ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026
Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ (1883-1966)
Ακούγεται η φωνή του Οσίου καθώς και της αείμνηστης Γεροντίσσης Ευπραξίας Γαλανοπούλου
ΟΣΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΑΙΓΙΝΗΣ: ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
 |
Επί τη εορτή του Οσίου Ιερωνύμου του εν Αιγίνη διαλάμψαντος (1883-1966) |
Παλαιότερο άρθρο μας, άμα τη αγιοκατατάξει του Γέροντος Ιερωνύμου της Αίγινας, την μνήμη του οποίου εορτάζουμε σήμερα 3/16 Οκτωβρίου με το εκκλησιαστικό ημερολόγιο.
Η Αγιοκατάταξη του Γέροντος Ιερωνύμου
ήλθε κυριολεκτικά,
ως Θείο Δώρο στην καθ' όλα - άνυδρη και απνευμάτιστη, ιλαρή ζωή μας και,
ως πνευματική ενίσχυση στον Χριστοκεντρικό αγώνα των ορθοπραττούντων εν πίστει και ευλαβία,
βιωματικά Ορθοδόξων.
Αποτελεί σημείο αναφοράς, για όλους εκείνους,
που διψούν για εμπειρικά ορθόδοξο λόγο, νηπτικές, κεχαριτωμένες καταθέσεις ζωής
και ορθότητα Πατερικής Ορθοδοξίας.
Γιατι ο Άγιος Ιερώνυμος,
ως γνήσιο τέκνο της ''Θηβαϊδας της Ανατολής, '' αυτής,
της Καππαδοκίας,
εντρύφησε εκ βαθέων στον απτό, Πατερικό Λόγο
και προσευχητικά έφθασε σε ανεκμηστύρευτα σημεία αγιοπνευματικής Χάριτος
και θεόπνευστης πανδαισίας.
Η ζωή του ήταν ένας αναβαίνων, αγόγγυστος και λίαν καταπονημένος δρόμος,
που μέσα από την στάχτη και τα αποκαίδια της Γερμανικής κατοχής αναδείχθηκε,
η αγία μορφή ενός φιλόθεου ανθρώπου
που έκανε Ομολογία Πίστεως στις γνήσιες,
πατερικές και πατρογονικές καταβολές του.
Ο Άγιος Ιερώνυμος της Αίγινας, που η μαρτυρική Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών του Πατρίου Ημερολογίου αγιοκατάταξε είναι ο τελευταίος ομολογητής Άγιος του αιώνα, που παρήλθε. Και τούτο, όχι, γιατι αποτειχίσθηκε λόγω της ημερολογιακής καινοτομίας - εν μέσω Γερμανικής Κατοχής - και προσχώρησε στο Ακαινοτόμητο Πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά, γιατι εν μέσω πολιτικοεκκλησιαστικών διωγμών, ανέξοδων λοιδωριών και προκάτ προπηλακισμών, δεν έπαψε ποτέ, ν' αγαπάει ανεκτίμητα τον οιονδήποτε πλησίον του, ως πιστό και ευγενές αντίγραφο Χριστού.
Ακόμα και η επιστολή παραίτησής του προς τον οικείο Μητροπολίτη Αιγίνης κ. Προκόπιο, έτει 1942, πέραν του ομολογιακού της χαραχτήρα, ήταν λιτή, σεμνή και λίαν - εν Χριστώ - αγαπητική.
''Σεβασμιώτατε, Παρακαλώ υμάς ίνα δεχθείτε την εκ του νοσοκομείου παραίτησίν μου, διότι από του 1924 και εντεύθεν, ήτο ο πόθος μου καθώς και ο ζήλος μου προς την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και την πίστιν. Παιδιόθεν την εσεβάσθην, αφιερώσας όλην μου την ζωήν, υπακούσας εις τας παραδόσεις των Θεοφόρων Πατέρων. Ομολογώ και κυρήττω το πάτριον ημερολόγιον δια το σωστόν, ως και Σεις ο ίδιος ομολογείτε. Δια τούτο παρακαλώ υμάς, ευχηθείτε δε και εσείς, ίνα μέχρι τέλους εμμένω γνήσιον τέκνον της Ορθοδόξου Εκκλησίας.''
Έτσι απλά και αθόρυβα, χωρίς διθυραμβικές τυμπανοκρουσίες, ανεπίγνωστους αφορισμούς και φανατικές δοξασίες, ακολούθησε στην υπόλοιπη ζωή του το παλαιό ημερολόγιο, ανήκων στην Ιερά Σύνοδο, την, υπό τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο κ. Αυξέντιο, συνετεξαμένη. Δεν του άρεσε η περικοπή των εκκλησιαστικών ακολουθιών, η εκκοσμίκευση του ιερού κλήρου, οι δυτικοευρωπαϊκές, αιρετικές ερωτοτροπίες και οι πρώτες έκδηλες εμφανίσεις του πανάρετου και εωσφορικού Οικουμενισμού. Η αποτείχιση όμως του Αγίου Γέροντος αποκτάει ιδιαίτερη σημασία, αν συνδιαστεί με τον χρόνο και την συνέπεια, που αυτή πραγματώθηκε.
Διορισμένη Γερμανοκατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου και Αρχιεπίσκοπος, ο εκ Κορίνθου Δαμασκηνός, που με την βοήθεια της Γερμανικής επιστασίας, κατέλαβε την αρχιεπισκοπική θέση εκδιώχνοντας τον Χρύσανθο και γενόμενος ο ίδιος Πρωθυπουργός και Αντιβασιλέας της χώρας... Μέσα σ' αυτές τις ανείπωτες - κοινωνικά - συνθήκες, ο Γέρων Ιερώνυμος συνέχισε απρόσκοπτα το ποιμαντικό του έργο, έχοντας ν' αντιμετωπίσει μια υπόδουλη, διαχειριστική κυβέρνηση και μια νόμω κρατούσα εκκλησία, που συνεργάστηκε δυστηχώς - σε επίπεδο κορυφής - με τους Βαυαρούς δεσμώτες της. Δεν είχε την σημερινή πολυτέλεια των ατέρμονων, δημοσιευμένων, διθυραμβικών κοινοποιήσεων κατά του εωσφορικού Οικουμενισμού, ούτε την πλαστή, ψευδοειδή ''ασφάλεια'' του επιχορηγούμενου, κρατικού μισθού, αλλά και, ούτε την ''σιγουριά'' της κοινωνικής νομιμοφροσύνης...
Αντίθετα, η Χριστολογική του ομολογία πιστοποιήθηκε και - πνευματικά-σαρκώθηκε με την αυτονόητη, αγία βιοτή του, μέσα από την Εκκλησία των Πατέρων, των Αγίων και των Δικαίων. Η ζωή του αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τους σημερινούς apriori λεκτικούς και μεγαλόστομους '''εξεγερθέντες'', τους ''επαναστάτες χωρίς αιτία'' και τους, εκ του ασφαλούς, επικρίνοντες την οικουμενιστική αποστασία... Ο Θεός, τον δοκίμασε παιδαγωγικά, με την στέρηση του ενός χεριού του και την ισόβια, Ιώβια υπομονή που έδειξε στην αναβαίνουσα, αγόγγυστη και προσευχητική ζωή του.
Μέσα από το ταπεινό Ησυχαστήριο του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Κυψέλη της Αίγινας, πέρασαν χιλιάδες, ενός κουρασμένου λαού, ανώνυμοι και επώνυμοι της κατά Θεόν, αγιοπνευματικής ομολογίας του. ''-Καλογραία, εμείς λεπτά δεν έχουμε διά να δώσουμε ελεημοσύνην, δι' αυτό και αυτά τα ολίγα λόγια που λέγομεν, ελεημοσύνη είναι. Ο Γέροντας Ιερώνυμος είχε μοναχική συνείδηση. Πίστευε, πως η προσευχή, η ένωση του νου με τον Θεό, ήταν το κύριο έργο του. Κι η προσευχή γι' αυτόν, ακόμα κι οι καθημερινές ακολουθίες δεν ήταν μια τυπική διαδικασία, αλλά ολοκληρωτικό δόσιμο. Επέμενε πως οι καθημερινές εκκλησιαστικές ακολουθίες είναι απαραίτητες στον άνθρωπο. Ο ίδιος δεν τις παρέλειπε ποτέ έστω κι αν σπανιότατα βρισκόταν μακριά από το κελλί του.
Υποστήριζε όμως, πως εξίσσου απαραίτητο είναι κατά την ώρα της προσευχής ν' αφήνει κανείς τον εαυτόν του ελεύθερο για να εξομολογείται μπροστά στον Θεό. Συνήθιζε να μας λέει... Όταν πεθάνει η μάννα σου ή κάποιος συγγενής σου θα πάρεις βιβλίον δια να τον κλάψεις; Όχι βέβαια. Τα λόγια θα έλθουν μόνα τους εις τον νουν σου από την λύπη. Έτσι και στην προσευχή. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτόν μας να εξομολογείται εις τον Θεόν, ό,τι μας απασχολεί. Αυτή η αμεσότητα και η παρρησία ήταν το κύριο χαραχτηριστικό της προσευχής του. Είχε την αίσθηση της απανταχού παρουσίας του Θεού πολύ έντονη και γι' αυτό πάντα όταν προσευχόταν, δάκρυζε, σημείο κι αυτό της Χάριτος του Θεού. Ο Γέρων Ιερώνυμος ζούσε την ουσία της Ορθοδοξίας, την παράδοση σ' όλη της την έκταση.
ΚΑΛΗΝ ΑΝΤΑΜΩΣΙΝ ΑΝΩ ΘΑ ΦΥΓΩ ΣΤΙΣ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Στις 9 Απριλίου του έτους 1965 έφευγα για πρώτη φορά για τους Αγίους Τόπους.
Στις 7 Απριλίου, δηλαδή δυο ημέρες ενωρίτερα, επισκεπτόμουν έναν άλλο ιερό τόπο την Αίγινα,
για να γνωρίσω και να πάρω την ευχή ενός αγίου Γέροντα,
για τον οποίον πολλά από καιρό είχα ακούσει.
Είχα μέσα μου δυο δυνατές χαρές.
Αφού πέρασα και προσκύνησα στον τάφο του Αγίου Νεκταρίου,
κατόπιν έτρεξα για το Ησυχαστήριο του π. Ιερωνύμου.
Kτύπησα την πόρτα, φάνηκε μια Γερόντισσα - Μοναχή.
Με αγωνία την ρωτώ: - Μέσα είναι ο Γέροντας;
- Ναι, μέσα είναι, μου απαντά.
Αμέσως ανέπνευσα και την ξαναρωτώ:
Σας παρακαλώ πολύ πείτε του, μπορώ να τον ιδώ;
Πήγε, το είπε, έρχεται και μου απαντά:
- Ναι κόρη, να περάσεις.
Η Νίκη δεν είσαι από την Λάρισα;
Έκπληκτη και σαστισμένη, της απαντώ: ''Ναι Γερόντισσα''.
Και συνεχίζει: - Σε γνωρίζει ο Γέροντας;
- Όχι Γερόντισσα, ούτε τον γνωρίζω, ούτε με γνωρίζει!
Έκανε τον σταυρό της. Κόρη, έχει πολύ διορατικό και προορατικό χάρισμα.
Εδώ η Αίγινα απορεί με πολλά τέτοια που διηγούνται.
Και μου είπε να περάσω στο κελλί του Γέροντος.
Αμέσως έκανα μετάνοια, ασπάσθηκα το χέρι του και ακούω τις πρώτες λέξεις: - Σε περίμενα Νίκη, να έλθεις. Και αφού μου έριξε μια εξεταστική ματιά, μου είπε να καθίσω. Αμέσως, χωρίς να μιλήσω καθόλου, συνεχίζει με ένα ύφος σαν να με έβλεπε κάθε μέρα: Νίκη, σε βλέπω πολύ χαρούμενη. Βλέπω την ψυχή σου σαν να θέλει να πετάξει. Μεθαύριο πηγαίνεις στους Αγίους Τόπους να προσκυνήσεις τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού μας, τον Γολγοθά, το Σπήλαιο! Σκέφθηκα, ας του πω όχι, όπως είχα πει και σ' έναν άλλο πνευματικό, έτσι για να δοκιμάσω το χάρισμά του, αν είναι δηλαδή αλήθεια τα όσα άκουγα.
Πράγματι, του απαντώ: - Όχι Γέροντα, δεν πηγαίνω. - Νίκη, μου λέγει με κάποια λύπη, με πειράζεις. Πως σου αρέσει να δοκιμάζεις τους πνευματικούς; Το γνωρίζω, πως το είπες έτσι, για να με δοκιμάσεις. - Συγχωρήσατέ με Γέροντα, δεν σας είπα την αλήθεια, αλλά το έκαμα απλώς για να δω αν θα το καταλάβετε. Συγχωρήσατέ με. - Καλά, άφησέ τα αυτά και άκου να σε πω για τους Αγίους Τόπους. Μου διηγήθηκε αρκετά, έκλαιγε καθώς τα ανέφερε, έκλαιγα κι εγώ από χαρά και συγκίνηση. Επίσης μου είπε μερικά για την ζωή του, τα οποία διάβασα και στο βιβλίο, και συνεχίζει: - Μήπως θέλεις να εξομολογηθείς; Καλόν είναι, πριν πας εις τα Ιεροσόλυμα. Φυσικά πολύ χάρηκα και τον παρακάλεσα γι' αυτό. Σηκώθηκε, έβαλε το πετραχήλι του και περίμενε.
Ενθυμούμαι, είπα ό,τι είχα μέσα μου, ό,τι θεωρούσα αμαρτία, πτώση, αδυναμία. Επίσης είχα και ένα πρόβλημα, το οποίον με απασχολούσε σοβαρά. Είχα πάρει από μικρή την απόφαση ν' αφιερωθώ εις τον Θεόν, δηλαδή να γίνω Μοναχή. Ήθελα όμως να είμαι απολύτως σίγουρη, ότι αυτό είναι και το θέλημα του Θεού, όχι μόνο το δικό μου, για να' μαι χαρούμενη και αναπαυμένη. Πριν του μιλήσω γι' αυτό, μου λέγει με ένα κάπως σοβαρό και που δεν χωρούσε αμφιβολία, ύφος. - Κόρη διαλογίζεσαι, τι σε έχει προορίσει ο Θεός; Σου απαντώ: Σπίτι δεν έχεις ν' ανοίξεις. Θ' ακολουθήσεις την ζωή που τράβηξα εγώ. Αυτό θα σε αναπαύσει. Μόνον να γνωρίζεις: Στον δρόμο σου θα τραβήξεις πολλές θλίψεις και πειρασμούς. Εσύ μη φοβάσαι.
Ο Θεός θα' ναι μαζί σου! - Γέροντα, τον ρωτώ λυπημένα, όταν η ψυχή θα τραβήξει τον δρόμο αυτό, πρέπει να περάσει πολλούς πειρασμούς και θλίψεις; - Κόρη, αδοκίμαστος στη Βασιλεία του Θεού δεν μπαίνει κανείς. Ο Θεός επιτρέπει την δοκιμασία δια το καλό μας. Επιτρέπει όμως όσο αντέχει η ψυχή. Σε άλλους δίδει βαρύ φορτίον, σε άλλους ελαφρύ. Άλλα Νίκη, έχεις να με πεις; - Όχι Γέροντα, όλα σας τα είπα, δεν έκρυψα τίποτε. - Ναι Κόρη, όλα τα είπες, πλην ένα δεν το εφανέρωσες. Όχι, ότι το έκρυψες, αλλά δεν το γνωρίζεις, ότι είναι αμαρτία. Βλέπω τώρα τον διάβολον δίπλα σου, να έχει το χαρτί που γράφει το αμάρτημά σου στο χέρι και το δείχνει με καμάρι. Στο μάτι του Θεού είναι αμαρτία αυτό που λησμόνησες. - Γέροντα, αλήθεια σας είπα, δεν έκρυψα, δεν θυμάμαι άλλο τίποτα. Παρακαλώ πολύ την αγιότητά σας, πείτε το να σβηστεί και αυτό, να μη δείχνει τίποτα ο διάβολος. - Αχ Κόρη, την βλέπω γραμμένη την αμαρτία, αλλά εσύ πρέπει να την ομολογήσεις.
Μη φοβάσαι όμως. Θα κάμω ευχή να την δεις και εσύ, σαν ταινία κινηματογράφου και μετά να την ομολογήσεις. Παρακάλεσε και εσύ. Μεσολάβησαν λίγες στιγμές σιωπής. Ο Γέροντας είχε ρίξει το βλέμμα του σε μια κατεύθυνση και σίγουρα προσευχόταν. Παρακαλούσα και εγώ νοερώς. Έλεγα, Θεέ μου, φανέρωσέ μου, ώστε να ομολογήσω τι είναι. Πράγματι, χωρίς να το καταλάβω μετά από λίγα λεπτά της ώρας, για μια στιγμή βλέπω σαν μια ταινία κινηματογράφου, μια σκηνή, μια εικόνα, με τον ίδιο τον εαυτό μου, δηλαδή ένα ολόκληρο σκηνικό, που φανέρωνε καθαρά, τι ήταν εκείνο που ήτο μεν αμαρτία, αλλά που εγώ δεν θεωρούσα σπουδαίο ή κακό. Και σχεδόν αμέσως, όπως ο καπνός αραίωσε, διελύθη και εχάθη η εικόνα από εμπρός μου. Του λέγω αμέσως, απλά και σαν να ήταν φυσικό αυτό που έγινε: Ναι Γέροντα, αυτό και αυτό είναι, αλλά δεν σκέφθηκα ότι είναι αμαρτία. - Ναι Κόρη, αυτό είναι.
Βλέπω τον διάβολο ακόμη, αλλά δεν έχει καμάρι, δεν έχει τίποτα γραμμένο. Πολλές ψυχές και αυτό και άλλα παρόμοια, δεν γνωρίζουν ότι είναι αμαρτία, αλλά είναι. Φεύγει ο φύλαξ άγγελος, λυπάται ο Θεός. Είναι λεπτό πράγμα και θέλει μεγάλη προσοχή η πνευματική μας ζωή. Για κάποιο θέμα, μου είχε βάλει ''κανόνα'' ο πνευματικός μου, να μη κοινωνήσω δυο χρόνια και για να τιμωρήσω πιο πολύ τον εαυτό μου, δεν είχα κοινωνήσει δυόμιση χρόνια. Το κατάλαβε και αυτό και μου λέγει, με λίγο χαμόγελο: - Κόρη, ελυπήθης που σου έβαλε δυο χρόνια κανόνα ο πνευματικός σου; Γέλασα λίγο και εγώ και του απαντώ: Ναι Γέροντα, είχα λύπη, ιδίως όταν έβλεπα τους άλλους να κοινωνούν, αλλά δεν πειράζει, μου άξιζε πιο πολύ, πέρασαν διόμιση χρόνια και ακόμη δεν κοινώνησα. Είχα έλεγχο και λύπη. - Ο έλεγχος αυτός κόρη, ήταν καλός.
Αλλά τώρα το Πάσχα να κοινωνήσεις. Και προσπάθησε να κονωνήσεις τελευταία. Θέλω, όταν επιστρέψεις από τους Αγίους Τόπους, να έλθεις να με δεις. Θέλω να μου πεις, τι θα δεις, αλλά και τι θα τραβήξεις. Μου έδωσε την ευχή του. Μου ευχήθηκε καλό ταξίδι και έφυγα. 'Οταν επέστρεψα από τα Ιεροσόλυμα, ξαναπήγα στην Αίγινα. Χάρηκε, όταν με είδε. Με ρώτησε αμέσως να του πω τις εντυπώσεις μου και έκλαιγε σαν τα άκουγε. Ζωρίς να το θέλω, έκλαιγα κι εγώ. Του είπα όμως και τις πολλές δυσκολίες και πειρασμούς που είχα. - Μη φοβάσαι κόρη. Ο διάβολος φθονεί το καλόν και τα δημιουργεί αυτά, αλλά δεν έχει δύναμιν. Σου ομολογώ, ότι θα ξαναπάς και του χρόνου και ξανά και πάλι (όπως και πράγματι), δόξα τω Θεώ πήγα άλλες δυο φορές. Μεταξύ των άλλων ανέφερα και για την Αίγυπτο, που πήγαμε, το Κάιρο κ.λ.π.
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ (2024)
Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Καραβάς) Πειραιώς
ΤΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ, ΟΠΟΥ ΑΣΚΗΤΕΨΕ Ο ΟΣΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ
Ιερό Ησυχαστήριο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αιγίνης
ΜΙΚΡΟ ΑΝΤΙΔΩΡΟ ΑΓΑΠΗΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ 3/16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ Π.Η.
{...} Εις το Νοσοκομείον της Αιγίνης, επί δέκα οκτώ ολόκληρα έτη ειργάσθη μετά του ιδίου πάντοτε ζήλου και της ιδίας αγάπης και αυταπαρνήσεως. Πάντοτε, όμως είχεν έλεγχον και επεθύμει να παρεκάλει τον Θεόν να τον ''οδηγήση'' και να τον βοηθήση, δια να επανέλθη εις το παλαιόν και να τα ''οικονομήση'' η Θεία Πρόνοια''. Πράγματι, η ''οικονομία'', η ευκαιρία ήλθε. Εκείνον τον καιρόν κληρικοί της Αιγίνης, επειδή εγνώριζον ότι ο π. Ιερώνυμος συνεπάθει το παλαιόν εορτολόγιον, τον κατήγγειλαν εις τον Μητροπολίτην Προκόπιον (+1965), ότι ο π. Ιερώνυμος ''δεν λειτουργεί, διότι βαδίζει με το παλαιόν εορτολόγιον''.
Ο Μητροπολίτης Προκόπιος, ο οποίος δεν εγνώριζε τα περί οπτασίας εις τας πρώτας τεσσαράκοντα ημέρας της Ιεροσύνης του Γέροντος και τους αληθείς λόγους, δια τους οποίους ούτος είχε παύσει να λειτουργή, επείσθη εις ό,τι ήκουσεν από τους καταγγέλλοντας κληρικούς. Καλεί λοιπό, τον Γέροντα και του λέγει: ''Αύριον, που εορτάζει ο Άγιος Διονύσιος, η Εκκλησία δηλαδή του Νοσοκομείου, θα έλθω και θα έλθης και συ και θα λειτουργήσωμε μαζί''.
Αυτήν την ευκαιρίαν ο Γέροντας Ιερώνυμος, εθεώρησεν ότι ήτο Θεία Οικονομία. Κατέφυγεν, ως συνήθως, και πάλιν εις συνεχή και δυνατήν προσευχήν και τελικώς απεφάσισε να μη λειτουργήσει με τον Μητροπολίτην Προκόπιον. Έφυγε δε από το Νοσοκομείον και μετέβη εις το ησυχαστήριον, ευρισκόμενον εις το άκρον της πόλεως της Αιγίνης, το οποίον είχεν ήδη δημιουργήσει ο ίδιος, προ οκταετίας μετά τίνων ευσεβών, αφοσιωμένων ψυχών.
Εις το ως άνω ησυχαστήριον προσήλθε η Γερόντισσα Ευπραξία με μίαν άλλην ευσεβή χριστιανήν. Με την βοήθειαν δε του Γέροντος, της αδελφής του και των ευλαβών Αιγινητών ανηγέρθη και μικρός Ναός, αφιερωμένος εις τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου. Μετά, λοιπόν, την πρόσκλησιν του Μητροπολίτου και την απόφασιν του Γέροντος μα μη δεχθή να συλλειτουργήση μετ΄αυτού, κατηυθύνθη εις το ''Ησυχαστήριόν του, όπου και έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της επιγείου ζωής του. Εις το Ησυχαστήριον, κατόπιν προσευχής, συνέταξε και απέστειλεν εις τον Μητροπολίτην την κατωτέρω παραίτησιν.
23 Αυγούστου 1942
Σεβασμιώτατε,
Παρακαλώ υμάς ίνα δεχθείτε την εκ του νοσοκομείου παραίτησίν μου, διότι από του 1924 και εντεύθεν, ήτο ο πόθος μου καθώς και ο ζήλος μου προς την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και την πίστιν. Παιδιόθεν την εσεβάσθην, αφιερώσας όλην μου την ζωήν, υπακούσας εις τας παραδόσεις των Θεοφόρων Πατέρων. Ομολογώ και κηρύττω το πάτριον ημερολόγιον δια το σωστόν, ως και Σεις ο ίδιος ομολογείτε. Δια τούτο παρακαλώ υμάς, ευχηθείτε δε και εσείς, ίνα μέχρι τέλους εμμένω γνήσιον τέκνον της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Ασπαζόμενος την δεξιάν της Υμετέρας Σεβασμιότητος
Διατελώ ταπεινός δούλος του Εσταυρωμένου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού
Ιερώνυμος Αποστολίδης
ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, Ο ΘΕΟΣ ΣΕ ΠΡΟΟΡΙΖΕΙ ΔΙΑ ΔΙΚΟΝ ΤΟΥ!
Διηγείτο ο Γέρων, μεταξύ άλλων, και τα εξής:
''... Με εύρισκεν ο δάσκαλος μόνον μου μέσα εις την τάξιν και συχνά να κλαίω''.
- Τί έχεις; με έλεγεν. Διατί δεν πηγαίνεις και συ να παίξεις;
Τί σε πονά;
- Το κεφάλι μου πονά, του έλεγα.
Άλλην ημέραν, με έβλεπεν πάλιν που έκλαιγα.
- Τί έχεις; με έλεγεν.
- Η κοιλιά μου πονά.
Αυτό όμως εγένετο συχνά. Μίαν ημέραν, επήγεν ο δάσκαλος εις την μητέραν μου και της είπε: Διατί, της λέγει, δεν πηγαίνετε τον μικρόν εις τον ιατρόν; Συχνά κλαίει, τον ερωτώ διατί, και άλλοτε μου λέει πονά το κεφάλι μου, άλλοτε η κοιλιά του...
Την άλλην ημέραν η μητέρα μου με επήρε εις ένα εξωκκλήσιον και εκεί με ηρώτησε:
- Τί έχεις παιδί μου, και συχνά εις το σχολείον κλαις;
Τί σε πονά;
- Δεν με πονά τίποτα, μητέρα της απαντώ, αλλά όταν θυμάμαι εσένα που όλο κλαις, δεν ημπορώ να κρατήσω τα δάκρυά μου! Θυμάμαι που κλαίγεις εις το δωμάτιον. Μήπως κλαίγεις δια την πτώχειαν μας;
Θα μου πεις;
- Εγώ, παιδί μου - με απαντά- δεν κλαίγω δι΄αυτά, αλλά κλαίγω και παρακαλώ τον Θεόν δι΄όλον τον κόσμον΄και περισσότερον κλαίγω δι΄εσένα. Βλέπω σημάδια σε σένα, που δείχνουν ότι ο Θεός σε προορίζει για δικόν Του και να ακολουθήσεις τον δρόμον Του. σύ, βλέπω, δεν μοιάζεις με τα άλλα παιδιά. Παρακαλώ, λοιπόν, τον Θεόν, να σε αξιώσει να γίνεις αυτό που σε έχει προορίσει και να μη σε εγκαταλείψει
ποτέ!
Εγώ, όπως βλέπεις, ηπανδρεύθην και ηκολούθησα τον κοσμικόν βίον. Δεν είναι τίποτα, παιδί μου. Εσύ μη μπλέξεις με τον κόσμον και θέλω να μου υποσχεθείς, εδώ μπροστά εις τας Εικόνες: Εάν θέλεις να γίνεις Καλόγηρος ή Παπάς, να αφιερωθείς ολόκληρος εις τον Θεόν, και να έχεις την ευχήν μου από τώρα. Έχω αυτήν την απαίτησιν από εσένα.
Μου δίδεις τον λόγον σου;
Την κοίταξα. Όλο δάκρυα εις το πρόσωπόν της. Εσιώπησα.
Σκέφθηκα ολίγον και της λέγω:
- Ναι, μητέρα, της απάντησα.
- Σήμερα, τα λέγουν αυτά οι μητέρες; ερωτά ο Γέρων Ιερώνυμος, απευθυνόμενος εις ημάς...
Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Εκ του βιβλίου της Σωτηρίας Νούση ''Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1883-1966'',
Ζ' Έκδοση, Φεβρουάριος 2010.
Όσιος Ιερώνυμος της Αίγινας
ΑΝ ΠΙΣΤΕΥΕΣ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΘΑ ΤΟ ΕΙΧΕΣ ΚΛΕΙΣΤΟ
Ο Όσιος Ιερώνυμος της Αίγινας
Ζωγραφική εκ του εξωφύλλου του βιβλίου της Σωτηρίας Νούση:
''Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1883 - 1966''
Ο Μακαριστός Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης ήτο μεγάλη μορφή. Είχε το προορατικόν χάρισμα και δίδασκε κατά τρόπον παιδαγωγικόν τα πνευματικά του παιδιά και όσους πήγαιναν να ωφεληθούν κοντά του. Προσωπικά δεν τον γνώριζα. Σας μεταφέρω ένα θαυμαστό δίδαγμα εφ' ενός και αφ' ετέρου δια να γνωρίσητε την ακρίβεια και το μεγαλείο της Πίστεως του Γέροντος. Κάποτε τον επεσκέφθη ένας γνωστός μου αρχιμανδρίτης. Σαν να ήξερε ότι θα πήγαινε. Το περίμενε στην πόρτα.
Έγινε ο χαιρετισμός της αγάπης, του φίλησε το χέρι ο γνωστός μου και ο Γέροντας τον ερωτά: - ''Πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός''; Ο αρχιμανδρίτης έγινε μπαρούτι. Τον έπιασε το κρητικό του. - ''Εμένα το λες αυτό Γέροντα; Εγώ είμαι προιστάμενος σε ιερό Ναό με πέντε ιερείς και δύο διακόνους. Κάνω ομιλίες, κάνω κατηχητικά, έχω τόσα πνευματικοπαίδια''. Ο Γέρων Ιερώνυμος δεν απήντησε. Τον πήρε μέσα. Προσκύνησε και άρχισε η συζήτησις. -'''Δεν μου λες'', του λέγει ο Μακαριστός π. Ιερώνυμος. ''Από το ''τα Σα εκ των Σων'' μέχρι το ''δι' ευχών'' είσαι μόνος στο ιερό ή έχεις και παρέα'';
Ο αρχιμανδρίτης απαντά: - ''Πολλές φορές έχω και πνευματικά μου τέκνα''. - ''Τους μιλάς καθόλου''; - ''Βέβαια! Όταν βρω χρόνον τους λέγω καμμία κουβέντα προς ωφέλειαν''. - ''Να παιδί μου, διατι δεν πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός. Διότι εάν πίστευες, μπροστά στα Τίμια Δώρα και μετά την μετουσίωση, το στόμα θα το είχες κλειστό''! Ο αρχιμανδρίτης έμεινε άναυδος. Πήρε ένα δυνατό δίδαγμα και ωφελημένος αναχώρησε δια μια νέα πορεία πνευματικής ζωής.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, τίτλος και επιμέλεια κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Εκ του βιβλίου της κας Σωτηρίας Νούση
''Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1883 - 1966'',
Ζ' έκδοσις, Φεβρουάριος 2010, σελ. 440.
Εμμανουήλ Καπετανάκης
Διδάσκαλος
ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ
''Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσιν''!
Όντως, η παρουσία των Αγίων στη ζωή μας είναι συγκινητικά έντονη και παρηγορητική.
Ανύστακτα επιδιώκουν να μας ευεγερτούν και βοηθούν στον αγώνα μας κατά του αρχαικάκου εχθρού,
που παντοίους τρόπους μεταχειρίζεται για να μας παρασύρει στην καταστροφή.
Μία συγκινητική ιστορία έζησε η ταπεινότης μου:
Νέος ακόμα Κληρικός και μάλιστα, μόλις πρωτοχειροτονήθηκα Διάκονος έζησα μία πνευματική εμπειρία, την οποίαν κρατώ ως ασπίδα στον νου μου, για να αντλώ δύναμη και γενναιότητα. Κάποια βραδυά, σίγουρα υπό δαιμονική επήρεια, αισθανόμουν αφόρητη θλίψη, ραθυμία, φόβο, απογοήτευση! Τα πάντα με πλάκωναν και ένιωθα μια πρωτόγνωρη απογοήτευση και ανησυχία.
Χάθηκε η προσευχητική μου διάθεσις, χάθηκε η λογική μου σκέψις και τα αισθανόμουν όλα βαριά και δυσβάστακτα. Κατά θεία οικονομία - πρόνοια ήλθε στα χέρια μου το θαυμαστό βιβλίο της κ. Νούση για τον Όσιο Γέροντα Ιερώνυμο της Αιγίνης. Το διάβασα με λαχτάρα, ένιωσα την Χάρι του Γέροντα και με πόνο δυνατό, σχεδόν δακρυσμένος, τον παρακαλούσα να με βοηθήσει και απαλλάξει από την απελπιστική της ψυχής μου κατάσταση. Και όντως μόλις ξάπλωσα, πριν ακόμα κλείσουν τα μάτια μου, αντικρύζω, βλέπω να βρίσκεται ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου ο Όσιος Γέροντας, να με ευλογεί και να μου χαμογελά στοργικά για πολύ λίγο, γιατι εξαφανίσθηκε, αλλά αφήνοντάς μου μια δυνατή, Θεία Χαρά, Παρηγοριά και γλυκήτητα.
Ομολογώ, δεν άντεξα και έκλαψα από παραπονετική συγκίνηση. Όλα τα προηγούμενα οδυνηρά, ψυχοπλακωτικά και δαιμονικά εξαφανίσθηκαν ''ωσεί καπνός'' και για μέρες αυτή η χαρά πλημμύριζε την καρδιά μου! Και έκτοτε, όταν καταλάβω, ότι κάτι παρόμοιο θλιβερό με προσεγγίζει, ατενίζω την εικόνα του, το χαμογελαστό πρόσωπό του και παίρνω θάρρος και δύναμη.
Είθε η στοργή, η προστασία και η αγάπη του Κυρίου μας, της Θεοτόκου και των Αγίων μας να μην μας εγκαταλείπουν. Θέλησα από ευγνωμοσύνη προς τον Γέροντα Ιερώνυμο να καταθέσω την ευλογία του αυτή και την πατρική στοργικότητά του''.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, τίτλος και επιμέλεια κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Εκ του βιβλίου της κας Σωτηρίας Νούση
''Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1883 - 1966'',
Ζ' έκδοσις, Φεβρουάριος 2010, σελ. 450 - 451.
Στην φωτογραφία ο Όσιος Γέροντας, όταν ακόμη ήταν νέος Ιερέας.
Διάκονος π. Ηρακλείδιος εκ Κύπρου
1 - 11 - 2008
ΕΙΔΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΜΑΣ
Ενεθυμείτο ο Γέροντας την πατρίδα του στην Καππαδοκία,
γιατί αγαπούσε πολύ την ησυχία και έλεγε,
πως εκεί υπήρχαν πολλοί ήσυχοι τόποι για προσευχή!
Εν συγκρίσει με εδώ,
τα σπίτια μας στην Ανατολή ήσαν ωσάν μοναστήρια!
Όλοι ενήστευον, προηύχοντο με δάκρυα, αγρυπνούσαν, τραγούδια κοσμικά δεν ηκούοντο!
Αν κανείς τραγουδούσε άσματα κοσμικά, αμέσως ήκουες οι μεγαλύτεροι να του λέγουν:
-Αμαρτία, αμαρτία, σειτάν λαρί.
Και ήρχιζαν να λέγουν διάφορους ύμνους εκκλησιαστικούς.
-Όταν ήλθαμε στην Ελλάδα μετά την ανταλλαγή
πολλά εσκανδαλίσθημεν, είπαμε:
-Αμάν που ήλθαμε,
αν ήταν δυνατόν με το πρώτον να επιστρέφαμε πίσω εις την πατρίδα μας την Ανατολήν.
-Αλλά που η ανατολή!
-Έσβησε αυτή η λυχνία της Αποκαλύψεως και γι' αυτό
ο παρών χειμών που έχει κατακλύσει τα πάντα!
-Οι άνθρωποι εδώ δεν προσηύχοντο,
δεν νήστευαν,
δεν αγρυπνούσαν, δεν ενεδύνεντο σεμνά,
τραγουδούσαν άσματα κοσμικά.
-Δεν γνώριζαν ποια είναι η δεξιά οδός και ποια η αριστερά.
Κοντά εις τον Γέροντα Ιερώνυμο έβρισκαν οι άνθρωποι το ύδωρ το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον (Ιω. δ' 14). Ο Γέροντας ήταν διορατικός! Πολλούς, τους αποκαλούσε με το όνομά τους, που τους έβλεπε για πρώτη φορά. Σε άλλους απαντούσε στις σκέψεις τους, χωρίς εκείνοι να τις φανερώσουν. Προέλεγε συχνά πράγματα που συνέβαιναν μετά από αρκετό καιρό. Γι' αυτό έτρεχαν οι άνθρωποι κοντά του ως αι διψασμένοι έλαφοι για να ξεδιψάσουν από τον λόγο του και να του εναποθέσουν τις μέριμνές τους και τον πόνο τους! Για όλους είχε έναν καλό λόγο. Ήταν για όλους πατέρας και αδελφός! Εκείνο όμως που στήριζε περισσότερο τους πονεμένους ήταν η αδιάλειπτη και με δάκρυα και πόνο διαρκής προσευχή του γι’ αυτούς.
Ο Γέροντας χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Ικονίου Αθανάσιο και οδήγησε στην πατρίδα του πολλούς στην Θεογνωσία. Η επιρροή του ήταν τόσο μεγάλη, που φοβήθηκαν οι άνδρες, μήπως οι γυναίκες τους τους εγκαταλείψουν και φύγουν, και γίνουν μοναχές! Έτσι ο μισόκαλος ξεσήκωσε πόλεμο εναντίον του και αναγκάστηκε να φύγει από την αγαπημένη του Καππαδοκία και να πάει αρχικά στους Αγίους Τόπους, όπου έμεινε εννιά μήνες, στην Μονή του Τιμίου Προδρόμου. Όσες φορές στην συνέχεια μιλούσε για τους Αγίους Τόπους, τα μάτια του γέμιζαν με δάκρυα. Όλους, αργότερα, τους προέτρεπε να πάνε οπωσδήποτε μια φορά στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν, εκεί όπου έστησαν οι πόδες Αυτού, όπου η Βηθλεέμ, ο Γολγοθάς και η Αποκαθήλωση, ο Πανάγιος Τάφος και τα Πανάγια προσκυνήματα! Ήλθε στην συνέχεια στην Πόλη!
Υπηρέτησε ως διάκονος στο Πατριαρχείο, όπου πολλές φορές έκανε και κηρύγματα. Με την φροντίδα του χτίστηκε πενταόροφο σχολείο, στήριξε τους Έλληνες της Πόλης. Έκανε συχνότατες αγρυπνίες στον Άγιο Γεώργιο και στον Άγιο Σπυρίδωνα, όπου συμμετείχαν εκατοντάδες πιστοί κάθε φορά. Ο κόσμος στην Πόλη δεν είχε ξανασυναντήσει τέτοιον άνθρωπο και έτρεχε κοντά του, τον αγκάλιασε και τον αγάπησε πολύ. Πνευματικά και υλικά στήριξε πολλούς ο άγιος Γέροντας, που μετά την ανταλλαγή του '22 ήλθαν στην Ελλάδα, ξανα-συναντήθηκαν μαζί του και μας διηγήθηκαν θαυμαστά περιστατικά από την ζωή του. Αγαπώντας υπέρ πάντα την ησυχία, οδηγήθηκε στην Αίγινα, όπου η ησυχία του νησιού, η απλότητα των κατοίκων και η παρουσία τόσων αγίων, με προεξάρχοντα τον νεοφανή Άγιο Νεκτάριο, ανέπαυσαν την φιλόχριστη ψυχή του.
Έχτισε με δικούς του κόπους και έξοδα τον Ναό του Αγίου Διονυσίου στο Νοσοκομείο της Αιγίνης. Χειροτονήθηκε ιερεύς, και όσοι τον έζησαν ως λειτουργό του Υψίστου, έζησαν ουράνιες εμπειρίες. Μετέδιδε στους πιστούς την κατάνυξη, που ένιωθε ο ίδιος και τους έκανε να ζουν μέσα σε μια ουράνια ατμόσφαιρα, γεμάτη θεία έξαρση, πλήρη παρουσίας αγγέλων. Έλεγε προς τους ιερείς τα εξής θαυμαστά: -Αν δεν ιδείς τον άγγελόν σου, δίπλα σου, στο άγιο θυσιαστήριο, μη λειτουργήσεις, αποκαλύπτοντας προφανώς τις δικές του θεοπτικές εμπειρίες, που είχε όταν λειτουργούσε. -Αγγέλους έχεις συλλειτουργούς; -Κάθε ημέρα να λέγεις το απολυτίκιον του Αγίου Σπυρίδωνος. Κάθε ημέρα υπάρχει Άγγελος δίπλα από τον ιερέα, όταν είναι στο Θυσιαστήριον. -Ο μακαρίτης ο Γέροντάς μου δεν ημπορούσε να πει "τα Σα εκ των Σων", απ' αυτά που έβλεπε. Εικοσιέξι ημέρες νήστεψε.
Ούτε ψωμί δεν έτρωγε. Μόνον αντίδωρο! Την ιερωσύνη την θεωρούσε πολύ σπουδαίο πράγμα ο Γέροντας και υπούργημα βαρύ! -Ο τάδε που μου έστειλες προ καιρού χειροτονήθηκε η ου; Ερώτησε κάποτε έναν αδελφό. -Χειροτονήθηκε, απάντησε, και ήδη υπηρετεί ως ιερεύς. -Εάν δύναται να σηκώσει την Αίγιναν εις την ράχην του, τότε καλώς έπραξε, εάν όχι, τότε κακώς! Λέει η Γερόντισσα Ευπραξία: -Τι όλο λέεις τέτοια πράγματα και τρομάζεις τους ανθρώπους; -Δεν πρέπει να χειροτονούνται οι άνθρωποι και να γίνονται ιερείς; Πως θα λειτουργούν οι εκκλησίες; Και πως θα κοινωνούν οι Χριστιανοί; -Καλογραία, είπα και ούτως εστίν, καθώς είπα. -Βαριά η ιερωσύνη! Όποιος έχει νουν και κατανοεί!... Ακούοντας τέτοια εξαίσια οι ιερείς ακροατές του, οι ίδιοι συγκλονίζονταν και εταλάνιζαν εαυτούς, γιατί κλήθηκαν να σηκώσουν τέτοιο βάρος! Το βάρος της ιερωσύνης!
Ο ίδιος πολύ λίγο ελειτούργησε, όταν χειροτονήθηκε. Στις σαράντα ημέρες είδε μία φοβερή οπτασία. Είδε μέσα εις το άγιον Ποτήριον τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν να λάμπει ως βρέφος και από τότε δεν ήθελε να ξαναλειτουργήσει! Με πολύν κόπον και φόβον, εδέχθη να λειτουργεί μέχρις εξευρέσεως άλλου κληρικού και μόνον επί εξάμηνον. Τούτο το απεκάλυψεν ο ίδιος στον π. Ιγνάτιο, κατά την Εορτήν των Γενεθλίων της Θεοτόκου, κατά την διάρκεια της αγρυπνίας, όταν εκείνος ήλθε ως εφημέριος εις τον ναόν των Αγίων Αναργύρων, που είχε χτίσει ο Γέροντας! (Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης, υπό Σωτηρίας Νούση, Αθήνα 1986, σελ. 105). Άλλη φορά, διηγείτο ο Γέροντας, δια ένα ιερέα, όπου είχαν εις το Γκέλβερι, Ιωάννης το όνομα, έγγαμος και με οικογένεια.
Ήτο πολλά κατανυκτικός, και όταν λειτουργούσε, δάκρυζε, αναστέναζε, και έκλαιγε ωσάν μικρό παιδί. Πολλάκις αργούσε εις τον καιρόν της επικλήσεως, όταν καθαγιάζοντο τα τίμια δώρα, πέντε λεπτά, δέκα λεπτά, δεκαπέντε λεπτά, και πάνω. Οι ψαλτάδες δεν ήξεραν τι να κάνουν. Έπεφταν εις αμηχανίαν! Έψελναν αργά το "Σε υμνούμεν, Σε ευλογούμεν, ..."μια φορά, δυό φορές, τρεις -μετά δεν ήξεραν τι να ψάλλουν. Να αρχίσουν Πολυέλεο; Μα δεν πήγαινε. Να ψάλλουν κοινωνικό; Μα κι' αυτό δεν άρμοζε. Δεν ήξεραν τι να κάνουν. Λέγουσι μίαν ημέραν εις τους μαθητάς του πατρός Ιωάννου: Ο Δάσκαλος αργεί πολύ τον καιρό της επικλήσεως, και ημείς πέφτουμε εις απόγνωσιν, τι να κάνουμε. Ψέλνουμε συνέχεια το "Σε υμνούμεν", μα ο ευλογημένος δεν τελειώνει, δεν ακούμε το " Εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου", και γίνεται χασμωδία έξω.
ΟΣΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΩΝ
Εις το Ησυχαστήριον αυτό, συνέχισε τους Ασκητικούς αλλά και Ποιμαντικούς αγώνας του.
Άλλοτε απεσύρετο εις ιδιαίτερο κρυπτόν τόπον (εντός του Ησυχαστηρίου),
πού ενθύμιζε τους λαξευτούς διαδρόμους-κρύπτες και τα κελλιά,
υπό τους βράχους, της Πατρίδος του,
άλλοτε εγίνετο «ή κολυμβήθρα του Σιλωάμ»,
οπού πλήθος επισκεπτών εύρισκαν κοντά του, παρηγοριά, λύτρωση, αναγέννηση.
Οι συμβουλές του και ή προσευχή του, ήσαν το «μάλαγμα» για τις από πάσης αιτίας πληγωμένες καρδιές.
Και μόνον πού τον ατένιζε κανείς, ένοιωθε να τον διαπερνά σε όλο το είναι του, ή Χάρις και ή Ευλογία του Αγίου, πολύπαθους Γέροντος, της Αγιότητας του και έφευγε, «άλλος άνθρωπος!»
Είχεν όλα τα Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, το δε προορατικό του Χάρισμα,
ήτο εις αφάνταστο βαθμό εντυπωσιακό και ακριβέστατο,
ώστε ό επισκέπτης, καθώς τον ήκουε, ησθάνετο δέος και φόβον!
Έκοιμήθη μετά δύο, περίπου,
μηνών επώδυνου ασθενείας του, εις τάς Αθήνας, την 2αν (π.έ.) Οκτωβρίου 1966.
Είθε οι πρεσβείες του Αγίου Γέροντος Ιερωνύμου να μας σκέπουν,
προστατεύουν, ενισχύουν και βοηθούν για την σωτηρία μας,
διαφυλάττουν δε την Ορθοδοξία μας και το Έθνος μας,
από πάσης επιβουλής και κακίας.
Καλογραία, εμείς λεπτά δεν έχουμε δια να δώσουμε ελεημοσύνην, δι' αυτό και αυτά τα ολίγα λόγια που λέγομεν, ελεημοσύνη είναι. Ο Γέροντας Ιερώνυμος είχε μοναχική συνείδηση. Πίστευε,πως η προσευχή, η ένωση του νου με τον Θεό,ήταν το κύριο έργο του. Κι η προσευχή γι' αυτόν,ακόμα κι οι καθημερινές ακολουθίες δεν ήταν μια τυπική διαδικασία, αλλά ολοκληρωτικό δόσιμο. Επέμενε πως οι καθημερινές εκκλησιαστικές ακολουθίες είναι απαραίτητες στον άνθρωπο. Ο ίδιος δεν τις παρέλιπε ποτέ κι αν σπανιότατα βρισκόταν μακριά από το κελλί του.
Υποστήριζε όμως, πως εξίσσου απαραίτητο είναι κατά την ώρα της προσευχής ν' αφήνει κανείς τον εαυτόν του ελεύθερο για να εξομολογείται μπροστά στον Θεό. Συνήθιζε να μας λέει... Όταν πεθάνει η μάννα σου ή κάποιος συγγενής σου θα πάρεις βιβλίον δια να τον κλάψεις; Όχι βέβαια, Τα λόγια θα έλθουν μόνα τους εις τον νουν σου από την λύπη. Έτσι και στην προσευχή. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτόν μας να εξομολογείται εις τον Θεόν, ό,τι μας απασχολεί. Αυτή η αμεσότητα και η παρρησία ήταν το κύριο χαραχτηριστικό της προσευχής του.
Είχε την αίσθηση της απανταχού παρουσίας του Θεού πολύ έντονη και γι' αυτό πάντα όταν προσευχόταν, δάκρυζε, σημείο κι αυτό της Χάριτος του Θεού. Ο Γέρων Ιερώνυμος ζούσε την ουσία της Ορθοδοξίας,την παράδοση σ' όλη της την έκταση. Χωρίς ν' απορρίπτει κανένα από τα επιτεύγματα του τεχνικού πολιτισμού, είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία, ένα πάθος θα λέγαμε προς ο,τιδήποτε παλιό, το αρχαίο. Από τα υλικά πράγματα μέχρι τα πνευματικά. Του άρεσε η αρχαία τάξη των ακολουθιών, τα παλιά βιβλία, τα παλιά αντικείμενα, επειδή πίστευε πως είχαν την σφραγίδα του δημιουργού τους, είχαν κατασκευαστεί με μεράκι κι όχι βιομηχανοποιημένα και κακόγουστα.
Με τέτοιες πεποιθήσεις και αντιλήψεις,έχοντας ζήσει πάντα στην ζωή του εντός,αλλά και εκτός του κόσμου τούτου, μέσα στον αυστηρό χώρο της Παράδοσης της Καππαδοκίας, ένιωθε κάποιες ανησυχίες από τότε που η Εκκλησία άλλαξε το εκκλησιαστικό ημερολόγιο κι εφάρμοσε το νέο. Κι οι ανησυχίες του αυτές αυξάνονταν όσο περνούσαν τα χρόνια κι έβλεπε πολλές ορθόδοξες συνήθειες να μεταβάλλονται. Δεν του άρεσε η περικοπή των εκκλησιαστικών ακολουθιών, η εκκοσμίκευση του κλήρου, η απομάκρυνση από τον ορθόδοξο τρόπο ζωής.
Αν και πρόσεχε πάντα την ουσία και όχι τον ξερό τύπο,πίστευε, πως κι αυτές ακόμα οι τυπικές διατάξεις που αλλοιώνονται προδίδουν κάποια αδιαφορία και χαλάρωση στην πίστη. Πως είναι το ξεκίνημα ενός κατήφορου του οποίου το τέρμα είναι άγνωστο. Έτσι πολλές φορές σκεφτόταν ν' ακολουθήσει το Παλαιό Ημερολόγιο, επειδή έβλεπε, πως οι παλαιοημερολογίτες ακολουθούσαν πιστά την παράδοση και δεν ανέχονταν νεωτερισμούς και υπερβάσεις σε θέματα που αφορούν την πίστη.
Για αρκετό καιρό αμφιταλαντεόταν και προσευχόταν συνέχεια και έντονα στον Θεό, για να του αποκαλύψει το θέλημά Του. Περίμενε κάποιο σημείο, κάποια ένδειξη του Θεού, που θα του φανέρωνε τι έπρεπε να κάνει. Τον Αύγουστο του 1942, και συγκεκριμένα στις 23 του μηνός, παραμονή της εορτής του Αγίου Διονυσίου Αιγίνης, που πανηγύριζε ο ναός του νοσοκομείου, ο τότε Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης, Προκόπιος, τον κάλεσε και του είπε, να ετοιμαστεί, ώστε την επομένη, κατά την πανήγυρη, να συλλειτουργήσουν. Οι άνθρωποι του Θεού βλέπουν πίσω από κάθε ενέργεια ή περιστατικό το δάχτυλο της Θείας Πρόνοιας.
Και ο π. Ιερώνυμος, που είχε σταματήσει, να λειτουργεί πριν 18 χρόνια, την πρόσκληση αυτή του Μητροπολίτη την θεώρησε σαν απάντηση του Θεού στις προσευχές του. Προσευχήθηκε και πάλι όλη την νύχτα και τελικά αποφάσισε να μην πάει για να συλλειτουργήσει με τον Μητροπολίτη, αλλά ν' ακολουθήσει εφεξής το παλαιό ημερολόγιο. Αναχώρησε την επομένη από το νοσοκομείο πρωί-πρωί για το ησυχαστήριο του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπου ήδη έμενε η γερόντισσα Ευπραξία. Από εκεί έστειλε στον Μητροπολίτη την παρακάτω γνωστοποίηση - παραίτησή του από τον ναό του νοσοκομείου.
''Σεβασμιώτατε, Παρακαλώ υμάς ίνα δεχθείτε την εκ του νοσοκομείου παραίτησίν μου, διότι από του 1924 και εντεύθεν, ήτο ο πόθος μου καθώς και ο ζήλος μου προς την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και την πίστιν. Παιδιόθεν την εσεβάσθην, αφιερώσας όλην μου την ζωήν, υπακούσας εις τας παραδόσεις των Θεοφόρων Πατέρων. Ομολογώ και κυρήτω το πάτριον ημερολόγιον δια το σωστόν, ως και Σεις ο ίδιος ομολογείτε. Δια τούτο παρακαλώ υμάς, ευχηθείτε δε και εσείς, ίνα μέχρι τέλους εμμένω γνήσιον τέκνον της Ορθοδόξου Εκκλησίας.'' Έτσι απλά και αθόρυβα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, αφορισμούς και φανατικές εκδηλώσεις, ακολούθησε στην υπόλοιπη ζωή του το παλαιό ημερολόγιο.
Το γεγονός αυτό δεν τον επηρέασε καθόλου στην συμπεριφορά του προς τα πνευματικά του παιδιά. Τους δεχόταν όλους αδιακρίτως, είτε ακολουθούσαν το παλαιό, είτε ακολουθούσαν το νέο ημερολόγιο. Πρωταρχικός και κύριος σκοπός του ήταν να εμφυσήσει στους επισκέπτες του την πίστη και την αγάπη στον Χριστό. Βασικό μελημά του ήταν πως να προοδεύσουν στην πνευματική τους ζωή και πώς θα ενωθούν με τον Θεό. Αρκούνταν να ομολογεί το παλαιό ημερολόγιο, επειδή ''αυτό είναι το σωστό'' και ότι από τότε που η Εκκλησία εφάρμοσε το νέο ημερολόγιο ''τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά.
''Κάποτε μια επισκέπτρια τον ρώτησε. -Γέροντα με το παλαιό πηγαίνετε; -Ναι. -Με ποιους είστε; -Με όλους. -Μα αυτοί είναι μαλωμένοι. -Εγώ δεν είμαι με τα μαλώματα. Ήταν πολύ διακριτικός και λεπτός στους τρόπους του. Ακόμα κι όταν προέβαινε σε έλεγχο, το έκανε με τόση αγάπη, που όχι μόνο δεν δημιουργούσε αντιδράσεις, αλλά αντίθετα προκαλούσε την ομολογία και την μετάνοια, που ήταν κι ο αντικειμενικός του σκοπός.[...] Ο π. Ιερώνυμος είχε δεχθεί πολλές φορές στην ζωή του την επίσκεψη της Θείας Πρόνοιας μέσα από πειρασμούς και θλίψεις.
Και τι δεν είχε υποφέρει αυτό το ''ταλαίπωρον και δύστυχον πτηνόν'' της Ανατολής, όπως πολλές φορές αποκαλούσε ο ίδιος τον εαυτόν του... διωγμούς, συκοφαντίες, κινδύνους, απελάσεις κ.α. Κι όλα τα υπόμενε με μεγάλη και υποδειγματική καρτερία, με απόλυτη εμπιστοσύνη στην Θεία Πρόνοια και αδιάλλειπτη δοξολογία στον Θεό. Και στις πιο μεγάλες του δοκιμασίες όχι μόνο δεν λύγιζε, αλλά αντίθετα τότε δινόταν περισσότερο στην προσευχή,με ευχαριστία και δοξολογία. Η απόλυτη προσήλωσή του στην προσευχή και η συνεχής και αδιάλλειπτη ενάσκησή της έφεραν πλούσιο το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, που συχνά ήταν ορατός και στο μικρό του ποίμνιο. Πολλές φορές θεάθηκε το πρόσωπό του να λάμπει μ' ένα υπερκόσμιο θαβώρειο φως, ενώ,όχι σπάνια κι ολόκλρο το κελλί του ανάδιδε ένα θείο άρωμα.
Ήταν οι στιγμές εκείνες που έκαναν τα πνευματικά του παιδιά να αισθάνονται ρίγη συγκίνησης,που κορυφώνονταν συνέχεια με τις θείες διδαχές του. Ήταν πολύ ολογαρκής. Φρούτα δεν αγόρασε ποτέ. Αν του έφεραν τα πνευματικά του παιδιά, τότε μόνο τα δοκίμαζε. Το ίδιο αδιάφορος ήταν για όλα τα υλικά πράγματα. Απόφευγε να φοράει καινούρια ράσα ή παπούτσια κι όταν αναγκαζόταν να το κάνει, φρόντιζε να σκονίζονται γρήγορα.Κάποτε μας έλεγε,πως πάνε πάρα πολλά χρόνια που δεν φόρεσε καινούρια παπούτσια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
