί και τρανσέξουαλ - εγχειρισμένους άνδρες. Ο Billy Porter είναι ένας ομοφυλόφιλος αφροαμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός, που πρόσφατα βραβεύτηκε από την εν λόγω εταιρεία για την συμβολή του στο χαρακτηριζόμενο, ως «κίνημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων» HRC του ως άνω τύπου ανθρώπων! Μικρός είχε βιασθεί από τον πατριό του και στα 16 του άρχισε ανοιχτά να εκδηλώνει την ιδιαιτερότητά του. Σ' αυτό -που ίσως- δεν έχει δοθεί η απαραίτητη μνεία και υπογράμμιση σε πολλά άρθρα που κυκλοφορούν για την ομοφυλοφιλία, είναι το γεγονός, πως αυτή (η ομοφυλοφιλία) έχει σκοπίμως αναδειχθεί και ισοδυναμηθεί  με άκρατη μαξιμαλιστική δυναμική, με τους μεγάλους αντιρατσιστικούς αγώνες, όπως του Νέλσον Μαντέλα ή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ φερ' ειπείν!... Οποίο εφευρετικά οξύμωρο σχήμα και ακατανόητα ακυρωτική αντίθεση! Το όλο ζήτημα ξεκινά από τους ομοφυλόφιλους, από την μη παραδοχή της ύπαρξης φύλων (!), αν και στο παρελθόν, οι ίδιοι υποστήριζαν την ύπαρξη πολλών φύλων! Ο Ζαχαρίας Κωστόπουλος ή Ζακ ή Τζάκι Ο, που δολοφονήθηκε στις 21.8.2019 είχε δώσει μια συνέντευξη στην ηλεκτρονική έκδοση του marieclaire.gr στις 21.9.2018, όπου και αυτοπροσδιορίστηκε όχι ως ομοφυλόφιλος, αλλά ως  queer άτομο.  Άνθρωποι δηλαδή, που δεν αποδέχονται, όπως λένε,  τις «παραδοσιακές» (!) έννοιες φύλων και χωρίς να θέλουν να προσδιοριστούν ως ομοφυλόφιλοι, πολλές φορές αυτοπροσδιορίζονται ως queer. Είπε: «Aπό την ακροστοιχίδα LGBTQ+ ανήκω στο Q, που αντιστοιχεί στο Queer και δεν έχει να κάνει με τον σεξουαλικό προσανατολισμό αλλά με την ταυτότητα φύλου. Τι είναι λοιπόν το να είσαι (gender) queer. Ελληνιστί, είναι το φύλο μου ρευστό. Δηλαδή, δεν νιώθω στο 100% ούτε άντρας, ούτε γυναίκα. Δεν με εκφράζει κανένα από τα δύο, πιστεύω πως το φύλο είναι μια κοινωνικά κατασκευασμένη έννοια, και το «άντρας – γυναίκα» είναι ένα δίπολο που εμένα (και άλλους ανθρώπους) δεν με χωράει. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να είμαι ή το ένα, ή το άλλο. Είμαι συνδυασμός. Βάλε έναν άντρα και μια γυναίκα στο blender, και βγαίνω εγώ. Αυτό». Αυτό ήταν -λοιπόν- ο συγκεκριμένος: ένας μη βιολογικός ανθρώπινος «πουρές» χωρίς συγκεκριμένα όρια στις ερωτικές και σαρκικές του επιθυμίες. Συνεπώς με τη ίδια λογική και ένας παιδεραστής μπορεί να αυτοχαρακτηριστεί ως παιδόφιλος ή και ένας κτηνοβάτης ως ζωόφιλος γιατί πάντα του άρεσαν τα... ζώα! Το ίδιο και πολλοί -ανά τον κόσμο- εραστές αντικειμένων, που αυτοπροσδιορίζονται ως  «αντικειμενόφιλοι!...». Ο Κχοηρούλ Αάν από την Ινδονησία παντρεύτηκε τον ατμομάγειρά του, δηλώνοντας, πως οι γνώσεις και η αγάπη του για το μαγείρεμα ήταν ένας από τους βασικότερους λόγους για αυτήν την ένωση... Είναι γνωστό, πως οι άνθρωποι συχνά συνδέονται συχνά με άψυχα αντικείμενα, όμως τα τελευταία χρόνια με την εξέλιξη της ποιότητας των υλικών στις κούκλες του σεξ- έχουμε δει αρκετές περιπτώσεις ανθρώπων, που συνάπτουν σχέσεις και παντρεύονται τις κούκλες τους!... Στο διαδίκτυο είναι πολλές οι σελίδες που προσφέρουν πληροφορίες για σεξουαλικές προτιμήσεις προς αντικείμενα! Επόμενος αυτοπροσδιορισμός: ο όρος «Fictosexual» υποδηλώνει την έλξη ενός ανθρώπου από... φανταστικούς χαρακτήρες! Η έλξη για τους χαρακτήρες anime ονομάζεται «Animesexuality». Ο Davecat και η κούκλα του! Ο Davecat γνώρισε την Σιντόρε Κουρονέκο το 2000 σε ένα κλαμπ. Η Σιντόρε, δεν είναι όμως τίποτε άλλο από μία συνθετική κούκλα που μοιάζει με κανονική γυναίκα! Αλλά δεν είναι... Οι δύο τους δεν είναι κανονικά παντρεμένοι, αλλά τίποτα δε σταματάει την ευτυχία τους, όπως λέει ο άνδρας. Άλλωστε, ο Davecat θεωρεί τον εαυτό του ακτιβιστή της συνθετικής αγάπης!!! Τί να πεις!... Η Ερίκα Άιφελ ερωτεύθηκε σφόδρα τον  Πύργο του Άιφελ και σε σύντομη τελετή στο δημαρχείο, τον παντρεύτηκε! Οι συγγενείς που παρευρέθηκαν, δήλωναν στην πλειοψηφία τους πως σέβονται τις ερωτικές ορέξεις της κοπέλας, άλλωστε και γι' αυτό παρευρέθηκαν... Συν τω χρόνω, όμως, η γυναίκα χώρισε... τον Πύργο και παντρεύτηκε τον Λανς, που είναι το αγαπημένο της τόξο... Ο Κέβιν Ναδάλ -ασιατικής καταγωγής-  είναι συγγραφέας, ακτιβιστής με πολύ μεγάλη αυτοεκτίμηση. Ποτέ δεν μπόρεσε να αγαπήσει ερωτικά μια γυναίκα και έτσι μετά από... πολύ ώριμη σκέψη... παντρεύτηκε τον εαυτό του! Αυτοπροσδιορίζεται ως εραστής του εαυτού του -όχι αυνανιστής- αλλά ως «εαυτόφιλος» και ελπίζει και αυτός -όπως και οι προηγούμενοι- να ενταχθεί κάποια στιγμή στην (LGBTQ+) κοινότητα! Εξάλλου το + που υπάρχει στο τέλος των αρχικών LGBTQ+ σημαίνει, πως στο μέλλον θα προστεθούν και άλλες τέτοιες ομάδες αυτοπροσδιοριζόμενων ανθρώπων... Μπορούν να γραφούν ακόμη χιλιάδες τέτοιες ιστορίες που προβάλλονται μέσα από τις τηλεοράσεις και το διαδίκτυο. Στις Η.Π.Α έχει ξεκινήσει από καιρό η συζήτηση για αναγνώριση της αιμομιξίας. με πρώτη επιλογή να παντρεύονται τα πρώτα ξαδέλφια αναμεταξύ τους! Κατόπιν όλων, πρέπει να γίνει παγκόσμιο αίτημα η κατασκευή -άρδην- πολλών δημοσίων ψυχιατρείων ανά τον κόσμο, προκειμένου όλοι να μπορέσουμε να χωρέσουμε σ' αυτά. Όχι! Όλα τα παραπάνω δεν συνιστούν κανέναν εκλογικευμένο προσωπικό αυτοπροσδιορισμό... Τουναντίον συνιστούν τον αυτοπροσδιορισμό του δαιμονισμού, της σήψης και της παράνοιας!



Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Print Friendly and PDF