ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΟΣΧΑΣ: ΣΤΑΥΡΟΣ & ΑΝΑΣΤΑΣΗ 12ο ΜΕΡΟΣ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Πέτρου Μπότση:
«Αγίου Φιλαρέτου Μητροπολίτη Μόσχας (+1867): Σταυρός και ανάσταση»,
Αθήνα 2020, σελ. 95-99.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Ο άγιος μητροπολίτης Μόσχας Φιλάρετος Ντροζντώφ ήταν σύγχρονος του οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ και συνέπεσε ν' αναπαυτεί την ίδια με κείνον χρονιά. Υπηρέτησε ως προκαθήμενος τη Ρωσική Εκκλησία για μισόν αιώνα σχεδόν, από το 1821 ως τις 1867 Νοεμβρίου του 1867, σε μια περίοδο πνευματικής αναγέννησης στη Ρωσία. Χρημάτισε Διευθυντής της Εκκλησιαστικής Ακαδημίας και έγραψε σπουδαία θεολογικά έργα για την εποχή του. Το σημαντικότερο από τα έργα του ήταν η Κατήχηση της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας, που κυκλοφόρησε σε σύντομη και σε εκτενή μορφή και επηρέασε βαθύτατα την ορθόδοξη δογματική θεολογία. Ήταν γόνιμος και χαρισματικός συγγραφέας. Οι κατηχήσεις του είναι ακόμα κλασσικές στη Ρωσία κι οι ομιλίες του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Συμμετέσχε επίσης ως μέλος της Βιβλικής Εταιρίας στη μετάφραση της Αγίας Γραφής στη Ρωσική και κατά τη διάρκεια της πατριαρχείας του στη Μόσχα αντιμετωπίστηκαν σοβαρά εκκλησιαστικά ζητήματα, οι δε αποφάσεις για τα ζητήματα αυτά εκδόθηκαν σε τρεις τόμους (1903-1906).

Εκ του προλόγου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β'

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης

Χριστός Ανέστη! Αγαπητοί αδελφοί, πέρασε η διακαινίσιμη Εβδομάδα και μαζί της πήρε τις πράξεις μας, για να τις παρουσιάσει ενώπιον του θρόνου του Ουράνιου Κυρίου και Κριτή: Εκεί, αδελφοί, βρίσκονται τώρα οι πράξεις μας. Τα λέω αυτά για να φοβίσω με την ουράνια κρίση εκείνους που δεν έζησαν τη λαμπρή εορτή της Ανάστασης του Χριστού με χριστιανικό τρόπο, αλλά και να παρηγορήσω εκείνους που τη γιόρτασαν με εγκράτεια και πνευματική χαρά. Πώς έζησαν πολλοί τη λαμπρή γιορτή της Ανάστασης; Δεν θα ήθελα να θυμίσω τις άνομες ανθρώπινες πράξεις τους, αλλ' αυτοί, μαζί μ' εκείνους που τις διέπραξαν, πρέπει να γνωρίζουν ότι θα κριθούν από το Θεό. Μετά την ακολουθία της Ανάστασης, την πανευφρόσυνη εορτή ακολούθησαν σκοτεινές πράξεις, όπως: αδιαφορία, μέθη, διαμάχες, κατάρες και κάθε είδους αμαρτία. Πριν από την εορτή νηστέψαμε, για να επιδοθούμε μετά ανεπιφύλακτα και επιπόλαια σε κάθε αμαρτωλή σαρκική πράξη και να απολαύσουμε κάθε ανομία. Αλίμονο! Αλίμονό μας! Όταν εκείνοι που αντιμετώπισαν τη γιορτή με αδιαφορία και μέθη, με μοιχείες, βλασφημίες και άλλες παρόμοιες σαρκικές πράξεις, έχασαν κάθε ωφέλεια που ενδεχομένως έλαβαν από τη χάρη της εορτής, έχασαν την ωφέλεια της μετάνοιας και της θεικής Κοινωνίας των Αγίων Μυστηρίων, τα ποδοπάτησαν όλα σαν ζώα κάτω από τα πόδια τους, έχασαν τον αποδεκτό χρόνο που τους δόθηκε από το έλεος του Κυρίου για τη σωτηρία τους, έχασαν τον αποδεκτό χρόνο που τους δόθηκε από το έλεος του Κυρίου για τη σωτηρία τους, το χρόνο που δεν ξαναγυρίζει. Θα ήταν σκόπιμο να σας πω κατά τη διάρκεια της νηστείας, πως τώρα είναι ο αποδεκτός χρόνος: Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, νυν ημέρα σωτηρίας (Β' Κορ. στ' 2). Τότε ακριβώς ήταν που πλησιάσατε τη σωτήρια πηγή της μετάνοιας και τα άχραντα μυστήρια του σώματος και του αίματος του Χριστού. Τώρα η εξομολόγηση κι η θεία κοινωνία σας αναβάλλεται μέχρι την επόμενη νηστεία, αλλά ποιος ξέρει αν ο Κύριος θα σας αξιώσει να εξομολογηθείτε και να κοινωνήσετε ξανά; Ποιός γνωρίζει αν δεν πεθάνετε στις αμαρτίες σας, με τις οποίες μολύνατε ξανά τον εαυτό σας μετά την εξομολόγηση και τη θεία κοινωνία; Πόσο οδυνηρό, πόσο λυπηρό είναι αγαπητοί αδελφοί το γεγονός ότι τόσο σύντομα γίνατε προδότες του Χριστού και δοθήκατε στην υπηρεσία του διαβόλου, του αρχικού δολοφόνου, εκείνου που είναι δάσκαλος κάθε αμαρτίας! Χρησιμοποιώ τα λόγια του Σωτήρα μας εδώ, εγώ ο αμαρτωλός, και λέω ότι «υμείς εκ του πατρός του διαβόλου εστέ, και τας επιθυμίας του πατρός υμών θέλετε ποιείν» (Ιωάν. η' 44). Τί μένει σε μας να κάνουμε τότε, αγαπημένοι μου αδελφοί; Να προσευχηθούμε και να κλάψουμε για τις αμαρτίες μας. Να θρηνήσουμε επειδή πολλοί από μας προσεγγίσαμε τη μεγάλη εορτή όχι σαν χριστιανοί, αλλ' ούτε καν ως άνθρωποι, αλλά σαν άθλιοι ειδωλολάτρες, σαν τα άγρια ζώα που έχουν μείνει χωρίς τροφή για μεγάλο διάστημα. Να θρηνήσουμε πρέπει, επειδή αγνοήσαμε τα μεγάλα και σωστικά μυστήρια της μετάνοιας και της θείας κοινωνίας, τα περιφρονήσαμε. Να κλάψουμε, επειδή δαπανήσαμε τον πολύτιμο χρόνο που μας δόθηκε για τη σωτηρία μας. Να πενθήσουμε και να προσευχηθούμε στον Κύριο «να μην εξοργιστεί εναντίον μας ούτε και να μας απολέσει για τις ανομίες μας, αλλά να μας βοηθήσει να επιστρέψουμε στο δρόμο της μετάνοιας' να μας αξιώσει να γίνουμε πιστοί τηρητές των εντολών Του. Ας αποφασίσουμε σταθερά από τώρα και στο εξής να μην παραδοθούμε στην ακράτεια, τη μέθη και κάθε αμαρτία που ακολουθεί, αλλά  να ζητήσουμε με δάκρυα από τον Κύριο ώστε Εκείνος, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος να μας ενισχύσει στις προϋποθέσεις μας για έργα αγαθά».

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ - ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ (1903-1985)

Ο ΠΑΡΕΛΘΩΝ 20ὸς αἰῶνας ἦταν καθοριστικὸς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Συνέβησαν τεράστιες ἀλλαγὲς σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, εἴχαμε ἁλματώδεις προόδους στὴν ἐπιστήμη, ἀλλὰ εἴχαμε καὶ δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ποὺ αἱματοκύλισαν τὴν ἀνθρωπότητα, ὅπως καὶ ἐπαναστάσεις, ποὺ ἐπέφεραν βίαιες ἀλλαγές. Οἱ παραδοσιακὰ Ὀρθόδοξοι Χριστιανικοὶ λαοὶ βρέθηκαν στὴν δίνη κοσμογονικῶν συμβάντων, τὰ ὁποῖα τοὺς ἀνάγκασαν ἀκόμη καὶ νὰ ἐκπατρισθοῦν καὶ νὰ ξενιτευθοῦν.

Ἡ μετανάστευσί τους σὲ νέες καὶ ἄγνωστες χῶρες δὲν συνέβη μόνον ἐξ αἰτίας τῶν κοινωνικῶν προκλήσεων γιὰ εὕρεσι ἐργασίας καὶ ἀναζήτησι καλυτέρων συνθηκῶν ζωῆς, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ διαφυλάξουν τὴν πίστι τους καὶ τὴν πνευματική τους ταυτότητα, ἐξ αἰτίας θρησκευτικοῦ διωγμοῦ καὶ κατατρεγμοῦ. Ἀναρίθμητοι ἀπὸ αὐτοὺς σφράγισαν τὴν μαρτυρία τους μὲ τὸ Μαρτύριο τοῦ αἵματος. Πολλὲς χιλιάδες ἤ καὶ ἑκατομμύρια ἄλλων ἀγωνίσθηκαν στὸν στίβο τοῦ ἀναιμάκτου Μαρτυρίου τῆς Συνειδήσεως. Κάποιοι, ὡς ἐκλεκτὲς ψυχές, ὡμολόγησαν τὸν Κύριο καὶ ὑπέστησαν διώξεις, ἀντιμετωπίζοντας νικηφόρως διαφόρους πειρασμούς, ὡς Μάρτυρες τῇ προαιρέσει, ὡς Ὁμολογητὲς καὶ ὡς εὐαρεστήσαντες στὸν Σωτῆρα Χριστὸ κάτω ἀπὸ ὅποιες συνθῆκες ἐπέτρεψε ἡ πολύσοφη Πρόνοιά Του νὰ βρεθοῦν.

Ἕνας πολυτάλαντος ἐκλεκτὸς δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἦταν ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος, τοῦ ὁποίου τὸν κατὰ πλάτος Βίο καὶ ἀντιπροσωπευτικὰ Θαύματα παρουσιάζουμε στὸ ταπεινὸ αὐτὸ βιβλίο γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὅπως ἐπίσης, ἐν Παραρτήματι, καὶ κάποια ἐνδεικτικὰ Κείμενά του. Γόνος τῆς Ρωσικῆς γῆς, στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ἔζησε σὲ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου, στὴν Σιβηρία, στὴν Μαντζουρία τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, στὴν Αὐστραλία, στὴν Ἀμερική, στὴν Εὐρώπη, σχεδὸν σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Φορέας τῆς Εὐαγγελικῆς, Ἀποστολικῆς καὶ Πατερικῆς ζωῆς, διδαχῆς καὶ παραδόσεως, ἀνεδείχθη «Χριστοῦ εὐωδία» (Β’ Κορ. β’ 15) ὅπου καὶ ἄν ἔζησε, ἀπὸ ὅπου καὶ ἄν διῆλθε. 

Βασανίσθηκε γιὰ τὸ Ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἀλλὰ ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου τὸν διεφύλαξε, γιὰ νὰ κατασταθῆ Ποιμένας τῶν λογικῶν Αὐτοῦ προβάτων, ἕνας Ἱεράρχης παγκοσμίου ἐμβελείας· ἡ Μαρτυρία του ἦταν μαρτυρία Ζωῆς καὶ Ἀληθείας. Κατεῖχε πραγματικὰ τὸ χαρισματικὸ «Πρωτεῖον τῆς Ἀληθείας» στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ ταραγμένου 20οῦ αἰ. καὶ κατὰ τὸ παράδειγμα τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, αὐτός, ἕνας σύγχρονος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἐφάμιλλος κατὰ πάντα τῶν παλαιῶν, διεκήρυξε τὴν μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ σταθερότητα καὶ ἀποφασιστικότητα, χωρὶς ὑπερβολές. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔκανε ὅταν ὑπῆρχε ἡ ἄμεση καὶ ἀπόλυτη ἀνάγκη, γιὰ νὰ ἀποτελέση τὸ ἀνάχωμα καὶ τὸν φραγμό, τότε ποὺ ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κηρύχθηκε καὶ ἐπιβλήθηκε ἐπισήμως καὶ ἐξαπλώθηκε παγκοσμίως, ἀπὸ τὸ 1965 καὶ ἑξῆς, ἐνʼ ὅσῳ αὐτὴ πλέον εἰσήρχετο στὴν τελική της εὐθεῖα. 

Ὁ μακάριος Φιλάρετος διατελῶν σὲ κοινωνία μὲ τὸν Δεσπότη Χριστό, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, δὲν ἐδίδασκε καὶ φρονοῦσε τὰ δικά του θεωρήματα, ἀλλʼ ὅσα διέτασσε καὶ παρέδιδε ὁ Ἀποστέλλων, ὁ μόνος πραγματικὸς Καθηγητὴς καὶ Διδάσκαλος τῶν ἀνθρώπων. «Ἀποστόλου γὰρ ἀξίωμα, μηδὲν οἴκοθεν ἐπεισάγειν», βεβαιώνει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος. Καὶ αὐτὸς τίμησε τὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα, ποὺ ἔφερε, χωρὶς νὰ εἰσάγη τίποτε ἰδικό του, χωρὶς νὰ παρεκκλίνη ἀπὸ τὸν κανόνα τῆς Πίστεως. Ὁ ὄντως φίλος τῆς ἀρετῆς ἱερὸς Φιλάρετος, ὁ καὶ γνήσιος τῆς Ἀληθείας ἐραστής, ἀντιτάχθηκε κατὰ τῆς πλάνης ὡς ὁ Δαυῒδ στὸν Γολιάθ, ὅπως ὁ Μάρτυς Νέστωρ στὸν Λιαῖο, σὰν νέος Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικὸς ἐνάντια στὴν πολύτροπη Αἵρεσι.

Καὶ νίκησε, ἐπισφραγίσας τὸν Ἀγῶνα του μὲ τὸ θαυμαστὸ παράδειγμά του, μὲ τὰ ἐξαίρετα γραπτά του, μὲ τὰ ἐξαίσια Θαύματά του, μὲ τὸ θαυματουργὸ ἄφθαρτο ἱερὸ Λείψανό του, μὲ τὴν ζωοποιὸ καὶ ζωογόνο Παρακαταθήκη του. Ὁ ἐκτενὴς Βίος του, τὸν ὁποῖον φιλοτεχνήσαμε ἀτέχνως, διʼ εὐχῶν του, ἀποτελεῖ τὴν ἐλάχιστη ἔνδειξι τιμῆς, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης στὴν Ἁγιότητά του, ὡς καὶ ὁλόκαρδη ἀποδοχὴ τῆς Μαρτυρίας καὶ Κληρονομίας του. Εἴθε νὰ συμβάλη στὴν διάδοσι τῆς Μνήμης του καὶ στὴν υἱοθέτησι τοῦ Μηνύματός του ἀπὸ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρους καλοπροαιρέτους ἀναγνῶστες! Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τοῦ ἔργου αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ εὐχὴ καὶ χαρά μας. Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ 2015 † Γ. Κλ.

Εκ του Προλόγου του βιβλίου

του Μητροπολίτη Λαρίσης και Πλαταμώνος κ. Κλήμεντος:

«Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

- ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ

(1903 - 1985)»

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ (1903-1985)

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Η ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ (1903 - 1985)

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ - ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ (1903 - 1985)

Ο Άγιος Φιλάρετος της Ρωσικ... by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ - ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ (1903 - 1985)

Επί τη εορτή του Αγίου Φιλαρέτου της Ρωσικής Διασποράς

Πέμπτη 8 (21) Νοεμβρίου 2019 πάτριο, εκκλησιαστικό ημερολόγιο

Ὁ Ἅγιος Φιλάρετος τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς 

Ἕνας Σύγχρονος Ἀσκητής καί Ὁμολογητής Ἱεράρχης (1903 – 1985) 

Μνήμη: 8 Νοεμβρίου

Ο Άγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος καὶ ὡς Πρωθιεράρχης κατὰ τὴν τελευταία 20ετία τοῦ βίου του, συνέχισε νὰ εἶναι ἄνθρωπος ἁπλός, προσιτός, ἀπροσποίητος, σοβαρός, καταδεκτικός, σιωπηλός, φιλόφρων, εὐγενής, πρᾶος, συγκαταβατικός, ἀλλὰ καὶ ἐγρήγορος καὶ προσευχητικός.

Ἔναντι τῶν παθῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἦταν ἀδυσώπητος. Προέτρεπε σὲ ἀποφασιστικὴ ἐκκοπὴ σὲ ὅ,τι ἐμπόδιζε τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ κάθε ἑνός. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις συμβούλευε: «πᾶρτε μαχαίρι καὶ κόψτε το!», ὅ,τι πάθος καὶ ἄν ἦταν αὐτό.

Ἦταν φιλομόναχος καὶ ἡ προσευχὴ μέσα του λειτουργοῦσε συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως. Ἦταν φανερὸ ἀπὸ τὴν ὅλη στάσι καὶ συμπεριφορά του, ὅτι ἡ ζωή του ἦταν μία λαμπάδα καιόμενη στὴν ὑπηρεσία καὶ λατρεία τοῦ Ἠγαπημένου Νυμφίου τῶν ψυχῶν μας Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸν Χριστόν μας ἀνέπνεε καὶ Αὐτὸς ἦταν ἡ πηγὴ κάθε δραστηριότητος, λόγου, ἔργου, ἀλλὰ καὶ διαλογισμοῦ του.

Τὸ ὅτι ἦταν ἐξαγιασμένη ὕπαρξις, τὸ ὅτι ἐβίωνε τὴν χαρισματικὴ φωτιστικὴ Ἁγιοπνευματικὴ κατάστασι, εἶναι βέβαιον ἀπὸ διάφορες διηγήσεις ὅσων τὸν ἐγνώρισαν καὶ ἔζησαν. 

Γιὰ παράδειγμα, γνωστός μας ἐν Χριστῷ Ἀδελφὸς μᾶς διηγήθηκε, ὅτι ὅταν τὸν συνήντησε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀμερικὴ καὶ τοῦ ἔβαλε μετάνοια γιὰ νὰ λάβη τὴν εὐχή του, ἀτενίζοντάς τον δὲν ἠδυνήθη νὰ ἴδη τὴν μορφή του, διότι περιεβάλλετο ἀπὸ ἐκπλήσσουσα φωταύγεια δόξης καὶ λαμπρότητος!

Ἦταν τόσος ὁ συγκλονισμὸς τοῦ πιστοῦ αὐτοῦ, ὥστε χρειάσθηκε ὀλίγη ὥρα γιὰ νὰ συνέλθη καὶ κατενόησε μὲ τὰ πνευματικὰ κριτήρια, ὅτι ἐπρόκειτο ὄντως περὶ μεγάλου Ἁγίου τοῦ Θεοῦ!...

Ἡ προσευχὴ τοῦ ἱεροῦ Φιλαρέτου, ὅπως ἔχουμε ἤδη προαναφέρει, εἶχε θαυμαστὰ ἀποτελέσματα καὶ πολλὲς μαρτυρίες ὑπάρχουν γιὰ τὴν δύναμι καὶ ἀποτελεσματικότητά της. Μερικὰ ἐνδεικτικὰ Θαύματα παραθέτουμε σὲ εἰδικὴ ἑνότητα κατωτέρω.  Ἰδιαίτερα στὴν θεία Λατρεία καὶ μάλιστα στὸ Μυστήριο τῶν Μυστηρίων, στὴν Θεία Λειτουργία, ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης πραγματικὰ μεταρσιωνόταν.

Ἁρπαζόταν ὅλος στὴν θεωρία τῶν θείων χωρὶς νὰ ἀντιλαμβάνεται τὶ γίνεται γύρω του ἤ καὶ στὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Τὸ δόσιμό του στὴν προσευχὴ ὑπεδήλωνε ἡ ἐλαφρὰ κλίσις τῆς κεφαλῆς του ἔμπροσθεν· τὰ μάτια του ἦταν συνήθως κλειστά. 

Διατελοῦσε ἀφοσιωμένος, ἔνδακρυς, μὲ πλήρη ψυχοσωματικὴ συμμετοχὴ καὶ παράδοσι στὴν θεία ἱεροτελεστία, σὲ βαθμὸ ὥστε ἀκόμη καὶ ἄν τοῦ ἔπιπτε κάποιο ἐκ τῶν ἀμφίων του, τὸ ὁποῖο δὲν τοῦ εἶχαν προσδέσει καλὰ οἱ Ὑποδιάκονοι, αὐτὸς ὁ Μακάριος νὰ μὴ τὸ ἀντιλαμβάνεται ὅλως διόλου!... 

Ἦταν παρὼν στὶς καθημερινὲς Ἀκολουθίες στὸν Ναὸ καὶ συμμετεῖχε προσευχητικά, διορθώνοντας μάλιστα τοὺς ἐπιτελοῦντας Αὐτὴν ὅπου ἦταν ἀνάγκη ἤ ὅποτε γινόταν κάποιο σοβαρὸ λάθος. 

Ὡς Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας του προέβη σὲ χειροτονίες Ἀρχιερέων, Πρεσβυτέρων καὶ Διακόνων, Ἐ γ κ α ι ν ι α σ μ ο ὺ ς Ναῶν, Ποιμαντικὲς ἐπισκέψεις ἐντὸς τῆς Ἐπαρχίας του, ἀλλὰ καὶ στὶς λοιπὲς Ἐπισκοπὲς τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς Ἠπείρους, καὶ γενικὰ διασφάλιζε τὴν ὁμαλὴ Συνοδικὴ λειτουργία Αὐτῆς.

Δὲν ἐκτιμοῦσε τὰ ἀεροπορικὰ ταξίδια, ἄν καὶ δὲν τὰ ἀπέφευγε ἐντελῶς, προτιμώντας τὸ αὐτοκίνητο ἤ τὸ τραῖνο, καὶ σὲ διηπειρωτικὰ ταξίδια τὸ πλοῖο. Μετέβαινε γιὰ ἀνάπαυσι τοὺς θερινοὺς ἰδίως μῆνες σὲ Μονὲς στὶς Η.Π.Α. ἤ στὴν Εὐρώπη, ὅπως στὶς Γυναικεῖες Μονὲς τῆς Λέσνα στὴν Γαλλία ἤ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στὸ Λονδῖνο.

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Πρωθιεραρχίας του ἐπισκέφθηκε καὶ τοὺς Ἁγίους Τόπους, ὅπου ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς εἶχε ἀνέκαθεν ἐκκλησιαστικὴ παρουσία μὲ τὶς Μονὲς καὶ Προσκυνήματά της.

Ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης προσεκύνησε μὲ εὐλάβεια τοὺς Θεοβαδίστους Τόπους καὶ ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὅτι τὸ Προσκύνημα στὴν Ἁγία Γῆ εἶναι ἕνα «Πέμπτο Εὐαγγέλιο», διότι ζωντανεύει σὲ κάθε εὐλαβῆ Προσκυνητὴ τὸ περιεχόμενο τῶν Τεσσάρων Εὐαγγελίων. Γιʼ αὐτὸ καὶ συνιστοῦσε ἐκθύμως τὶς ἱεραποδημίες, πρὸς ὠφέλειαν τῶν πιστῶν. Προσπαθοῦσε ἐπίσης νὰ τηρήση τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ ἤθελε νὰ ἀποφεύγη παραβάσεις Αὐτῶν. 

Ὅταν γιὰ παράδειγμα εἶχε μάθει γιὰ ἕναν Διάκονο, ὁ ὁποῖος ὑπέπεσε σὲ ἀκούσιο φόνο ἀμυνόμενος, ὅτι μετὰ τὴν πάροδο κάποιου χρονικοῦ διαστήματος τοῦ ἐπετράπη ἡ ἐπάνοδός του στὰ λειτουργικὰ διακονικά του καθήκοντα, ὁ ἱερὸς Φιλάρετος ἀπέφευγε ἐπιμελῶς νὰ συλλειτουργῆ μὲ τὸν Διάκονο τοῦτον.

Ἡ εὐλάβεια τοῦ Ἁγίου Μητροπολίτου στὴν Κυρία Θεοτόκο ἦταν πολὺ μεγάλη, καὶ μάλιστα ἐκφραζόταν ὅλως ἰδιαιτέρως ἔναντι τῆς Θαυματουργοῦ Εἰκόνος της τοῦ Σημείου, δηλαδὴ τῆς Ὁδηγητρίας τοῦ Κούρσκ, ἡ ὁποία ἀποτελοῦσε τὸ πιὸ ἱερὸ Κειμήλιο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς. 

Ὁ ἱερὸς Φιλάρετος ἐπεδείκνυε τὴν μεγάλη του φροντίδα γιὰ τὴν φύλαξι καὶ προσκύνησι Αὐτῆς τόσο στὸν Συνοδικὸ Καθεδρικὸ Ναὸ στὴν Νέα Ὑόρκη, ὅπως καὶ στὸ Ἐρημητήριο τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου στὸ Μάχοπακ τῆς Νέας Ὑόρκης, ὅπου ἐπίσης διέμενε, ὅσο καὶ στὶς ποιμαντικὲς ἐπισκέψεις,

τὶς ὁποῖες πραγματοποιοῦσε ὡς Συνοδὸς τῆς ἱερᾶς Εἰκόνος σὲ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου, σὲ Ἐπαρχίες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς. Παντοῦ διέλαμπε καὶ ἐντυπωσίαζε μὲ τὴν προσευχητικότητα, ἀσκητικότητα, σοβαρότητα, καλωσύνη καὶ ἡ πατρικὴ ἀγάπη του. 

Ἐνώπιον τῆς Εἰκόνος τῆς Θεομήτορος ἐψάλλοντο κάθε Τετάρτη ἀπόγευμα οἱ Χαιρετισμοί, στὸν Συνοδικὸ Ναὸ στὴν Νέα Ὑόρκη, ὅπου ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης προΐστατο καὶ μάλιστα ἐκφωνοῦσε κατάλληλο Κήρυγμα. Ὁ λόγος του, πάντοτε «ἅλατι ἠρτυμένος», ζωογονοῦσε τὶς ψυχὲς τοῦ Ποιμνίου του καὶ διάνοιγε εἰς αὐτὸ τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ,

ἀπεκάλυπτε τὸ θεῖον Θέλημα καὶ ὑπεδείκνυε τὰ σωτήρια, ὠφέλιμα, ἀγαθὰ καὶ εὐάρεστα. Τὰ Κηρύγματά του καὶ οἱ Διδαχές του διεκρίνοντο γιὰ θεολογικότητα, συντομία, περιεκτικότητα, πνευματικὴ βαθύτητα, ἀλλὰ καὶ πρακτικότητα. 

Ἠδύνατο μάλιστα νὰ παραθέτη ἀπὸ στήθους ἐκτενῆ ἀποσπάσματα μὲ ἀκρίβεια ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ ἤ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, διότι σὺν τοῖς ἄλλοις εἶχε μία ἐκπληκτικὴ μνήμη.  Προέτρεπε σὲ συχνὴ συμμετοχὴ στὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ μάλιστα στὴν Θεία Εὐχαριστία, κατόπιν βεβαίως ἀναλόγου προετοιμασίας· ἔλεγε:

«Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι φῶς καὶ φωτιά, ὅμως κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀπαγορεύση, ἐὰν δὲν ὑπάρχη σοβαρὸς πνευματικὸς λόγος. Πρέπει νὰ μεταλαμβάνουμε ὅσο πιὸ συχνὰ γίνεται. Καὶ ὁ λόγος ποὺ μεταλαμβάνουμε ἐνώπιον τῆς Ὡραίας Πύλης, εἶναι διότι συμβολίζει τὴν προσέγγισί μας στὸν Παράδεισο καὶ τὴν ἀνάβασί μας πρὸς τὸν Θεόν»!... 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αποσπασματικής αναρτήσεις εκ του βιβλίου

 ''Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ 

Ένας σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης (1903-1985)''

του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

Σελ. 88-94. 

Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ

Παντοῦ διέλαμπε καὶ ἐντυπωσίαζε μὲ τὴν προσευχητικότητα, ἀσκητικότητα, σοβαρότητα,

καλωσύνη καὶ τἡν πατρικὴ ἀγάπη του.

Ἐνώπιον τῆς Εἰκόνος τῆς Θεομήτορος ἐψάλλοντο κάθε Τετάρτη ἀπόγευμα οἱ Χαιρετισμοί,

στὸν Συνοδικὸ Ναὸ στὴν Νέα Ὑόρκη, ὅπου ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης προΐστατο καὶ μάλιστα ἐκφωνοῦσε κατάλληλο Κήρυγμα.

Ὁ λόγος του,

πάντοτε «ἅλατι ἠρτυμένος», ζωογονοῦσε τὶς ψυχὲς τοῦ Ποιμνίου του καὶ διάνοιγε εἰς αὐτὸ 

τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ,

ἀπεκάλυπτε τὸ θεῖον Θέλημα καὶ ὑπεδείκνυε τὰ σωτήρια, ὠφέλιμα, ἀγαθὰ καὶ εὐάρεστα.

Τὰ Κηρύγματά του καὶ οἱ Διδαχές του διεκρίνοντο γιὰ θεολογικότητα,

συντομία, περιεκτικότητα, πνευματικὴ βαθύτητα, 

ἀλλὰ καὶ πρακτικότητα.

Ἠδύνατο μάλιστα νὰ παραθέτη ἀπὸ στήθους ἐκτενῆ ἀποσπάσματα μὲ ἀκρίβεια ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ 

ἤ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας,

διότι σὺν τοῖς ἄλλοις εἶχε μία ἐκπληκτικὴ μνήμη.

Προέτρεπε σὲ συχνὴ συμμετοχὴ στὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ μάλιστα στὴν Θεία Εὐχαριστία, κατόπιν βεβαίως ἀναλόγου προετοιμασίας· ἔλεγε: «Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι φῶς καὶ φωτιά, ὅμως κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀπαγορεύση, ἐὰν δὲν ὑπάρχη σοβαρὸς πνευματικὸς λόγος. Πρέπει νὰ μεταλαμβάνουμε ὅσο πιὸ συχνὰ γίνεται.

Καὶ ὁ λόγος ποὺ μεταλαμβάνουμε ἐνώπιον τῆς Ὡραίας Πύλης, εἶναι διότι συμβολίζει τὴν προσέγγισί μας στὸν Παράδεισο καὶ τὴν ἀνάβασί μας πρὸς τὸν Θεόν»!...

Πάντοτε ἦταν πρόθυμος, ὅπως καὶ στὴν νεότητά του, νὰ βοηθήση καὶ νὰ συντρέξη μὲ ὅποιο τρόπο ἠδύνατο ὅσους ζητοῦσαν τὴν βοήθειά του καὶ μάλιστα ἡ φροντίδα του γιὰ τοὺς νέους ἦταν ἰδιαίτερη καὶ ἀδιάπτωτη. Εἶχε μεγάλη ἀγάπη πρὸς τὸ Ποίμνιό του,τὸ ὁποῖο ἐπίσης στὴν πλειονότητά του τὸν ἀγαποῦσε καὶ τὸν ἐσέβετο ἀπεριόριστα.

Συμμετεῖχε στὶς χαρὲς καὶ στὶς λῦπες τῶν ἄλλων, τὸν συνεῖχε τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἐφʼ ὅσον ὁ Κύριός μας τὸν ἀνέδειξε Ποιμένα οἰκουμενικῆς σπουδαιότητος καὶ σημασίας,ἀνέθετε δὲ προσευχητικὰ τὰ προβλήματα,τῶν ὁποίων ἐγίνετο κοινωνός,εἴτε προσωπικὰ, εἴτε γενικά, στὴν θεία φιλανθρωπία καὶ εὐσπλαγχνία μὲ ἐλπίδα ἀγαθή.

Ὁ Ἅγιος διατηροῦσε τὴν ὑψηλὴ πνευματική του κατάστασι μὲ μία βαθειὰ ἔμφυτη ταπείνωσι, ἡ ὁποία τὸν χαρακτήριζε πάντοτε. Μὲ φυσικότητα καὶ ἄνεσι, ἐνῶ συμβούλευε ἄλλους καὶ μάλιστα νεωτέρους καὶ κατωτέρους του κατὰ πάντα, αὐτὸς ὁ μακάριος ἐπιζητοῦσε τὶς προσευχές τους καὶ «ἔβαζε μετάνοια» ζητώντας ταπεινὰ συγγνώμην!...

Κάποιοι, παρακινημένοι ἀπὸ τὸν πονηρό, ἐσκληρύνοντο καὶ ἐστρέφοντο ἀνοικτὰ ἐναντίον του, κατηγορώντας τον ἤ καὶ αὐθαδιάζοντας ἐνώπιόν του. Ἕνας Ἀρχιμανδρίτης κάποτε, ἐμπρὸς σὲ ἄλλους Ἀρχιερεῖς, ἔδειξε τὸν ἐνδεδυμένο τὴν Ταπείνωσιν τοῦ Ἰησοῦ Ἅγιο Μητροπολίτη καὶ ἀναφώνησε μὲ ἀγανάκτησι: «Πρέπει νὰ ἀπομακρυνθῆ ἄμεσα αὐτὸς ὁ τόσο ἀκατάλληλος Μητροπολίτης»!...

Ἄλλοτε ἀπεδεικνύετο ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅτι κάποιοι ἀδίστακτοι προέβαιναν σὲ πρᾶξεις δῆθεν ἐπʼ ὀνόματί του ἤ δῆθεν μὲ τὴν ἄδεια καὶ εὐλογία του, ποὺ ὁ ἴδιος οὔτε κἄν διενοεῖτο,ἤ πλαστογραφοῦσαν ἀκόμη καὶ τὴν ὑπογραφή του, προκειμένου νὰ κατηγορηθῆ γιὰ ἀνεπίτρεπτες πρᾶξεις ἤ «Οἰκονομίες» στὶς ὁποῖες δῆθεν προέβαινε, γιὰ νὰ τὸν καταισχύνουν ἤ νὰ τὸν ἀποδείξουν ὡς δῆθεν ἀνακόλουθο καὶ ἀσυνεπῆ!...

Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀπρέπειες τοῦ προξενοῦσαν ὀδύνη, ἀλλὰ τὶς ἀντιμετώπιζε μὲ ὑπομονὴ καὶ μεγαλοψυχία, μὲ συγχωρητικότητα καὶ ἀνεξικακία.Δυνάμεθα νὰ εἰποῦμε, ὅτι ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος διατελοῦσε κάποτε σὲ μία ἰδιότυπη «ὁμηρεία», ὅταν ἦταν ἀναγκασμένος, παρὰ τὴν θέλησι καὶ τὶς ἀρχές του,νὰ ἀνεχθῆ κάποιες δυσάρεστες καταστάσεις, γιὰ νὰ ἀποφευχθῆ κάποιο μεγαλύτερο κακὸ στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἤ στὴν ζωὴ τῶν πιστῶν.

Τοῦτο τοῦ προξενοῦσε ἀφόρητο πόνο καὶ κάποιες φορὲς ἔφθανε στὰ ὅρια ὑποβολῆς παραιτήσεως ἀπὸ τὴν θέσι του, ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τῆς Πρωθιεραρχίας, στὸν Ὁποῖον ἦταν καθηλωμένος μὲ ἐγκαρτέρησι, θυσιαστικότητα καὶ ὑπομονὴ ἀπέραντη.

Ὅμως τελικὰ ἡ ἰσχυρὰ αἴσθησις τοῦ καθήκοντος καὶ ἡ παράκλησις κάποιων ἀγαπητῶν καὶ ἐμπίστων προσώπων, ἀπέτρεπαν ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο...

Ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης ἠδύνατο ἐκ τῆς πείρας του νὰ διδάσκη περὶ τῆς ἀληθινῆς ταπεινώσεως καὶ μετανοίας ζωήρρυτα λόγια, ἐκφράζων συνοπτικὰ τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος, ὅπως τὰ ἑξῆς:

«Κάποτε,οἱ ἄνθρωποι λέγουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους: ''Ὦ, εἶμαι πολὺ θρησκευόμενος, εἶμαι βαθειὰ πιστός'', καὶ τὸ λέγουν αὐτὸ μὲ εἰλικρίνεια, νομίζοντες ὅτι μποροῦν στὴν πραγματικότητα νὰ τὸ λέγουν αὐτὸ γιὰ τὸν ἑαυτό τους δικαιολογημένα...

Ἀπὸ τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας βλέπουμε, ὅτι ὅσοι πραγματικὰ ἔχουν ἀληθινὴ πίστι, σκέπτονται πάντοτε γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ γιὰ τὴν πίστι τους μὲ πολὺ ταπεινὸ τρόπο, καὶ πάντοτε θεωροῦν καὶ ἔχουν συνείδησι γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους ὅτι ἔχουν ὀλίγη πίστι...

Αὐτὸς ποὺ πραγματικὰ πιστεύει, δὲν ἐμπιστεύεται τὴν πίστι του καὶ βλέπει τὸν ἑαυτό του νὰ ἔχη μικρὴ πίστι. Αὐτός, ὁ ὁποῖος οὐσιαστικὰ δὲν ἔχει ἀληθινὴ πίστι, νομίζει ὅτι πιστεύει βαθειά... Βλέπουμε τὸ ἴδιο παράδοξο στὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ἐκτίμησι ἑνὸς προσώπου...

Οἱ δίκαιοι ἄνθρωποι βλέπουν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς ἁμαρτωλούς,ἐνῶ οἱ ἁμαρτωλοὶ βλέπουν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς δικαίους. Στὴν ψυχὴ ἑνὸς ἁμαρτωλοῦ ἀφώτιστου ἀπὸ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν σκέπτεται γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή,ὁ ὁποῖος δὲν σκέπτεται γιὰ τὴν διόρθωσί του, ὁ ὁποῖος δὲν σκέπτεται πῶς θὰ λογοδοτίση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅλα συγχωνεύονται καὶ ὁ ἴδιος δὲν δύναται νὰ κάνη κάτι ἐπʼ αὐτοῦ·

μόνον ὁ Παντεπόπτης Θεὸς βλέπει τὴν οἰκτρὰ κατάστασι τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου τούτου. Ἐνῶ ὁ ἴδιος δὲν τὴν αἰσθάνεται καὶ δὲν τὴν παρατηρεῖ καὶ νομίζει ὅτι δὲν εἶναι καὶ τόσο ἄσχημα,καὶ ὅτι τὰ χωρία τοῦ Εὐαγγελίου,τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται σὲ μεγάλους ἁμαρτωλοὺς δὲν ἔχουν καμία σχέσι μὲ αὐτόν.

Ἴσως βέβαια νὰ μὴ θεωρῆ τὸν ἑαυτό του ὡς Ἅγιο, ἀλλὰ πάντως ὑποθέτει ὅτι δὲν εἶναι καὶ τόσο χάλια... Ὅσοι εἶναι εὐάρεστοι στὸν Θεό, σκέπτονται γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους μὲ ἐντελῶς διαφορετικὸ τρόπο καὶ βλέπουν αὐτοὺς καὶ τὴν πνευματική τους φύσι σὲ ἕνα ἐντελῶς διαφορετικὸ φῶς.

Ἕνας Ἀσκητὴς θρηνοῦσε συνεχῶς· ὁ Ὑποτακτικός του τὸν ἐρώτησε: «Πάτερ, γιὰ ποιὸ λόγο θρηνεῖς;». «Γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου,τέκνον μου», ἀπήντησε. «Ὅμως,τί ἁμαρτίες ἔχεις; Καὶ γιατί θρηνεῖς γιʼ αὐτὲς τόσο πολύ;». «Τέκνον μου», ἀπήντησε ὁ Ἀσκητής, «ἄν ἔβλεπα τὶς ἁμαρτίες μου ὅπως εἶναι, σὲ ὅλη τους τὴν ἀσχήμια, θὰ σοῦ ζητοῦσα νὰ θρηνῆς καὶ σὺ γιʼ αὐτὲς μαζί μου»!

Ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι ποὺ αὐτοὶ οἱ ἐξαιρετικοὶ ἄνθρωποι ὁμιλοῦσαν περὶ τοῦ ἑαυτοῦ τους. Ὅμως ἐμεῖς,ποὺ εἴμαστε συνηθισμένοι ἄνθρωποι,δὲν βλέπουμε τὴν ἁμαρτωλότητά μας καὶ δὲν αἰσθανόμαστε τὸ βάρος της. Γιʼ αὐτὸ καὶ συμβαίνει αὐτὸ ποὺ μόλις εἶπα: νὰ πηγαίνη κάποιος γιὰ Ἐξομολόγησι, καὶ νὰ μὴ γνωρίζη τί νὰ εἰπῆ!

Μία γυναίκα ποὺ πῆγε γιὰ Ἐξομολόγησι,εἶπε στὸν Πνευματικό: "Παππούλη μου, ἔχω λησμονήσει τὰ πάντα!"... Ὅμως, τὶ νομίζετε, ἄν κάποιος ἔχη ἕνα πονεμένο χέρι ἤ πόδι ἤ ἐσωτερικὸ ὄργανο καὶ πηγαίνει στὸν ἰατρό, θὰ λησμονήση ὅτι ἔχει πόνο;

Ἔτσι εἶναι καὶ μὲ τὴν ψυχή· ἄν στὴν πραγματικότητα φλέγεται ἀπὸ τὴν αἴσθησι τῆς Μετανοίας, δὲν θὰ λησμονήση τὶς ἁμαρτίες της. 

Βέβαια,οὐδεὶς δύναται νὰ ἐνθυμηθῆ ὅλες τὶς ἁμαρτίες του-ὅλες μέχρι μιᾶς,χωρὶς ἐξαίρεσι. Ἀλλά, ἡ ἀληθινὴ Μετάνοια δὲν ἀποτυγχάνει νὰ διατηρήση τὸν ἄνθρωπο σὲ συνείδησι τῆς ἁμαρτωλότητός του καὶ νὰ αἰσθανθῆ εἰλικρινῆ ἔλεγχο γιʼ αὐτήν.

Προσευχόμεθα κατὰ τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ στὸν Κύριο νὰ μᾶς δωρήση νὰ βλέπουμε τὰ πταίσματά μας–τὰ ἰδικά μας πταίσματα,καὶ ὄχι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ἀλλὰ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ προσευχώμεθα γιʼ αὐτὸ ὄχι μόνον κατὰ τὴν Τεσσαρακοστή, ἀλλὰ πάντοτε–νὰ προσευχώμεθα ὁ Κύριος νὰ μᾶς διδάξη νὰ βλέπουμε τοὺς ἑαυτούς μας ὅπως θὰ ἔπρεπε καὶ ὄχι νὰ νομίζουμε γιὰ τὴν ὑποτιθέμενη ''δικαιοσύνη'' μας.

Ἐν τούτοις,πρέπει νὰ ἐνθυμούμεθα, ὅτι μόνον τὸ Ἔλεος τοῦ Θεοῦ δύναται νὰ ἀνοίξη τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ ἀνθρώπου σχετικὰ μὲ τὴν ἀληθινή του πνευματικὴ κατάστασι καὶ διὰ τοῦ τρόπου τούτου νὰ τοποθετηθῆ στὴν ὁδὸ τῆς ἀληθινῆς Μετανοίας»!...

Ὅπως διεφάνη ἀπὸ ὅσα ἐκθέσαμε μέχρι στιγμῆς, δυνάμεθα νὰ συμπεράνουμε, ὅτι ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης,

παρὰ τὴν ταπείνωσί του, 

ἦταν ἄνθρωπος θάρρους καὶ ἀποφασιστικότητος.

Σὲ μία περίπτωσι, εἶχε εἰδοποιηθῆ ἀπὸ τὸ FBI νὰ μὴ ἐξέλθη γιὰ τὴν Λιτανεία τοῦ Ἐπιταφίου τὴν Μεγάλη Παρασκευή,

διότι ὑπῆρχαν πληροφορίες στὶς μυστικὲς ὑπηρεσίες τῶν Η.Π.Α. γιὰ πιθανὴ θανατηφόρο ἐπιβουλὴ κατὰ τῆς ζωῆς του.

Ὁ Ἅγιος ἀγνόησε τὴν ὑπόδειξι καὶ ἐξῆλθε κανονικὰ, ἐνῶ ἄνθρωποι τῆς μυστικῆς ἀστυνομίας

 τὸν περιέβαλαν διὰ πᾶν ἐνδεχόμενο, 

Αὐτὸν τὸν ὁποῖον περιστοίχιζαν ἀοράτως Ἅγιοι Ἄγγελοι! 

Τελικά, δὲν συνέβη κάτι τὸ ἀνησυχητικό...

Ἦταν βέβαιο, ὅτι κάποιοι τὸν παρακολουθοῦσαν καὶ τὸν ἐπεβουλεύοντο, ἀλλὰ ὁ Θεὸς τὸν προστάτευε 

καὶ ἡ Παναγία μας τὸν ἔσκεπε!

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αποσπασματικής αναρτήσεις εκ του βιβλίου

 ''Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ 

Ένας σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης (1903-1985)''

του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

 Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ

Έχουν καταγραφῆ πολλὰ Θαύματα,τὰ ὁποῖα ἐπιτελέσθηκαν διὰ τοῦ Ἁγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου,τόσο ὅταν ἦταν ἀκόμη ἐν ζωῇ,ὅσο καὶ μετὰ τὴν μακαρία Κοίμησί του.Θὰ παραθέσουμε ὀλίγα μόνον ἐνδεικτικά,γιὰ νὰ βεβαιωθῆ ἡ παρρησία του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ Χάρις,τὴν ὁποίαν ἡ θεία Ἀγαθότης ἐπιδαψίλευσε στὸν γνήσιο δοῦλο Της ἱερὸ Φιλάρετο,ὥστε νὰ εὐεργετῆ τοὺς ποικιλοτρόπως πάσχοντας.Ἡ κ. Ἕλενα Πίκουλ ἀπὸ τὴν Αὐστραλία καταθέτει τὰ ἑξῆς:Ἀπὸ τὸ 1946 ἡ οἰκογένειά μας ζοῦσε στὸ Χαρμπὶν τῆς Μαντζουρίας. Ἐκκλησιαζόμασταν στὸν Ναὸ τοῦ «Οἴκου τοῦ Ἐλέους»,ὅπου λειτουργοῦσε ὁ π. Φιλάρετος.Κάποτε, τὸν χειμώνα τοῦ 1960, ὁ μεγάλος γυιός μου Γκάλικ ἀρρώστησε. Ἀνέβασε πυρετὸ πάνω ἀπὸ 40.Ἔπασχε δεινῶς.Καλέσαμε ἕναν κινέζο ἰατρὸ καὶ διέγνωσε ὅτι ἔπασχε ἀπὸ πνευμονία.

Πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευσι τοῦ ἰατροῦ, ἡ κόρη μας Ζίνα ἔτρεξε στὸν π. Φιλάρετο, ἀλλὰ δὲν ἦταν στὸ σπίτι. Ζήτησε ἀπὸ τοὺς γείτονες νὰ τοῦ εἰποῦν, ὅταν θὰ ἐπέστρεφε, ὅτι ὁ ἀδελφός της ἀρρώστησε. Κάθησα στὸ κρεββάτι τοῦ ἀσθενοῦς. Ἡ θερμοκρασία του ἦταν πάνω ἀπὸ 40 βαθμοὺς καὶ ἡ καρδιά του πήγαινε νὰ σπάση.

Παραληροῦσε... Καὶ τότε τί ἔγινε; Ἡ θερμοκρασία του ἄρχισε νὰ πέφτη, πῆγε στοὺς 37 βαθμούς. Ὁ Γκάλικ ἄρχισε νὰ ἀναπνέη κανονικά, ὁ σφιγμός του ἦταν ὁμαλὸς καὶ ὁ ἀσθενὴς κοιμήθηκε εἰρηνικά. Ὅταν ξύπνησε,αἰσθάνθηκε καλύτερα.

Ἡ κόρη μου εἶχε ἐπιστρέψει καὶ ἤμασταν ἀπορημένες. Τί συνέβη; Αὐτὸ ποὺ συνέβη ἦταν ὅτι,σύντομα μετὰ ποὺ ἡ Ζίνα εἶχε ἀναχωρήσει, ὁ π. Φιλάρετος ἐπέστρεψε καὶ πῆγε στοὺς γείτονες γιὰ τσάϊ. Τοῦ εἶπαν γιὰ τὴν ἐπίσκεψί της. Αὐτὸς ἀμέσως πετάχθηκε καὶ χωρὶς νὰ τελειώση τὸ τσάϊ του ἀνέβηκε βιαστικὰ τὶς σκάλες πρὸς τὸ διαμέρισμά του γιὰ νὰ προσευχηθῆ.

Ἀπὸ αὐτὸ ποὺ οἱ γείτονες εἶπαν, εἶναι φανερὸ ὅτι ὁ γυιός μου ἄρχισε νὰ ἀναρρώνη ἀπὸ τὴν ἴδια ἐκείνη στιγμὴ ποὺ ὁ π. Φιλάρετος ἄρχισε νὰ προσεύχεται γιʼ αὐτόν.

Ἡ προσευχή του ἦταν δυνατή!... Ἡ ἴδια πιστὴ καταθέτει καὶ ἄλλο Θαῦμα: Ὅταν μεταναστεύσαμε στὴν Αὐστραλία, στὸ Κρόϋντον τοῦ Σύδνεϋ, ἡ οἰκογένειά μου δοκίμασε δύσκολες καταστάσεις. Ἀπρόσμενα,ἡ ἀδελφή μου ἀρρώστησε σοβαρὰ καὶ τὴν πῆρα στὸ σπίτι. Κατόπιν μιᾶς ἐγχειρήσεως, ἔφεραν ἐπίσης τὸν γυιό μου στὸ σπίτι ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο.

Ἡ νεαρὴ κόρη τῆς ἀδελφῆς μου ἦταν ἐπίσης ἐκεῖ.Χρειαζόμουν νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ ὅλα αὐτά! Ἔπρεπε μάλιστα νὰ ἐργάζωμαι σὲ βαρειὰ ἐργασία καὶ ὅλες οἱ δυνάμεις μου εἶχαν καταπέσει. Μοῦ έγραψαν κάποιο φάρμακο, ἀλλὰ αὐτὸ μὲ ἔκανε χειρότερα, διότι μοῦ ἐπηρέασε τὸ νευρικὸ σύστημα καὶ αὐτὸ μὲ φόβισε πραγματικά! Στενοχωριόμουν ὅτι θὰ ἔχανα τὸν νοῦ μου... Τότε, πῆγα στὸν Ναὸ στὸ Κρόϋντον.

Ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος λειτουργοῦσε. Φοροῦσε τὰ ἄμφιά του καὶ καθόταν στὴν Καθέδρα στὸ κέντρο τοῦ Ναοῦ, βυθισμένος στὴν προσευχή, μὲ τὴν κεφαλὴ σκυμμένη. Τότε, μοῦ ἦλθε μιὰ ξαφνικὴ ἰδέα: Ὁ Δέσποτας ἦταν ἐκεῖ, ἀκριβῶς στὴν θέσι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἄν θὰ ἄγγιζα τὰ ἄμφιά του, ὅπως ἡ γυναίκα μὲ τὴν ρύσι τοῦ αἵματος ἄγγισε τὸν Σωτῆρα καὶ ἔγινε καλά, θὰ γινόμουν ἐπίσης καλά!... Πῆγα ἀπὸ πίσω· τὸ Ὠμοφόριό του κρεμόταν ἀπὸ τὸ κάθισμα καὶ πῆγα καὶ τὸ ἄγγισα. Ἀκριβῶς τότε, ὁ Δέσποτας ἐστράφη αἴφνης πρὸς τὰ πίσω καὶ οἱ ματιές μας συναντήθηκαν!

Πῶς τὸ αἰσθάνθηκε; Ὅμως, ἔγινα πράγματι καλὰ καὶ ἡ δύναμίς μου ἐπανῆλθε. Μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου δὲν θὰ λησμονήσω αὐτὸ τὸ Θαῦμα! Ἡ Ὀ. Τσιστνάκοβα ἀπὸ τὴν Αὐστραλία διηγήθηκε: Ὅταν ἤμουν στὸ Χαρμπὶν τὸ 1955, στὸ νοσοκομεῖο, συνέβη νὰ εἶμαι μάρτυρας τῆς θεραπείας ἀπὸ νευρικὴ διαταραχὴ τῆς ἀσθενοῦς Τ.Μ.

Ἡ ἀσθενής, μία νεαρὴ γυναίκα, καταλήφθηκε ἀπὸ μία νευρικὴ κρίσι καὶ ἄρχισε νὰ συμπεριφέρεται καὶ νὰ κάνη παραλογισμούς, ἀκόμη καὶ σχετικὰ μὲ τὸ βρέφος της...

Τὴν μετέφεραν στὸ νοσοκομεῖο καὶ ὁ π. Φιλάρετος εἰδοποιήθηκε καὶ προσευχήθηκε γιὰ ἐκείνην. Αὐτὴ καλυτέρευσε σταδιακά,ὥστε ὅταν τὴν συνάντησα ἀργότερα, ἦταν φανερὸ ὅτι ἐπρόκειτο πλέον γιὰ μία κανονικὴ νέα γυναίκα,χωρὶς κανένα πρόβλημα...

Μέλη τῆς οἰκογενείας της ζοῦν ἀκόμη, ἄν καὶ ἡ ἴδια ἡ θεραπευθεῖσα ἔχει ἀποβιώσει ἀπὸ μία ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀσθένεια. Ἡ νῦν Ἡγουμένη Ἀλεξάνδρα (Τσερνυάφσκαγια) τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου πλησίον τῆς Ὀδησσοῦ, προερχομένη ἀπὸ τὸν ἔγγαμο βίο,διηγήθηκε:

Γνωρίσθηκα μὲ τὸν Δέσποτα Φιλάρετο κατὰ τὴν διάρκεια τῶν σπουδῶν μου καὶ ἔγινε ὁ Πνευματικός μου πατέρας. Τὸ πρῶτο Θαῦμα τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου συνδέεται μὲ τὴν οἰκογενειακή μου ζωή. Τὸ 1967 περίμενα τὸ δεύτερό μου παιδὶ καὶ ὁ ἰατρὸς μοῦ εἶπε ὅτι κατὰ πᾶσα πιθανότητα τὸ βρέφος θὰ ἦταν θνησιγενές.

Ἤμουν ἐντελῶς ἀπελπισμένη καὶ στὴν λύπη μου πῆγα στὸν Δέσποτα Φιλάρετο. Αὐτός, μὲ ἔχρισε μὲ ἡγιασμένο ἔλαιο καὶ μὲ εὐλόγησε. Στρεφόμενος στὴν προσευχή, ὁ Δέσποτας μοῦ ἔσωσε τὸ μωρό. Ἡ δύναμις τῆς προσευχῆς του ἦταν τέτοια, ὥστε λίγο ἀργότερα γέννησα μὲ ἀσφάλεια ἕνα ὑγιὲς παιδί.

Ὅπως μοῦ εἶπε καὶ ὁ ἐφημερεύων ἰατρός,αὐτὸ ἦταν ἕνα φανερὸ Θαῦμα!... Ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀλέξιος ἀπὸ τὴν Μονὴ τοῦ Ἁγίου Βασιλομάρτυρος Ἐδουάρδου στὴν Ἀγγλία, διηγεῖται:

Τὸ 1970, μία μικρὴ ὁμάδα Ἱεροσπουδαστῶν ἀπὸ τὴν Σχολὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Τζόρντανβιλ μετέβησαν στὸ Ἐρημητήριο τῆς Παναγίας τοῦ Κοὺρσκ στὸ Μάχοπακ τῆς Νέας Ὑόρκης, σὲ ἑβδομάδα διακοπῶν, γιὰ νὰ βοηθήσουν στὴν διεκπεραίωσι κάποιων ἱστορικῶν βιβλίων,ποὺ εἶχαν ἐκδοθῆ τότε ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴ τῆς Ρωσικῆς Νεότητος.

Ἤμουν μεταξὺ τῶν σπουδαστῶν τῆς ὁμάδος αὐτῆς. Τὴν περίοδο ἐκείνη,ἔμενε στὸ Ἐρημητήριο μία Μοναχή, ἡ ὁποία σεβόταν πάρα πολὺ τὸν Μητροπολίτη Φιλάρετο καὶ μᾶς εἶπε,ὅτι αὐτὸς ἐγνώριζε τὰ τέσσερα Εὐαγγέλια ἀπὸ στήθους. Μᾶς εἶπε ἐπίσης, ὅτι ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἔπασχε ἡ ἴδια ἀπὸ φρικτοὺς πονοκεφάλους,τοὺς ὁποίους κατὰ περιόδους εἶχα ἐπίσης, πρᾶγμα ποὺ μὲ ἔκανε νὰ προσέξω ἰδιαιτέρως ὅσα ἔλεγε.

Αὐτὴ ἀνέφερε, ὅτι σὲ μία περίπτωσι ποὺ εἶχε ἕναν πολὺ δυνατὸ πονοκέφαλο, ζήτησε ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη νὰ προσευχηθῆ γιὰ τὴν ἀπαλλαγή της ἀπὸ αὐτόν.

Ἐκεῖνος ἀπὸ ταπείνωσι εἶπε, ὅτι δὲν τοῦ ἦταν δυνατὸν νὰ κάνη κάτι τέτοιο, καὶ ἔτσι ἡ Μοναχή, σὲ ἀπόγνωσι, προσέπεσε στὰ πόδια του καὶ τοῦ εἶπε ὅτι δὲν θὰ τὸν ἄφηνε νὰ φύγη, μέχρι ποὺ θὰ τὸ ἔκανε!... Τότε αὐτὸς προσευχήθηκε καὶ ὄχι μόνον ἔφυγε ὁ πονοκέφαλος ἀμέσως, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη μέχρι τότε ποὺ εἰπώθηκε ἡ διήγησις δὲν τῆς ξαναπαρουσιάσθηκε πλέον αὐτὸ τὸ πρόβλημα. Ἡ Πρεσβυτέρα Τατιάνα Φιοντόροβα, σύζυγος τοῦ Πρωθιερέως Κωνσταντίνου Φιοντόροβ, γράφει:

Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων, λίγο μετὰ τὴν Κοίμησι τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου (1985-1986), ὁ ἄνδρας μου ὑπέφερε πολὺ ἐξ αἰτίας τους. Ἀκούοντας καὶ τὶς δύο πλευρὲς αὐτῶν τῶν θλιβερῶν καταστάσεων, κλείσθηκε τελικὰ στὸν ἑαυτό του. Προσευχήθηκε στὸν Μητροπολίτη Φιλάρετο περὶ τούτου.

Ἦταν πολὺ κουρασμένος καὶ ἀποκοιμήθηκε. Εἶδε στὸ ὄνειρό του, ὅτι ἦταν στὸν Ναὸ ἐνδεδυμένος μὲ τὰ ἄμφια γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία, καὶ εἰδοποιήθηκε ὅτι ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος ἐρχόταν ἀπρόσμενα. Ἐτοιμάσθηκε νὰ ὑποδεχθῆ τὸν Ἀρχιερέα μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ σὲ δίσκο.

Ἕνας Ὑποδιάκονος ἔδωσε στὸν Μητροπολίτη,μόλις φάνηκε,τὴν ράβδο καὶ αὐτὸς τοῦ ἔδωσε τὴν βακτηρία του.Ὁ Μητροπολίτης ἔδειχνε πολὺ λαμπερὸς καὶ νέος.Τότε ὁ π. Κωνσταντῖνος τοποθέτησε τὸν δίσκο μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ σὲ ἕνα προσκυνητάριο, κάτι τὸ ἀσυνήθιστο,ἔκανε μία μετάνοια ἐνώπιον τοῦ Μητροπολίτου καὶ τοῦ εἶπε: «Δέσποτα,εἶναι τόσο δύσκολο γιὰ μένα!»...Ὁ Μητροπολίτης ἀπήντησε:«Ναί, τὸ γνωρίζω·ὅμως,π. Κωνσταντῖνε,πρέπει νὰ σκέπτεσαι λιγότερο καὶ νὰ προσεύχεσαι περισσότερο!»...Ὁ πατέρας προσπάθησε νὰ σηκωθῆ,ἀλλὰ ὁ Μητροπολίτης τοῦ πίεσε τὴν κεφαλὴ μὲ τὴν ράβδο του.Ἐκείνη τὴν στιγμὴ ὁ πατέρας ξύπνησε γεμᾶτος χαρὰ καὶ εἰρήνη,ἀλλὰ καὶ μὲ πόνο στὴν κεφαλὴ στὸ σημεῖο ποὺ ἡ ράβδος ἀκούμπησε εἰς αὐτήν!...Ἀπὸ τότε,αἰσθάνεται ὅτι ὁ Μητροπολίτης τὸν παρακολουθεῖ καὶ εἶναι πάντοτε ἕτοιμος νὰ βοηθήση.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αποσπασματικής αναρτήσεις εκ του βιβλίου

 ''Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ 

Ένας σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης (1903-1985)''

του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

Η ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ

Ο Γεώργιος Βοσνεσένσκυ ἤδη ἀπὸ τὸ ἔτος 1930,σὲ ἡλικία 27 ἐτῶν,χειροτονήθηκε στὸ Χαρμπὶν ἄγαμος Διάκονος καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 1931 ἔλαβε τὸν δεύτερο βαθμὸ τῆς Ἱερωσύνης,κατασταθεὶς Πρεσβύτερος.

Ἐν συνεχείᾳ,τὸν Δεκέμβριο τοῦ αὐτοῦ ἔτους ἔλαβε καὶ τὴν Μοναχικὴ Κουρὰ καὶ τοῦ δόθηκε τὸ ὄνομα Φιλάρετος,πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Φιλαρέτου τοῦ Ἐλεήμονος.

Μὲ τὸν Ἅγιό του ὡμοίαζε ἰδιαίτερα στὴν καρδιακὴ εὐσπλαγχνία καὶ στὴν ἐλεημοσύνη.

Ἐκείνη περίπου τὴν ἐποχή, συστάθηκε στὸ Χαρμπὶν μὲ πρωτοβουλία τοῦ Ἐπισκόπου Νέστορος, τοῦ γνωστοῦ Ἱεραποστόλου τῆς Καμτσάτκα, ποὺ εἶχε ὅμως ἀποκλεισθῆ ἀπὸ τὴν Ἐπαρχία του καὶ κατέφυγε στὸ Χαρμπίν, ὁ λεγόμενος «Οἶκος τοῦ Ἐλέους», ἕνα ἵδρυμα μὲ μεγάλο Ναό, τὸ ὁποῖο λειτούργησε ὡς Ὀρφανοτροφεῖο,ἀλλὰ καὶ ὡς Γηροκομεῖο.

Στὸν «Οἶκο τοῦ Ἐλέους» ἄρχισαν νὰ τελοῦνται οἱ ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ παράλληλα σχηματίσθηκε μία μικρὴ Ἀνδρώα Μοναχικὴ Ἀδελφότητα μὲ κοινοβιακὸ καὶ λειτουργικὸ πρόγραμμα.

Τὸ 1929 ἔγινε ἐκεῖ Μοναχὸς ἕνας φίλος τοῦ ἱεροῦ Φιλαρέτου, ὁ π. Ναθαναὴλ (Λβόβ), ὁ ὁποῖος ἀργότερα,μετὰ τὸν πόλεμο χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος στὴν Εὐρώπη.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ὁ π. Φιλάρετος, τότε ἀκόμη Γεώργιος, ἄρχισε νὰ ἐπισκέπτεται τὸν «Οἶκο τοῦ Ἐλέους» καὶ νὰ λαμβάνη μέρος στὸ πρόγραμμά του,τὸ ὁποῖο τὸν ἱκανοποιοῦσε ἰδιαιτέρως.

Γιʼ αὐτὸ καὶ ὅταν ὡλοκλήρωσε τὶς σπουδές του τὸ 1931 ἄρχισε νὰ συμμετέχη στὴν διακονία τοῦ «Οἴκου», νὰ θεωρῆται ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ του καὶ ἐκεῖ ἦταν ποὺ δέχθηκε τὴν Μοναχικὴ Κουρά, παραμείνας πλέον στὴν Ἀδελφότητά του. Διέμενε μετὰ τοῦ παραδελφοῦ του π. Ναθαναήλ,μὲ τὸν ὁποῖον συνεδέθη μὲ βαθειὰ πνευματικὴ φιλία.

Ἔζησαν μαζὶ ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια καὶ δὲν διαπληκτίσθηκαν οὔτε μία φορά! Τότε ἦταν ποὺ πέρασε,ὅπως βεβαίωνε ἀργότερα, τὰ καλύτερα χρόνια τῆς ζωῆς του... 

Ἡ Ἀδελφότητα τοῦ «Οἴκου τοῦ Ἐλέους» ἄρχισε νὰ αὐξάνη καὶ ἔλαβε ἰδιαίτερη πνευματικὴ ἐνίσχυσι μὲ τὴν ἄφιξι δύο Ἀδελφῶν ἀπὸ τὴν καταστραφεῖσα ἀπὸ τοὺς Κομμουνιστὰς Μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος Σμόκοβσκυ, τὴν θεωρουμένη ὡς Λαύρα τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς.

Οἱ δύο Ἀδελφοί, ὁ π. Βασίλειος ἐκ τοῦ ἐγγάμου Κλήρου ἐν χηρείᾳ, ἀργότερα Ἀρχιμανδρίτης Ἰννοκέντιος, καὶ ὁ Δόκιμος Ἀνδρέας, ὁ μετέπειτα π. Κλήμης, ἐγκαταστάθηκαν στὸν «Οἶκο τοῦ Ἐλέους» καὶ εἰσήγαγαν τὸ Τυπικὸ τῆς Μονῆς τους, ποὺ ἦταν οὐσιαστικὰ τὸ Τυπικὸ τῆς περιφήμου Μονῆς Βαλαὰμ τῆς Λαντόγκα, ἀπὸ ὅπου προήρχοντο οἱ Ἱδρυταὶ τῆς καταστραφείσης Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος Σμόκοβσκυ.

Οἱ Ἀδελφοὶ σὲ ὀλίγο διάστημα ἔφθασαν τοὺς ἐννέα, συμπεριλαμβανομένου τοῦ π. Μεθοδίου, τοῦ π. Νείλου, τοῦ κινέζου π. Ἠλία τοῦ κηροποιοῦ κ.ἄ. Εἶχαν ἔγερσι στὶς 4:30’ π.μ... Στὶς 5:00’ τελοῦσαν τὸ Μεσονυκτικό. Θεία Λειτουργία τελοῦσαν οἱ τρεῖς Ἱερομόναχοι π. Ναθαναήλ, π. Φιλάρετος καὶ π. Βασίλειος κατὰ σειράν.

Τὶς Κυριακὲς λειτουργοῦσε καὶ ὁ Ἐπίσκοπος Νέστωρ. Ἡ κύρια διακονία τους ἐκτὸς τῆς μελέτης καὶ προσευχῆς ἦταν ἡ φροντίδα γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν παιδιῶν τοῦ Ὀρφανοτροφείου,ὅπως καὶ γιὰ τὴν ἐκπαίδευσί τους,

ἡ φροντίδα γιὰ τοὺς γέροντες τοῦ Ἱδρύματος, καὶ ἡ συνδρομὴ στὸ κατηχητικὸ ἔργο τῶν παιδιῶν τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας στὰ Σχολεῖα τῆς πόλεως τοῦ Χαρμπίν. Ὁ Μητροπολίτης Μελέτιος μὲ τοὺς Ἐπισκόπους Νέστορα καὶ Βίκτωρα,μὲ ὀρφανὰ τοῦ «Οἴκου τοῦ Ἐλέους». 

Μετὰ τὸ δεῖπνο, οἱ Ἀδελφοὶ τελοῦσαν τὸ Ἀπόδειπνο, μαζὶ μὲ τὴν Παράκλησι καὶ τοὺς Χαιρετισμούς. Μετὰ τὴν βραδυνὴ Ἀκολουθία καὶ ἕως τὴν ἑπομένη ἡμέρα,οἱ συζητήσεις μεταξύ τους ἀπαγορεύονταν. Ἀξίζει νὰ σημειωθῆ,ὅτι στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τοῦ Χαρμπὶν εἶχαν ἤδη συσταθῆ καὶ ἡ Ἀνδρώα Μονὴ τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν,

ἡ ὁποία εἶχε σπουδαίους καὶ χαρισματούχους Πατέρες, ὅπως τοὺς Γέροντες Μιχαὴλ καὶ Ἰγνάτιο,καθὼς καὶ ἡ Γυναικεία Μονὴ τῆς Παναγίας τοῦ Βλαδιμήρ, ὑπὸ τὴν Ἡγουμένη Ρουφῖνα, στὴν ὁποίαν ἀπεθησαυρίζοντο θαυματουργὲς ἱερὲς Εἰκόνες.

Ὁ νεαρὸς Ἱερομόναχος π. Φιλάρετος σχετιζόταν μὲ τὰ φυτώρια αὐτὰ τῆς ἀρετῆς καὶ εὐλαβείας καὶ ἐλάμβανε τὴν κατὰ Θεὸν ἐνίσχυσι καὶ παρηγορία στὸν ἀγῶνα του. Ἀκόμη, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη γνωρίσθηκε καὶ τὸν Κύριλλο Ζάϊτσεφ, εὐλαβῆ καθηγητή,ἀπὸ τὸν ὁποῖον βοηθήθηκε σημαντικά. Ἐκεῖνος, μετὰ τὴν χηρεία του,χειροτονήθηκε Κληρικὸς στὴν Κίνα

καὶ ἀργότερα ἐκάρη Μοναχὸς καὶ ἔζησε καὶ δίδαξε στὴν Μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ στὴν Ἱερατικὴ Σχολή της στὸ Τζόρντανβιλ τῆς Νέας Ὑόρκης τῶν Η.Π.Α., γνωστὸς πλέον ὡς Ἀρχιμανδρίτης Κωνσταντῖνος. Ὁ π. Φιλάρετος ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα,ὅπως ἤδη σημειώσαμε,τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ,τὸν ὁποῖον μελετοῦσε «ἡμέρας καὶ νυκτὸς» καὶ σχεδὸν εἶχε ἀποστηθίσει τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο.

Τόνιζε στὶς διδαχές του τὴν ἀποφυγὴ τῆς νωθρότητος καὶ τῆς χλιαρότητος καὶ ἐπέμενε στὴν καλλιέργεια τοῦ θείου ζήλου καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον. Τελοῦσε τὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες μὲ μεγάλη εὐλάβεια καὶ κατάνυξι καὶ διεφάνη γρήγορα τὸ ἔξοχο χάρισμά του ὡς φλογεροῦ Ἱεροκήρυκος.

Μετέδιδε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ δύναμι καὶ ἀμεσότητα, μὲ ἀπροσποίητο,ἁπλὸ καὶ κατανοητὸ τρόπο, προκαλώντας σὺν Θεῷ μεγάλη πνευματικὴ ὠφέλεια στοὺς πιστούς, οἱ ὁποῖοι τὸν σεβάσθηκαν καὶ εὐλαβήθηκαν παρὰ τὸ νεαρὸν τῆς ἡλικίας του.

Επισκόπου Γαρδικίου Κλήμεντος:

Ο Άγιος Φιλάρετος της Ρωσικής Διασποράς.

Ένας Σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης
(1903-1985)

Ἐν τούτοις, ὁ π. Φιλάρετος παρέμενε πάντοτε ταπεινὸς καὶ προσιτός, μὲ διάθεσι νὰ ἀναπαύη καὶ βοηθῆ μὲ ὅποιον τρόπο ἠδύνατο κάθε ἕναν ποὺ τὸν πλησίαζε καὶ ἐπιζητοῦσε τὴν συνδρομή του. Προσπαθοῦσε μάλιστα νὰ μεταδίδη τὴν ἐλπίδα στοὺς πονεμένους καὶ νὰ ἀποδιώκη τὴν ἀπελπισία ἀπὸ τοὺς θλιμμένους καὶ ἀπογοητευμένους.

Ἐπέμενε στὴν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ,ἡ ὁποία πρέπει νὰ καταλαμβάνη τὴν πρώτη θέσι στὴν καρδιὰ τοῦ κάθε πιστοῦ Χριστιανοῦ, διώκοντας τὴν ἀδιαφορία καὶ τοὺς ἐφάμαρτους συμβιβασμούς. 

Συχνὴ ἦταν ἡ παραπομπή του στὸ εὐαγγελικόν: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μάρκ. η’ 34). Ἡ Χριστιανικὴ ὁδὸς εἶναι αὐταπάρνησις καὶ θυσία καὶ ὁ χαρισματικὸς π. Φιλάρετος ἦταν ἡ ζῶσα προσωποποίησις αὐτῶν.

Ἡ δὲ ἐλεημοσύνη του στοὺς ἔχοντας ἀνάγκη ἦταν θαυμαστή, σὲ σημεῖο νὰ προσφέρη καὶ αὐτὰ τὰ ἐνδύματά του. Ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τῆς ἐλεημοσύνης του διασώζεται, τὸ ὁποῖο φανερώνει καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑψηλὴ πνευματική του κατάστασι,γιὰ τὴν διασφάλισί του στὸ ταπεινὸν τοῦ φρονήματος.

Ὁ κατὰ σάρκα πατέρας του χῆρος Ἱερέας π. Νικόλαος, ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν Μοναχικὴ Κουρά του καὶ τὴν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονία του, διέμενε σὲ οἴκημα στὸ ἄλλο ἄκρο τῆς πόλεως τοῦ Χαρμπὶν ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ εὑρίσκετο ὁ «Οἶκος τοῦ Ἐλέους», τόπος διαμονῆς τοῦ π. Φιλαρέτου.

Ὁ δὲ π. Φιλάρετος ὅποτε τοῦ τὸ ἐπέτρεπε τὸ πρόγραμμά του ἐπισκεπτόταν τὸν σεβαστὸ πατέρα του. Σὲ μία τέτοια ἐπίσκεψι,ὅταν ἀνεχώρησε ἀπὸ ἐκεῖ εἶχε μαζί του μόνον 10 σέντς, ποσὸ ποὺ χρειαζόταν γιὰ νὰ καλύψη τὴν ἀξία τοῦ εἰσιτηρίου τῆς ἀστικῆς συγκοινωνίας,προκειμένου νὰ ἐπιστρέψη στὸν «Οἶκο τοῦ Ἐλέους», ὁ ὁποῖος ἀπεῖχε 5-6 χιλιόμετρα ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ πατέρα του. 

Ὅμως, κάποιος πτωχὸς πρόβαλε ἀναπάντεχα καὶ τοῦ ζήτησε χρήματα. Ὁ π. Φιλάρετος χωρὶς δισταγμὸ πρόσφερε τὸ ποσὸν τοῦ εἰσιτηρίου του στὸν πτωχὸ καὶ ἐπέστρεψε στὸν «Οἶκο τοῦ Ἐλέους» μὲ τὰ πόδια σὲ πορεία διαρκείας 1,5 περίπου ὥρας. Ἐκεῖ, τὸν ἀνέμενε ἡ εὐλόγησις ἑνὸς Γάμου,

τὸν ὁποῖον ἐτέλεσε καὶ ἔλαβε ὡς εὐχαριστήρια δωρεὰ 10 δολλάρια, δηλαδὴ ποσὸν ἀκριβῶς ἑκατονταπλάσιο ἀπὸ τὴν ἐλεημοσύνη ποὺ προσέφερε! Εὐχαρίστησε γιὰ τὴν δωρεὰ αὐτὴ τὸν Θεό, ἀλλὰ αὐτομεμφόμενος ἔλεγε, ὅτι γιὰ τὴν ἐλεημοσύνη του δὲν τοῦ ὀφειλόταν τίποτε ἐν οὐρανοῖς, διότι ἔλαβε πλούσια ἀνταμοιβὴ ἐδῶ στὴν γῆ!...

Ὁ π. Φιλάρετος ἦταν, ὅπως εἴπαμε, ἐγκρατὴς καὶ ἀσκητικὸς καὶ μάλιστα ἰδιαίτερα αὐστηρὸς μὲ τὸν ἑαυτό του. Ἔτρωγε ἐλάχιστα καὶ κοιμόταν λίγες μόνον ὧρες τὸ 24ωρο. Ἔναντι ὅμως τῶν ἄλλων καὶ ἰδίως τῶν νέων καὶ τῶν παιδιῶν ἦταν προσινὴς καὶ εὐχάριστος.

Διετέλεσε Πνευματικὸς πατέρας τῶν κατασκηνωτικῶν ὀργανώσεων τῆς νεότητος καὶ λάμβανε μέρος σὲ κατασκηνωτικὲς δραστηριότητες καὶ ἐξορμήσεις, προκειμένου νὰ βοηθήση στὴν κατὰ Χριστὸν παιδαγωγία τῶν νέων. Τὸ ἔτος 1932 συνέβη τὸ ἑξῆς διδακτικὸ περιστατικό: Ὁ π. Φιλάρετος ξεκίνησε μὲ μία ὁμάδα παιδιῶν γιὰ νὰ κατασκηνώσουν στὴν περιοχὴ Μαοερσάν,κειμένη σὲ ἀπόστασι 107 χιλιομέτρων ἀπὸ τὸ Χαρμπίν. 

Ἡ κάλυψις τῆς ἀποστάσεως ἔγινε ἐξ ὁλοκλήρου μὲ πεζοπορία,ἡ ὁποία διήρκεσε ἐπὶ τρεῖς ὁλόκληρες ἡμέρες! Τὴν τρίτη ἡμέρα τὰ παιδιὰ δὲν εἶχαν πλέον κουράγιο νὰ βαδίσουν ἄλλο,ἐφʼ ὅσον μάλιστα τοὺς τελείωσε καὶ τὸ νερό.

Στὸν δρόμο βρῆκαν ἕναν βάλτο καὶ ζήτησαν ἀπὸ τὸν π. Φιλάρετο νὰ τὸν εὐλογήση, ὥστε νὰ πιοῦν ἀπὸ τὸ νερὸ ἐκεῖνο χωρὶς νὰ πάθουν κάτι τὸ δυσάρεστο. Ὁ Ἅγιος ἀπήγγειλε τὸ «Πάτερ ἡμῶν» καὶ εὐλόγησε «τὴν πόσιν τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ» καὶ ἔτσι τὰ παιδιὰ ἤπιαν μὲ ἐμπιστοσύνη ἀπὸ τὸ βαλτόνερο.

Ὅμως, ἕνα ἀγόρι ἀναφώνησε ὅτι κατάπιε καὶ ἕναν γυρῖνο (νεογνὸ βατράχου!), ἀλλὰ ἕνα ἄλλο παιδὶ ἀντέλεξε, ὅτι ὅπου ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἐπιφοιτᾶ, ἐκεῖ δὲν βλάπτει οὔτε καὶ τὸ δηλητήριο!... Στὰ τελευταῖα δύο χιλιόμετρα ποὺ εἶχαν ἀπομείνει μέχρι τὸν προορισμό τους,τὰ παιδιὰ καὶ πάλι ἀκινητοποιήθηκαν ἀπὸ τὴν κούρασι καὶ τὴν ταλαιπωρία, ἀρνούμενα νὰ συνεχίσουν τὴν πορεία.

Τότε ὁ Ἅγιος ἄρχισε νὰ ψάλλη τὸν Εἱρμὸ τοῦ Μικροῦ Παρακλητικοῦ Κανόνος τῆς Παναγίας μας: «Ὑγρὰν διοδεύσας ὡσεὶ ξηρὰν...»!,ἀμέσως δὲ στὰ κουρασμένα πρόσωπα τῶν παιδιῶν ἄστραψε αἴφνης ἡ διάθεσις καὶ δύναμις καὶ ἄρχισαν καὶ αὐτὰ νὰ σιγοψάλλουν μαζί του καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν συνέχισαν τὴν πορεία τους ἀκολουθώντας τον πρὸς τὸν χῶρο ποὺ θὰ στάθμευαν. 

Ὅταν ἐπὶ τέλους κατασκήνωσαν,ὁ π. Φιλάρετος μὲ τὸν π. Ναθαναήλ, ὁ ὁποῖος ἐπίσης ἦταν παρὼν καὶ κατέγραψε ἀργότερα ὅσα παραθέτουμε, κατεσκεύασαν μὲ κλαδιὰ ἕνα πρόχειρο κατασκηνωτικὸ Παρεκκλήσιο, γιὰ τὴν τέλεσι τῶν Ἀκολουθιῶν πρωῒ καὶ βράδυ·  τὸ ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου τέλεσαν τὴν Ἀναστάσιμη Ἀκολουθία καὶ τὴν Κυριακὴ τὴν Θεία Λειτουργία. 

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐκεῖ παραμονῆς τους,πραγματοποίησαν ἐκδρομὲς γιὰ νὰ γνωρίσουν τὴν εὐρύτερη περιοχή, ὅπου ὑπῆρχαν διάφορα ἀξιοθέατα,ὅπως καὶ ἕνα σπήλαιο μὲ ἀπολιθώματα ἀγρίων ζώων. Σὲ ὄχι μακρυνὴ ἀπόστασι ἀπὸ τὴν κατασκήνωσι,ὑπῆρχε καὶ τὸ κτῆμα κάποιου κινέζου μὲ βατόμουρα.

Ὁ ἰδιοκτήτης δεχόταν μὲ ἕνα μικρὸ ποσὸν τὰ παιδιὰ νὰ εἰσέρχωνται στὸν κῆπο του καὶ νὰ τρώγουν ὅσα βατόμουρα ἤθελαν, χωρὶς ὅμως νὰ λαμβάνουν αὐτὰ μαζί τους. Σὲ μία τέτοια ἐπίσκεψι πῆγε μαζί τους καὶ ὁ π. Φιλάρετος. Πρὶν νὰ ἀρχίση νὰ τρώγη ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Τότε τὰ παιδιὰ τὸν μιμήθηκαν καὶ παραδέχθηκαν, ὅτι δὲν τὸ ἔκαναν αὐτὸ τὶς προηγούμενες φορές.

Τότε ὁ π. Φιλάρετος παρατήρησε,ὅτι κάποια παιδιὰ ἄρχισαν νὰ διαπληκτίζωνται γιὰ τὰ βατόμουρα. Τὰ διέκοψε καὶ τοὺς ἀνέφερε,ὅτι ἡ λαιμαργία δὲν φέρει καλὰ ἀποτελέσματα, γιʼ αὐτὸ καὶ οἱ Ἅγιοι Γέροντες στὶς ἐρήμους εἶχαν διαφορετικὴ προσέγγισι. 

Διαβάζουμε στὸ Γεροντικὸ ὅτι ἐλάμβανε κάποιος ἀσθενὴς Μοναχὸς σταφύλια, ποὺ τοῦ ἔστελναν ὡς δῶρο ἀγάπης,ἀλλὰ αὐτὸς δὲν τὰ ἔτρωγε, παρὰ τὰ ἔστελνε σὲ ἄλλον Συνασκητή του, ὁ ὁποῖος τὰ εἶχε ἴσως περισσότερη ἀνάγκη· ἐκεῖνος μὲ τὴν σειρά του ἔκανε τὸ ἴδιο καὶ τελικὰ τὰ σταφύλια ἐπέστρεφαν στὸν ἀρχικὸ ἀποδέκτη τους·

καὶ ἐκεῖνος συγκινημένος χαιρόταν γιὰ τὴν τόση ἐγκράτεια καὶ ἀγάπη τῶν Ἐρημιτῶν μεταξύ τους!... «Καὶ τὶ ἔγιναν τὰ σταφύλια,τελικά;», ἐρώτησε ἕνα παιδί. «Δὲν γνωρίζω», εἶπε ὁ Ἅγιος, «ἀλλὰ νομίζω,ὅτι ὁ Ἐρημίτης ἐκεῖνος θὰ ἔστιψε τὸν χυμό τους καὶ ὅταν θὰ ἔγινε κρασί,θὰ τὸ χρησιμοποίησε ὡς νάμα γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία»!

«Δηλαδή, θέλετε νὰ πῆτε ὅτι δὲν πρέπει νὰ τρώγουμε βατόμουρα;» ἐρώτησε ἕνα ἄλλο μουτρωμένο παιδί.

«Ὄχι, παιδιά», εἶπε μὲ καλωσύνη ὁ π. Φιλάρετος, «φᾶτε ὅσα βατόμουρα θέλετε, ἀλλὰ μὴ δίνετε τὴν ψυχή σας σʼ αὐτά·

μὴ σκλαβώνεστε ἀπὸ αὐτά, ὅπως γενικὰ καὶ ἀπὸ κάθε φαγητό· τρῶτε μὲ τὰ στόματα καὶ τὰ στομάχια σας, ὄχι ὅμως μὲ τὶς ψυχές σας.

Σᾶς εἶπα γιὰ τοὺς Ἐρημῖτες, τοὺς γίγαντες ἐκείνους τοῦ πνεύματος, ὄχι γιὰ νὰ σᾶς χαλάσω τὴν ὄρεξι γιὰ τὰ βατόμουρα,ἀλλὰ γιὰ νὰ σᾶς θυμίσω ὅτι οἱ ὁδηγοί μας, τὰ παραδείγματά μας, δὲν εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ σκλαβώνονται ἀπὸ τὰ σωματικά τους ἔνστικτα, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ ἐλέγχουν· 

ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἄγγισαν τὰ ὡραῖα σταφύλια, ἄν καὶ βέβαια τὰ ἐπιθυμοῦσαν ὄχι λιγότερο ἀπὸ ὅσο ἐμεῖς θέλουμε νὰ τρώγουμε τὰ βατόμουρα, ὅμως ὑπέτασσαν τὶς ἐπιθυμίες τους στὴν προσπάθεια τῆς πνευματικῆς τους πάλης καὶ στὴν φροντίδα τους γιὰ τὸν πλησίον τους· αὐτὸ εἶναι ποὺ πρέπει νὰ μάθουμε»!...

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αποσπασματικής αναρτήσεις εκ του βιβλίου

 ''Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ 

Ένας σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης (1903-1985)''

του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών