Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ - ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ (1903-1985)

Ο ΠΑΡΕΛΘΩΝ 20ὸς αἰῶνας ἦταν καθοριστικὸς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Συνέβησαν τεράστιες ἀλλαγὲς σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, εἴχαμε ἁλματώδεις προόδους στὴν ἐπιστήμη, ἀλλὰ εἴχαμε καὶ δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ποὺ αἱματοκύλισαν τὴν ἀνθρωπότητα, ὅπως καὶ ἐπαναστάσεις, ποὺ ἐπέφεραν βίαιες ἀλλαγές. Οἱ παραδοσιακὰ Ὀρθόδοξοι Χριστιανικοὶ λαοὶ βρέθηκαν στὴν δίνη κοσμογονικῶν συμβάντων, τὰ ὁποῖα τοὺς ἀνάγκασαν ἀκόμη καὶ νὰ ἐκπατρισθοῦν καὶ νὰ ξενιτευθοῦν.

Ἡ μετανάστευσί τους σὲ νέες καὶ ἄγνωστες χῶρες δὲν συνέβη μόνον ἐξ αἰτίας τῶν κοινωνικῶν προκλήσεων γιὰ εὕρεσι ἐργασίας καὶ ἀναζήτησι καλυτέρων συνθηκῶν ζωῆς, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ διαφυλάξουν τὴν πίστι τους καὶ τὴν πνευματική τους ταυτότητα, ἐξ αἰτίας θρησκευτικοῦ διωγμοῦ καὶ κατατρεγμοῦ. Ἀναρίθμητοι ἀπὸ αὐτοὺς σφράγισαν τὴν μαρτυρία τους μὲ τὸ Μαρτύριο τοῦ αἵματος. Πολλὲς χιλιάδες ἤ καὶ ἑκατομμύρια ἄλλων ἀγωνίσθηκαν στὸν στίβο τοῦ ἀναιμάκτου Μαρτυρίου τῆς Συνειδήσεως. Κάποιοι, ὡς ἐκλεκτὲς ψυχές, ὡμολόγησαν τὸν Κύριο καὶ ὑπέστησαν διώξεις, ἀντιμετωπίζοντας νικηφόρως διαφόρους πειρασμούς, ὡς Μάρτυρες τῇ προαιρέσει, ὡς Ὁμολογητὲς καὶ ὡς εὐαρεστήσαντες στὸν Σωτῆρα Χριστὸ κάτω ἀπὸ ὅποιες συνθῆκες ἐπέτρεψε ἡ πολύσοφη Πρόνοιά Του νὰ βρεθοῦν.

Ἕνας πολυτάλαντος ἐκλεκτὸς δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἦταν ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος, τοῦ ὁποίου τὸν κατὰ πλάτος Βίο καὶ ἀντιπροσωπευτικὰ Θαύματα παρουσιάζουμε στὸ ταπεινὸ αὐτὸ βιβλίο γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὅπως ἐπίσης, ἐν Παραρτήματι, καὶ κάποια ἐνδεικτικὰ Κείμενά του. Γόνος τῆς Ρωσικῆς γῆς, στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ἔζησε σὲ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου, στὴν Σιβηρία, στὴν Μαντζουρία τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, στὴν Αὐστραλία, στὴν Ἀμερική, στὴν Εὐρώπη, σχεδὸν σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Φορέας τῆς Εὐαγγελικῆς, Ἀποστολικῆς καὶ Πατερικῆς ζωῆς, διδαχῆς καὶ παραδόσεως, ἀνεδείχθη «Χριστοῦ εὐωδία» (Β’ Κορ. β’ 15) ὅπου καὶ ἄν ἔζησε, ἀπὸ ὅπου καὶ ἄν διῆλθε. 

Βασανίσθηκε γιὰ τὸ Ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἀλλὰ ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου τὸν διεφύλαξε, γιὰ νὰ κατασταθῆ Ποιμένας τῶν λογικῶν Αὐτοῦ προβάτων, ἕνας Ἱεράρχης παγκοσμίου ἐμβελείας· ἡ Μαρτυρία του ἦταν μαρτυρία Ζωῆς καὶ Ἀληθείας. Κατεῖχε πραγματικὰ τὸ χαρισματικὸ «Πρωτεῖον τῆς Ἀληθείας» στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ ταραγμένου 20οῦ αἰ. καὶ κατὰ τὸ παράδειγμα τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, αὐτός, ἕνας σύγχρονος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἐφάμιλλος κατὰ πάντα τῶν παλαιῶν, διεκήρυξε τὴν μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ σταθερότητα καὶ ἀποφασιστικότητα, χωρὶς ὑπερβολές. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔκανε ὅταν ὑπῆρχε ἡ ἄμεση καὶ ἀπόλυτη ἀνάγκη, γιὰ νὰ ἀποτελέση τὸ ἀνάχωμα καὶ τὸν φραγμό, τότε ποὺ ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κηρύχθηκε καὶ ἐπιβλήθηκε ἐπισήμως καὶ ἐξαπλώθηκε παγκοσμίως, ἀπὸ τὸ 1965 καὶ ἑξῆς, ἐνʼ ὅσῳ αὐτὴ πλέον εἰσήρχετο στὴν τελική της εὐθεῖα. 

Ὁ μακάριος Φιλάρετος διατελῶν σὲ κοινωνία μὲ τὸν Δεσπότη Χριστό, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, δὲν ἐδίδασκε καὶ φρονοῦσε τὰ δικά του θεωρήματα, ἀλλʼ ὅσα διέτασσε καὶ παρέδιδε ὁ Ἀποστέλλων, ὁ μόνος πραγματικὸς Καθηγητὴς καὶ Διδάσκαλος τῶν ἀνθρώπων. «Ἀποστόλου γὰρ ἀξίωμα, μηδὲν οἴκοθεν ἐπεισάγειν», βεβαιώνει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος. Καὶ αὐτὸς τίμησε τὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα, ποὺ ἔφερε, χωρὶς νὰ εἰσάγη τίποτε ἰδικό του, χωρὶς νὰ παρεκκλίνη ἀπὸ τὸν κανόνα τῆς Πίστεως. Ὁ ὄντως φίλος τῆς ἀρετῆς ἱερὸς Φιλάρετος, ὁ καὶ γνήσιος τῆς Ἀληθείας ἐραστής, ἀντιτάχθηκε κατὰ τῆς πλάνης ὡς ὁ Δαυῒδ στὸν Γολιάθ, ὅπως ὁ Μάρτυς Νέστωρ στὸν Λιαῖο, σὰν νέος Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικὸς ἐνάντια στὴν πολύτροπη Αἵρεσι.

Καὶ νίκησε, ἐπισφραγίσας τὸν Ἀγῶνα του μὲ τὸ θαυμαστὸ παράδειγμά του, μὲ τὰ ἐξαίρετα γραπτά του, μὲ τὰ ἐξαίσια Θαύματά του, μὲ τὸ θαυματουργὸ ἄφθαρτο ἱερὸ Λείψανό του, μὲ τὴν ζωοποιὸ καὶ ζωογόνο Παρακαταθήκη του. Ὁ ἐκτενὴς Βίος του, τὸν ὁποῖον φιλοτεχνήσαμε ἀτέχνως, διʼ εὐχῶν του, ἀποτελεῖ τὴν ἐλάχιστη ἔνδειξι τιμῆς, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης στὴν Ἁγιότητά του, ὡς καὶ ὁλόκαρδη ἀποδοχὴ τῆς Μαρτυρίας καὶ Κληρονομίας του. Εἴθε νὰ συμβάλη στὴν διάδοσι τῆς Μνήμης του καὶ στὴν υἱοθέτησι τοῦ Μηνύματός του ἀπὸ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρους καλοπροαιρέτους ἀναγνῶστες! Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τοῦ ἔργου αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ εὐχὴ καὶ χαρά μας. Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ 2015 † Γ. Κλ.

Εκ του Προλόγου του βιβλίου

του Μητροπολίτη Λαρίσης και Πλαταμώνος κ. Κλήμεντος:

«Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

- ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ

(1903 - 1985)»

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ (1903-1985)

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Η ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ (1903 - 1985)

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ - ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ (1903 - 1985)

Ο Άγιος Φιλάρετος της Ρωσικ... by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ

Παντοῦ διέλαμπε καὶ ἐντυπωσίαζε μὲ τὴν προσευχητικότητα, ἀσκητικότητα, σοβαρότητα,

καλωσύνη καὶ τἡν πατρικὴ ἀγάπη του.

Ἐνώπιον τῆς Εἰκόνος τῆς Θεομήτορος ἐψάλλοντο κάθε Τετάρτη ἀπόγευμα οἱ Χαιρετισμοί,

στὸν Συνοδικὸ Ναὸ στὴν Νέα Ὑόρκη, ὅπου ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης προΐστατο καὶ μάλιστα ἐκφωνοῦσε κατάλληλο Κήρυγμα.

Ὁ λόγος του,

πάντοτε «ἅλατι ἠρτυμένος», ζωογονοῦσε τὶς ψυχὲς τοῦ Ποιμνίου του καὶ διάνοιγε εἰς αὐτὸ 

τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ,

ἀπεκάλυπτε τὸ θεῖον Θέλημα καὶ ὑπεδείκνυε τὰ σωτήρια, ὠφέλιμα, ἀγαθὰ καὶ εὐάρεστα.

Τὰ Κηρύγματά του καὶ οἱ Διδαχές του διεκρίνοντο γιὰ θεολογικότητα,

συντομία, περιεκτικότητα, πνευματικὴ βαθύτητα, 

ἀλλὰ καὶ πρακτικότητα.

Ἠδύνατο μάλιστα νὰ παραθέτη ἀπὸ στήθους ἐκτενῆ ἀποσπάσματα μὲ ἀκρίβεια ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ 

ἤ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας,

διότι σὺν τοῖς ἄλλοις εἶχε μία ἐκπληκτικὴ μνήμη.

Προέτρεπε σὲ συχνὴ συμμετοχὴ στὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ μάλιστα στὴν Θεία Εὐχαριστία, κατόπιν βεβαίως ἀναλόγου προετοιμασίας· ἔλεγε: «Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι φῶς καὶ φωτιά, ὅμως κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀπαγορεύση, ἐὰν δὲν ὑπάρχη σοβαρὸς πνευματικὸς λόγος. Πρέπει νὰ μεταλαμβάνουμε ὅσο πιὸ συχνὰ γίνεται.

Καὶ ὁ λόγος ποὺ μεταλαμβάνουμε ἐνώπιον τῆς Ὡραίας Πύλης, εἶναι διότι συμβολίζει τὴν προσέγγισί μας στὸν Παράδεισο καὶ τὴν ἀνάβασί μας πρὸς τὸν Θεόν»!...

Πάντοτε ἦταν πρόθυμος, ὅπως καὶ στὴν νεότητά του, νὰ βοηθήση καὶ νὰ συντρέξη μὲ ὅποιο τρόπο ἠδύνατο ὅσους ζητοῦσαν τὴν βοήθειά του καὶ μάλιστα ἡ φροντίδα του γιὰ τοὺς νέους ἦταν ἰδιαίτερη καὶ ἀδιάπτωτη. Εἶχε μεγάλη ἀγάπη πρὸς τὸ Ποίμνιό του,τὸ ὁποῖο ἐπίσης στὴν πλειονότητά του τὸν ἀγαποῦσε καὶ τὸν ἐσέβετο ἀπεριόριστα.

Συμμετεῖχε στὶς χαρὲς καὶ στὶς λῦπες τῶν ἄλλων, τὸν συνεῖχε τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἐφʼ ὅσον ὁ Κύριός μας τὸν ἀνέδειξε Ποιμένα οἰκουμενικῆς σπουδαιότητος καὶ σημασίας,ἀνέθετε δὲ προσευχητικὰ τὰ προβλήματα,τῶν ὁποίων ἐγίνετο κοινωνός,εἴτε προσωπικὰ, εἴτε γενικά, στὴν θεία φιλανθρωπία καὶ εὐσπλαγχνία μὲ ἐλπίδα ἀγαθή.

Ὁ Ἅγιος διατηροῦσε τὴν ὑψηλὴ πνευματική του κατάστασι μὲ μία βαθειὰ ἔμφυτη ταπείνωσι, ἡ ὁποία τὸν χαρακτήριζε πάντοτε. Μὲ φυσικότητα καὶ ἄνεσι, ἐνῶ συμβούλευε ἄλλους καὶ μάλιστα νεωτέρους καὶ κατωτέρους του κατὰ πάντα, αὐτὸς ὁ μακάριος ἐπιζητοῦσε τὶς προσευχές τους καὶ «ἔβαζε μετάνοια» ζητώντας ταπεινὰ συγγνώμην!...

Κάποιοι, παρακινημένοι ἀπὸ τὸν πονηρό, ἐσκληρύνοντο καὶ ἐστρέφοντο ἀνοικτὰ ἐναντίον του, κατηγορώντας τον ἤ καὶ αὐθαδιάζοντας ἐνώπιόν του. Ἕνας Ἀρχιμανδρίτης κάποτε, ἐμπρὸς σὲ ἄλλους Ἀρχιερεῖς, ἔδειξε τὸν ἐνδεδυμένο τὴν Ταπείνωσιν τοῦ Ἰησοῦ Ἅγιο Μητροπολίτη καὶ ἀναφώνησε μὲ ἀγανάκτησι: «Πρέπει νὰ ἀπομακρυνθῆ ἄμεσα αὐτὸς ὁ τόσο ἀκατάλληλος Μητροπολίτης»!...

Ἄλλοτε ἀπεδεικνύετο ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅτι κάποιοι ἀδίστακτοι προέβαιναν σὲ πρᾶξεις δῆθεν ἐπʼ ὀνόματί του ἤ δῆθεν μὲ τὴν ἄδεια καὶ εὐλογία του, ποὺ ὁ ἴδιος οὔτε κἄν διενοεῖτο,ἤ πλαστογραφοῦσαν ἀκόμη καὶ τὴν ὑπογραφή του, προκειμένου νὰ κατηγορηθῆ γιὰ ἀνεπίτρεπτες πρᾶξεις ἤ «Οἰκονομίες» στὶς ὁποῖες δῆθεν προέβαινε, γιὰ νὰ τὸν καταισχύνουν ἤ νὰ τὸν ἀποδείξουν ὡς δῆθεν ἀνακόλουθο καὶ ἀσυνεπῆ!...

Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀπρέπειες τοῦ προξενοῦσαν ὀδύνη, ἀλλὰ τὶς ἀντιμετώπιζε μὲ ὑπομονὴ καὶ μεγαλοψυχία, μὲ συγχωρητικότητα καὶ ἀνεξικακία.Δυνάμεθα νὰ εἰποῦμε, ὅτι ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος διατελοῦσε κάποτε σὲ μία ἰδιότυπη «ὁμηρεία», ὅταν ἦταν ἀναγκασμένος, παρὰ τὴν θέλησι καὶ τὶς ἀρχές του,νὰ ἀνεχθῆ κάποιες δυσάρεστες καταστάσεις, γιὰ νὰ ἀποφευχθῆ κάποιο μεγαλύτερο κακὸ στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἤ στὴν ζωὴ τῶν πιστῶν.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ

Έχουν καταγραφῆ πολλὰ Θαύματα,τὰ ὁποῖα ἐπιτελέσθηκαν διὰ τοῦ Ἁγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου,τόσο ὅταν ἦταν ἀκόμη ἐν ζωῇ,ὅσο καὶ μετὰ τὴν μακαρία Κοίμησί του.Θὰ παραθέσουμε ὀλίγα μόνον ἐνδεικτικά,γιὰ νὰ βεβαιωθῆ ἡ παρρησία του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ Χάρις,τὴν ὁποίαν ἡ θεία Ἀγαθότης ἐπιδαψίλευσε στὸν γνήσιο δοῦλο Της ἱερὸ Φιλάρετο,ὥστε νὰ εὐεργετῆ τοὺς ποικιλοτρόπως πάσχοντας.Ἡ κ. Ἕλενα Πίκουλ ἀπὸ τὴν Αὐστραλία καταθέτει τὰ ἑξῆς:Ἀπὸ τὸ 1946 ἡ οἰκογένειά μας ζοῦσε στὸ Χαρμπὶν τῆς Μαντζουρίας. Ἐκκλησιαζόμασταν στὸν Ναὸ τοῦ «Οἴκου τοῦ Ἐλέους»,ὅπου λειτουργοῦσε ὁ π. Φιλάρετος.Κάποτε, τὸν χειμώνα τοῦ 1960, ὁ μεγάλος γυιός μου Γκάλικ ἀρρώστησε. Ἀνέβασε πυρετὸ πάνω ἀπὸ 40.Ἔπασχε δεινῶς.Καλέσαμε ἕναν κινέζο ἰατρὸ καὶ διέγνωσε ὅτι ἔπασχε ἀπὸ πνευμονία.

Πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευσι τοῦ ἰατροῦ, ἡ κόρη μας Ζίνα ἔτρεξε στὸν π. Φιλάρετο, ἀλλὰ δὲν ἦταν στὸ σπίτι. Ζήτησε ἀπὸ τοὺς γείτονες νὰ τοῦ εἰποῦν, ὅταν θὰ ἐπέστρεφε, ὅτι ὁ ἀδελφός της ἀρρώστησε. Κάθησα στὸ κρεββάτι τοῦ ἀσθενοῦς. Ἡ θερμοκρασία του ἦταν πάνω ἀπὸ 40 βαθμοὺς καὶ ἡ καρδιά του πήγαινε νὰ σπάση.

Παραληροῦσε... Καὶ τότε τί ἔγινε; Ἡ θερμοκρασία του ἄρχισε νὰ πέφτη, πῆγε στοὺς 37 βαθμούς. Ὁ Γκάλικ ἄρχισε νὰ ἀναπνέη κανονικά, ὁ σφιγμός του ἦταν ὁμαλὸς καὶ ὁ ἀσθενὴς κοιμήθηκε εἰρηνικά. Ὅταν ξύπνησε,αἰσθάνθηκε καλύτερα.

Ἡ κόρη μου εἶχε ἐπιστρέψει καὶ ἤμασταν ἀπορημένες. Τί συνέβη; Αὐτὸ ποὺ συνέβη ἦταν ὅτι,σύντομα μετὰ ποὺ ἡ Ζίνα εἶχε ἀναχωρήσει, ὁ π. Φιλάρετος ἐπέστρεψε καὶ πῆγε στοὺς γείτονες γιὰ τσάϊ. Τοῦ εἶπαν γιὰ τὴν ἐπίσκεψί της. Αὐτὸς ἀμέσως πετάχθηκε καὶ χωρὶς νὰ τελειώση τὸ τσάϊ του ἀνέβηκε βιαστικὰ τὶς σκάλες πρὸς τὸ διαμέρισμά του γιὰ νὰ προσευχηθῆ.

Ἀπὸ αὐτὸ ποὺ οἱ γείτονες εἶπαν, εἶναι φανερὸ ὅτι ὁ γυιός μου ἄρχισε νὰ ἀναρρώνη ἀπὸ τὴν ἴδια ἐκείνη στιγμὴ ποὺ ὁ π. Φιλάρετος ἄρχισε νὰ προσεύχεται γιʼ αὐτόν.

Ἡ προσευχή του ἦταν δυνατή!... Ἡ ἴδια πιστὴ καταθέτει καὶ ἄλλο Θαῦμα: Ὅταν μεταναστεύσαμε στὴν Αὐστραλία, στὸ Κρόϋντον τοῦ Σύδνεϋ, ἡ οἰκογένειά μου δοκίμασε δύσκολες καταστάσεις. Ἀπρόσμενα,ἡ ἀδελφή μου ἀρρώστησε σοβαρὰ καὶ τὴν πῆρα στὸ σπίτι. Κατόπιν μιᾶς ἐγχειρήσεως, ἔφεραν ἐπίσης τὸν γυιό μου στὸ σπίτι ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο.

Ἡ νεαρὴ κόρη τῆς ἀδελφῆς μου ἦταν ἐπίσης ἐκεῖ.Χρειαζόμουν νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ ὅλα αὐτά! Ἔπρεπε μάλιστα νὰ ἐργάζωμαι σὲ βαρειὰ ἐργασία καὶ ὅλες οἱ δυνάμεις μου εἶχαν καταπέσει. Μοῦ έγραψαν κάποιο φάρμακο, ἀλλὰ αὐτὸ μὲ ἔκανε χειρότερα, διότι μοῦ ἐπηρέασε τὸ νευρικὸ σύστημα καὶ αὐτὸ μὲ φόβισε πραγματικά! Στενοχωριόμουν ὅτι θὰ ἔχανα τὸν νοῦ μου... Τότε, πῆγα στὸν Ναὸ στὸ Κρόϋντον.

Ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος λειτουργοῦσε. Φοροῦσε τὰ ἄμφιά του καὶ καθόταν στὴν Καθέδρα στὸ κέντρο τοῦ Ναοῦ, βυθισμένος στὴν προσευχή, μὲ τὴν κεφαλὴ σκυμμένη. Τότε, μοῦ ἦλθε μιὰ ξαφνικὴ ἰδέα: Ὁ Δέσποτας ἦταν ἐκεῖ, ἀκριβῶς στὴν θέσι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἄν θὰ ἄγγιζα τὰ ἄμφιά του, ὅπως ἡ γυναίκα μὲ τὴν ρύσι τοῦ αἵματος ἄγγισε τὸν Σωτῆρα καὶ ἔγινε καλά, θὰ γινόμουν ἐπίσης καλά!... Πῆγα ἀπὸ πίσω· τὸ Ὠμοφόριό του κρεμόταν ἀπὸ τὸ κάθισμα καὶ πῆγα καὶ τὸ ἄγγισα. Ἀκριβῶς τότε, ὁ Δέσποτας ἐστράφη αἴφνης πρὸς τὰ πίσω καὶ οἱ ματιές μας συναντήθηκαν!

Πῶς τὸ αἰσθάνθηκε; Ὅμως, ἔγινα πράγματι καλὰ καὶ ἡ δύναμίς μου ἐπανῆλθε. Μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου δὲν θὰ λησμονήσω αὐτὸ τὸ Θαῦμα! Ἡ Ὀ. Τσιστνάκοβα ἀπὸ τὴν Αὐστραλία διηγήθηκε: Ὅταν ἤμουν στὸ Χαρμπὶν τὸ 1955, στὸ νοσοκομεῖο, συνέβη νὰ εἶμαι μάρτυρας τῆς θεραπείας ἀπὸ νευρικὴ διαταραχὴ τῆς ἀσθενοῦς Τ.Μ.

Ἡ ἀσθενής, μία νεαρὴ γυναίκα, καταλήφθηκε ἀπὸ μία νευρικὴ κρίσι καὶ ἄρχισε νὰ συμπεριφέρεται καὶ νὰ κάνη παραλογισμούς, ἀκόμη καὶ σχετικὰ μὲ τὸ βρέφος της...

Τὴν μετέφεραν στὸ νοσοκομεῖο καὶ ὁ π. Φιλάρετος εἰδοποιήθηκε καὶ προσευχήθηκε γιὰ ἐκείνην. Αὐτὴ καλυτέρευσε σταδιακά,ὥστε ὅταν τὴν συνάντησα ἀργότερα, ἦταν φανερὸ ὅτι ἐπρόκειτο πλέον γιὰ μία κανονικὴ νέα γυναίκα,χωρὶς κανένα πρόβλημα...

Η ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ

Ο Γεώργιος Βοσνεσένσκυ ἤδη ἀπὸ τὸ ἔτος 1930,σὲ ἡλικία 27 ἐτῶν,χειροτονήθηκε στὸ Χαρμπὶν ἄγαμος Διάκονος καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 1931 ἔλαβε τὸν δεύτερο βαθμὸ τῆς Ἱερωσύνης,κατασταθεὶς Πρεσβύτερος.

Ἐν συνεχείᾳ,τὸν Δεκέμβριο τοῦ αὐτοῦ ἔτους ἔλαβε καὶ τὴν Μοναχικὴ Κουρὰ καὶ τοῦ δόθηκε τὸ ὄνομα Φιλάρετος,πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Φιλαρέτου τοῦ Ἐλεήμονος.

Μὲ τὸν Ἅγιό του ὡμοίαζε ἰδιαίτερα στὴν καρδιακὴ εὐσπλαγχνία καὶ στὴν ἐλεημοσύνη.

Ἐκείνη περίπου τὴν ἐποχή, συστάθηκε στὸ Χαρμπὶν μὲ πρωτοβουλία τοῦ Ἐπισκόπου Νέστορος, τοῦ γνωστοῦ Ἱεραποστόλου τῆς Καμτσάτκα, ποὺ εἶχε ὅμως ἀποκλεισθῆ ἀπὸ τὴν Ἐπαρχία του καὶ κατέφυγε στὸ Χαρμπίν, ὁ λεγόμενος «Οἶκος τοῦ Ἐλέους», ἕνα ἵδρυμα μὲ μεγάλο Ναό, τὸ ὁποῖο λειτούργησε ὡς Ὀρφανοτροφεῖο,ἀλλὰ καὶ ὡς Γηροκομεῖο.

Στὸν «Οἶκο τοῦ Ἐλέους» ἄρχισαν νὰ τελοῦνται οἱ ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ παράλληλα σχηματίσθηκε μία μικρὴ Ἀνδρώα Μοναχικὴ Ἀδελφότητα μὲ κοινοβιακὸ καὶ λειτουργικὸ πρόγραμμα.

Τὸ 1929 ἔγινε ἐκεῖ Μοναχὸς ἕνας φίλος τοῦ ἱεροῦ Φιλαρέτου, ὁ π. Ναθαναὴλ (Λβόβ), ὁ ὁποῖος ἀργότερα,μετὰ τὸν πόλεμο χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος στὴν Εὐρώπη.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ὁ π. Φιλάρετος, τότε ἀκόμη Γεώργιος, ἄρχισε νὰ ἐπισκέπτεται τὸν «Οἶκο τοῦ Ἐλέους» καὶ νὰ λαμβάνη μέρος στὸ πρόγραμμά του,τὸ ὁποῖο τὸν ἱκανοποιοῦσε ἰδιαιτέρως.

Γιʼ αὐτὸ καὶ ὅταν ὡλοκλήρωσε τὶς σπουδές του τὸ 1931 ἄρχισε νὰ συμμετέχη στὴν διακονία τοῦ «Οἴκου», νὰ θεωρῆται ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ του καὶ ἐκεῖ ἦταν ποὺ δέχθηκε τὴν Μοναχικὴ Κουρά, παραμείνας πλέον στὴν Ἀδελφότητά του. Διέμενε μετὰ τοῦ παραδελφοῦ του π. Ναθαναήλ,μὲ τὸν ὁποῖον συνεδέθη μὲ βαθειὰ πνευματικὴ φιλία.

Ἔζησαν μαζὶ ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια καὶ δὲν διαπληκτίσθηκαν οὔτε μία φορά! Τότε ἦταν ποὺ πέρασε,ὅπως βεβαίωνε ἀργότερα, τὰ καλύτερα χρόνια τῆς ζωῆς του... 

Ἡ Ἀδελφότητα τοῦ «Οἴκου τοῦ Ἐλέους» ἄρχισε νὰ αὐξάνη καὶ ἔλαβε ἰδιαίτερη πνευματικὴ ἐνίσχυσι μὲ τὴν ἄφιξι δύο Ἀδελφῶν ἀπὸ τὴν καταστραφεῖσα ἀπὸ τοὺς Κομμουνιστὰς Μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος Σμόκοβσκυ, τὴν θεωρουμένη ὡς Λαύρα τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς.

Οἱ δύο Ἀδελφοί, ὁ π. Βασίλειος ἐκ τοῦ ἐγγάμου Κλήρου ἐν χηρείᾳ, ἀργότερα Ἀρχιμανδρίτης Ἰννοκέντιος, καὶ ὁ Δόκιμος Ἀνδρέας, ὁ μετέπειτα π. Κλήμης, ἐγκαταστάθηκαν στὸν «Οἶκο τοῦ Ἐλέους» καὶ εἰσήγαγαν τὸ Τυπικὸ τῆς Μονῆς τους, ποὺ ἦταν οὐσιαστικὰ τὸ Τυπικὸ τῆς περιφήμου Μονῆς Βαλαὰμ τῆς Λαντόγκα, ἀπὸ ὅπου προήρχοντο οἱ Ἱδρυταὶ τῆς καταστραφείσης Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος Σμόκοβσκυ.

Οἱ Ἀδελφοὶ σὲ ὀλίγο διάστημα ἔφθασαν τοὺς ἐννέα, συμπεριλαμβανομένου τοῦ π. Μεθοδίου, τοῦ π. Νείλου, τοῦ κινέζου π. Ἠλία τοῦ κηροποιοῦ κ.ἄ. Εἶχαν ἔγερσι στὶς 4:30’ π.μ... Στὶς 5:00’ τελοῦσαν τὸ Μεσονυκτικό. Θεία Λειτουργία τελοῦσαν οἱ τρεῖς Ἱερομόναχοι π. Ναθαναήλ, π. Φιλάρετος καὶ π. Βασίλειος κατὰ σειράν.

Τὶς Κυριακὲς λειτουργοῦσε καὶ ὁ Ἐπίσκοπος Νέστωρ. Ἡ κύρια διακονία τους ἐκτὸς τῆς μελέτης καὶ προσευχῆς ἦταν ἡ φροντίδα γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν παιδιῶν τοῦ Ὀρφανοτροφείου,ὅπως καὶ γιὰ τὴν ἐκπαίδευσί τους,

ἡ φροντίδα γιὰ τοὺς γέροντες τοῦ Ἱδρύματος, καὶ ἡ συνδρομὴ στὸ κατηχητικὸ ἔργο τῶν παιδιῶν τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας στὰ Σχολεῖα τῆς πόλεως τοῦ Χαρμπίν. Ὁ Μητροπολίτης Μελέτιος μὲ τοὺς Ἐπισκόπους Νέστορα καὶ Βίκτωρα,μὲ ὀρφανὰ τοῦ «Οἴκου τοῦ Ἐλέους». 

Μετὰ τὸ δεῖπνο, οἱ Ἀδελφοὶ τελοῦσαν τὸ Ἀπόδειπνο, μαζὶ μὲ τὴν Παράκλησι καὶ τοὺς Χαιρετισμούς. Μετὰ τὴν βραδυνὴ Ἀκολουθία καὶ ἕως τὴν ἑπομένη ἡμέρα,οἱ συζητήσεις μεταξύ τους ἀπαγορεύονταν. Ἀξίζει νὰ σημειωθῆ,ὅτι στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τοῦ Χαρμπὶν εἶχαν ἤδη συσταθῆ καὶ ἡ Ἀνδρώα Μονὴ τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν,

ἡ ὁποία εἶχε σπουδαίους καὶ χαρισματούχους Πατέρες, ὅπως τοὺς Γέροντες Μιχαὴλ καὶ Ἰγνάτιο,καθὼς καὶ ἡ Γυναικεία Μονὴ τῆς Παναγίας τοῦ Βλαδιμήρ, ὑπὸ τὴν Ἡγουμένη Ρουφῖνα, στὴν ὁποίαν ἀπεθησαυρίζοντο θαυματουργὲς ἱερὲς Εἰκόνες.

Ὁ νεαρὸς Ἱερομόναχος π. Φιλάρετος σχετιζόταν μὲ τὰ φυτώρια αὐτὰ τῆς ἀρετῆς καὶ εὐλαβείας καὶ ἐλάμβανε τὴν κατὰ Θεὸν ἐνίσχυσι καὶ παρηγορία στὸν ἀγῶνα του. Ἀκόμη, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη γνωρίσθηκε καὶ τὸν Κύριλλο Ζάϊτσεφ, εὐλαβῆ καθηγητή,ἀπὸ τὸν ὁποῖον βοηθήθηκε σημαντικά. Ἐκεῖνος, μετὰ τὴν χηρεία του,χειροτονήθηκε Κληρικὸς στὴν Κίνα

καὶ ἀργότερα ἐκάρη Μοναχὸς καὶ ἔζησε καὶ δίδαξε στὴν Μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ στὴν Ἱερατικὴ Σχολή της στὸ Τζόρντανβιλ τῆς Νέας Ὑόρκης τῶν Η.Π.Α., γνωστὸς πλέον ὡς Ἀρχιμανδρίτης Κωνσταντῖνος. Ὁ π. Φιλάρετος ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα,ὅπως ἤδη σημειώσαμε,τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ,τὸν ὁποῖον μελετοῦσε «ἡμέρας καὶ νυκτὸς» καὶ σχεδὸν εἶχε ἀποστηθίσει τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο.

Τόνιζε στὶς διδαχές του τὴν ἀποφυγὴ τῆς νωθρότητος καὶ τῆς χλιαρότητος καὶ ἐπέμενε στὴν καλλιέργεια τοῦ θείου ζήλου καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον. Τελοῦσε τὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες μὲ μεγάλη εὐλάβεια καὶ κατάνυξι καὶ διεφάνη γρήγορα τὸ ἔξοχο χάρισμά του ὡς φλογεροῦ Ἱεροκήρυκος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

Ο παρελθών 20ὸς αἰῶνας ἦταν καθοριστικὸς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.
Συνέβησαν τεράστιες ἀλλαγὲς 
σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου,
εἴχαμε ἁλματώδεις προόδους στὴν ἐπιστήμη,
ἀλλὰ εἴχαμε καὶ δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ποὺ αἱματοκύλισαν τὴν ἀνθρωπότητα,
ὅπως καὶ ἐπαναστάσεις,ποὺ ἐπέφεραν βίαιες ἀλλαγές. Οἱ παραδοσιακὰ Ὀρθόδοξοι Χριστιανικοὶ λαοὶ βρέθηκαν 
στὴν δίνη κοσμογονικῶν συμβάντων, τὰ ὁποῖα τοὺς ἀνάγκασαν ἀκόμη καὶ νὰ ἐκπατρισθοῦν καὶ νὰ ξενιτευθοῦν.
Ἡ μετανάστευσί τους σὲ νέες καὶ ἄγνωστες χῶρες δὲν συνέβη μόνον ἐξ αἰτίας τῶν κοινωνικῶν προκλήσεων 
γιὰ εὕρεσι ἐργασίας καὶ ἀναζήτησι καλυτέρων συνθηκῶν ζωῆς, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ διαφυλάξουν τὴν πίστι τους
 καὶ τὴν πνευματική τους ταυτότητα, ἐξ αἰτίας θρησκευτικοῦ διωγμοῦ καὶ κατατρεγμοῦ.
Ἀναρίθμητοι ἀπὸ αὐτοὺς σφράγισαν τὴν μαρτυρία τους μὲ τὸ Μαρτύριο τοῦ αἵματος.
Πολλὲς χιλιάδες ἤ καὶ ἑκατομμύρια ἄλλων ἀγωνίσθηκαν στὸν στίβο τοῦ ἀναιμάκτου Μαρτυρίου τῆς Συνειδήσεως.

Κάποιοι, ὡς ἐκλεκτὲς ψυχές, ὡμολόγησαν τὸν Κύριο καὶ ὑπέστησαν διώξεις, ἀντιμετωπίζοντας νικηφόρως διαφόρους πειρασμούς, ὡς Μάρτυρες τῇ προαιρέσει, ὡς Ὁμολογητὲς καὶ ὡς εὐαρεστήσαντες στὸν Σωτῆρα Χριστὸ κάτω ἀπὸ ὅποιες συνθῆκες ἐπέτρεψε ἡ πολύσοφη Πρόνοιά Του νὰ βρεθοῦν.

Ἕνας πολυτάλαντος ἐκλεκτὸς δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἦταν ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος, τοῦ ὁποίου τὸν κατὰ πλάτος Βίο καὶ ἀντιπροσωπευτικὰ Θαύματα παρουσιάζουμε στὸ ταπεινὸ αὐτὸ βιβλίο γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὅπως ἐπίσης, ἐν Παραρτήματι, καὶ κάποια ἐνδεικτικὰ Κείμενά του.

Γόνος τῆς Ρωσικῆς γῆς, στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα ἔζησε σὲ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου, στὴν Σιβηρία, στὴν Μαντζουρία τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, στὴν Αὐστραλία, στὴν Ἀμερική, στὴν Εὐρώπη, σχεδὸν σὲ ὅλο τὸν κόσμο.

Φορέας τῆς Εὐαγγελικῆς, Ἀποστολικῆς καὶ Πατερικῆς ζωῆς, διδαχῆς καὶ παραδόσεως, ἀνεδείχθη «Χριστοῦ εὐωδία» (Β’ Κορ. β’ 15), ὅπου καὶ ἄν ἔζησε, ἀπὸ ὅπου καὶ ἄν διῆλθε. Βασανίσθηκε γιὰ τὸ Ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἀλλὰ ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου τὸν διεφύλαξε, γιὰ νὰ κατασταθῆ Ποιμένας τῶν λογικῶν Αὐτοῦ προβάτων, ἕνας Ἱεράρχης παγκοσμίου ἐμβελείας· ἡ Μαρτυρία του ἦταν μαρτυρία Ζωῆς καὶ Ἀληθείας.

Κατεῖχε πραγματικὰ τὸ χαρισματικὸ «Πρωτεῖον τῆς Ἀληθείας» στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ ταραγμένου 20οῦ αἰώνος καὶ κατὰ τὸ παράδειγμα τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, αὐτός, ἕνας σύγχρονος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἐφάμιλλος κατὰ πάντα τῶν παλαιῶν, διεκήρυξε τὴν μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ σταθερότητα καὶ ἀποφασιστικότητα, χωρὶς ὑπερβολές.

Καὶ αὐτὸ τὸ ἔκανε, ὅταν ὑπῆρχε ἡ ἄμεση καὶ ἀπόλυτη ἀνάγκη,γιὰ νὰ ἀποτελέση τὸ ἀνάχωμα καὶ τὸν φραγμό,τότε ποὺ ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κηρύχθηκε καὶ ἐπιβλήθηκε ἐπισήμως καὶ ἐξαπλώθηκε παγκοσμίως, ἀπὸ τὸ 1965 καὶ ἑξῆς, ἐνʼ ὅσῳ αὐτὴ πλέον εἰσήρχετο στὴν τελική της εὐθεῖα.

Ὁ μακάριος Φιλάρετος διατελῶν σὲ κοινωνία μὲ τὸν Δεσπότη Χριστό, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, δὲν ἐδίδασκε καὶ φρονοῦσε τὰ δικά του θεωρήματα, ἀλλʼὅσα διέτασσε καὶ παρέδιδε ὁ Ἀποστέλλων, ὁ μόνος πραγματικὸς Καθηγητὴς καὶ Διδάσκαλος τῶν ἀνθρώπων. «Ἀποστόλου γὰρ ἀξίωμα, μηδὲν οἴκοθεν ἐπεισάγειν», βεβαιώνει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος. Καὶ αὐτὸς τίμησε τὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα, ποὺ ἔφερε, χωρὶς νὰ εἰσάγη τίποτε ἰδικό του,χωρὶς νὰ παρεκκλίνη ἀπὸ τὸν κανόνα τῆς Πίστεως.

Ὁ ὄντως φίλος τῆς ἀρετῆς ἱερὸς Φιλάρετος, ὁ καὶ γνήσιος τῆς Ἀληθείας ἐραστής, ἀντιτάχθηκε κατὰ τῆς πλάνης ὡς ὁ Δαυῒδ στὸν Γολιάθ, ὅπως ὁ Μάρτυς Νέστωρ στὸν Λιαῖο, σὰν νέος Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικὸς ἐνάντια στὴν πολύτροπη Αἵρεσι.

Καὶ νίκησε, ἐπισφραγίσας τὸν Ἀγῶνα του μὲ τὸ θαυμαστὸ παράδειγμά του, μὲ τὰ ἐξαίρετα γραπτά του, μὲ τὰ ἐξαίσια Θαύματά του, μὲ τὸ θαυματουργὸ ἄφθαρτο ἱερὸ Λείψανό του, μὲ τὴν ζωοποιὸ καὶ ζωογόνο Παρακαταθήκη του. Ὁ ἐκτενὴς Βίος του, τὸν ὁποῖον φιλοτεχνήσαμε ἀτέχνως, διʼ εὐχῶν του, ἀποτελεῖ τὴν ἐλάχιστη ἔνδειξι τιμῆς, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης στὴν Ἁγιότητά του, ὡς καὶ ὁλόκαρδη ἀποδοχὴ τῆς Μαρτυρίας καὶ Κληρονομίας του.

Εἴθε νὰ συμβάλη στὴν διάδοσι τῆς Μνήμης του καὶ στὴν υἱοθέτησι τοῦ Μηνύματός του ἀπὸ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρους καλοπροαιρέτους ἀναγνῶστες! Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τοῦ ἔργου αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ εὐχὴ καὶ χαρά μας. Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ 2015. † Γ.Κλ.

Επισκόπου Γαρδικίου Κλήμεντος:
Ο Άγιος Φιλάρετος της Ρωσικής Διασποράς.
Ένας Σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης
(1903-1985)

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Βοσνεσένσκυ γεννήθηκε στὸ Κοὺρσκ τῆς προεπαναστατικῆς Ρωσίας, στὶς 22 Μαρτίου/4 Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1903,τὸ ἴδιο ἐκεῖνο ἔτος ποὺ διακηρύχθηκε ἐπίσημα ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία ἡ ἁγιότητα ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πιὸ μεγάλους Ἁγίους της, τοῦ Ὁσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ († 1833),ὁ ὁποῖος ἐπίσης εἶχε γεννηθῆ στὸ Κούρσκ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ - ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ (1903 - 1985)

Επί τη εορτή του Αγίου Φιλαρέτου της Ρωσικής Διασποράς

Ὁ Ἅγιος Φιλάρετος τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς 

Ἕνας Σύγχρονος Ἀσκητής καί Ὁμολογητής Ἱεράρχης (1903 – 1985) 

Ο Άγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος καὶ ὡς Πρωθιεράρχης κατὰ τὴν τελευταία 20ετία τοῦ βίου του, συνέχισε νὰ εἶναι ἄνθρωπος ἁπλός, προσιτός, ἀπροσποίητος, σοβαρός, καταδεκτικός, σιωπηλός, φιλόφρων, εὐγενής, πρᾶος, συγκαταβατικός, ἀλλὰ καὶ ἐγρήγορος καὶ προσευχητικός.

Ἔναντι τῶν παθῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἦταν ἀδυσώπητος. Προέτρεπε σὲ ἀποφασιστικὴ ἐκκοπὴ σὲ ὅ,τι ἐμπόδιζε τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ κάθε ἑνός. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις συμβούλευε: «πᾶρτε μαχαίρι καὶ κόψτε το!», ὅ,τι πάθος καὶ ἄν ἦταν αὐτό.

Ἦταν φιλομόναχος καὶ ἡ προσευχὴ μέσα του λειτουργοῦσε συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως. Ἦταν φανερὸ ἀπὸ τὴν ὅλη στάσι καὶ συμπεριφορά του, ὅτι ἡ ζωή του ἦταν μία λαμπάδα καιόμενη στὴν ὑπηρεσία καὶ λατρεία τοῦ Ἠγαπημένου Νυμφίου τῶν ψυχῶν μας Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸν Χριστόν μας ἀνέπνεε καὶ Αὐτὸς ἦταν ἡ πηγὴ κάθε δραστηριότητος, λόγου, ἔργου, ἀλλὰ καὶ διαλογισμοῦ του.

Τὸ ὅτι ἦταν ἐξαγιασμένη ὕπαρξις, τὸ ὅτι ἐβίωνε τὴν χαρισματικὴ φωτιστικὴ Ἁγιοπνευματικὴ κατάστασι, εἶναι βέβαιον ἀπὸ διάφορες διηγήσεις ὅσων τὸν ἐγνώρισαν καὶ ἔζησαν. 

Γιὰ παράδειγμα, γνωστός μας ἐν Χριστῷ Ἀδελφὸς μᾶς διηγήθηκε, ὅτι ὅταν τὸν συνήντησε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀμερικὴ καὶ τοῦ ἔβαλε μετάνοια γιὰ νὰ λάβη τὴν εὐχή του, ἀτενίζοντάς τον δὲν ἠδυνήθη νὰ ἴδη τὴν μορφή του, διότι περιεβάλλετο ἀπὸ ἐκπλήσσουσα φωταύγεια δόξης καὶ λαμπρότητος!

Ἦταν τόσος ὁ συγκλονισμὸς τοῦ πιστοῦ αὐτοῦ, ὥστε χρειάσθηκε ὀλίγη ὥρα γιὰ νὰ συνέλθη καὶ κατενόησε μὲ τὰ πνευματικὰ κριτήρια, ὅτι ἐπρόκειτο ὄντως περὶ μεγάλου Ἁγίου τοῦ Θεοῦ!...

Ἡ προσευχὴ τοῦ ἱεροῦ Φιλαρέτου, ὅπως ἔχουμε ἤδη προαναφέρει, εἶχε θαυμαστὰ ἀποτελέσματα καὶ πολλὲς μαρτυρίες ὑπάρχουν γιὰ τὴν δύναμι καὶ ἀποτελεσματικότητά της. Μερικὰ ἐνδεικτικὰ Θαύματα παραθέτουμε σὲ εἰδικὴ ἑνότητα κατωτέρω.  Ἰδιαίτερα στὴν θεία Λατρεία καὶ μάλιστα στὸ Μυστήριο τῶν Μυστηρίων, στὴν Θεία Λειτουργία, ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης πραγματικὰ μεταρσιωνόταν.

Ἁρπαζόταν ὅλος στὴν θεωρία τῶν θείων χωρὶς νὰ ἀντιλαμβάνεται τὶ γίνεται γύρω του ἤ καὶ στὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Τὸ δόσιμό του στὴν προσευχὴ ὑπεδήλωνε ἡ ἐλαφρὰ κλίσις τῆς κεφαλῆς του ἔμπροσθεν· τὰ μάτια του ἦταν συνήθως κλειστά. 

Διατελοῦσε ἀφοσιωμένος, ἔνδακρυς, μὲ πλήρη ψυχοσωματικὴ συμμετοχὴ καὶ παράδοσι στὴν θεία ἱεροτελεστία, σὲ βαθμὸ ὥστε ἀκόμη καὶ ἄν τοῦ ἔπιπτε κάποιο ἐκ τῶν ἀμφίων του, τὸ ὁποῖο δὲν τοῦ εἶχαν προσδέσει καλὰ οἱ Ὑποδιάκονοι, αὐτὸς ὁ Μακάριος νὰ μὴ τὸ ἀντιλαμβάνεται ὅλως διόλου!... 

Ἦταν παρὼν στὶς καθημερινὲς Ἀκολουθίες στὸν Ναὸ καὶ συμμετεῖχε προσευχητικά, διορθώνοντας μάλιστα τοὺς ἐπιτελοῦντας Αὐτὴν ὅπου ἦταν ἀνάγκη ἤ ὅποτε γινόταν κάποιο σοβαρὸ λάθος. 

Ὡς Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας του προέβη σὲ χειροτονίες Ἀρχιερέων, Πρεσβυτέρων καὶ Διακόνων, Ἐ γ κ α ι ν ι α σ μ ο ὺ ς Ναῶν, Ποιμαντικὲς ἐπισκέψεις ἐντὸς τῆς Ἐπαρχίας του, ἀλλὰ καὶ στὶς λοιπὲς Ἐπισκοπὲς τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς Ἠπείρους, καὶ γενικὰ διασφάλιζε τὴν ὁμαλὴ Συνοδικὴ λειτουργία Αὐτῆς.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ

 

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περίπου το 280 μ.χ ή 284 μ.Χ. και πέθανε μαρτυρικά επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. άλλοι λένε και το 306 μ.χ. Ο Άγιος Δημήτριος κατάγετω από αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Διάλεξε το έπάγγελμα του στρατιωτικού στον Ρωμαϊκού στρατού και σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ενώ ήταν χιλίαρχος κάτω από τις διαταγές του Γαλερίου Μαξιμιανού,αυτός που έγινε αυτοκράτορας αργότερα και όσο ήταν όταν αυτοκράτορας ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ. Αγνοώντας το διάταγμα περί διώξεως των Χριστιανών απο τον Διοκλητιανό ο Άγιος Δημήτριος συνελήφθει και φυλακίστηκε. Στη φυλακή μαζί του ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας ο οποίος θαμονωμαχούσε με τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία ζήτησε βοήθεια και συμβουλή από τον Δημήτριο. Ο Άγιος Δημήτριος του είπε, θα τον νικήσεις και να μην φοβάσαι και ο Νέστορας νίκησε το Λυαίο. Αυτό προκαλέσε την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε να θανατωθούν και οι δύο, και ο Νέστορας και ο Δημήτριος. Οι συγγραφείς που έγραψαν για αυτόν μετά, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου έμεινε στον τόπο του μαρτυρίου, ο τάφος δε μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και ονομάστηκε του Μυροβλήτου. Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη αγιογραφία μας ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται καβαλάρης με κόκκινο άλογο να πατά τον άπιστο Λυαίο ενώ ο Άγιος Γεώργιος είναι καβαλάρης σε άσπρο άλογο να σκοτώνει το δράκο. Ο Άγιος Δημήτριος είναι πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΔΥΝΑΜΙΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: «ΜΑΡΤΥΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΕ,...»

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΟ ΚΑΤΗΧΗΤΗ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ - Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΜΥΡΟΒΛΥΤΗΣ

ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ - Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΜΥΡΟΒΛΥΤΗΣ

Ο άγιος Δημήτριος έζησε στην Θεσσαλονίκη επί Γαλερίου Μαξιμιανού (περί το 306). Ήταν γόνος μιας των επιφανεστέρων οικογενειών της Μακεδονίας και όλοι τον θαύμαζαν όχι μόνο για την ευγενική του καταγωγή και για την χάρη του προσώπου του, αλλά επίσης και για την αρετή, την σοφία και την καλοσύνη, που υπερέβαιναν κατά πολύ εκείνες των μεγαλυτέρων του.

Επειδή ήταν έμπειρος στην στρατιωτική τέχνη, παρά το νεαρό της ηλικίας του, διορίσθηκε από τον Γαλέριο -που ήταν τότε καίσαρας του ανατολικού τμήματος της αυτοκρατορίας- στρατηγός των ρωμαϊκών στρατευμάτων της Θεσσαλίας και ανθύπατος της επαρχίας της Ελλάδος. Οι τιμές όμως αυτές δεν στάθηκαν ικανές να τον αποσπάσουν από την μοναδική θεία αλήθεια. Η πίστη του στον Χριστό είχε καταλάβει την καρδιά του και, μη έχοντας σε καμιά υπόληψη τα εγκόσμια μεγαλεία, περνούσε τον περισσότερο καιρό του διδάσκοντας και ερμηνεύοντας δημόσια τον λόγο του Θεού.

Γενικώς η διαγωγή του -πλήρης δικαιοσύνης, ειρήνης και φιλαδελφίας- μαρτυρούσε την έμπρακτη εφαρμογή των λόγων του, με αποτέλεσμα μεγάλος αριθμός ειδωλολατρών να ασπασθούν την πίστη του Χριστού, παρά τον διωγμό που είχε εξαπολύσει τότε ο αυτοκράτορας κατά των χριστιανών.

Όταν ο Γαλέριος κατήγαγε λαμπρή νίκη στον πόλεμο κατά των Σκυθών, στον δρόμο της επιστροφής του σταμάτησε στην Θεσσαλονίκη για να οργανώσει εκεί την θριαμβευτική του πομπή και να προσφέρει ευχαριστήριες θυσίες στα είδωλα. Κάποιοι ειδωλολάτρες της πόλεως, που φθονούσαν την καλή φήμη του Δημητρίου, εκμεταλλεύθηκαν την παρουσία του αυτοκράτορα για να καταγγείλουν τον Δημήτριο ως χριστιανό. Η κατάπληξη του τυράννου μόλις το έμαθε, μεταβλήθηκε σε απερίγραπτο θυμό, όταν πληροφορήθηκε ότι ο Δημήτριος δεν αρκούνταν στο να συμμερίζεται απλώς την πίστη των μαθητών του Χριστού, αλλά την διέδιδε με επιτυχία και στους άλλους, εκμεταλλευόμενος την επίσημη θέση του. 

Διέταξε τότε να τον φέρουν μπροστά του και ο άγιος χωρίς δισταγμό ομολόγησε την πίστη του. Ο τύραννος έδωσε αμέσως εντολή να τον κλείσουν σε ένα κελί γεμάτο ακαθαρσίες, στα υπόγεια ενός λουτρού κοντά στο ανάκτορο. Όταν ο Δημήτριος μπήκε στο κελί, ένας σκορπιός πλησίασε το πόδι του έτοιμος να τον τσιμπήσει με το θανατηφόρο του κεντρί. Κάνοντας όμως ο άγιος το σημείο του σταυρού, ο σκορπιός εξαφανίσθηκε. Μόνος ο Δημήτριος μέσα στην σκοτεινή και υγρή φυλακή και ανενόχλητος από τις ασφυκτικές αναθυμιάσεις, ήταν γεμάτος αγαλλίαση με την σκέψη ότι σύντομα θα γινόταν κοινωνός του σωτηριώδους πάθους του Κυρίου. Θλιβόταν μόνο ότι θα έπρεπε να περιμένει το τέλος των αυτοκρατορικών εορτασμών, για να υποβληθεί στο μαρτύριο.

Σύντομα, όπως απαιτούσε το έθιμο, ο Γαλέριος διοργάνωσε στο αμφιθέατρο της Θεσσαλονίκης αθλοπαιδιές και αγώνες μονομάχων. Είχε φέρει μάλιστα μαζί του και τον Λυαίο, έναν γίγαντα της φυλής των Βανδάλων, προικισμένο με ηράκλεια δύναμη. Ήταν τόσο ρωμαλέος και επιδέξιος μονομάχος, ώστε κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί μπροστά του. Βλέποντας ο Νέστωρ, ένας νεαρός χριστιανός, την κενή και μάταιη δόξα που προσποριζόταν ο αυτοκράτορας από τις νίκες του πρωταθλητού μονομάχου, αποφάσισε να του δείξει ότι ο Χριστός είναι ο μόνος παντοδύναμος. Έτρεξε λοιπόν στο λουτρό όπου ήταν φυλακισμένος ο Δημήτριος και του ζήτησε να τον ενισχύσει με την προσευχή του, ώστε να καταβάλει τον γίγαντα. Ο άγιος έκανε το σημείο του σταυρού στο μέτωπο και στην καρδιά του νεαρού αγωνιστή μόλις τον είδε, και τον έστειλε στο στάδιο σαν άλλο Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ (βλ. Α΄ Βασ. 17) λέγοντάς του τα εξής προφητικά λόγια: «Και τον Λυαίο θα νικήσεις και για τον Χριστό θα μαρτυρήσεις».

Δυναμωμένος ο Νέστωρ έφθασε στο αμφιθέατρο την στιγμή που οι κήρυκες διαλαλούσαν εάν κάποιος ήθελε να αντιμετωπίσει τον Λυαίο. Προχώρησε τότε άφοβα ο αθλητής του Χριστού και στάθηκε μπροστά στην αυτοκρατορική κερκίδα· έβγαλε τον χιτώνα του, τον έριξε κάτω και φώναξε: «Θεέ του Δημητρίου, βοήθει μοι!». Ήδη στην πρώτη συμπλοκή, την στιγμή που ο γίγαντας ορμούσε επάνω του, ο λεπτοκαμωμένος νέος όχι μόνο του ξέφυγε με έναν ελιγμό, αλλά και τον τραυμάτισε θανάσιμα στην καρδιά με το εγχειρίδιό του.

Όλοι έμειναν άναυδοι βλέποντας το θαύμα, και απορούσαν πώς ήταν δυνατόν ο ακαταμάχητος βάρβαρος να πέσει τόσο εύκολα νεκρός από το κτύπημα ενός παιδιού. Πράγματι, ο νεαρός χριστιανός δεν εμπιστεύθηκε ούτε στην σωματική του δύναμη ούτε στα όπλα του, αλλά εναπέθεσε όλη του την ελπίδα στον Κύριο, τον «εν πολέμοις κραταιόν», ο οποίος παραδίδει στα χέρια των πιστών Του τους εχθρούς τους.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΔΥΝΑΜΙΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 

«Ενδυναμού εν τη Χάριτι τη εν Χριστώ Ιησού» (Β' Τιμ. 6', 1)

Στο αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας της εορτής του αγίου Δημητρίου ο Απόστολος Παύλος συνιστά στο μαθητή του Τιμόθεο να αποκτήσει και να χρησιμοποιήσει την θαυμά­σια υπερφυσική δύναμι, την οποία χαρίζει η «Χάρις η εν Χριστώ Ιησού». Για την ιδία δύναμι μιλούσε ο ίδιος Απόστολος τόσον όταν σε άλλη περίσταση έλεγε «Πάντα ισχύω εν τω ένδυναμούντί με Χριστώ» (Φιλιπ. δ', 13), όσον και όταν διατύπωνε την προτροπή: «Ενδυναμούσθε εν Κυρίω και εν τω κρατεί της ισχύος Αυτού» (Εφεσ. στ', 10).
Με αυτήν τη δύναμι ήταν ακριβώς εξοπλισμένος ο άγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος ο μυροβλήτης, ο οποίος είναι το καύχημα των Ελλήνων και ιδίως της Απο­στολικής Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης, η οποία, κατά την έκφραση του ωραίου ύμνου, «αγάλλεται Δημήτριον κατέχουσα εν κόλποις ως θησαυρόν». Για μερικές πτυ­χές της δυνάμεως αυτής γίνεται λόγος κατωτέρω:
1. Ο άγιος Δημήτριος δεν διακρινόταν μόνο για τα σφριγηλά νιάτα του και για το ότι «Πατρίδος έτυχε της μεγάλης πόλεως Θεσσαλονίκης». Επί πλέον προερχόταν από πλουσίαν και αριστοκρατική οικο­γένεια και διακρινόταν για την λαμπρή εγκύκλια μόρφωσή του και για τις άριστες θεωρητικές και πρα­κτικές επιδόσεις του στην στρατιωτική τέχνη, ένεκα των οποίων ο αυτοκράτωρ Μαξιμιανός τον αναβίβασε στο αξίωμα του ανθυπάτου, δηλαδή του στρατιω­τικού διοικητού. Η ζωή λοιπόν των επιγείων ανέσε­ων, διασκεδάσεων και τέρψεων μειδιούσε στον νεαρό Δημήτριο. Εάν μάλιστα λάβομε υπ' όψιν την ηθική έκλυση και διαφθορά, ή οποία επικρατούσε τότε στις τάξεις των αξιωματούχων του ρωμαϊκού στρατού, κατανοούμε την πνευματική δύναμι, την οποία χρει­αζόταν ο νεαρός στρατιωτικός διοικητής για ν' απο­φύγει ν' ακολουθήσει τον ελκυστικό, αλλά ολισθηρό και επικίνδυνο δρόμο της «ήσσονος προσπάθειας» των Χριστιανών, που διώκονταν από τους ειδωλολάτρες, και ο καθημερινός εμβαπτισμός του στα δροσερά και ζωογόνα νάματα της προσευχής και της μελέτης του Λόγου του Θεού μετέδιδαν στην ψυχή του θαυμάσια δύναμη, με την οποία αυτός ήταν υπόδειγμα σω­φροσύνης και αρετής. Ο γενναίος Δημήτριος βροντοφωνούσε το «'Οχι» σε κάθε τι, που επι­βουλευόταν την εσωτερική του ελευθερία κι επανελάμβανε με τον Απ. Παύλο: «Πάντα μοι έξεστιν, άλλ' ουκ εγώ εξουσιααθήσομαι υπό τίνος» (Α' Κορ. στ' 12).
2. Αλλά η «εν Χριστώ» δύναμις είναι έκδηλη και στην ακτινοβολία της προσωπικότητας του αγίου Δημητρίου. Εάν οι πνευματικώς ανερμάτιστοι και ανέστιοι αξιωματικοί του ρωμαϊκού στρατού της εποχής εκείνης ήσαν ουραγοί της εκτροχιασμένης ειδωλολατρικής κοινωνίας, ο Δημήτριος αντιθέτως ήταν ο σημαιοφόρος χριστιανός αγωνιστής, ό ρηξικέ­λευθος πνευματικός ηγέτης, ό όποιος στην επαφή με τους άλλους, όπως επισημαίνει με πατερική διατύπωση ο βυζαντινός εγκωμιαστής ήταν «οίος ο λόγος, τοιούτος ο οίος, και οίος ο βίος, τοιούτος ο λόγος».
Ο άγιος Δημήτριος έθεσε στην υπηρεσία των συνανθρώπων του τα τάλαντα, τα χαρίσματα και το αξίωμα του. Ο λαμπρός αυτός άρχων, που περιστοι­χιζόταν από θεράποντες, υπηρέτες και κατώτερους στρατιώτες έβρισκε τη δύναμη, χαρά και ευτυχία όχι στο να απολαμβάνει εγωιστικά ό,τι του χάρισε ό Θεός, αλλά στο να διακονεί τους άλλους. Κατά τον ίδιο βυζαντινό εγκωμιαστή του, «τον μεν πλούτον είχε τοις δεομένοις κοινόν, δόξαν δε τοις αδόξοις, και τη ιοχύϊ των ασθενέστερων έρεισμα γέγονε, τους δε υπ' αυτόν απαντάς ως γνησίους ηγείτο παίδας». Έτσι εξηγείται γιατί πολλοί ελκύονταν από την χριστιανική πίστη του αγίου Δημητρίου και έδειχναν αφοσίωση εις αυτόν και στον Χριστόν. Ανάμεσα σ' αυτούς ήταν και ο νεαρός Νέστωρ, ο οποίος, αφού ισχυροποιήθηκε στην πίστη του από τον Δημήτριο, «Λυαίον καθεΐλε την έπαρσιν».
3. Ή δύναμις, την οποία χορηγεί η «εν Χριστώ Ιησού» Χάρις, έλαμψε και οτο ηρωικό τέλος του Μεγαλομάρτυρος. Βεβαίως  Δημήτριος, όπως και οποιοσδήποτε άλλος από τους μάρτυρες του Χρι­στιανισμού, δεν ήταν όν υπεράνθρωπο και υπερφυσι­κό, που ζούσε έξω από τα επίγεια πλαίσια της φυσικής πραγματικότητας. 'Ηταν άνθρωπος με σάρκα και οστά, όπως είναι κι ό καθένας από εμάς. Είχε ποικίλους επίγειους δεσμούς, νεότητα, πλούτον, κοσμικό αξίωμα, δόξες, τιμές και οραματισμούς για ένα ακόμη λαμπρότερο μέλλον.
Το ότι ο άγιος Δημήτριος αρνήθηκε όλα αυτά· το ότι δεν υπήκουσε στον Μαξιμιανό, ο οποίος με ελκυστικές υπο­σχέσεις τον προέτρεπε να αρνηθεί τον Χριστό· το ότι προτίμησε το μαρτύριο μιας σκοτεινής φυλακής και τον επώδυνο μαρτυρικό θάνατο - όλα αυτά με κανέ­να τρόπο δεν ήταν αποτέλεσμα περιφρο­νήσεως των αξιών και αγαθών της ζωής ή συνέπεια στωικής και φακιρικής τρόπον τινά απάθειας απέναν­τι στους φυσικούς νόμους και στις οδύνες.
Η ηρωική καρτερία του ήταν αποτέλεσμα της θερμής πίστεως, η οποία χαρίζει στον άνθρωπο τη δύναμη να θέτει πάνω από κάθε άλλο αγαθό την αγάπη και την αφοσίωση στον Χριστό. Αποτέλεσμα της ψυχολογικής αυτής καταστάσεως και ατμοσφαίρας ήταν ακριβώς η λογική περίσκεψις, η ψυχική αγαλλίασις και γενι­κώς όλες οι αποδείξεις «του πνεύματος και της δυνά­μεως» (Α' Κορ. 6' 4), οι οποίες συνόδευαν το ηρωικό μαρτυρικό τέλος του αγίου Δημητρίου. Με απερίγρα­πτο ψυχικό μεγαλείο δέχθηκε τις φοβερές πληγές, τις οποίες έκαμαν σ' όλο το σώμα του οι λόγχες των στρατιωτών του Μαξιμιανού, και προσέφερε το αίμα του ως αγία σπονδή στον αρχηγό των μαρτύρων, στον Κύριο Ιησού Χριστό, για να συνεχίζει και από τον ουρανό να είναι όργανο εκδηλώσεως της Χάρι­τος «εν Χριστώ Ιησού», ελευθερώνοντας αιχμαλώ­τους, θεραπεύοντας κάθε είδους αρρώστιες και πολ­λές φορές σώζοντας μέχρι σήμερα τη Θεσσαλονίκη από χέρια βαρβαρικά.

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΟ ΚΑΤΗΧΗΤΗ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Η αναγκαιότητα του κηρύγματος για τη ζωή της εκκλησίας θεμελιώνεται στο παράδειγμα του Κυρίου και των Αποστόλων. Η εντολή του Χριστού προς τους μαθητές Του μετά την Ανάσταση «Πορευθέντες εις τον κόσμον άπαντα κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει» (Μκ. 16,15) είναι σαφής.

του Δημητρίου Χοϊλού, Δρ. Θεολογίας, Εκπαιδευτικού Μ.Ε.

Ο άγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 – 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ.. Αποτέλεσε για την εποχή του την έμπρακτη εφαρμογή της Κυριακής εντολής «Πορευθέντες κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει» (Μκ. 16,15). Κατανοώντας ο ίδιος την αξία της κατήχησης και διάδοσης του μηνύματος του ευαγγελίου για την κοινωνία στην οποία ζούσε ανέλαβε έντονη ιεραποστολική δράση. Με το λόγο του προσέφερε οσμή γνώσεως σε όλους όσοι επιθυμούσαν την κατήχηση τους.
Σε μια εποχή πλούσια σε ψεύτικους Θεούς και αρκετά δύσκολη για το χριστιανισμό, ο «σοφώτατος εν διδαχαίς» (Δοξαστικό Αίνων) άγιος Δημήτριος κήρυττε και μαρτυρούσε την πραγματική πίστη στο πρόσωπο του Χριστού ως τον μόνο αληθινό Θεό βυθίζοντας «των ειδώλων την πλάνην, εις χάος»(κάθισμα εορτής). Τολμούσε να κηρύξει μια απαγορευμένη για την εποχή εκείνη πίστη αδιαφορώντας για το αν θα τον καταγγείλουν στις αρχές η για το αν τελικά συλληφθεί. Ακολουθώντας πιστά την προτροπή του αποστόλου Παύλου «κήρυξον τον λόγον, επίστηθι ευκαίρως ακαίρως, έλεγξον, επιτίμησον, παρακάλεσον, εν πάση μακροθυμία και διδαχή» (Β΄ Τιμ. 4,2) κήρυττε, “απτοήτω γλώσση”, το μυστήριο της παρουσίας του Χριστού μέσα στον κόσμο, βοηθώντας με αυτό τον τρόπο πολλούς ανθρώπους να επιστρέψουν από την λατρεία των ειδώλων στην αληθινή πίστη του Χριστού.
Στην «Χαλκευτική» στοά της αρχαίας αγοράς της Θεσσαλονίκης, κοντά στον σημερινό ναό της Παναγίας των Χαλκέων, συγκέντρωνε τους νέους της εποχής του και τους δίδασκε όλα όσα χρειάζονταν για την πίστη τους στο Θεό ώστε και εκείνοι αργότερα να δώσουν την δική τους μαρτυρία μέσα στον κόσμο. Γι αυτό και η στοά ονομάζονταν «Καταφυγή», απόδειξη της πνευματικής της σπουδαιότητας ως λιμάνι ευσεβείας.
Το προσωπικό παράδειγμα ζωής αποτελούσε τον τρόπο διδασκαλίας του αγίου. Δίδασκε την οδό της ευσεβείας και με τον τρόπο αυτό με σταθερότητα, σοβαρότητα και συναίσθηση της ευθύνης οδηγούσε τους νέους στον ναό και στην σταδιακή επαφή τους με τη λατρεία.
Ο άγιος Δημήτριος κάτω από τις πιο δυσμενείς και αντίξοες εξωτερικές συνθήκες κατάφερε λόγω και έργω να παρουσιάσει πνευματικό δυναμισμό και τέτοιο ακτινοβόλο μεγαλείο ώστε να θεωρείται σήμερα πρότυπο για οποιοδήποτε επιθυμεί να ασκήσει κατηχητικό-ιεραποστολικό έργο. Η έντονη ιεραποστολική δράση του αγίου Δημητρίου στην πόλη της Θεσσαλονίκης αποτελούσε ιερό καθήκον του σύμφωνα με την σαφή εντολή του Κυρίου προ της Αναλήψεώς Του: «έσεσθέ μου μάρτυρες εν τε Ιερουσαλήμ και εν πάση τη Ιουδαία και Σαμαρεία και έως εσχάτου της γης» (Πρξ. 1,8).
Εκεί στην «Χαλκευτική» στοά ήταν που συνελήφθη για να οδηγηθεί στον Μαξιμιανό και να δώσει την μαρτυρία του Χριστού που θα τον οδηγούσε και στο μαρτύριο για το Χριστό. Έτσι αποδείχθηκε πως ο βίος του αγίου Δημητρίου ήταν Χριστομίμητος γι αυτό και αξιώθηκε «λόγχη τρωθέντα, πλευράν ως ο Δεσπότης» (Μεγαλυνάριο).
Ο Θεσσαλονικεύς και Μακεδόνας άγιος Δημήτριος, ένας από τους ενδοξότερους και λαοφιλέστερους αγίους της Ορθοδοξίας, δίδαξε και διδάσκει πάντοτε πολλαπλώς, με την ζωή του, το μαρτύριό του και την μνήμη του. Ο βίος και το μαρτύριο του αγίου Δημητρίου αποτελούν ιδιαίτερη ιεραποστολική πρόσκληση και πρόκληση για όλους τους σημερινούς χριστιανούς. Ο άγιος μας υπενθυμίζει πως το κήρυγμα και η κατήχηση των νέων αποτελεί ιερό καθήκον και βασικό στοιχείο της ταυτότητας της Εκκλησίας. Ο κάθε χριστιανός καλείται να αναλάβει την ευθύνη του έργου για τη διάδοση του λόγου του Θεού και για την πνευματική οικοδομή και παράκληση των ανθρώπων.
Άλλωστε μια Εκκλησία χωρίς ιεραποστολή είναι τελικά μια Εκκλησία χωρίς αποστολή. Ο σύγχρονος άνθρωπος κουρασμένος από τα κηρύγματα χωρίς βάθος και νόημα, αναζητά να διδαχθεί μέσα από το παράδειγμα της ζωής του κήρυκα. Συνεπώς ο κάθε βαπτισμένος χριστιανός καλείται, ακολουθώντας το παράδειγμα του αγίου Δημητρίου, να είναι απόστολος του Χριστού μέσα στον κόσμο και στη κοινωνία που ζει με μαρτυρία κυρίως την προσωπική ζωή και τα έργα αγάπης ως απόδειξη της εν Χριστώ ανακαίνισης των πάντων.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α': «ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ»

Αείμνηστος Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός Α' (+2013)