ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ

 

Πέμπτη 2 [15] Οκτωβρίου 2026

πάτριο εκκλησιαστικό ημερολόγιο

Σήμερα εορτή εορτάζουμε επί τη μνήμη του Αγίου ιερομάρτυρος Κυπριανού και της αγίας οσιοπαρθενομάρτυρος Ιουστίνης. Οι Άγιοί μας είναι προστάτες αυτών, που όχι μόνο κατέχονται από κάποιο είδος μαγείας, αλλά και από κάθε δαιμονική επήρεια. Είναι προστάτες αυτών, που έφτασαν στο χείλος της αυτοχειρίας και κάθε μορφή αυτοτιμωρίας και αυτοκακοπάθειας, ειδωμένοι τον θάνατο, ως χαροποιό εκτόπισμα πλανερής και δαιμονικής ιδεοληψίας. Η Μονή τους στην Φυλή Αττικής έχει να εκθέσει έναν ατέλειωτο και συνεχή κατάλογο ζωντανών και ανείπωτων  θαυμάτων, για ν' αποδειχθεί περίτρανα, πως οι Άγιοι δεν διαχωρίζονται σε θαυματουργούς και μη, αλλά θαυματουργούν σύμφωνα με τους ''ευ δούλους αγαθούς,'' που ποιμένουν ιεροπρεπώς τον οίκο τους και τους εν καλή προαιρέσει μετανοημένους χριστιανούς. Η ανέκφραστη και ανομολόγητη μετάνοια του Αγίου Κυπριανού ήταν αυτή, που ώθησε και ''αυτοματοποίησε'' τον μακαριστό πατέρα μας Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό, ώστε να δημιουργήσει το πρώτο μοναχικό κελλάκι του στην περιοχή της Χασιάς, με την ευλογία του πνευματικού του πατρός, οσίου Γέροντος π. Φιλοθέου Ζερβάκου. Στο άβατον υπάρχει ένα μικρό ναύδριον, προς τιμήν του Αγίου Πνεύματος, για να θυμίζει το σημείο που τα πόδια του γέροντός μας καρφώθηκαν στην γή, ως σημάδι της Θείας Χάριτος να δημιουργηθεί εκεί το μοναστήρι των Αγίων μας. Από τότε, το 1961, έχουν συρρεύσει απροσμέτρητα πλήθη καταφευγόντων πιστών, που μέσα από μια ιλιγγιώδη αίσθηση κινδύνου εναπόθεσαν στους Αγίους την μετάνοιά τους κι αυτές τις πυώδεις αιμορραγούσες αμαρτίες τους. Σήμερα, Τετάρτη 2 [15] Οκτωβρίου 2014 με το πάτριο εκκλησιαστικό ημερολόγιο τιμούμε τους προστάτες μας και ταπεινά προσφέρουμε, ως ελάχιστο αντίδωρο αγάπης, τα ανεξάντλητα και ρέουσα δάκρυα της αμετανόητης πορείας μας κι αυτής, της κομπάζουσας και άφιλης στατικότητάς μας. Συνεχίζουμε να ελπίζουμε όμως, πως η Χάρις του Θεού δεν θα μας εγκαταλείψει και θα δωρήσει την Μετάνοια, ως την αρχή και το τέλος αυτού του αόρατου πολέμου με τον αντίδικο βελίαρ. Χαίρεστε, Χρόνια Πολλά. Η Χάρις του Θεού,η ευλογία των Αγίων μας και η ευχή του πολυσεβάστου πνευματικού μας πατρός μας είη μετά πάντων ημών!

Χρόνια Πολλά, θεάρεστα και κατά Χριστόν δημιουργικά.
Η ευλογία των Αγίων μας και η ευχή του αειμνήστου πατρός μας είη μετά πάντων ημών!

 

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ & ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ, ΦΥΛΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026

ΤΟ «ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ» ΥΠΟ ΤΩΝ ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, ΦΥΛΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Ιερά Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑΥΑΓΙΑ ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ

Η μετάνοια του Αγίου Κυπριανού,
που και σήμερα σημειολογικά και οντολογικά αποτελεί το Θεόθεν αγιοπνευματικό αντίδοτο στην λατρεία του βελίαρ
και των βουλιμικά έκπτωτων, εκφρασμένων συνεργών του
είναι διαχρονικά επίκαιρη, πνευματικά ιδεώδης και ανεπιφύλακτα ψυχική φαρμακεία!
Στο ακρογωνιαίο τέλμα της επικής πλέον γενικής Αποστασίας
ανθηρούν νοσηροί άνθρωποι, δυσειδείς δαιμονόπληκτες εργαλειοθήκες ψευδαισθήσεων,
μετέωρα, φυλακισμένα συναισθήματα,
που συνάπτονται στο δυσώδες απόστημα των αγελαστί αποστατούντων νεοελλήνων.
Το χειρότερο όλων είναι,
πως όλοι αυτοί βλέπουν τον κρημνό,
αλλά συναγελάζονται αφελώς στην θέα του βορβόρου,
βαδίζουν με έπαρση κοινού μυρμηγκολέοντα και εκπίπτουν δυστηχείς στον δρόμο,
που δεν έχει γυρισμό!...

Αδιάκριτα πτωχός και λίαν απνευμάτιστος λόγος
στην εορτή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης
που η Εκκλησία μας εορτάζει την
στις 2 [15] Οκτωβρίου,
σύμφωνα με το Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο

Όπου εδράζεται η ολική πτώση των αποστατούντων νεοελλήνων, εκεί ευδοκιμούν και οι αρχέγονες δοξασίες των δαιμόνων, εκεί η πομπώδης προσαγόρευση της Μαγείας, ως επίπλαστης, ιδεοληπτικής λύσης στα πνευματικά, δαιδαλώδη αδιέξοδα και στα χειραγωγημένα stop των εκχωρούντων.

Αν μαζί με την μαζικά εγερμένη αποστασία προσθέουμε και την επιβεβλημένη ένδοια των Καισαρικών εντολοδόχων, τότε το σαθρό παζλ της βαβελικής Ανομίας εμπλουτίζεται αρκούντως απερίφραστα, που αφιδώς πωλείται κι αγοράζεται σε ευαγή πολυκαταστήματα περιποίησης ''κρεάτων'', συντηρείται κι αναπλάθεται από προφεσόρους, πλαστικούς ''κρεατέμπορες'', που έκαναν το σώμα έναν μικρό Θεό!... 

Στην εποχή μας οι άνθρωποι δαιμονοποιούνται ανέξοδα, δαιμονοκρατούνται εφήμερα και έρπουν κομπάζοντας, ως νεότευκτοι, επηρμένοι χαμαιλέοντες ανάμεσα σε εγγενείς σκορπιούς και σε συγγενεμένους όφεις.

Η Μαγεία έχει καταλάβει αμαχητί όλη σχεδόν την επικράτεια και η ειδοποιός διαφορά της απ' το Χτες είναι, πως τώρα ο διάβολος λατρεύεται δημοσίως, ευθαρσώς και φυσικά αμετανοήτως. Όποιος πιστεύει ελαφρά τη καρδία, πως δεν υπάρχει διάβολος, ας επισκεφθεί μια Τετάρτη απόγευμα την Ιερά Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην Φυλή Αττικής, όπου και διαβάζεται η Ιερά Παράκλησή τους.

Άνθρωποι - ναυάγια, που υπό το αχανές και υποβολιμιαίο κράτος των δαιμόνων μεταλλάσσουν τις φωνές τους από ανδρικές σε γυναικείες, μιμούνται εκπληκτικά ανέκφραστα τις ιαχές των ζώων και των ερπετών και αποκαλύπτουν κοινή θέα τα προσωπικά δεδομένα συνανθρώπων τους!... 

Άνθρωποι στρατευμένοι από την ''Λεγεώνα'' της γης των Γεργεσηνών, που συχνά υποβαστάζονται από τρεις και τέσσερεις άντρες, που δεν δύνανται κι οι ίδιοι καλά - καλά να τους κρατήσουν. Σείονται ως ακατάληπτος σεισμός, βλαστηνούν στην όψη του Σταυρού και φλέγονται απερίφραστα κάτω από ένα αγιασμένο πετραχείλι.

Και κοντά σε αυτούς, οι αφανείς, κεκρυμμένοι θύτες, οι αυτόκλητοι μακελάρηδες κεκκλημένων τελετών, οι βουλιμικά, ακόρεστοι συνεργοί στα έργα του βελίαρ, που υπογράφουν με το αίμα τους κλειστά συμβόλαια θανάτου, με καταληκτική ημερομηνία λήξης.

Γι' αυτό και αυτοί ομαδοποιούνται αγελαστί σε μια αναρίθμητη στρατιά έκπτωτων ανθρώπων, που έχουν επινοικιάσει reserve τις πρώτες θέσεις της εαυτών κολάσεως. 

Όποιος πάλι αντιστέκεται με περισπούδαστο, εγωπαθές σθένος στις πομπώδεις και φλύαρες γελειολογίες ημών των ανοήτων, ας επισκεφθεί έστω και μια φορά το Δαφνί, για να διακρίνει οφθαλμοφανώς τους δαιμονισμένους μύστες από τους απλά, ψυχικά πάσχοντες.

Κανείς σοβαρός και αξιοπρεπής επιστήμονας δεν εξήγησε ποτέ, πώς ενοείται, πολλοί εκ των νοσούντων, να τους έχουν αποκαλύψει προσωπικά τους δαιδομένα και καταχωνιασμένα μυστικά τους!...

Αλλά και, ποιός από εμάς τους ιχυρά διατυμπανιζομένους ως Ορθοδόξους κατά βίον, δύναται να ισχυρισθεί, πως δεν τελεί έστω υπό μερική δαιμονική κατάληψη;'' Κάθε πάθος είναι ένας προσωπικός δαίμονας και κάθε δαίμονας δημιουργεί το πάθος εφ ω ετάχθη στους οικτρά, ανυποψίαστους ανθρώπους. 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ ΦΥΛΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (2.10.1985)

Αείμνηστος Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός Α'

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ ΦΥΛΗΣ

Στο Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ,

σὲ ὅλους ποὺ τὸ ὑπηρετοῦν εὔχομαι ὑγεία καὶ νὰ ἔχουν δύναμη νὰ ὑπηρετοῦν τὸ θεῖο αὐτὸ ἔργο ποὺ κάνουν.

Θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω αὐτὸ ποὺ μοῦ συ­νέβη στὸ σπίτι μου.

Κάνοντας ἀλλαγὴ στὸ χῶμα μιᾶς γλάστρας 

ποὺ εἶχα στὸ μπαλκόνι μου, ἐμφανίσθηκε ἕνα πήλινο προσωπεῖο!

Ὅπως καταλαβαίνετε, ἀναστατώθηκα...

Πῆρα λοιπὸν τὴν κόρη μου, 18 χρονῶν τότε, καὶ ἀνέβηκα στὴν Ἀθήνα μὲ μιὰ φίλη μου. Ξεκινήσαμε μὲ τὸ αὐτοκίνητό της νὰ ἔρθουμε στὸ Μοναστήρι. Μέχρι νὰ φθά­σουμε, ἔσβηνε ἡ μηχανὴ τοῦ αὐτοκινήτου! Αὐτὸ ἔγινε τουλάχιστον 10 φορές! Τελικὰ φθάσαμε... Ἐκεῖ, ὁ Ἱερέας μᾶς ἔβαλε κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι καὶ μᾶς διάβασε. Ὅταν τελείω­σε, ξεκίνησα νὰ προσκυνήσω τὶς Εἰκόνες τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ καὶ τῆς Παναγίας. Μόλις προσκυνῶ τὴν πρώτη καὶ κάνω ἕνα βῆμα νὰ πάω στὴν δεύτερη, τότε κοκκαλώ­νω καὶ νιώθω κάτι χωρὶς νὰ βλέπω αἰσθητὰ τίποτε, οὔτε καὶ οἱ ἄλλοι ποὺ ἦταν δίπλα μου ἔβλεπαν...

Ἔνιωθα λοιπὸν σὰν νὰ βλέπω μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς: Ἕνα μακρὺ γκρὶ ἀέρινο ὕφασμα νὰ εἶμαι κουκουλωμένη ἀπὸ τὸ κεφάλι μέχρι κάτω στὰ πόδια καὶ αὐτὸ νὰ σηκώνεται σιγὰ σιγά· ἔνιωθα τὶς πτυχὲς τοῦ ὑφάσματος νὰ ἀνεβαίνει, νὰ ἀνεβαίνει, μέχρι ποὺ ἔφυγε ἀπὸ πάνω μου καὶ τότε ἔνιωθα καὶ ἔβλεπα μιὰ φασκιά, τρία δάκτυλα στὸ φάρδος, νὰ εἶμαι τυλιγμένη σὰν μούμια ἀπὸ τὰ πόδια μέχρι τὸ κεφάλι καὶ ἕνα ψαλί­δι νὰ τὴν κόβει ἀπὸ τὰ πόδια, νὰ ἀνεβαίνει ἐπάνω μέχρι ποὺ ἐλευθερώθηκα καὶ τότε ἔνιωσα τὴν μέση μου νὰ ἐλευθερώνεται! Ἀνάπνευσα ἐλεύθερα, ἔτρεξε ἡ μύτη μου ποὺ εἶχε χρόνια νὰ τρέξει, γενικὰ ἔνιωσα ἀπελευθερωμένη καὶ τότε κατάλαβα πόσο πιεσμένη ἤμουν... 

Νομίζω, ὅτι ἄν δὲν συνέβαινε αὐτὸ θὰ ἔσκαγα, τόση πίεση ἔνιωθα, ποὺ βέβαια μόνο ὅταν ἐλευθερώθηκα τὸ κατάλαβα... Ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς νὰ μὲ συγχωρέσει, γιατὶ αὐτὰ συνέβησαν πρὶν χρόνια καὶ ὅλο ἀμελοῦσα νὰ τὰ γράψω. Ὁ ἄντρας μου σκοτώθηκε πρὶν ἀπὸ τρία χρόνια. Τὰ παιδιά μου, δυο παιδιά, δὲν μποροῦν νὰ ἀποκτήσουν παιδί. Εὔχομαι ὁ Ἅγιος Κυπριανός, μεγάλη ἡ χάρη του, νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ἀποκτήσω καὶ ἐγὼ ἐγγόνια... Σᾶς φιλῶ τὸ χέρι μὲ σεβασμὸ καὶ σᾶς χαιρετῶ. 

Αντιγραφή από το περιοδικό ''ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ''

τεύχος 373
Άνοιξη-Καλοκαίρι 2015
Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Μ. Γ. Χανιά Κρήτης 

(2014)

ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ (2024)

Ιερά Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης
Φυλή Αττικής

Η ΕΥΧΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΑ

Η ΕΥΧΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ ΚΑΙ... by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Εκ του ιστοτόπου της

Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΙΟΥΣΤΙΝΗ

 Η Ιερά Ανδρώα Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης 

στην Φυλή Αττικής

Τα δαιμόνια φρίττουν μπροστά στο Θεό.

Και τρέμουν το σύμβολο του ενσαρκωθέντος Υιού Του, τον Τίμιον Σταυρόν. 

Δεν έχουν καμία εξουσία στους ανθρώπους πού φέρουν το όνομα του Χρίστου,

 πού έχουν ενδυθεί τον Χριστό με το βάπτισμα.

Αν είσαι πιστός Χριστιανός, αν ζεις κοντά στο Χριστό και παίρνεις ζωή από τα άχραντα μυστήριά Του, 

ο διάβολος δεν μπορεί να σε βλάψει. 

Αυτό μας διδάσκει η ιστορία των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, όπου φαίνεται 

πώς η δύναμη της μαγείας συντρίβεται με τη δύναμη του Χριστού.

Στα βάθη της Μικράς Ασίας υπήρχε άλλοτε η πρωτεύουσα της Πισιδίας Αντιόχεια,

πού λεγόταν και Αντιόχεια η Μικρά, 

για να ξεχωρίζει από την Αντιόχεια την Μεγάλη, την ξακουστή πρωτεύουσα της Συρίας.

Σ’ αυτή την Αντιόχεια της Πισιδίας ζούσε στα χρόνια των Ρωμαίων αυτοκρατόρων,

 τον 3ον αιώνα μ.Χ. ο φοβερός μάγος Κυπριανός.

Είχε γεννηθεί στην Αντιόχεια και έχοντας άφθονα πλούτη γύρισε όλη την Ανατολή, 

την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία, τη Χαλδαία και την Αίγυπτο για να μάθη τα μυστική αρχαίων θρησκειών.

Στα τριάντα του χρόνια ξαναήρθε στην πόλη του, έχοντας βαθειές γνώσεις φιλοσοφίας και μαγείας. Ήταν πια ονομαστός για τη δύναμη του και οι ειδωλολάτρες έτρεχαν σ’ αυτόν για να πετύχουν κάθε σκοτεινό τους σχέδιο. Και αυτός με τη μυστική της μαγείας τέχνη καλούσε τα δαιμόνια και τα έστελνε στα ταλαίπωρα θύματά του. Ποιός μπορούσε να ξεφύγει απ’ τα τεχνάσματα του Μάγου Κυπριανού; Αφού οι δύστυχοι άνθρωποι βρίσκονταν μέσα στην ψεύτικη πίστη των ειδώλων, αφού οι ίδιοι λάτρευαν τα δαιμόνια, πώς να μη βρίσκονται κάτω από την εξουσία τους;

Πώς να μη βρίσκονται κάτω από την εξουσία του αντιπροσώπου τους, του μάγου Κυπριανού; Αλλ’ όμως στην Αντιόχεια δεν υπήρχαν μόνο ειδωλολάτρη. Στην πόλη αυτή, όπως και σ’ όλες τις πόλεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όπως σ’ όλη την οικουμένη το φώς της αληθινής πίστεως είχε λάμψει στις Καρδιές χιλιάδων ανθρώπων και το αίμα του Χριστού, πού χύθηκε πάνω στο Σταυρό, είχε γίνει λύτρο για να εξαγορασθούν οι άνθρωποι από την αιχμαλωσία του διαβόλου.Και σ’ αυτούς (τους Χριστιανούς) δεν είχαν εξουσία τα δαιμόνια του μάγου Κυπριανού.

Ο ίδιος όμως, βυθισμένος μέσα στα σκοτεινά βιβλία της μαγείας, στα επινοήματα αυτά του ψεύδους, δεν μπορούσε να φαντασθεί ότι ο Θεός πού λάτρευαν οι Χριστιανοί, ο σταυρωμένος Χριστός, θα ήταν δυνατότερος απ’ τα δαιμόνια.Βρισκόταν ο δύστυχος μέσα στην πλάνη, χωρίς να το ξέρη. Γιατί ο διάβολος κρατεί και τους δικούς του υπηρέτες μέσα στην πλάνη. Γιατί αν γνώριζαν την αλήθεια θα τον παρατούσαν και θα γίνονταν δούλοι του αληθινού Θεού. Στην Αντιόχεια ζούσε και μία παρθένος, Ιούστα ήταν τ’ όνομά της, κόρη του Αιδεσίου και της Κληδονίας. Και αυτή και οι γονείς της βρίσκονταν μέσα στην πλάνη των ειδώλων, όπως οι περισσότεροι κάτοικοι της Αντιοχείας. Ο Αιδέσιος μάλιστα ήταν ιερέας των ειδώλων. 

Όσο όμως η Ιούστα μεγάλωνε, τόσο περισσότερο ένοιωθε ότι τα είδωλα πού λάτρευαν δεν είχαν θεϊκή δύναμη και ότι άλλος είναι ο αληθινός Θεός. Η ψυχή της προετοιμαζόταν έτσι να δεχτή το φωτισμό της αληθείας και της επιγνώσεως του μόνου εν Τριάδι Θεού. Μια μέρα ο Θεός έφερε τα βήματά της στον τόπο όπου δίδασκε ένας σοφός διάκονος της Εκκλησίας της Αντιοχείας, ο Πραΰλιος. Άκουσε με θαυμασμό όσα έλεγε εκείνος για τα μεγάλα μυστήρια της αγάπης του Θεού. Η ψυχή της Ιούστας σαν «γη αγαθή» δεχόταν τον «σπόρον» της αληθείας. Θέλησε να μεταδώσει και στη μητέρα της Κληδονία την αληθινή πίστη. Εκείνη όμως, μόλις της μίλησε σχετικά, αντιστάθηκε και την συμβούλεψε να προσέξει μη μάθη τίποτε ο πατέρας της. 

Αλλ’ η Ιούστα ήθελε να οδηγηθεί και ο πατέρας της στην ορθή πίστη. Συνέχισε λοιπόν να ομιλεί στη μητέρα της και σιγά σιγά εκείνη υποχωρούσε.  Άκουγε πια χωρίς να φέρνει αντιρρήσεις. Και μια νύχτα είπε στον άνδρα της όσα της δίδαξε η κόρη της. Ο Αιδέσιος, αν και ήταν όπως είπαμε ιερέας των ειδώλων, δεν θύμωσε αλλά έμεινε σκεπτικός. Το βράδυ όμως στριφογύριζε στο κρεβάτι του, έχοντας στην σκέψη αυτό το θέμα. Πολύ αργά μπόρεσε να τον πάρει ο ύπνος. Και τότε, ώ θαύμα μέγα, βλέπει τον Χριστό ένδοξο, περιτριγυρισμένο από χιλιάδες αγγέλους, να τον προσκαλεί: 

Ελάτε σε μένα και θα σας χαρίσω την βασιλεία των ουρανών. Έτσι, μόλις ξημέρωσε, ο Αιδέσιος πήρε τη γυναίκα του Κληδονία και την κόρη του Ιούστα και πήγε στον επίσκοπο των Χριστιανών, τον Οπτάτο, του διηγήθηκε όσα έγιναν κι εκείνος με χαρά τους αξίωσε να βαπτισθούν. Κατόπιν μάλιστα ο Αιδέσιος έγινε πρεσβύτερος, κι έτσι ο πρώην ιερεύς των ειδώλων ήταν τώρα ιερεύς του Χριστού. Η δε Ιούστα είχε αφιερωθεί στον Χριστό, και επάνω στο θεμέλιο της πίστεως έχτιζε τις ανώτερες από χρυσάφι και πολύτιμα πετράδια αρετές. Ο διάβολος έβλεπε τον εαυτό του να εξευτελίζεται μπρος στην άγια ζωή της παρθένου. Γι’ αυτό και θέλησε να τη μπλέξει στα δίχτυα του.

Ήταν στην Αντιόχεια κάποιος νεαρός ειδωλολάτρης από αριστοκρατική οικογένεια, πλούσιος και όμορφος, ο Αγλαΐδας. Σ’ αυτό τον ακόλαστο νέο άναψε ο διάβολος αμαρτωλό πόθο για τη σεμνή Ιούστα. Την έβλεπε πού πήγαινε στην Εκκλησία και θαύμαζε την ωραιότητα της. Άρχισε να παραφυλάγει στους δρόμους απ’ όπου εκείνη περνούσε και να την ενοχλεί με άπρεπα λόγια. Έκπληκτος όμως έβλεπε ότι η Χριστιανή κόρη έμενε σοβαρή κι ακλόνητη και δεν παρασυρόταν στα δίχτυα του. Άκουγε ο Αγλαΐδας για τον μεγάλο Κυπριανό. Ήξερε ότι πετύχαινε θαυμαστά κατορθώματα με τη δύναμη των δαιμόνων. Σ’ αυτόν λοιπόν έπρεπε να καταφυγή και να ζητήσει τη βοήθειά του. Έτσι ο Αγλαΐδας έρχεται στον Κυπριανό και του διηγείται τα παθήματά του και ότι η παρθένος στάθηκε ισχυρότερη από τα τεχνάσματά του.

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ

῞Ενα μεγάλο σύγχρονο θαῦμα τῶν ῾Αγίων Κυπριανοῦ καί ᾿Ιουστίνης 

«Χαῖρε ξίφος τό ἀμφίστομον μαγικῶν ἐνεργειῶν· 

Χαῖρε μάστιξ ὀλετήριος χαλεπῶν μαγγανειῶν»

 

᾿Εφέτος, κατά  τήν ἡμέρα τῆς ἱερᾶς Πανηγύρεώς μας, 2/15 ᾿Οκτωβρίου, 

ἡ κ. Θ.Μ., κάτοικος ᾿Αθηνῶν, ἔρριξε στήν Εἰκόνα τῶν ῾Αγίων μας ἕνα πολυσέλιδο γράμμα, 

στό ὁποῖο περιέγραφε ἐκτενῶς τήν μεγάλη δοκιμασία τῆς οἰκογενείας της 

πού ἀντιμετώπισε πρό ἕξι ἐτῶν ἐξ αἰτίας μαγείας καί 

πῶς ἡ χάρις τῶν ῾Αγίων Προστατῶν μας ἔδωσε λύσι τοῦ δράματος. 

Παραθέτουμε μία περίληψι τῆς ὄντως συγκλονιστικῆς αὐτῆς περιπτώσεως, 

δοξάζοντες τόν ἐν τοῖς ῾Αγίοις Αὐτοῦ δοξαζόμενον ᾿Αληθινόν Κύριον καί Θεόν μας. 

Η κυρία Θ.Μ. εἶναι σήμερα 47 ἐτῶν, ἔγγαμος μέ μία κόρη 20 ἐτῶν, 

καί τό περιστατικό πού ἐξιστορεῖ συνέβη πρό 6 ἐτῶν.

Στὰ μέσα τοῦ 1997, ὁ σύζυγος τῆς κυρίας Θ.Μ. χρειάσθηκε νὰ διαμείνη στὸ σπίτι τῶν γονέων του ἐκτὸς ᾿Αθηνῶν, διότι ὁ πατέρας του ἀντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα ὑγείας. ῾Η σύζυγος μὲ τὸ παιδὶ παρέμειναν μαζί του δύο ἑβδομάδες καὶ τελικὰ ἐπέστρεψαν στὴν ᾿Αθήνα, διότι θὰ ἄρχιζε τὸ σχολεῖο τοῦ παιδιοῦ. ῞Οταν ἡ σύζυγος ἄρχισε νὰ καθαρίζη τὸ σπίτι, μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ᾿Αθήνα, βρῆκε στὴν γωνία τῆς βεράντας πολλὰ λάδια ριγμένα· ἀπόρησε βέβαια, ἀλλὰ τὰ καθάρισε χωρὶς νὰ δώση ἰδιαίτερη σημασία. 

῾Ο σύζυγος ἄν καὶ ἀνεμένετο νὰ ἐπιστρέψη τὶς ἑπόμενες ἡμέρες, ὅμως δὲν ἐπέστρεφε στὸ σπίτι του στὴν ᾿Αθήνα, στὴν οἰκογένειά του. Πρόβαλλε συνεχῶς δικαιολογίες, ὅτι δῆθεν ἡ κατάστασις τῆς ὑγείας τοῦ πατέρα του ἐπέβαλε νὰ παραμείνη κοντά του. Μία ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, ἡ σύζυγος ἐπισκέφθηκε τὸ πατρικό της σπίτι, ἐπίσης ἐκτὸς ᾿Αθηνῶν, μὲ τὴν ἀδελφή της καὶ τὸν γαμπρό της, καὶ κατὰ τὴν ἐπιστροφὴ τὸ αὐτοκίνητό τους ἔπεσε ἀνεξήγητα στὴν μεταλλικὴ «μπάρα» στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου, πέρασε στὸ ἀντίθετο ρεῦμα κυκλοφορίας καὶ λίγο ἔλειψε νὰ πέσουν στὸν γκρεμὸ ποὺ ὑπῆρχε δίπλα τους. Σώθηκαν ὡς ἐκ θαύματος! 

Τὸ βράδυ τῆς ἑπομένης τοῦ ἀτυχήματος, καὶ ἐνῶ ἡ κυρία Θ.Μ. ἦταν ἤδη πολὺ ταραγμένη ἀπὸ τὰ συμβάντα, εἶδε στὸν ὕπνο της τὸν σύζυγό της μὲ ἄλλη γυναίκα. Αἰσθάνθηκε μεγάλη ἀνησυχία... ᾿Εξιστόρησε στὸν σύζυγό της ὅλα αὐτὰ τηλεφωνικῶς, ἀλλὰ ἐκεῖνος τὴν ἄκουγε ἐντελῶς ἀπαθὴς καὶ ἀδιάφορος, ἐνῶ πρὶν ἦταν πάρα πολὺ εὐαίσθητος γιὰ τὴν σύζυγο καὶ τὸ παιδί του... ᾿Επὶ τέλους, μετὰ ἀπὸ μεγάλη καθυστέρησι τηλεφώνησε ὅτι ἐπιστρέφει στὸ σπίτι. Καὶ πράγματι ἦλθε στὴν ᾿Αθήνα. ῞Ομως, ἡ σύζυγος καὶ ἡ κόρη, ὅταν τὸν ἀντίκρυσαν, διεπίστωσαν ὅτι ἦταν ἐντε- λῶς ἀλλαγμένος ἀκόμη καὶ ἐξωτερικά. 

῏Ηταν ἕνας ἄλλος ἄνθρωπος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ ἤξεραν, μὲ ἄλλο χαρακτῆρα. Δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν. ῞Οταν ἡ σύζυγος ἐζήτησε ἀπὸ αὐτὸν κάποιες ἐξηγήσεις, αὐτὸς χωρὶς περιστροφὲς τῆς ἀποκάλυψε πλέον ὅτι εἶχε σχέσι μὲ ἄλλη γυναίκα. Καὶ ὅτι ἡ σχέσις αὐτὴ ἦταν τόσο ἰσχυρή, ὥστε δὲν θὰ τοῦ ἦταν δυνατὸν νὰ παραμείνη ἄλλο στὸ σπίτι, ἀλλὰ θὰ ἔφευγε ὁπωσδήποτε σὲ ἐκείνην. Τὸ πρόσωπό του ἦταν ἀγριεμένο καὶ ἦταν ἀποκρουστικὸς σὲ ὅλους. ᾿Ακολούθησαν καυγάδες καὶ φασαρίες. ῾Η κατάστασις πλέον ἦταν ἀφόρητη... Αὐτὸς κάθησε στὸ σπίτι μία ἑβδομάδα. 

Τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἦταν τοῦ Σταυροῦ (14.9.1997 ν.ἡ.) καὶ ἡ σύζυγος θὰ ἔπρεπε νὰ πάη νὰ χαιρετήση κάποιον οἰκογενειακὸ γνωστὸ ποὺ ἑώρταζε. ῎Εβαλε καθαρὰ ροῦχα καὶ καθὼς ἔφευγε παρατήρησε μὲ ἔκπληξι ὅτι ἡ φούστα της εἶχε πάνω ἕναν μεγάλο λεκὲ ἀπὸ λάδι. Κοίταξε τὸ τραπέζι τῆς κουζίνας καὶ εἶδε καὶ ἐκεῖ μὲ ἔκπληξι ἕναν ἄλλο μεγάλο στρογγυλὸ λεκὲ ἀπὸ λάδι ποὺ ἔσταζε κάτω! Σκέφθηκε ὅτι ἡ ἴδια θὰ ἔχυσε λάδι ὅταν ἄναβε τὸ κανδήλι της καὶ ὅτι θὰ ἀκούμπησε ἐν συνεχείᾳ ἐκεῖ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβη... Σκούπισε τὸ λάδι, ἄλλαξε ροῦχα καὶ πῆγε στὴν ἐπίσκεψι. ῞Οταν ἐπέστρεψε, ἀντίκρυσε καὶ πάλι ἕναν μεγάλο λεκὲ ἀπὸ λάδι στὸ τραπέζι τῆς κουζίνας. 

Αὐτὴ τὴν φορὰ πλέον φοβήθηκε... Δὲν εἶπε τίποτε σὲ κανέναν, οὔτε στὸν σύζυγό της, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἔξαλλος τὴν ἡμέρα ἐκείνη, φώναζε καὶ ἔβριζε ὅτι δὲν ἀντέχει μακρυὰ ἀπὸ τὴν γυναῖκα ποὺ σχετίσθηκε, καὶ ἐνῶ παραδεχόταν ὅτι δὲν καταλάβαινε τί τοῦ συνέβαινε, ἔφυγε ἀπὸ τὸ σπίτι... Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἀπουσίας του, ἐμφανιζόταν στὸ τραπέζι τῆς κουζίνας τὸ λάδι: μικρὲς - μικρὲς φυσαλίδες ἦσαν ἑνωμένες μαζὶ καὶ σχημάτιζαν ἕναν μεγάλο στρογγυλὸ λεκέ! ῾Η σύζυγος φυσικὰ τρομοκρατήθηκε μὲ τὸ φαινόμενο αὐτὸ καὶ τότε θυμήθηκε τὰ λάδια ποὺ βρῆκε στὴν βεράντα τοῦ σπιτιοῦ. Πῆγε ἐκεῖ καὶ βρῆκε ἕνα ἀσημόχαρτο καλὰ διπλωμένο, μέσα στὸ ὁποῖο ὑπῆρχε κοκκινόχωμα... 

ΟΚΤΩ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ

ΟΚΤΩ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ on Scribd

Έκδοση της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ... by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Έκδοση της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΤΟ ΘΕΙΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ (ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΛΟΥΚΑ)

Οι ευαγγελικές περικοπές που όρισε η Εκκλησία μας να διαβάζονται στην θεία Λειτουργία από τα τέλη Σεπτεμβρίου, και συγκεκριμένα από την επόμενη Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταύρου μέχρι τα Χριστούγεννα, είναι παρμένες από το ευαγγέλιο του Λουκά. Η πρώτη αυτής της σειράς περιέχει την κλήση των πρώτων τεσσάρων μαθητών του Ιησού στο αποστολικό έργο, του Πέτρου, Ανδρέα., Ιακώβου και Ιωάννου. Το γεγονός αυτό διηγούνται όλοι οι ευαγγελιστές. Ο Λουκάς αφηγείται συγχρόνως και το εκπληκτικό ψάρεμα που έγινε από τους παραπάνω μαθητές κατόπιν υποδείξεως του Ιησού, ψάρεμα το οποίο προκάλεσε «θάμβος» στον Πέτρο και τους συντρόφους του και τον οδήγησε στην παράκληση – ομολογία: «Έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί. Κύριε».

Εάν διηγούνται οι ιεροί ευαγγελιστές το προσκλητήριο που απηύθυνε ο Χριστός στους πρώτους μαθητές του, δεν είναι γιατί ενδιαφέρονται να μας περιγράψουν σαν ιστορικοί το ξεκίνημα του Μεσσία στο επί γης έργο του και στην στρατολόγηση των συνεργατών του· αλλά γιατί στον τρόπο που δέχθηκαν οι τέσσερις ψαράδες την πρόσκληση και ανταποκρίθηκαν αμέσως σ’ αυτήν βλέπουν το τυπικό παράδειγμα και πρότυπο για το πως πρέπει να δέχεται ο άνθρωπος το θείο κάλεσμα. Μ’ αυτό το πρίσμα, βλέποντας την διήγησή μας μπορούμε να σταματήσουμε στα ακόλουθα σημεία. Πρώτα-πρώτα πρέπει να προσέξουμε ότι το προσκλητήριο απευθύνεται στους τέσσερες υποψήφιους αποστόλους την ώρα ακριβώς που αυτοί βρισκόταν στις εργασίες τους, στο τέλος μιας κοπιαστικής νύχτας χωρίς αποτελέσματα.

Αυτό μπορεί να μας οδηγήσει στη σκέψη ότι δεν χρειάζεται να απομακρυνθεί ο άνθρωπος από τον κόσμο και την ζωή για να τον συναντήσει ο Θεός. Τέτοια φυγή μας διδάσκουν ορισμένα φιλοσοφικά συστήματα που είναι διαποτισμένα με την αντίληψη ότι ο κόσμος και η ύλη είναι εκ φύσεως κακά στοιχεία και ότι ο άνθρωπος για να βρει την σωτηρία του πρέπει να φύγει μακριά απ’ αυτά. Κατά την Αγία Γραφή, ο κόσμος παρ’ όλη την φθορά και την πτώση του στο κακό και στην αμαρτία είναι έργο του Θεού· κι ο Θεός με δική του πρωτοβουλία συναντά τον άνθρωπο μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, μέσα στην κοινωνία, μέσα στην εργασία για να του προσφέρει την σωτηρία.

Το προσκλητήριο για άλλους ήδη εσήμανε, για άλλους θα σημάνει οπωσδήποτε κάποτε: θάναι ένα συναρπαστικό κήρυγμα; Θά' ναι ένα συγκλονιστικό βίωμα; Θά' ναι μία ξαφνική αφύπνιση από τον λήθαργο της αδιαφορίας; Θά' ναι η πρόσκληση του ιερέα; Θά' ναι κάτι άλλο; Ο Θεός γνωρίζει πολλούς τρόπους για να επικοινωνεί με το πλάσμα του και να το σώζει. Ας μη ξεχνούμε ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι το αποκορύφωμα της προσπάθειας του ανθρώπινου πνεύματος να βρει τον Θεό, άλλα είναι η φανέρωση των ενεργειών που κάνει ο Θεός για να συναντήσει και να λυτρώσει τον άνθρωπο και που η σπουδαιότερη των οποίων είναι η ενσάρκωση, η σταύρωση και η ανάσταση του Χριστού.

Ένα δεύτερο σημείο που θέλει να τονίσει η διήγηση είναι η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Χριστού και η προθυμία υπακοής στα λόγια του. Αποτέλεσμα της εμπιστοσύνης και προθυμία των τεσσάρων προσώπων της διηγήσεώς μας υπήρξε η θαυματουργική αλιεία. Το θαύμα βέβαια αυτό δεν το κάνει ο Χριστός για να εντυπωσιάσει τους απλούς ανθρώπους στη λίμνη Γεννησαρέτ, άλλα για να δείξει προκαταβολικά πόσους καρπούς θα αποφέρει η υπακοή τους στο πρόσταγμά του και η ολοπρόθυμη αφοσίωση τους σ’ αυτό. Πραγματικά, η αλιεία της οικουμένης από τους μαθητές του Χριστού αργότερα δεν υπήρξε λιγότερο εκπληκτική και θαυματουργική. Γιατί δεν κοπίασαν μόνοι τους αλλά με συμπαραστάτη τον Χριστό και καθοδηγητή το Άγιο Πνεύμα.

Ένα τρίτο σημείο που δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας είναι η ομολογία του Πέτρου ότι είναι «ανήρ αμαρτωλός». Το θάμβος της παρουσίας του Χριστού και του θαύματός του τον οδηγεί στην συναίσθηση της μηδαμινότητας και της γύμνιας του. Να το πρώτο βήμα για να συναντήσει κανείς τον Θεό. Η υψηλή ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας, η οίηση, δημιουργεί ένα τείχος που εμποδίζει τη χάρη του Θεού να μας εγγίσει. Η συναίσθηση της αμαρτωλότητας κάνει πιο επιτακτική την ανάγκη της παρουσίας και ενέργειας της χάρης του Θεού.

Ένα μήνυμα αφυπνίσεως μας απευθύνει η σημερινή διήγηση. Να συνειδητοποιήσουμε την αμαρτω­λότητά μας, να δεχθούμε με εμπιστοσύνη το θείο κάλεσμα, να ακολουθήσουμε αμέσως τον Χριστό, οπουδήποτε και αν βρισκόμαστε, μέσα στη ζωή, μέσα στην εκτέλεση, του καθήκοντος και της εργασίας μας. Και το θαύμα θα ακολουθήσει αμέσως· ας μη περιμένουμε να προηγηθεί για να πεισθούμε.

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΑΠ' ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, κεφ. ε', χωρία 1 έως 11)

(Αποσπάσματα από την ομιλία ΙΔ΄ 
του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου)

«καί λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων».

(…) Και περπατώντας κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, τον Σίμωνα, που, με το όνομα το οποίο του έδωσε αργότερα ο Κύριος, ονομάστηκε Πέτρος και τον Ανδρέα τον αδελφό του. Έριχναν τα δίχτυα τους στη θάλασσα, σαν ψαράδες που ήσαν. «Ακολουθήστε με, τους είπε, και θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων». Αυτοί λοιπόν, αφού άφησαν αμέσως τα δίχτυα, Τον ακολούθησαν. «οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τά δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ». Πρόσεξε την πίστη και την υπακοή τους. 

Διότι αν και βρίσκονταν στο μέσο της εργασίας τους (γνωρίζετε βέβαια πόσο απαιτητική είναι η αλιεία), όταν άκουσαν την προτροπή του Κυρίου δεν ανέβαλαν, ούτε το μετέθεσαν γι΄ αργότερα, ούτε είπαν· «Άμα γυρίσουμε στο σπίτι, ας συνεννοηθούμε πρώτα με τους δικούς μας». Αλλά αφού εγκατέλειψαν τα πάντα, Τον ακολούθησαν, όπως ο Ελισσαίος ακολούθησε κάποτε τον προφήτη Ηλία. Πραγματικά αυτού του είδους την υπακοή ζητεί από μας για τη μετάνοιά μας ο Χριστός, ώστε μήτε δευτερολέπτου αναβολή να μην κάνουμε, ακόμα κι αν κάτι από τα πιο απαραίτητα προς το ζην μας επείγει, όπως κρίνουμε. 

Γι’ αυτό και κάποιον άλλον που Τον πλησίασε και ζήτησε να πάει πρώτα να θάψει τον πατέρα του, μήτε αυτό δεν τον άφησε να κάνει, δείχνοντας ότι από όλα πρέπει να προτιμούμε να Τον ακολουθήσουμε και να γίνουμε μαθητές Του. Εάν πάλι θεωρείς ότι Τον ακολούθησαν επειδή ήταν μεγάλη η υπόσχεση, και πάλι τους θαυμάζω γι’ αυτό και ακόμη περισσότερο, επειδή παρόλο που δεν είχαν δει ακόμα κανένα θαυματουργικό σημείο, πίστεψαν σε τόσο μεγάλη υπόσχεση και όλα τα άλλα τα θεώρησαν δευτερεύοντα μπροστά στο να Τον ακολουθήσουν. Γιατί με όποια λόγια αλιεύτηκαν οι ίδιοι, πίστεψαν ότι με αυτά θα μπορούσαν κι άλλους να αλιεύσουν και να τους οδηγήσουν στη σωτηρία των ψυχών τους. 

Και σ΄ αυτούς μεν αυτήν την υπόσχεση έδωσε, σ΄εκείνους όμως που ήταν μαζί με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τίποτα παρόμοιο δεν λέγει˙ διότι η υπακοή αυτών που πρώτους κάλεσε (δηλ. του Ανδρέα και του Πέτρου), είχε προετοιμάσει πλέον και αυτούς. Εξάλλου πολλά είχαν ακούσει και προηγουμένως γι’ Αυτόν. Και πρόσεξε πώς υπαινίσσεται με ακρίβεια και την φτώχεια τους· τους βρήκε να ράβουν τα δίχτυα τους. Τόσο μεγάλη ήταν η φτώχεια τους, ώστε να διορθώνουν τα χαλασμένα, επειδή δεν μπορούσαν ν’ αγοράσουν άλλα. 

Δεν ήταν κι αυτή τότε μικρή ένδειξη αρετής, το να υποφέρουν με ευκολία και αγόγγυστα την φτώχεια, το να αποκτούν την τροφή τους με τίμιο μόχθο, το να συνδέονται μεταξύ τους με τη δύναμη της αγάπης, το να έχουν μαζί τους και τον γέρο πατέρα τους και να τον περιποιούνται. Αφού λοιπόν τους έκανε μαθητές Του, τότε αρχίζει να θαυματουργεί ενώπιόν τους, βεβαιώνοντας με τα έργα Του ό,τι είχε πει γι’ Αυτόν ο Βαπτιστής Ιωάννης. Βρισκόταν αδιάκοπα στις συναγωγές και με την πράξη Του αυτή τους δίδασκε ότι δεν είναι κάποιος αντίθετος, ούτε πλάνος, αλλά έχει έρθει με το θέλημα του Θεού, κατόπιν κοινής Τους συμφωνίας. 

Και συχνάζοντας στις συναγωγές, δεν κήρυττε μόνο, αλλά και πολλά θαύματα επιτελούσε. Πραγματικά σε κάθε περίπτωση κατά την οποία συμβαίνει κάτι το νέο και παράδοξο και εισάγεται κάποιος νέος τρόπος ζωής, συνηθίζει ο Θεός να κάνει θαύματα, προσφέροντας εγγύηση της δυνάμεώς Του προς εκείνους που πρόκειται να δεχτούν τους νόμους Του. Έτσι όταν επρόκειτο να πλάσει τον άνθρωπο, δημιούργησε όλον τον κόσμο και τότε του έδωσε εκείνο τον νόμο μέσα στον παράδεισο. Και όταν ήταν να δώσει νόμους στον Νώε, πάλι μεγάλα θαύματα έκαμε, με τα οποία αναδημιουργούσε όλη την πλάση και τη φοβερή εκείνη τρικυμιώδη θάλασσα την έκανε να κυριαρχεί επί της γης για ένα ολόκληρο χρόνο και με όλα αυτά, μέσα σε τόσο χαλασμό, διέσωσε τον δίκαιο εκείνο. 

Και στα χρόνια του Αβραάμ παρουσίασε πολλά θαύματα, όπως είναι η νίκη στον πόλεμο, η πληγή κατά του Φαραώ, και η απαλλαγή από τους κινδύνους. Μα κι όταν επρόκειτο να θεσπίσει τους νόμους στους Εβραίους, έδειξε πρώτα τα θαυμαστά εκείνα και μεγάλα σημεία και έπειτα τους έδωσε τον Νόμο. Έτσι λοιπόν κι εδώ, θέλοντας να δώσει έναν ανώτερο τρόπο ζωής και να τους πει όσα ποτέ δεν είχαν ακούσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, επιβεβαιώνει τους λόγους με την επιτέλεση των θαυμάτων. Επειδή δηλαδή δεν φαινόταν η βασιλεία που κήρυττε, αυτήν την αφανή, με τα ορατά σε όλους θαύματα, την καθιστά φανερή. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΛΟΥΚΑ: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, κεφ. ε΄, χωρία 1 έως 11)

(Αποσπάσματα από την ομιλία ΙΔ΄ του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου)

Και περπατώντας κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, τον Σίμωνα, που, με το όνομα το οποίο του έδωσε αργότερα ο Κύριος, ονομάστηκε Πέτρος και τον Ανδρέα τον αδελφό του. Έριχναν τα δίχτυα τους στη θάλασσα, σαν ψαράδες που ήσαν. «Ακολουθήστε με, τους είπε, και θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων». Αυτοί λοιπόν, αφού άφησαν αμέσως τα δίχτυα, Τον ακολούθησαν. «οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ».

Πρόσεξε την πίστη και την υπακοή τους. Διότι αν και βρίσκονταν στο μέσο της εργασίας τους (γνωρίζετε βέβαια πόσο απαιτητική είναι η αλιεία), όταν άκουσαν την προτροπή του Κυρίου δεν ανέβαλαν, ούτε το μετέθεσαν γι΄ αργότερα, ούτε είπαν· «Άμα γυρίσουμε στο σπίτι, ας συνεννοηθούμε πρώτα με τους δικούς μας». Αλλά αφού εγκατέλειψαν τα πάντα, Τον ακολούθησαν, όπως ο Ελισσαίος ακολούθησε κάποτε τον προφήτη Ηλία. Πραγματικά αυτού του είδους την υπακοή ζητεί από μας για τη μετάνοιά μας ο Χριστός, ώστε μήτε δευτερολέπτου αναβολή να μην κάνουμε, ακόμα κι αν κάτι από τα πιο απαραίτητα προς το ζην μας επείγει, όπως κρίνουμε. Γι’ αυτό και κάποιον άλλον που Τον πλησίασε και ζήτησε να πάει πρώτα να θάψει τον πατέρα του, μήτε αυτό δεν τον άφησε να κάνει, δείχνοντας ότι από όλα πρέπει να προτιμούμε να Τον ακολουθήσουμε και να γίνουμε μαθητές Του.

Εάν πάλι θεωρείς ότι Τον ακολούθησαν επειδή ήταν μεγάλη η υπόσχεση, και πάλι τους θαυμάζω γι’ αυτό και ακόμη περισσότερο, επειδή παρόλο που δεν είχαν δει ακόμα κανένα θαυματουργικό σημείο, πίστεψαν σε τόσο μεγάλη υπόσχεση και όλα τα άλλα τα θεώρησαν δευτερεύοντα μπροστά στο να Τον ακολουθήσουν. Γιατί με όποια λόγια αλιεύτηκαν οι ίδιοι, πίστεψαν ότι με αυτά θα μπορούσαν κι άλλους να αλιεύσουν και να τους οδηγήσουν στη σωτηρία των ψυχών τους. Και σ΄ αυτούς μεν αυτήν την υπόσχεση έδωσε, σ΄εκείνους όμως που ήταν μαζί με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τίποτα παρόμοιο δεν λέγει˙ διότι η υπακοή αυτών που πρώτους κάλεσε (δηλ. του Ανδρέα και του Πέτρου), είχε προετοιμάσει πλέον και αυτούς. Εξάλλου πολλά είχαν ακούσει και προηγουμένως γι’ Αυτόν.

Και πρόσεξε πώς υπαινίσσεται με ακρίβεια και την φτώχεια τους· τους βρήκε να ράβουν τα δίχτυα τους. Τόσο μεγάλη ήταν η φτώχεια τους, ώστε να διορθώνουν τα χαλασμένα, επειδή δεν μπορούσαν ν’ αγοράσουν άλλα. Δεν ήταν κι αυτή τότε μικρή ένδειξη αρετής, το να υποφέρουν με ευκολία και αγόγγυστα την φτώχεια, το να αποκτούν την τροφή τους με τίμιο μόχθο, το να συνδέονται μεταξύ τους με τη δύναμη της αγάπης, το να έχουν μαζί τους και τον γέρο πατέρα τους και να τον περιποιούνται.

Αφού λοιπόν τους έκανε μαθητές Του, τότε αρχίζει να θαυματουργεί ενώπιόν τους, βεβαιώνοντας με τα έργα Του ό,τι είχε πει γι’ Αυτόν ο Βαπτιστής Ιωάννης. Βρισκόταν αδιάκοπα στις συναγωγές και με την πράξη Του αυτή τους δίδασκε ότι δεν είναι κάποιος αντίθετος, ούτε πλάνος, αλλά έχει έρθει με το θέλημα του Θεού, κατόπιν κοινής Τους συμφωνίας. Και συχνάζοντας στις συναγωγές, δεν κήρυττε μόνο, αλλά και πολλά θαύματα επιτελούσε.

Πραγματικά σε κάθε περίπτωση κατά την οποία συμβαίνει κάτι το νέο και παράδοξο και εισάγεται κάποιος νέος τρόπος ζωής, συνηθίζει ο Θεός να κάνει θαύματα, προσφέροντας εγγύηση της δυνάμεώς Του προς εκείνους που πρόκειται να δεχτούν τους νόμους Του. Έτσι όταν επρόκειτο να πλάσει τον άνθρωπο, δημιούργησε όλον τον κόσμο και τότε του έδωσε εκείνο τον νόμο μέσα στον παράδεισο. Και όταν ήταν να δώσει νόμους στον Νώε, πάλι μεγάλα θαύματα έκαμε, με τα οποία αναδημιουργούσε όλη την πλάση και τη φοβερή εκείνη τρικυμιώδη θάλασσα την έκανε να κυριαρχεί επί της γης για ένα ολόκληρο χρόνο και με όλα αυτά, μέσα σε τόσο χαλασμό, διέσωσε τον δίκαιο εκείνο. Και στα χρόνια του Αβραάμ παρουσίασε πολλά θαύματα, όπως είναι η νίκη στον πόλεμο, η πληγή κατά του Φαραώ, και η απαλλαγή από τους κινδύνους. Μα κι όταν επρόκειτο να θεσπίσει τους νόμους στους Εβραίους, έδειξε πρώτα τα θαυμαστά εκείνα και μεγάλα σημεία και έπειτα τους έδωσε τον Νόμο.

Έτσι λοιπόν κι εδώ, θέλοντας να δώσει έναν ανώτερο τρόπο ζωής και να τους πει όσα ποτέ δεν είχαν ακούσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, επιβεβαιώνει τους λόγους με την επιτέλεση των θαυμάτων. Επειδή δηλαδή δεν φαινόταν η βασιλεία που κήρυττε, αυτήν την αφανή, με τα ορατά σε όλους θαύματα, την καθιστά φανερή. Και πρόσεξε την απλότητα του Ευαγγελιστού, πως δε μας διηγείται χωριστά κάθε περίπτωση όσων θεραπεύονταν, αλλά με τρόπο συνοπτικό μας ενημερώνει για τα αναρίθμητα θαύματα. Του έφεραν, λέει, όλους όσοι ταλαιπωρούνταν από λογής ασθένειες και βασανίζονταν, δαιμονισμένους, σεληνιαζομένους, παραλυτικούς και τους θεράπευσε.

Αλλά γεννιέται το ακόλουθο ερώτημα: για ποιον λόγο από κανέναν από τους θεραπευθέντες δεν ζήτησε την πίστη, ούτε είπε αυτό που έπειτα φανερά έλεγε· «Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό»; Επειδή δεν είχε δώσει ακόμα απόδειξη της δυνάμεώς Του. Εξ άλλου και μόνο το γεγονός ότι προσέρχονταν μόνοι τους και έφερναν ασθενείς κοντά στον Χριστό, δεν αποδεικνύει τυχαία πίστη. Διότι τους έφερναν από μακριά, πράγμα το οποίο δε θα έκαναν, αν δεν πίστευαν πολύ οι ίδιοι για τη δύναμή Του.