ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος





Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 13ο (2013 - 2026)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine



«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».



Κωστής Παλαμάς


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

ΤΗ ΑΥΤΗ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΕΝ ΑΙΓΙΝΗ (9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)




Ο 'Αγιος Νεκτάριος γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Θράκης το 1846. Γονείς του ήταν ο Δήμος και η Βασιλική Κεφαλά. Ήταν το πέμπτο αγόρι της οικογένειας και όταν τον βάφτισαν του έδωσαν το όνομα Αναστάσιος. Στην Σηλυβρία διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα, αλλά επειδή η οικογένειά του ήταν φτωχή, αποφάσισε να πάει στην Κωνσταντινούπολη όπου θα συνέχιζε τις σπουδές του, ενώ ταυτόχρονα θα εργαζόταν. Πράγματι, σε ηλικία 14 ετών, πήγε στη Βασιλεύουσα όπου άρχισε να εργάζεται στο καπνεργοστάσιο ενός συγγενή του. Παρόλο που εργαζόταν, δεν τον πλήρωναν για την εργασία του κι έτσι ο Αγιος δυσκολευόταν να βρει ακόμα και να φάει. Οι δυσκολίες της ζωής, δεν τον εμπόδισαν, όμως, τα βράδια του να τα αφιερώνει στη μάθηση και να τα περνά διαβάζοντας βιβλία και εκκλησιαστικές μελέτες. Κάποια στιγμή αποφάσισε να επισκεφθεί τους Αγίους Τόπους. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς τα εκεί, ξέσπασε μεγάλη θαλασσοταραχή και κινδύνεψε το πλοίο να βυθιστεί. Ο Αγιος Νεκτάριος βύθισε στη θάλασσα το Σταυρό, που κουβαλούσε πάντα μαζί του, και η θάλασσα αμέσως ημέρεψε. Ο Σταυρός όμως χάθηκε και ο Αγιος λυπήθηκε πολύ. Όταν το πλοίο, όμως, έφτασε σώο στον προορισμό του, ο Σταυρός βρέθηκε κολλημένος στα ύφαλα του πλοίου. Αυτό ήταν το πρώτο θαύμα που έκανε ο Αγιος Νεκτάριος εν ζωή. Το μετόχι του Παναγίου Τάφου προσέλαβε τον Αγιο και έτσι έμεινε εκεί ως την ηλικία των 20 ετών. Όταν συμπλήρωσε το 20 έτος της ηλικίας του, πήγε στο χωριό Λιθί της Χίου. Εκεί δίδαξε γράμματα στα παιδιά του χωριού, επί 7 συνεχή έτη. Η επιθυμία του Αγίου ήταν να γίνει μοναχός. Κάνοντας πράξη την επιθυμία του, χρίστηκε μοναχός στη Νέα Μονή της Χίου. Στη Νέα Μονή μελέτησε εκτενώς τα συγγράμματα που βρίσκονταν στην βιβλιοθήκη της Μονής. Το 1877 χειροτονήθηκε Διάκονος στο ναό του Αγίου Μηνά και έλαβε το όνομα Νεκτάριος. Με τη βοήθεια του Ιωάννη Χωρέμη (ευκατάστατου Χιώτη) και του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιου, ο Αγιος τελείωσε τις Γυμνασιακές του σπουδές στην Αθήνα και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αφού πήρε το πτυχίο του το 1885, πήγε στην Αλεξάνδρεια, όπου χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και εργάστηκε ως γραμματέας του Πατριαρχείου και ως Πατριαρχικός Επίτροπος στο Κάιρο. Το έτος 1889 χειροτονήθηκε στο Κάιρο, Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Ο Αγιος Νεκτάριος ασκούσε τα καθήκοντά του με ζήλο και αρετή. Η προσωπικότητά του όμως και οι δραστηριότητές του, προκάλεσαν το μίσος σε ανθρώπους που βρίσκονταν στο περιβάλλον του Πατριάρχη Σωφρόνιου. Αυτοί συκοφάντησαν τον Αγιο Νεκτάριο ότι εποφθαλμιούσε το αξίωμα του Πατριάρχη και κατάφεραν να εκδιωχθεί από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Ο Αγιος ήρθε στην Αθήνα, όπου για ένα έτος δεν έβρισκε εργασία και στερούνταν συχνά και το ίδιο το φαγητό. Ζήτησε από το Υπουργείο Παιδείας να τον διορίσει Ιεροκήρυκα όπου θεωρούσε το Υπουργείο σωστό. Τελικά διορίστηκε Ιεροκήρυκας στη Χαλκίδα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του εκεί, αποκαλύφθηκε η συκοφαντία που είχε υποστεί στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Το 1894 ο Αγιος Νεκτάριος διορίστηκε Διευθυντής της Ριζαρίου Σχολής. Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο έχει τραβηχτεί στον περίβολο της Σχολής εκείνη την εποχή. Ο Αγιος διεύθυνε τη Σχολή με υποδειγματικό τρόπο και απεριόριστη αγάπη για τους σπουδαστές της. Όσο ήταν ακόμη διευθυντής στη Σχολή, αγόρασε ένα μικρό και παλαιό μοναστήρι στην Αίγινα. Με πολλούς κόπους κατάφερε να αναστηλώσει και να μεγαλώσει το μοναστήρι αυτό. Το 1908, και αφού είχε διευθύνει την Ριζάριο για 14 συνεχή έτη, παραιτήθηκε από τη θέση του Διευθυντή για λόγους υγείας. Ο Αγιος Νεκτάριος συνέχισε τον βίο του στο μοναστήρι της Αίγινας. Ταπεινός και απλός όπως ήταν, λάμβανε στο μοναστήρι, μέρος σε κάθε ασχολία, βοηθώντας ακόμη και τους εργάτες στις εργασίες τους. Παράλληλα με τις ασχολίες του αυτές, μελετούσε βιβλία και συνέγραφε. Επιγραμματικά αναφέρουμε το έργο του «Περί του Σχίσματος», τριάντα Τριαδικούς ύμνους, εκατόν πενήντα τέσσερις ύμνους για την Θεοτόκο καθώς και πολλούς εκκλησιαστικούς λόγους. Στη μονή έζησε ο Αγιος Νεκτάριος ως το 1920 που δημιουργήθηκε ένα πρόβλημα στον προστάτη του και αρρώστησε. Υποφέροντας από φρικτούς πόνους μεταφέρθηκε στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών. Στις 9 Νοεμβρίου του 1920 παρέδωσε το πνεύμα του σε ηλικία 74 ετών. Κατά τη διάρκεια της ζωής του όπως και μετά το πέρας αυτής, ο Αγιος έκανε πολλά θαύματα. Είναι ο νεότερος Αγιος της Εκκλησίας μας και η μνήμη του τιμάται στις 9 Νοεμβρίου.




ΓΙΑΓΙΑ ΠΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ


ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΕΦΑΛΑΣ, Ο ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΑΣ ΗΜΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ (1846-1920)


 Ο ΠΑΠΑΣ ΥΠΕΚΥΨΕ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ


ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α': Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΑΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ (1997)


ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: «Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΣΤΟΡΓΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΝΩΜΗΣ»


 ΔΥΣΤΗΧΙΣΜΕΝΕ ΔΟΥΛΕ ΣΚΛΗΡΟΥ ΤΥΡΡΑΝΟΥ


ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ: «ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΕΡΩΤΟΣ»


ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΕΖΗ ΕΝ ΤΟ ΚΟΣΜΩ ΑΛΛ' ΟΥΚ ΗΝ


 ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΓΙΝΟΜΕΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ ΤΑΙΣ ΨΥΧΑΙΣ ΕΚ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ


 ΘΕΙΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ


 ΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΗ ΘΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ


ΟΜΙΛΙΑ Δ': ''ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΚΑΘ' ΟΝ ΔΥΝΑΜΕΘΑΝΑ ΝΑ ΔΙΑΜΕΙΝΩΜΕΝ ΗΘΙΚΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ''


ΜΝΕΙΑΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΜΕΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ


ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α':  ΤΟ ΑΙΤΙΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ


ΕΥΚΟΛΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΚΡΗ Η ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ


ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ: Η Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ


ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΠΑΝΤΟΤΕ


Η ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ


 ΘΕΙΟΣ ΕΡΩΣ ΑΥΤΗ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΤΕΛΕΙΑ


ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α': «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΑΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ» (1997)


ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α': «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΑΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ» (1997)




Ιερά Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής


ΓΙΑΓΙΑ ΠΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ


 


Λίγα χρόνια μετά τη κοίμησή του,

στα 1939,φέρανε στο μαναστήρι ένα δαιμονισμένο.

Τον πήγαν στον τάφο του Δεσπότη.

Τότες δεν υπήρχε τα εκκλησάκι πάνω από τον τάφο.

Κι ο τάφος ήτανε χαμηλός.

Το πεύκο μόνο ήταν κοντά.

Οι παπάδες λοιπόν μνημονεύανε το δαιμονισμένο και τόνε διαβάζανε πάνω στον τάφο.

Τον κρατούσαν δεμένο με αλυσίδες δύο χωροφύλακες και δύο ναύτες.

Δεν μπορούσανε να τον κάνουνε καλά. Τους συντάραζε.

Χάλαγε ο κόσμος.


Μια στιγμή λοιπόν, ο δαιμονισμένος άρχισε να φωνάζει τόσο δυνατά, που φοβηθήκαμε όλοι: «'Αγιε Νεκτάριε, μ’ έκαψες». Φώναζε το δαιμόνιο που ταλαιπωριόταν από τον ’Αγιο. Σε λίγο, ο άνθρωπος έπεσε σαν νεκρός. Αυτό ήταν. Θεραπεύτηκε! Σηκώθηκε και με δάκρυα στα μάτια προσκύνησε τον τάφο, λέγοντας και ξαναλέγοντας: «’Αγιε Νεκτάριε, μ’ έσωσες, σ’ ευχαριστώ»! ’Αλλη μια φορά, φέρανε μια κοπέλα δαιμονισμένη. Ούρλιαζε σαν το θεριό. 'Ολοι όσοι ήμασταν γύρω-τριγύρω, φοβόμασταν. Το πρόσωπό της ήταν αγριωπό σαν αγρίμι. Την ώρα που βαγίνανε τα Άγια,έγινε καλά. Μέρεψε. Γαλήνεψε η μορφή της. Έγινε πεντάμορφη. Κλαίγαμε όλοι μας. Βάραγαν οι καμπάνες.


Κάποιος νέος διηγόταν: «Είμαι Πειραιώτης. Μόλις επέστρεψα από το αλβανικό μέτωπο. Κινδύνεψα. Δίπλα μου ακριβώς, έπεσε μια οβίδα. ’Ανοιξε ολόκληρο πηγάδι. Εκείνη τη στιγμή, έρχεται αστραπιαία ένας παπάς –που βρέθηκε;- και μου δίνει μια γερή σπρωξιά. Μ΄ έριξε στο χώμα, αντίθετα από την οβίδα. Γλίτωσα, κυριολεκτικά από θαύμα. Όταν γύρισα στο Πειραιά, άρχισα να ρωτώ γνωστούς παπάδες και να κοιτάζω φωτογραφίες ιερωμένων, για να βρω τον παπά μου μ΄έσωσε. Εκείνος, μόλις μ΄ έσπρωξε, εξαφανίστηκε. Ταραγμένος όπως ήμουν, ούτε που μου ’ κοψε να τον αναζητήσω εκείνη τη στιγμή. Ανάμεσα στις φωτογραφίες που μου δείξανε, ήταν και μια του Αγίου Νεκταρίου. Αυτός είναι! Φώναξα ανατριχιασμένος. Γι΄αυτό έρχομαι στο μοναστήρι. Ήθελα κι εγώ, κάτι να προσφέρω στο μοναστήρι του. Ρώτησα κι έμαθα, ότι έσπασαν τα κεραμίδια τους και δεν είχαν χρήματα οι μοναχές να τα επισκευάσουν. Ανέλαβα εγώ. Θα τα κάνω καινούργια απ΄την αρχή.


Γι΄αυτό πηγαίνω. Είναι η δεύτερη φορά. Όταν πρωτοπήγα, με υποδέχτηκαν οι μοναχές, δίχως να με γνωρίζουν. «Ήρθατε για τα κεραμίδια;» με ρώτησαν! Τα΄ χασα. Δεν είχα πει τίποτα σε κανένα. Βλέποντας την απορία μου, μου είπαν:«Ήρθε χτες βράδυ χαρούμενος ο Δεσπότης μας (σ.σ. ο Άγιος) και μας το είπε!…»». Αυτά μου διηγήθηκε το παλικάρι. Ανεβήκαμε όλοι μαζί στο μοναστήρι. Πήγα στον τάφο,γονάτισα κι άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Εκείνη τη στιγμή μια υπέροχη μυρωδιά γιασεμιού απλώθηκε. Άρχισα να ψάχνω μέσα στην αυλή την κρεβατίνα με το γιασεμί. Η Γερόντισσα Παρασκευή με ρώτησε τι ψάχνω. Όταν της εξήγησα, μου είπε:«Δεν έχουμε γιασεμί στο μοναστήρι. Ούτε βασιλικό. Σε υποδέχτηκε ο Άγιος, παιδί μου!». Από τότε, πίστεψα πιο δυνατά στη χάρη του.Ο Δεσπότης ήταν άγιος από ζωντανός. Ένα πρωί, ήρθε μια πλουσιοτάτη οικογένεια από τις κυκλάδες. Οι γονιοί κι ένα κορίτσι. Τη μικρή την είχαν πάει στην Αγγλία. Την εξέτασαν οι γιατροί και είπαν ότι, άμα γίνει δεκατριών χρονών θα πεθάνει. Το λοιπόν, ξαναπήγαν το παιδί στην Αγγλία, για δεύτερη φορά.


Τίποτα. Ήρθαν και πάλι άπρακτοι στο νησί τους. Τότε η μάνα του παιδιού είδε στον ύπνο της το Δεσπότη τον Άγιο Νεκτάριο. Της είπε: ''Παντού το πήγατε το παιδί, παντού το γυρίσατε. Φέρτε το και στο σπίτι μου, στην Αίγινα. Με λένε Νεκτάριο. Μην το ταλιπωρείτε. Αυτό είναι όπως το γέννησες, ολόκαλο!… Γι αυτό ήρθαν στην Αίγινα. Τους πήγα στο μοναστήρι. Κάνανε λειτουργία και κοινωνήσανε από το Δεσπότη. Εκείνος το σταύρωσε και τους είπε, ότι ο Θεός θα το κάνει καλά. Φύγανε οι άνθρωποι. Ύστερ΄από λίγο καιρό, νά΄σου κι ήρθανε πάλι. Το κορίτσι τους ήταν πεντάγερο. Με βρήκανε στην αγορά και σαλτάραν πάνω στην καρότσα να τους πάω στο μοναστήρι. Κάνανε πάλι λειτουργία. Κλαίγανε και γελούσανε μαζί, απ΄τη χαρά τους. Ο Δεσπότης το θεράπευσε το παιδί… Αμέτρητα θαύματα γίνονταν από τότε (όταν ζούσε). Δαιμονισμένοι λυτρώνονταν, άρρωστοι θεραπεύονταν, χίλια δυό. Τα μαθαίναμε όλοι οι Αιγινήτες και σταυροκοπιόμασταν. Πολλά, πολλά… Μόνο που τον έβλεπες, αισθανόσουνα, πως ήταν θαυματουργός. 


Γαλήνια η μορφή του. Πράος, γλυκός. Άνθρωπος με πνεύμα Θεού…Τρέχω στο κελί του Αγίου. Μόλις μπήκα στην τραπεζαρία του, βλέπω την εσωτερική πόρτα ανοιχτή. Αυτό που αντίκρυσα στη συνέχεια, όπως θα καταλάβετε με άφησε άναυδη. Με γέμισε θαυμασμό. Ο Άγιος δεν πατούσε στο πάτωμα! Στεκότανε στον αέρα, δύο σπιθαμές πάνω από το έδαφος! Τα χέρια του ήσαν υψωμένα προς το εικονοστάσιο του, στην Παναγία και προσευχόταν. Το πρόσωπό του είχε υποστεί μιαν αλλοίωση. Πρόσωπο Αγίου. Όταν είδα αυτό το θαύμα,συγκινήθηκα βαθύτατα… 'Οταν γύρισα το 1920 από τη Μικρασιατική οπισθοχώρηση έμαθα, πως λίγες ημέρες πριν, μια φτωχιά γυναίκα πήγε ξυπόλητη στο μοναστήρι. Μόλις την είδε ο ’Αγιος, έβγαλε τις παντόφλες του και τις έδωσε. Ύστερ΄ από λίγο, πήγε μα άλλη φτωχιά που πείναγε. Λέει τότε ο Άγιος στις Γερόντισσες: Δώστε της να φάει. Δεν έχουμε τίποτα, Σεβασμιώτατε, εκτός από λιγοστό ψωμάκι. Να το δώσετε αμέσως τους είπε… κι έχει ο Θεός! Το πρωί, να΄σου ένας πλούσιος με δύο γαίδουράκια, φορτωμένα ρύζι, ζάχαρη, μακαρόνια,αλεύρι. Δωρεά στη μονή.

ΘΑΥΜΑ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940 ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ




Ἕνας Ἕλληνας στρατιώτης τοῦ Ἀλβανικοῦ μετώπου στὸ Ἔπος τοῦ 1940, καταθέτει τὴν μαρτυρία του γιὰ τὸν ἄγνωστο σὲ ἐκεῖνον τότε, ἀλλὰ γνωστὸ σὲ ἐμᾶς τώρα Ἅγιο Νεκτάριο, ὁ ὁποῖος τὸν ἔσωσε ἀπὸ βέβαιο θάνατο: «Εἶμαι Πειραιώτης. Μόλις ἐπέστρεψα ἀπὸ τὸ ἀλβανικὸ μέτωπο. Κινδύνεψα. Δίπλα μου ἀκριβῶς, ἔπεσε μιὰ ὀβίδα. Ἄνοιξε ὁλόκληρο πηγάδι. Ἐκείνη τὴ στιγμή, ἔρχεται ἀστραπιαῖα ἕνας παπᾶς –ποῦ βρέθηκε;– καὶ μοῦ δίνει μιὰ γερὴ σπρωξιά. Μ᾿ ἔριξε στὸ χῶμα, ἀντίθετα ἀπὸ τὴν ὀβίδα. Γλίτωσα, κυριολεκτικὰ ἀπὸ θαῦμα! ... Ἐκεῖνος, μόλις μ᾿ ἔσπρωξε, ἐξαφανίστηκε. Ταραγμένος ὅπως ἤμουν, οὔτε ποὺ μοῦ ᾿κοψε νὰ τὸν ἀναζητήσω ἐκείνη τὴ στιγμή. Ὅταν γύρισα στὸν Πειραιᾶ, ἄρχισα νὰ ρωτῶ γνωστοὺς παπᾶδες καὶ νὰ κοιτάζω φωτογραφίες ἱερωμένων, γιὰ νὰ βρῶ τὸν παπᾶ ποὺ μ᾿ ἔσωσε. Ἀνάμεσα στὶς φωτογραφίες ποὺ μοῦ δείξανε, ἦταν καὶ μιὰ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου! Αὐτὸς εἶναι!... Φώναξα ἀνατριχιασμένος… Γι᾿ αὐτὸ ἔρχομαι στὸ Μοναστήρι του. Ἤθελα κι ἐγὼ κάτι νὰ προσφέρω στὸ Μοναστήρι του. Ρώτησα κι ἔμαθα, ὅτι ἔσπασαν τὰ κεραμίδια τους καὶ δὲν εἶχαν χρήματα οἱ Μοναχὲς νὰ τὰ ἐπισκευάσουν. Ἀνέλαβα ἐγώ. Ἤθελα νὰ μποῦν καινούργια ἀπ᾿ τὴν ἀρχή. Γι᾿ αὐτὸ πηγαίνω. Εἶναι ἡ δεύτερη φορά. Ὅταν πρωτοπῆγα, μὲ ὑποδέχτηκαν οἱ Μοναχές, δίχως νὰ μὲ γνωρίζουν: “ Ἤρθατε γιὰ τὰ κεραμίδια;” μὲ ρώτησαν!… Τὰ ἔχασα! Δὲν εἶχα πεῖ τίποτα σὲ κανέναν. Βλέποντας τὴν ἀπορία μου, μοῦ εἶπαν: “ Ἦρθε χτὲς βράδυ χαρούμενος ὁ Δεσπότης μας (δηλαδὴ ὁ Ἅγιος Νεκτάριος) καὶ μᾶς τὸ εἶπε !…”». Θὰ πρέπει νὰ ποῦμε, ὅτι ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐκοιμήθη τὸ 1920, δηλαδὴ 20 χρόνια πρὶν γίνει τὸ Θαῦμα αὐτό!... *(«Παιδικὰ Φτερουγίσματα», Ἀριθμ. 71/Ὀκτ. 2024) 10.11.2024 ἐκ. ἡμ., † Ἁγίων Ὀλυμπᾶ, Ῥοδίωνος κλπ Ἀποστόλων. *Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα «imoph.org» της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής.


ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΕΦΑΛΑΣ, Ο ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΑΣ ΗΜΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ (1846-1920)



«Ἅγιος Νεκτάριος Κεφαλᾶς, ὁ συνεχιστὴς τῆς πατρῴας ἡμῶν Παραδόσεως» (1846-1920)



Σύντομο ἀφιέρωμα ἐπὶ τῇ ἑκατονετηρίδι
ἀπὸ τῆς ὁσιακῆς κοιμήσεως τοῦ Ἁγίου
(1920-2020)



«…Kαθ’ ἑκάστην μακαρίζω τοὺς ἀφιερωθέντας τῷ Θεῷ καὶ ἐν αὐτῷ ζῶντας καὶ κινουμένους καὶ ὄντας. Τί ἀληθῶς τῆς πολιτείας ταύτης τιμιώτερον ἢ τί λαμπρότερον; Αὕτη καλλιτεχνεῖ τὴν εἰκόνα καὶ προσδίδει αὐτῇ τὸ ἀρχέτυπον κάλλος, αὕτη εἰς μακαριότητα ἄγει, αὕτη μυστήρια ἀποκαλύπτει, αὕτη διδάσκει, αὕτη ἔναυλον τῇ καρδίᾳ τὸν θεῖον λόγον ποιεῖ, αὕτη ἀσφαλῶς πρὸς τὸ ποθεινότατον τέλος ἄγει, αὕτη οὐρανοβάμονα τὸν ἄνθρωπο καθιστᾶ, αὕτη μελωδίαν ἄπαυστον τὴν ἀναπνοὴν ἀπεργάζεται, αὕτη ἁρμονίαν τὸν βίον ἅπαντα ἀναδεικνύει, αὕτη τοῖς ἀγγέλοις συνάπτει, αὕτη θεοείκελον τὸν ἄνθρωπον ἐμφαίνει, αὕτη τὸ θεῖον προσοικειοῦται..».


του Μητροπολίτη Αττικής και Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου


Αὐτὸ μὲ ἀπόλυτη εἰλικρίνεια ὁμολογοῦσε γιὰ τοὺς Μοναχοὺς καὶ Ἀσκητές ὁ μιμητὴς τῶν Ἁγίων προτύπων, ὁ σημειοφόρος αὐτὸς ἄνδρας τῆς ἐποχῆς μας, Ἅγιος Νεκτάριος Κεφαλᾶς. Σὲ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν πεποίθηση βάσιζε τὴ θεωρία του, ποὺ καθιστοῦσε τὸν ἀφιερωμένο στὸν Θεὸ Ἀσκητὴ, ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ἀξιωματοῦχο.


Πρόκειται γιὰ θέση ἀνατρεπτικὴ γιὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἁγίου ποὺ ἀποκαλύπτει -μεταξὺ ἄλλων- τὴν ἰδιαιτέρως στοχευμένη καὶ εὐεργετικὴ παρουσία καὶ δραστηριοποίησή του κατὰ τοὺς χαλεποὺς καιρούς μας ὑπὲρ τῆς δύσμοιρης καὶ πρὸ πολλοῦ «δυτικοκρατούμενης» Ἑλλάδας.


Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος δὲν χαρακτηρίστηκε Ἅγιος τοῦ αἰῶνα, ἐπειδὴ ἁπλὰ ἔζησε καὶ ἁγίασε στὰ χρόνια μας, ἀλλὰ γιατί ὑπῆρξε ἐπίκαιρα διορατικός· προέβλεψε τὶς μεγάλες σύγχρονες ἀπειλὲς καὶ τοὺς ὕπουλους κινδύνους γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία στὸν τόπο μας καὶ τὸν εὐρύτερο Ἑλληνισμὸ, καὶ ἐργάστηκε ἀφοσιωμένα καὶ ὁλοκληρωτικὰ γιὰ τὴν καταστολή τους.


Αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ στοιχεῖα, ἡ ἐπίγνωση τῆς κρισιμότητος τῆς περιόδου ποὺ διανύουμε καὶ τῶν κινδύνων ποὺ ἐλλοχεύουν καὶ ἡ Θεόπνευστη προληπτική του δράση καὶ ἀντίδραση μὲ στόχο τὴ διατήρηση ἀναλλοίωτης καὶ ἀνόθευτης τῆς συνέχειας τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Παραδόσεως, εἶναι ποὺ καθιστοῦν τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, Ἅγιο τῶν καιρῶν μας, καὶ σὲ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ γνώρισμά του θὰ ἀναφερθοῦμε στὸ παρὸν σύντομο ἀφιέρωμα.


Ἡ Ἁγιότητα τοῦ Θεοφόρου Πατρὸς δὲν ἀποδείχθηκε μέσω ἑνὸς ἢ περισσοτέρων σημείων ποὺ μαρτυροῦν τὴν ἐκ Θεοῦ ἐκλογή, ἀλλὰ μέσω τοῦ συνόλου τῶν θείων ἐκείνων γνωρισμάτων ποὺ καθιστοῦν ἕναν ἄνθρωπο ἁγιασμένο.


Ἡ καθαρότης τοῦ νεοφανοῦς Ἁγίου προκύπτει τόσο ἀπὸ τὶς -σὺν Θεῷ- μεμαρτυρημένες θαυματουργικές του παρεμβάσεις καὶ «τὴν τῶν -ἐν γένει- σημείων ἐπίδειξιν», τὶς θαυματουργικὲς ἰάσεις, τὴ μεσιτεία του ὄντας ἐν ζωῇ, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν κοίμησή του, ὅσο κι ἀπὸ τὴν ἱκανότητα τῆς προγνώσεως, τὶς ἐξέχουσες παρεχόμενες ὑπηρεσίες πρὸς τὴν Ἐκκλησία-τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ «μαρτύριο» ὑπὲρ τῆς Χριστιανικῆς πίστεως -τὴν ἀγόγγυστη καὶ ἀδιαμαρτύρητη δηλ. ὑπομονή του στὴ συκοφαντία-, τὸν ἁγιασμένο κατὰ πάντα βίο του καὶ βέβαια τὸ εὐωδιάζον τῶν ἁγίων Λειψάνων του.


Ὅσο ὁλοκληρωμένα φανερώθηκε ἡ Ἁγιότης του, τόσο πλήρης καὶ πολυδιάστατη ἦταν ἡ κατὰ πάντα καθαρὴ βιοτὴ καὶ πολιτεία του. Ὁ Ἅγιος Πενταπόλεως δὲν ἦταν μιὰ φυσιογνωμία γνωστὴ γιὰ κάποιο μόνο ἐξέχον γνώρισμα. Ἦταν μιὰ ἐξ ὁλοκλήρου χαρισματικὴ μορφή, ὁμοιάζουσα τὰ πρότυπα τῶν μεγάλων Ἀββάδων καὶ νηπτικῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.


Ἔζησε «ἀλάνθαστα» καθ’ ὅλη τη διάρκεια τῆς ἐπιγείου παρουσίας του, μὲ τὴ Θεία Χάρη νὰ τὸν συνοδεύει ἀπὸ τὰ παιδικὰ καὶ νεανικά του χρόνια. Ὑπερβαίνων τὰ ἀνθρώπινα τῆς πεπτωκυίας δεδομένα, διατήρησε τὴν -μὲ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα- δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, τὸ κατ’ εἰκόνα του «προνόμιο» ἀναλλοίωτο.

Η ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ




Συγκλονιστική αφήγηση για την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγ. Νεκταρίου, Σάββατο 21 (3) Αυγούστου 2022 εκκλ. ημ.


Διαβάζουμε την συγκλονιστική αφήγηση του αιωνοβίου Αρχιμανδρίτου Τιμοθέου Καλαμπερίδη, για την Ανακομιδή των ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου (Α’ Ανακομιδή το έτος 1921, Β’ 1923, Γ’ 1927, Δ’ 1953):


-Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος: Στο Μοναστήρι ήλθα τον Οκτώβριο του 1952, σε ηλικία 55 ετών. Τον επόμενο χρόνο –συγκεκριμένα στις 2 Σεπτεμβρίου 1953– έγινε η Ανακομιδή του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου.


Η Ανακομιδή –που αποφασίσθηκε το καλοκαίρι– έγινε αφού σουρούπωσε. Θα ήταν 8 με 9, βραδάκι πιά. Δεν είχαμε ηλεκτρικά. Με τα λούξ δουλεύαμε. Όλοι, γύρω–τριγύρω, με αναμμένες λαμπάδες και κεριά.


Στην αρχή διαβάσθηκε η Ακολουθία. Αφού βγάλαμε τα άγια λείψανα, τα τοποθετήσαμε σε λεκάνες. Τα πλύναμε με ροδόσταμο και άλλα αρώματα. Σε ορισμένα Λείψανα ήταν το ύφασμα κολλημένο πάνω. Τα καθαρίσαμε. Κάναμε Παννυχίδα και τα τοποθετήσαμε στο Ναό για προσκύνημα. Η ευωδία που χυνόταν ολόγυρα, δεν γίνεται να περιγραφεί! Τι πράγμα ήταν αυτό, καταπληκτικό!


Τα τοποθετήσαμε στην μέση του Ναού. Την Κάρα και τα υπόλοιπα Λείψανα. Βάλαμε και την αρχιερατική μίτρα, την πατερίτσα και τα δικηροτρίκηρα. Περνούσε ο κόσμος και ασπαζόταν με συγκίνηση. Ξέχασα να σου πω, ότι ο Δεσπότης είπε σε μένα και στον π. Αμφιλόχιο Μακρή να φροντίσουμε για τον ευτρεπισμό των Λειψάνων.


Για το Γεγονός, συντάχθηκε το ακόλουθο πρακτικό: «Εν Αιγίνη και εν τη Γυναικεία Κοινοβιακή ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος, σήμερον τη 3η Σεπτεμβρίου του 1953, ημέρα της εβδομάδος Πέμπτη και ώρα 6 μ.μ. συνήλθεν η ολομέλεια της αδελφότητος εν τω γραφείω αυτής κατόπιν προσκλήσεως της Καθηγουμένης Οσιωτάτης Γεροντίσσης Χριστοδούλης μοναχής και υπό την προεδρείαν αυτής.


Κατά την συνεδρίασιν ταύτην, μετά κεκανονισμένην προσευχήν, η καθηγουμένη εισηγείται: «Αγαπηταί εν Χριστώ αδελφαί, κατέχομαι ήδη υπό το κράτος ιεράς συγκινήσεως διά το τελεσθέν μέγα γεγονός σήμερον εις την καθ’ ημάς Ιεράν Μονήν, τεθέντος κατόπιν τριακοντατριετίας του λύχνου επί της λυχνίας, ίνα φωτίζη πάντας τους επικαλουμένους Αυτόν εν αληθεία, δηλαδή της Ανακομιδής των θείων Λειψάνων του Κτίτορος της ιεράς ημών Μονής, θείου Ιεράρχου Πενταπόλεως Αγίου Νεκταρίου.


Εκτός του προισταμένου και Πνευματικού ημών Πατρός, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Κυρίου Κυρίου Προκοπίου, παρευρέθησαν δε εκ θείας συμπτώσεως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρώην Ηλείας Αντώνιος, ο Αρχιερατικός Επίτροπος Ύδρας Αρχιμανδρίτης Χρύσανθος, ο Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Ηλιόπουλος, Αρχιμ. Αμφιλόχιος Μακρής και ιεροδιάκονος Σεβαστιανός, άπας ο κλήρος Αιγίνης, ο Δήμαρχος, ο ειρηνοδίκης και ο διοικητής χωροφυλακής.


Περί δε την χθεσινήν 8 μ.μ. ώραν χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου πνευματικού ημών Πατρός και παρουσία των αναφερομένων Κλήρου και Αρχών, εγένετο η Ανακομιδή των ιερών Λειψάνων. Σήμερον δε ετελέσθη Λειτουργία, συλλειτουργησάντων μετά του εφημερίου της Ιεράς ημών Μονής Αρχιμανδρίτου Τιμοθέου, των Αρχιμανδριτών Ιωάννου, Χρυσάνθου, Καλλιοπίου, Παύλου και των ιερέων Δημητρίου, Παναγιώτου και Αναστασίου και του ιεροδιακόνου Σεβαστιανού.

ΘΕΙΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ




Ἐμφάνισις τοῦ Ἁγίου κατά μίαν ἐν ἔτει 1935 ἀσθένειαν τοῦ πατρός μου, ἐνῶ προέβαινον

 εἰς τὴν ἐπάλειψιν τοῦ προσώπου του μὲ τὸ ὑπάρχον εἰς τὴν οἰκίαν μας ἔλαιον τῆς κανδήλας τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου,

προσηυχήθην συγχρόνως εἰς τὸν Ἅγιον διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ὑγείας του.

Δὲν παρῆλθον ὅμως ὀλίγα λεπτά,

ὅτε καθημένη ἐπὶ ἑνὸς καθίσματος πλησίον τοῦ πατρός μου καὶ εὑρισκομένη ἐν ἐγρηγόρσει,

ἤκουσα μικρόν τινα θόρυβον (ὡς θρόϊσμα φύλλων δένδρου) καὶ μετ’ ἐκπλήξεως εἶδον

 νὰ παρουσιάζεται ἔμπροσθέν μου ἕνας Δεσπότης ἐνδεδυμένος τὰ ἱερά του Ἄμφια καὶ τὴν Μίτραν εἰς τὸ κεφάλι του.

Ἐταράχθην ὡς ἦτο φυσικὸν καὶ μὲ δειλίαν ἐρωτῶ:

«Ποῖος εἶσθε;»,

ἐνῶ ταυτοχρόνως ἐσκεπτόμην «πνεῦμα μὴ καθαρὸν δύναται νὰ φορῇ Μίτραν;».


Τότε ὁ Ἅγιος μοῦ παρουσίασεν ἕνα Σταυρὸν μεγάλον, λέγων συγχρόνως εἰς ἐμέ: «Ἰδοὺ μὴ ἀμφιβάλῃς! Καὶ διατί μὲ ἐρωτᾶς ποῖος εἶμαι ἐνῶ πρὸ ὀλίγου μὲ προσεκάλεσες;». Γονάτισα ἀμέσως καὶ ἤκουσα νὰ μοῦ λέγῃ: «Σήκω ἐπάνω καὶ πρόσεξε σὲ ὅτι θὰ σοῦ εἴπω. Στὸ σπίτι σου ἀπόψε γίνεται Θαῦμα! Ἀλλὰ δὲν ἦλθον ἐδῶ διὰ νὰ σοῦ τὸ γνωρίσω. Πρόσεξε αὐτὸ ποὺ ἀπόψε σοῦ συνέβη καὶ μὴ τὸ κρατήσῃς διὰ τὸν ἑαυτόν σου, ἀλλὰ νὰ τὸ διηγῆσαι, διότι τοιαῦτα σημεῖα θέλουν διὰ νὰ ἀποφασίσουν τὴν Ἀνακομιδήν μου». Ἐν τῷ μεταξύ, ὁ ἀσθενὴς πατήρ μου ἐγένετο τελείως καλὰ πρὸς μεγάλην ἔκπληξιν τοῦ ἰατροῦ του, διὰ τὴν ταχεῖαν θεραπείαν τῆς ἀσθενείας του. Ἀθηνᾶ Χριστοπούλου, Ἀθῆναι. Διάσωσις βενζινοπλοίου ἀπὸ σύγκρουσιν νάρκης. Κατά τὸ ἔτος 1944, ὁπόταν οἱ Γερμανοὶ κατακτηταὶ ἀπεχώρουν τῆς Ἑλλάδος πιεζόμενοι ἀπὸ τὰς νίκας τῶν Συμμάχων, ἐν τῇ βίᾳ των, ἐπέκοψαν ἐκ τῶν ἀγκυροβολίων αὐτῶν τὰς ποντισθεῖσας νάρκας ἔξωθεν τοῦ λιμένος Πειραιῶς, χωρὶς νὰ περισυλλέξωσιν αὐτάς, πρὸς μέγιστον κίνδυνον τῶν ναυτιλλομένων Ἑλλήνων, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων ἠγνόουν τὴν ὕπαρξιν ναρκοπεδίου φράγματος ἔξωθεν τοῦ λιμένος Πειραιῶς.


Τὰς ἡμέρας αὐτάς,μικρὸν βενζινόπλοιον τοῦ ἐκ Πόρου Τροιζινίας πλοιάρχου Γ. Τσαλίκη, ἐταξίδευσεν ἐκ Πειραιῶς εἰς Πόρον, φέρον πλῆρες φορτίον, τὴν μηχανὴν ἐν κινήσει καὶ τὸ ἱστίον ἀναπεπταμένον ὑποβοηθοῦν τὴν ταχύτητα τοῦ σκάφους, διότι ὁ καιρὸς ἦτο βορρᾶς-φορτσᾶτος καὶ πρίμος πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τοῦ πλοίου. Οὕτως εἶχεν ἀναπτυχθῆ μεγάλη ταχύτης. Ὅταν τὸ πλοῖον, ἀπομακρυνθὲν τοῦ Πειραιῶς, εὑρίσκετο εἰς σημεῖον πλησιάζον τὰς νησίδας Λεοῦσες, ὁ μοῦτσος τοῦ πλοίου (μικρὸς ναύτης), ποὺ ἐστέκετο εἰς τὴν πρώραν, ἔβαλε ξαφνικὰ δυνατὴ φωνή: «Καπετάνιο, νάρκη, τρία μέτρα μπροστὰ στὴν πλώρα»!... Καὶ ὁ πλοίαρχος Τσαλίκης, ποὺ δὲν πρόφθανε οὔτε παρατιμονιὰ νὰ κάνῃ γιὰ νὰ γλυτώσῃ τὸ πλοῖον ἀπὸ τὴν φοβερὴ καταστροφὴ ἐκ τῆς συγκρούσεώς του μὲ τὴν ἐπιπλέουσαν νάρκην,σταυροκοπηθείς, ἐφώναξε μὲ δέος: «Ἅγιε Νεκτάριε, σῶσε μας, καὶ νὰ φέρω τὸ καΐκι γεμᾶτο σιτάρι στὸ Μοναστήρι σου!»... Καί, ὤ, τοῦ θαύματος!Ἀμέσως εἶδαν, ὁ καπετάνιος Τσαλίκης καὶ ὁ μοῦτσος, ἕνα Ρασοφόρον ἐπὶ τῆς θαλάσσης, ὁ ὁποῖος μὲ τὰ δυό του χέρια ἀπεμάκρυνε, σπρώχνοντας, τὴν θανατηφόρο νάρκην, ἐνῶ τὸ πλοῖον ἀπομακρυνθὲν αὐτῆς, διέφυγεν τὸν κίνδυνον τῆς καταστροφῆς καὶ ἔφθασεν εἰς Πόρον, τοῦ πλοιάρχου Τσαλίκη διηγουμένου μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν θαυματουργὸν προστασίαν τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Συνεπὴς πρὸς τὸ τάμα του ὁ πλοίαρχος, ἔσπευσεν ἀμέσως κατόπιν εἰς Θεσσαλονίκην, ὅπου ἐφόρτωσε τὸ πλοῖον του σιτάρι, καὶ ἐπιστρέψας τὸ παρέδωσεν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν Ἁγίας Τριάδος (εἰς Αἴγιναν), ὅπου διαφυλάσσονται τὰ τίμια Λείψανα τοῦ Θαυματουργοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τοῦ Ἐπισκόπου Πενταπόλεως.


Τὸ ἀνωτέρω μέγα Θαῦμα, ἐπηρέασεν αἰσθητῶς ὅλους, ὅσους τὸ ἐπληροφορήθημεν καὶ εὐεργετικῶς ἐπενήργησεν εἰς πάντας ἡμᾶς ἡ ἐκδηλωθεῖσα χάρις τοῦ Ἁγίου, ὅταν ἐκ βάθους ψυχῆς καὶ ἐν ὥρᾳ θλίψεως καὶ ἀνάγκης μετὰ πίστεως ἐπικαλούμεθα τὴν θείαν ἐπέμβασιν, διὰ χειρὸς τῶν Ἁγίων Του. «Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος». Καὶ ὅπως ὁ διασωθεὶς πλοίαρχος Τσαλίκης ἐξεπλήρωσε τὸ «τάμα», ἔτσι καὶ ἡμεῖς ἄς τάξωμεν εἰς τὸν Σωτῆρα μας Χριστὸν τὸν Θεὸν μίαν εἰλικρινῆ καὶ καθαρὰν ζωὴν μετανοίας, ὡς εὐπρόσδεκτον θυσίαν εἰς τὸν Θεὸν τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ἐλέους καὶ εὐλογημένην ἐκδήλωσιν εὐχαριστίας καὶ δοξολογίας εἰς τὸν Θαυματουργὸν Ἅγιον Νεκτάριον. Δημήτριος Λαμπρινός, Πειραιεὺς. Θεραπεία κατάγματος. Εγώ, ἡ Μαρία Κοφινάκη (ἀπὸ τὸν Ἅγιον Νικόλαον Κρήτης), ἔπεσα ἀπὸ ὕψος 4,5 μέτρων καὶ ἔσπασα τὴν σπονδυλικὴν στήλην καὶ ἔπαθα ἀκατάσχετον αἱμορραγία, τὴν 4ην Ἰουνίου 1964. Ὅλοι οἱ ἰατροὶ μὲ ἀποφάσισαν. Μιὰ νοσηλευομένη μοῦ ἔφερε τὴν μικρὴ Εἰκονίτσα τοῦ Ἁγίου, τὴν ὁποίαν πρώτη φορὰ εἶδα καὶ ἄκουσα τὸ ὄνομα τοῦ σωτῆρος μου Ἁγίου Νεκταρίου.


Στοὺς φοβερούς μου πόνους, ἐκεῖνο τὸ Ἅγιον ὄνομα φώναζα, μετὰ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος. Μετὰ 10 ἡμέρες μὲ ἔφεραν μὲ φορεῖο σπίτι μου μὲ γύψους, ἀγνώριστη στὶς γνωστές μου. Τεσσαράκοντα πέντε ἡμέρας εὑρισκόμην σὲ κίνδυνο, ἀκίνητη, ἀπελπισμένη. Μία δύσκολη νύκτα τὸν ἐπεκαλούμην μὲ πόνο καὶ δάκρυα καί, ὅταν κοιμήθηκα, βλέπω νὰ ἀνοίγῃ ἡ πόρτα τοῦ δωματίου μου καὶ νὰ εἰσέρχεται ἕνας Ἱερεύς, στὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καὶ στὸ σῶμα. Μὲ ἕνα θεῖο χαμόγελο, μοῦ λέει: «Μὲ φώναξες, ἦλθα, μὴν κλαῖς, θὰ γίνῃς καλά, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχῃς ὑπομονήν, καὶ νὰ κάμῃς αὐτό». Καὶ μοῦ παρουσιάζει ἕνα προσευχητάρι ξύλινο μὲ λίγα σκαλίσματα. Ἐγὼ εἶπα μὲ πόνο: «Κάνε με καλά, Ἅγιε Νεκτάριε, καὶ θὰ τὸ κάνω!»... Τὴν δεύτερη νύκτα καὶ πάλιν μοῦ παρουσιάζεται στὰ ὁλόχρυσα ντυμένος μὲ Μίτρα καὶ Εὐαγγέλιο στὸ χέρι. Ἔλαμπε τὸ δωμάτιο ἀπὸ τὴν θείαν του λάμψιν! Σήκωσε τὸ Εὐαγγέλιον, μὲ σταύρωσε καὶ ἔπειτα καὶ μὲ τὸ χέρι του. Τόσον ἤμουν θαμβωμένη ἀπὸ τὸ φῶς καὶ τὸ θυμίαμα, ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ ἀρθρώσω λέξι. Μοῦ λέγει: «Θὰ γίνῃς καλά, μὴν στενοχωριέσαι», ἀλλὰ καὶ πάλιν μοῦ παρουσιάζει τὸ ἴδιο προσευχητάριο...


ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΑΙΓΙΝΗ





Η υγεία του Αγίου ήταν πάντα εύθραυστη. 

Από τις αρχές του 1919 η πάθηση του προστάτη άρχισε να επιδεινώνεται. 

Μετά από παράκληση των μοναχών εισάγεται στις 20 Σεπτεμβρίου στο 

Αρεταίειο νοσοκομείο των Αθηνών, όπου νοσηλεύτηκε για πενήντα ημέρες. 

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου του 1920, προς το μεσονύκτιο παρέδωσε πλήρης ουρανίου γαλήνης την μακαρία ψυχή του εις χείρας Θεού ζώντος,

 τον οποίο αγάπησε εκ νεότητος και δι' όλου του βίου εδόξασεν, σε ηλικία 74 ετών. 

Το τίμιο λείψανο του Αγίου ευωδίαζε και ευώδες μύρον έκβλυζε από το πρόσωπό του.

 Αυθημερόν μεταφέρθηκε στην Αίγινα, στο Μοναστηράκι του κι εψάλη 

η εξόδιος ακολουθία και ετάφη εν συρροή κλήρου και λαού.Ο τάφος του ανοίχτηκε 

επανειλημμένα κατά τα επόμενα χρόνια και για είκοσι και πλέον έτη το σώμα του

 ήταν σώον και αδιάφθορον, εκχέον την άρρητον ευωδίαν της αγιότητος 

ως μυροθήκη του Αγίου Πνεύματος. 

Αλλ' ύστερον διελύθη, κρίμασιν οις οίδεν ο Θεός, ως διελύθησαν πολλά αδιάφθορα λείψανα αγίων.



Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1953 έγινε η ανακομιδή των χαριτόβρυτων λειψάνων του, υπό του Μητροπολίτη Ύδρας Προκοπίου, παρισταμένων και άλλων κληρικών, μοναχών και πλήθους λαού. Μια άρρητη ευωδία πλημμύρισε την περιοχή. Το 1961 έγινε η επίσημος αναγνώρισις του Αγίου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Λίγα Χρόνια μετά τη κοίμησή του, στα 1939, φέρανε στο μαναστήρι ένα δαιμονισμένο. Τον πήγαν στον τάφο του Δεσπότη. Τότες δεν υπήρχε τα εκκλησάκι πάνω από τον τάφο. Κι ο τάφος ήτανε χαμηλός. Το πεύκο μόνο ήταν κοντά.


Οι παπάδες λοιπόν μνημονεύανε το δαιμονισμένο και τόνε διαβάζανε πάνω στον τάφο. Τον κρατούσαν δεμένο με αλυσίδες δύο χωροφύλακες και δύο ναύτες. Δεν μπορούσανε να τον κάνουνε καλά. Τους συντάραζε. Χάλαγε ο κόσμος. Μια στιγμή λοιπόν, ο δαιμονισμένος άρχισε να φωνάζει τόσο δυνατά, που φοβηθήκαμε όλοι: «ʼΑγιε Νεκτάριε, μʼ έκαψες». Φώναζε το δαιμόνιο που ταλαιπωριόταν από τον ʼΑγιο. Σε λίγο, ο άνθρωπος έπεσε σα νεκρός. Αυτό ήταν. Θεραπεύτηκε!


Σηκώθηκε και με δάκρυα στα μάτια προσκύνησε τον τάφο, λέγοντας και ξαναλέγοντας: «ʼΑγιε Νεκτάριε, μʼ έσωσες, σʼ ευχαριστώ»! Αλλη μια φορά, φέρανε μια κοπέλα δαιμονισμένη. Ούρλιαζε σαν το θεριό. ʼΟλοι όσοι ήμασταν γύρω-τριγύρω, φοβόμασταν. Το πρόσωπό της ήταν αγριωπό σαν αγρίμι. Την ώρα που βαγίνανε τα Άγια, έγινε καλά. Μέρεψε. Γαλήνεψε η μορφή της. Έγινε πεντάμορφη. Κλαίγαμε όλοι μας. Βάραγαν οι καμπάνες. Κάποιος νέος διηγόταν:


«Είμαι Πειραιώτης. Μόλις επέστρεψα από το αλβανικό μέτωπο. Κινδύνεψα. Δίπλα μου ακριβώςε, έπεσε μια οβίδα. ʼΑνοιξε ολόκληρο πηγάδι. Εκείνη τη στιγμή, έρχεται αστραπιαία ένας παπάς – που βρέθηκε; - και μου δίνει μια γερή σπρωξιά. Μ΄ έριξε στο χώμα, αντίθετα από την οβίδα. Γλίτωσα, κυριολεκτικά από θαύμα. Όταν γύρισα στο Πειραιά, άρχισα να ρωτώ γνωστούς παπάδες και να κοιτάζω φωτογραφίες ιερωμένων, για να βρω τον παπά μου μ΄έσωσε. Εκείνος, μόλις μ΄ έσπρωξε, εξαφανίστηκε. Ταραγμένος όπως ήμουν, ούτε που μου ʼ κοψε να τον αναζητήσω εκείνη τη στιγμή. 


Ανάμεσα στις φωτογραφίες που μου δείξανε, ήταν και μια του Αγίου Νεκταρίου. Αυτός είναι! Φώναξα ανατριχιασμένος. Γι΄αυτό έρχομαι στο μοναστήρι. Ήθελα κι εγώ, κάτι να προσφέρω στο μοναστήρι του. Ρώτησα κι έμαθα ότι έσπασαν τα κεραμίδια τους και δεν είχαν χρήματα οι μοναχές να τα επισκευάσουν. Ανέλαβα εγώ. Θα τα κάνω καινούργια απ΄την αρχή. Γι΄αυτό πηγαίνω. Είναι η δεύτερη φορά. Όταν πρωτοπήγα, με υποδέχτηκαν οι μοναχές, δίχως να με γνωρίζουν. «Ήρθατε για τα κεραμίδια;» με ρώτησαν! Τα΄ χασα. Δεν είχα πει τίποτα σε κανένα. Βλέποντας την απορία μου, μου είπαν: «Ήρθε χτες βράδυ χαρούμενος ο Δεσπότης μας (σ.σ. ο Άγιος) και μας το είπε!…»». Αυτά μου διηγήθηκε το παληκάρι. Ανεβήκαμε όλοι μαζί στο μοναστήρι.


Πήγα στον τάφο, γονάτισα κι άρχισα να κλάιω με λυγμούς. Εκείνη τη στιγμή μια υπέροχη μυρωδιά γιασεμιού απλώθηκε. Άρχισα να ψάχνω μέσα στην αυλή την κρεβατίνα με το γιασεμί. Η Γερόντισσα Παρασκευή με ρώτησε τι ψάχνω. Όταν της εξήγησα, μου είπε: «Δεν έχουμε γιασεμί στο μοναστήρι. Ούτε βασιλικό. Σε υποδέχτηκε ο Άγιος, παιδί μου!». Από τότε, πίστεψα πιο δυνατά στη χάρη του.Ο Δεσπότης ήταν άγιος από ζωντανός. Ένα πρωί, ήρθε μια πλουσιοτάτη οικογένεια από τις κυκλάδες. Οι γονιοί κι ένα κορίτσι. Τη μικρή την είχαν πάει στην Αγγλία.

ΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΗ ΘΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ





΄Hταν ένα δροσερό φθινοπωρινό απόγευμα.
Το ηλιοβασίλεμα αρκετά γλυκό σαν αυτά του καλοκαιριού πού δύσκολα ξεχνιούνται όλον τον χρόνο.
Μόνο πού τώρα πια, τα ξερά φύλλα της γέρικης λεύκας βρίσκονταν σκόρπια
στο μικρό ανηφορικό μονοπάτι, πού οδηγεί στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής.
Οι πρώτες διστακτικές σταγόνες της βροχής μετά από την κάψα του θέρους
έμοιαζαν να μην λυπούνται,πού πέφτουν τόσο νωρίς, θυμίζοντας,ότι μπήκε μια νέα εποχή του χρόνου.
Το χώμα άρχισε,
να υγραίνει, ενώ τα πουλιά, πού άπ' ώρα είχαν προαισθανθεί το πρωτοβρόχι,
πετούσαν για τελευταία φορά προς την δύση του ηλίου αποχαιρετώντας το καλοκαίρι.
Και αυτό με τη σειρά του,τους έγνεφε και τους τραγουδούσε γλυκά,
ότι θα ξανάρθει.



Τα πεύκα μοσχοβολούσαν σαν θυμιατήρια, καθώς ή βροχή, πού όλο και δυνάμωνε, τα δροσόλουζε. Κάπου παράμερα κι ό γερο-πλάτανος, ό κατεργάρης έμοιαζε να έτοιμάζη τα κλωνάρια του -τα «σπαθιά» του- για να παλαίψη με τον άνεμο. Τον δρόμο για το ξωκκλήσι είχε πάρει ένα παλληκάρι. Περπατούσε σαν γέρος παρά τα νειάτα του και ή καρδιά του ήταν τόσο μαύρη απ' την λύπη πού δεν τοϋ'δινε κουράγιο ούτε να κλάψει, θύμιζε καράβι δίχως πανιά πού βολοδέρνεται αδιάκοπα από τα αφρισμένα κύματα της απόγνωσης, έτοιμο να βουλιάξει.


Όμως παρά την θλίψη, ό Σωτήρης είχε κάτι πού του δίνε δυνάμεις ν' ανηφορίσει: την ελπίδα. Το γραφικό εκκλησάκι εκεί πάνω στην βουνοπλαγιά ήταν πραγματικό καταφύγιο. Ή πληγωμένη καρδιά του νέου σταμάτησε για λίγο την μελαγχολική του σιωπή και αφέθηκε στο δροσερό αεράκι πού όλο και ξεθάρρευε. Το ξωκκλήσι ξεπρόβαλε ανάμεσα στα ψηλά κυπαρίσσια πού λίκνιζαν τίς κορυφές τους στα σφυρίγματα του άνεμου, ενώ τα σπουργιτάκια πέταγαν τριγύρω μπας και βρουν κανένα σκουλικάκι γιά τά μικρά τους.


Ό Σωτήρης άνοιξε την σιδερένια πόρτα καί έκανε τον Σταυρό του. Τα καντηλάκια με το λιγοστό τους φως χρωμάτιζαν κατανυκτικά τίς εικόνες των Αγίων, την ώρα πού ό ήλιος έδυε αργά καί προσκαλούσε το βραδάκι για να σκεπάσει αυτό, τώρα, με το πέπλο του την φύση. Το παλικάρι προσκύνησε τίς εικόνες μιά-μιά, ξεχάστηκε για λίγο μπρος στο αναμμένο κερί καί μετά έστρεψε το βλέμμα του προς την εικόνα της Παναγίας. Στά μάτια της είδε το Απέραντο Βλέμμα της Ελπίδος των Άπηλπισμένων καί του δωσε παρηγοριά. Τόσο θερμή ήταν ή παρηγοριά αυτή, πού καί ή ψυχή του ακόμα πετάχθηκε άπ' τον λήθαργο της λύπης καί ξέσπασε σ' ένα ασταμάτητο κλάμα.


Τα δάκρυα στα μάτια του Σωτήρη σχημάτιζαν ένα ποταμάκι που λες κι έτρεχε για να δροσίσει τα ωχρά του μάγουλα. Ύστερα, ό νέος άνοιξε ένα διπλωμένο χαρτί πού εϊχε στην τσέπη του καί άρχισε να διαβάζει αυτά πού τού'χε δώσει λίγο πριν κοιμηθεί ό Γέροντας: «Δέσποινα μου Θεοτόκε, ή έλπίς μου, ή ισχύς μου, ή θερμή μου προστασία, σκέπη καί καταφυγή μου.Εκ ψυχής συντετριμμένης.Δέσποινα άναβοών Σοι, πρόφθασαν, άντιλαβού μου, σώσον με, έκδυσωπώ Σε».


Τα μάτια του -πνιγμένα στα δάκρυα-ίκέτευαν μέσα άπ' το σκοτάδι της απελπισμένης ψυχής την Αγνή Παρθένον, ενώ τα χείλη ψέλλιζαν κι αυτά ό,τι ή καρδιά τους υπαγόρευε. Το ποτάμι του Ελέους άρχισε να περιδιαβαίνει τα σπλάγχνα του παλληκαριού καί ν' ανακουφίζει την διψασμένη ψυχή. Μετά από λίγο, ό Σωτήρης σηκώθηκε, έσβησε το κεράκι καί τράβηξε για τον δρόμο του γυρισμού. Δεν είχε ακόμη νυχτώσει, όταν εκεί μπροστά στα σκαλάκια -δίπλα στο μικρό καμπαναριό- πρόσεξε μια ανθρώπινη φιγούρα.


Την προσπέρασε όμως, δίχως να δώσει σημασία, αφού νόμισε ότι τον πρόδιδαν τα δακρυσμένα μάτια του. Προχώρησε για λίγο μα... σταμάτησε στο άκουσμα μιας φωνής. - Σωτήρη. Σωτηράκη! Εγώ είμαι παιδι μου! Ό νέος γύρισε σαστισμένος καί άντίκρυσε καθισμένον στα σκαλάκια τον Σεβασμιώτατο! Καί ήταν έτσι όπως τον είχε γνωρίσει στο μοναστήρι του, όταν πήγαινε στην Αίγινα. Με το ρασάκι του, το καλλιμαύχι, με τον Σταυρό στο στήθος και με το κομποσχοίνι στα χέρια του.


Τα πόδια του σταυρωμένα, ή γενειάδα του πιο λευκή άπ' το χιόνι, ενώ τα μάτια του γεμάτα παρηγοριά, θάρρος κι ελπίδα.- Μην φοβάσαι! Ό Πολυεύσπλαγχνος Κύριος καί ή Ύπεραγία Θεοτόκος δεν σε ξεχνούν. Όπως πάντα, έτσι καί τώρα είναι μαζί σου. Μην απελπίζεσαι! Μόνον πίστευε! Ή πίστις είναι το πάν παιδί μου, ή πίστις!..."Αντε, νάχεις την ευχή μου...Χαμογέλασε παρηγορητικά στο παλληκάρι καί το ευλόγησε από μακριά. Ό Σωτήρης έκανε να τον πλησιάσει μα δεν τον πρόλαβε.

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ: Ο ΠΑΠΑΣ ΥΠΕΚΥΨΕ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ





Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον,ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11) «ἐποικοδομηθέντες
«Τῷ θεμελίῳ», λέγει, “τῶν Ἀποστόλων” καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.
Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν
ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης.
Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης.
Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης
ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ.
Λέγοντας ὁ Πάπας
πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν,
καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.

τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν».



Ὅταν οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ πρωτοκαθεδρία,νὰ καθήσουν ὁ ἕνας δεξιά του καὶ ὁ ἄλλος ἀριστερά του (Μάρκ.ι´35-38), ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον, διότι τὴν πρωτοκαθεδρία τὴν ἔχω δώσει στὸν Πέτρο, ἀλλά, ὅτι «ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται διάκονος ὑμῶν, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι πρῶτος, ἔστω πάντων δοῦλος». Ὅταν οἱ ἀπόστολοι κατὰ τὸν μυστικὸν Δεῖπνον ἔπεσαν σὲ φιλονικία, διὰ τὰ πρωτεῖα, ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε πὼς ὁ Πέτρος εἶναι ὁ μεγαλύτερος, ἐπειδὴ αὐτὸν ἀφήνω ἐπίτροπον εἰς τὸ ποίμνιον, αὐτὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ ὅλων σας. (Λουκ. κβ’ 24-26).


Ἀλλὰ τοὺς εἶπε ὅτι “οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν, καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται, ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλ᾽ ὁ μείζων ἐν ὑμῖν γενέσθω ὡς ὁ νεώτερος καὶ ὁ ἀνακείμενος ὡς ὁ διακονῶν”. Ἔφερε καὶ παράδειγμα ὁ Κύριος τοὺς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ λέγονται Ραββί, ὅμως ἐσεῖς, οἱ δικοί μου μαθηταὶ μὴν πέσετε στὸ πάθος αὐτό, μὴ ζητεῖτε τὸ πρωτεῖον αὐτό, ὑμεῖς μὴ κληθῆτε καθηγηταί, «εἷς γάρ ἐστιν ὁ καθηγητὴς Χριστός, καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ἐπὶ τῆς γῆς.


Εἷς ἐστιν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὑμεῖς δὲ πάντες ἀδελφοὶ ἐστέ».Οἱ Ἀπόστολοι ἔπεμψαν τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην στὴν Σαμάρεια, ὅταν ἄκουσαν πὼς ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἄρχων πάντων, πῶς πέμπεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους; πράγμα ποὺ δὲν τὸ δέχεται οὔτε ἡ συνήθεια οὔτε τὸ δίκαιον;


Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι τοῦτοι οἱ καπνοὶ τῆς φιλοδοξίας, καὶ πρωτοκαθεδρίας δὲν ἐχώρησαν μέσα εἰς τὰς θεοφόρους κεφαλὰς τῶν Ἀποστόλων, ἀλλ᾽ ὅλοι ἦταν ὁμοταγεῖς, ἀδελφοὶ κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίοu, ἐπίσης διδάσκαλοι πάσης τῆς οἰκουμένης. Ὄχι διῃρημένως ὁ ἕνας στὴ Ρώμη, ὁ ἄλλος ἀλλαχοῦ, ἀλλὰ πανταχοῦ καθ᾽ ἕνας τὴν αὐτὴ ἐξουσία εἶχε καὶ τὸ αὐτὸ Ἀποστολικὸ προνόμιο.


Ἔτσι ὁ Πάπας διὰ νὰ στήση τὴν κεφαλήν του, ὄχι μόνον συκοφαντεῖ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ καταφρονεῖ καὶ τὸν μακάριο Πέτρο σμικρύνοντάς του τὸ Ἀποστολικόν του προνόμιο, ἐπειδὴ ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦταν χειροτονημένος διδάσκαλος πάσης της οἰκουμένης καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ Ἀπόστολοι, αὐτὸς τὸν περικλείει εἰς τὴν Ρώμην. Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἀρχή, πῶς ὁ Παῦλος ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν ἀπὸ τοὺς δώδεκα ἀντεστάθη κατὰ πρόσωπον εἰς τὸν Πέτρον;


Πῶς τὸν ἐλέγχει καθὼς ὁ ἴδιος γράφει στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολήν του; «ὅτε ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ ἀντέστην» (Γαλατ. β΄11).Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν πρῶτος πῶς εἰς τὴν Ἀποστολικὴν Σύνοδον δὲν ἀποφασίζει ὁ Πέτρος ὡς κεφαλὴ πάντων, ἀλλὰ ὁ Ἰάκωβος; (Πράξ. ιε΄10-28). Οἱ Ἀπόστολοι ἦσαν οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι, καὶ ἰσότιμοι πάντες, καὶ οὐδένας εἶχε διωρισμένον θρόνον. Οἱ Ἀπόστολοι χειροτονοῦσαν παντοῦ Ἀρχιερεῖς, καὶ ἔδιδαν εἰς αὐτοὺς τέσσαρα χαρίσματα: πρῶτον τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, δεύτερον τὴν Ἱερωσύνην, τρίτον τὴν χειροτονίαν, τέταρτον τὴν ἐξουσίαν τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν.

«ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ»: ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α' 1935-2013 (ΟΜΙΛΙΑ 9η)




Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες του μακαριστού πνευματικού πατρός ημών, αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α', επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου 17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.




Η ομιλία εκφωνήθηκε Κυριακή βράδυ στην Αθήνα,
στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μονής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης (Πατρών 12, Κολωνός),
την Κυριακή 19 Νοεμβρίου 1995.





Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 9η: Κυριακή Ζ' Λουκά.



ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ' ΛΟΥΚΑ



(Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ)



Μιας και έχουμε περισσότερο χρόνο απόψε, από τον χρόνο που είναι περιορισμένος στη λειτουργία, για ν' αναπτύξω την ευαγγελική περικοπή, θα ήθελα απόψε επικαλούμενος τη βοήθεια του Θεού και τις προσευχές σας να αναφερθώ σε ένα από τα θεία θαύματα που έκανε ο Χριστός μας: την ανάσταση της κόρη του Ιαείρου και την αιμορροούσα γυναίκα! 


Πήγαινε ο Χριστός μας να εκπληρώσει την παράκληση του Ιαείρου και να θεραπεύσει την κόρη του κι εκεί καθ' οδόν, η γυναίκα η αιμορροούσα, που είχε ακούσει για τα θαύματα του Χριστού -είχε πιστέψει στον Χριστό- με πολύ δυσκολία κατόρθωσε να Τον πλησιάσει και να εκπληρώσει εκείνο, που έβαλε μέσα στον λογισμό της: πως, αν θα κατόρθωνε ν' αγγίξει με την αφή της το κράσπεδο των ιματίων του Χριστού μας θα εθεραπεύετο!


Ο Χριστός -όπως το γνωρίζουμε όλοι σαν ορθόδοξοι χριστιανοί- ήταν και είναι τέλειος άνθρωπος και τέλειος Θεός. Σαν Θεός γνωρίζει, όχι μόνο τας πράξεις των ανθρώπων, αλλά και τους διαλογισμούς των ανθρώπων. Είδατε εκεί, σε ένα άλλο θαύμα που είχε κάνει ο Χριστός, που πριν θεραπεύσει τον παραλυτικό του είπε «τέκνον, αφέωνταί οι αμαρτίες σου», να είναι συγχωρεμένες οι αμαρτίες σου. Γιατί ήξερε, πως η παράλυσις εκείνου του ανθρώπου ήταν από τα προσωπικά του αμαρτήματα και πρωτίστως, του χαρίζει το μεγαλύτερο δώρο: την άφεση των αμαρτημάτων, γιατί το άλλο είναι μικρότερο δώρο.


Και οι Γραμματείς -εκεί- και οι Φαρισαίοι και ο αρχισυνάγωγος -με τον λογισμό τους- δεν το είπαν πουθενά. Είπαν, ποιός είναι αυτός που μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες; Με τον λογισμό τους. Δεν είχαν το θάρρος κατά πρόσωπο να Του το πουν κι ο Χριστός τους λέει: «γιατί πονηρά σκέπτεσθε στις καρδιές σας»; Αμέσως τους απαντά στο λογισμό που είχαν, στους λογισμούς που είχαν... «Γιατί -λέει- σκέπτεσθε πονηρά»; «Τί είναι προτιμότερο να του πω: να του δώσω την άφεση των αμαρτημάτων του ή να τον θεραπεύσω σωματικά για να δείτε, πως ο υιός του ανθρώπου έχει -λέει- την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες»;


Σπεύδει τότε και κάνει το δεύτερο θαύμα και του λέει: «πάρε το κρεββάτι σου και σήκω φύγε». Αλλά το αναφέρω αυτό για να δείτε, πως σαν καρδιογνώστης Θεός διαβάζει τους λογισμούς μας. Έτσι -λοιπόν- διάβασε και τους λογισμούς αυτής της άρρωστης γυναίκας, που για δώδεκα χρόνια έτρεχε το αίμα από πάνω της, χωρίς να έχει καμία θεραπεία από τους γιατρούς. Κι όμως αυτή η γυναίκα διέθετε τόση μεγάλη πίστη, που -όπως προανέφερα- με τον λογισμό της σκέφτηκε, πως αν κατορθώσει να εγγίξει με την αφή της το κράσπεδο των ιματίων Αυτού, θα σωθεί!


Κι όπως το έβαλε στο νου της σπρώχνοντας διακριτικά, μόλις έγγιξε το κράσπεδο των ιματίων του Χριστού μας -μυστικά, αθόρυβα- χωρίς να την πάρει κανείς είδηση, αμέσως σταμάτησε η ροή του αίματος! Και την ώρα εκείνη, που θεραπεύθηκε, σταμάτησε κι ο Χριστός μας την οδοιπορία Του. Και ερώτησε: «Τις μου ήψατο των ιματίων»; Λέτε ο Χριστός να μην ήξερε, ποιός τον έγγιξε; Πολύ καλά ήξερε ο Χριστός, αφού ήξερε τους λογισμούς της, διάβαζε τους λογισμούς της. Δεν ήξερε, ποιός τον έγγιξε;


Αλλά έκανε την ερώτηση για να τιμήσει την γυναίκα, για να την αντιδοξάσει για την πίστη της και να την κάνει γνωστή, όχι σ' εκείνους τους ανθρώπους που Τον ακολουθούσαν εκείνη την ώρα, αλλά, όσο θα υπάρχει η ζωή, ο κόσμος αυτός σ' αυτόν πλανήτη, να είναι γνωστή αυτή η γυναίκα για την αδιάκριτη πίστη της, που είχε στον Χριστό! Για να επιβραβεύσει την πίστη της, για να την αντιδοξάσει για την πίστη της. Γι' αυτό λοιπόν έκανε αυτή την ερώτηση, ώστε η ίδια να ομολογήσει!

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚ. ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ




Όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν σ’ ένα βράχο, τον κάνουν να λάμπει. Όταν η φλόγα αγγίξει ένα άκαυτο κερί, το ανάβει. Όταν ο μαγνήτης αγγίξει ένα μεταλλικό αντικείμενο, το μαγνητίζει. Όταν το ηλεκτροφόρο καλώδιο αγγίξει ένα συνηθισμένο σύρμα, και τα δυο τους ηλεκτρίζονται. Όλες αυτές οι φυσικές ενέργειες δεν είναι παρά εικόνες ή πνευματικά φαινόμενα.


Όλα όσα συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο, είναι απλά η εικόνα όσων γίνονται στον εσωτερικό. Ολόκληρη η εφήμερη φύση είναι σαν ένα όνειρο, σε σχέση με την εσωτερική πραγματικότητα, σαν ένα παραμύθι, όταν μιλάμε με όρους αιώνιας ζωής.


Η ψυχή είναι η πραγματικότητα του σώματος. Ο Θεός είναι η πραγματικότητα της ψυχής. Όταν ο Θεός αγγίζει την ψυχή, την ζωοποιεί, της μεταδίδει την δράση. Όταν η ψυχή αγγίζει το σώμα, κάνει το ίδιο. Το σώμα λαβαίνει φως, ζεσταίνεται, δέχεται μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση από την ψυχή.


Όταν η ψυχή αναχωρεί από το σώμα, όλ’ αυτά χάνονται, εξαφανίζονται. Η ψυχή δέχεται από το Θεό έναν ειδικό φωτισμό, θέρμη, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση. Κι όλ’ αυτά χάνονται όταν η ψυχή χωρίζεται από το Θεό.


Υπάρχει άνθρωπος σ’ ολόκληρο τον κόσμο που όταν αγγίζει μια νεκρή ψυχή την επαναφέρει στη ζωή, της μεταδίδει φως και θερμότητα, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό από την πηγή της ζωής;


Υπάρχει κάποιος σ’ ολόκληρο τον κόσμο, από την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου, που όταν άγγιξε ένα νεκρό σώμα το έκανε να σηκωθεί, να μιλήσει και να περπατήσει; Σίγουρα πρέπει νά ‘χει υπάρξει.


Διαφορετικά ο ήλιος κι η γη, ο χειμώνας κι η άνοιξη, ο μαγνήτης κι ο ηλεκτρισμός κι όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο, θα ήταν η φαντασία κάποιου που δεν υπάρχει, η σκιά κάποιου ανύπαρκτου όντος, ένα όνειρο, μακριά από την πραγματικότητα.


Πρέπει να έχει υπάρξει. Διαφορετικά ο Κύριος Ιησούς Χριστός δε θα είχε εμφανιστεί στη γη. Εμφανίστηκε για να παρουσιάσει στους ανθρώπους την πραγματικότητα· πως η φύση ολόκληρη, με όλα όσα συμβαίνουν μέσα της, δεν είναι παρά μια εικόνα, ένα όνειρο, ένα παραμύθι.


Ο Κύριος ήρθε για να φανερώσει την αλήθεια όσων φανερώνουν ο ήλιος κι η γη, ο χειμώνας κι η άνοιξη, ο μαγνητισμός κι ο ηλεκτρισμός, η φύση ολόκληρη. Η φύση που δημιουργήθηκε και τοποθετήθηκε μπροστά στον άνθρωπο από το Θεό σαν ένα ανοιχτό βιβλίο, που όμως αυτός δεν μπόρεσε ακόμα να το διαβάσει σωστά.

▲ ▼
Print Friendly and PDF