ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητατων άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος





Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 10ο (2013 - 2023)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine



«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».



Κωστής Παλαμάς


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Κυριακή 30 Ιουνίου 2019

ΔΕΥΤΕ ΟΠΙΣΩ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΩ ΥΜΑΣ ΑΛΙΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ





Βασιλείου Σελευκείας:

Λόγος εις το «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων»


Όσοι είναι σοφοί ιατροί, τότε αποδεικνύουν πιο θαυμαστή την τέχνη τους, όχι όταν καταπολεμήσουν το πάθος δια πυρός και σιδήρου, συμφώνως με τον νόμο του πολέμου, αλλά όταν, κολακεύοντας το πάθος με κάποια γλυκά φάρμακα, επινοήσουν την ίαση του πάσχοντος, και, αποφεύγοντας τις τεχνικές που του προκαλούν φόβο, κοιμίσουν τους πόνους με κάποια ήπια και εύληπτα παρασκευάσματα, και τον ελευθερώσουν από το πάθος. 


Έτσι ο πάνσοφος ιατρός και βασιλεύς, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, βλέποντας την Οικουμένη να νοσεί από το πάθος της ασεβείας και να φλεγμαίνει από τις κοσμικές απάτες που την οδήγησαν στην ειδωλομανία, δεν ρίπτει πύρινη βροχή, ούτε ωθεί τη θάλασσα να εκστρατεύσει κατά της ξηράς, ούτε εξοπλίζει κατά της ασεβείας τη βία των στοιχείων της φύσεως, αλλά πείθει με θαύματα, προσελκύει με ευεργεσίες, και με ουράνιους λόγους μεταπλάθει τα φλεγμονώδη πάθη της ψυχής. 


Ήδη δε επιλέγει και μερικούς ευτελείς μαθητάς και εμπιστεύεται στα χέρια και στις γλώσσες τους την ιατρεία της Οικουμένης. «Περιπατών» λέγει «παρά την θάλασσαν της Γαλιλαίας είδε δύο αδελφούς, Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον και Ανδρέαν τον αδελφόν αυτού, βάλλοντας αμφίβληστρον (δίκτυ) εις την θάλασσαν. Ήσαν γαρ αλιείς. Και λέγει αυτοίς. Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων. Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ».


Ω της αληθώς μεγάλης βουλής και της αθανάτου σοφίας! Θέλοντας να διδάξει τους ανθρώπους πράγματα παράδοξα και δόγμα νέον και πολιτείαν ουράνιον, και αναζητώντας εκείνους που θα υπηρετήσουν ένα τέτοιο δόγμα, παρέβλεψε πόλεις, διέγραψε δήμους, δεν εζήτησε τη βοήθεια κάποιας βασιλείας, περιφρόνησε τη δύναμη του πλούτου, εμίσησε την ισχύ των ρητόρων, δεν εστήριξε την ελπίδα του σε γλώσσες φιλοσόφων. 


Παρέτρεξε έθνη και δεν υπελόγισε ούτε σε στρατιωτική προπαρασκευή ούτε σε ικανότητα χειρών ούτε σε ταχύτητα ποδών. Και γιατί απαριθμώ τα ανθρώπινα πλεονεκτήματα; Αφήνοντας τις τάξεις των αγγέλων να παραμένουν στην ησυχία, περιήρχετο λιμένες και ποταμούς, ακρογιαλιές και εργαστήρια, θέλοντας να δανεισθεί από αυτά τους υπηρέτες των δογμάτων.


Και παρουσιαζόμενος ενώπιόν τους παρακαλούσε λέγοντας: «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Εσάς, λέγει, ήλθα να θηρεύσω. Αλιείς επιζητώ και όχι βασιλείς. Ναύτες προτρέπω, όχι δυνάστες. Παύσετε να αγωνίζεσθε κατά της αψύχου θαλάσσης. Μεταφέρετε για χάρη μου την αλιευτική τέχνη στην ξηρά. 


Εδώ υπάρχει πέλαγος ασεβείας. Σ’ αυτό απλώστε προς χάριν μου τα δίκτυα σας και θηρεύσετε την ευσέβεια. «Δεύτε οπίσω μου» μαθηταί ιδικοί μου και καθηγηταί της Οικουμένης. Χρησιμοποιήστε την τέχνη σας για αλιεία ουράνια. Θάλασσα ειδωλολατρίας απλώνεται παντού, από νέφος πολυθεΐας καλύπτεται η κτίσις. Βυθός ασεβείας έχει κατακλύσει τα πάντα.


Πνίγονται άνθρωποι κάτω από τα δαιμονικά κύματα. Πλήρης ο κόσμος από τη δυσωδία των αιμάτων, μολύνεται από τις ζωές που θυσιάζονται. Σε αλιείς θα αναθέσω τη θεραπεία τους, την ιδική σας τέχνη επιζητεί το πάθος τούτο. Ας χρησιμοποιήσουμε σωτήριο φάρμακο για την κτίση που κινδυνεύει.


«Δεύτε οπίσω μου. Οι δε, αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ». Συντρέχει από τον πόθο του Δεσπότου ο χορός των μαθητών. Δεν εθεώρησε ως φαντασία την κλήση, ούτε το μέγεθος της υποσχέσεως τους στέρησε τις ελπίδες, ούτε τους ανάγκασε να εκστομίσουν παρόμοια λόγια προς τον Δεσπότη: Γιατί μας χλευάζεις άνθρωπε, βλέποντάς μας να παλεύουμε με τα κύματα; Γιατί εμπαίζεις τον κόπο μας με λόγια άξια γέλωτος;


Μας βλέπεις να ταλαιπωρούμεθα με τη θάλασσα, και ενώ η τέχνη κηρύττει την ευτέλεια, εσύ λέγεις «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων»; Ποίον πλούτον επικαλούμενοι, ειπέ μας, θα ελκύσουμε τους ακροατάς; Μήπως θα τους δείξουμε τα σχισμένα δίκτυα και θα συλλάβουμε σαν θηράματα τους λαούς;


Ποίαν ρητορικήν ικανότητα χρησιμοποιώντας θα σαγηνεύσουμε με την καλλιέπεια του λόγου τις ακοές; Ή μήπως με ναυτικές εκφράσεις θα αιχμαλωτίσουμε τις ψυχές των βασιλέων; Ιχθείς εμάθαμε να αλιεύουμε, όχι ανθρώπους.


Τίποτε από αυτά δεν είπαν, ούτε εσκέφθησαν, αλλά πραγματικά, αφού τους διαπέρασε ο λόγος σαν άγκιστρο, ακολούθησαν τον Δεσπότη που τους ωμιλούσε και εδιδάσκοντο μυστικώς τον τρόπο της αλιείας. Να αγρεύουν μάθαιναν, και εκείνα που επρόκειτο να πράξουν, τα υπέμειναν πρώτα εμπράκτως. Έλεγε: «Δεύτε», και καλούμενοι ακολουθούσαν.


Ω! η έμπρακτος απόδειξις των λόγων! «Δεύτε», εγώ παρασκευάζω το δόλωμα με τα δικά σας λόγια. Εγώ θα επιστρέψω πόλεις και λαούς με τις φωνές τις δικές σας, σεις είσθε η απαρχή της αλιείας μου. Σας καλλιεργώ χρησιμοποιώντας προς τούτο εσάς τους ίδιους.


Μου ήταν δυνατόν να χρησιμοποιήσω βασιλείς ως υπηρέτες. Μου ήταν δυνατόν να προσελκύσω γλώσσες ρητόρων για να υπηρετήσουν το δόγμα μου. Ημπορούσα να εμπιστευθώ στα αγγελικά τάγματα το κήρυγμα. 


Αλλά τότε η σπουδαιότης των υπηρετών θα αποσπούσε από εμένα τη δοξολογία. Διότι η δύναμις του υπηρετούντος υποκλέπτει τη δόξα του ενεργούντος. Δεν δέχομαι να υπηρετηθώ από τον πλούτο, μήπως συνεργαζόμενος νοθεύσει το θαύμα. Εσάς ευρίσκω έμπιστους φύλακες των θαυμάτων μου. Διότι από όποιους δεν διαθέτουν κανένα ανθρώπινο πλεονέκτημα, από εκείνους διαφυλάττεται ακεραία η δύναμις της Θεότητος. 


Έτσι θαυμάζεται και ο στρατιώτης, όταν επιτύχει κάποιο ανδραγάθημα με όπλα ευτελή. Η αρετή θέλει να διαμοιράζεται τη δόξα του κατορθώματος με εκείνον που το κατόρθωσε. Ας αναχαιτισθούν τα λόγια της απιστίας, ας φραγεί η γλώσσα, δεν χωρεί συκοφαντία.


Ας μη λέγει κάποιος ασεβής, όταν βλέπει πόλεις και χώρες να αυτομολούν σύσσωμες προς το κήρυγμα: πώς δεν θα έπειθε ο Χριστός, αφού προέβαλε τους σοφιστάς ως κήρυκες; Εφόβισε με όπλα και υπέταξε ψυχές. Δεικνύοντας χρήματα δελέασε οφθαλμούς. Με τον φόβο κυρίευσε τη γνώμη. με πλήθη έφερε τα πλήθη με το μέρος του.


Σεις όμως, απογυμνωμένοι από όλα αυτά, απογυμνώστε από κάθε πρόφαση τους συκοφάντες. «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Γίνετε μετά την θάλασσα αλιείς της ξηράς, ας περιβληθεί με δίκτυα η γη. Από τώρα θα είσθε αλιείς ανθρώπων.


Επειδή οι άνθρωποι επινόησαν τους αλληλοσπαραγμούς κατά το παράδειγμα των ιχθύων, ας συλληφθούν από τα μεγάλα σας δίκτυα, ας υποστούν ό,τι και οι ιχθείς για να σωθούν. Αμέσως σαν να διαπέρασε άγκιστρο τις ακοές τους, ηκολούθησαν προθύμως αυτόν που αναζητεί ελεύθερα θύματα.


Και χαιρετώντας τα δίκτυα απαρνήθηκαν τη θάλασσα και ακολούθησαν τα νεύματα του Σωτήρος. Έτσι λοιπόν, αφού προμηθεύθηκαν τα δίκτυα του Δεσπότου και έγιναν μαθηταί της παραδοξοτάτης αλιείας, όταν ο Κύριος ανελήφθη εις τους ουρανούς, οι μαθηταί αλίευαν με τα δίκτυα της χάριτος τα γένη των ανθρώπων. 


Και χρησιμοποιώντας τη νέα τέχνη σε συγκεντρώσεις Ιουδαίων, συνέλαβαν αμέσως τρεις χιλιάδες. Δευτέρα βολή, και τα δίκτυα ήρπασαν πέντε χιλιάδες. Ίσως ποθείτε να μάθετε το δόλωμα με το οποίο συνέλαβαν τους πέντε χιλιάδες.


Ήταν ένας χωλός εμπρός στην ωραία πύλη, τον οποίο η φύσις, αδρανοποιώντας τις βάσεις των ποδών με μίαν ασθένειαν, τον παρέδωσε στη χάρη να τον μεταχειρισθεί όπως θέλει. Και αφού τον έδεσε ο Πέτρος με το άγκιστρο της πίστεως, έκαμε όλον τον δήμο δεσμώτη της γλώσσης του. Έγινε και εκείνος ο μέγας Κορνήλιος θήραμα αυτής της σαγήνης.


Αφού συνέλαβαν έτσι τους Παλαιστίνιους, έφεραν στις νήσους την τέχνη της χάριτος, σαγηνεύοντας μετά την ξηρά τη θάλασσα. Είδαν την Κύπρο, αφού είχαν την Αντιόχεια. Μετά από αυτό κατέλαβαν την Παμφυλία. Εσυλήθη η Μακεδονία. Η Θράκη προσέτρεξε, η Ελλάς συνελήφθη από την γλώσσα.


Η Ρώμη έκρυψε το διάδημα και προσεκύνησε το κήρυγμα του σταυρού. Αλλεπάλληλες πόλεις εδέχθησαν αυτομάτως να συλληφθούν από τα αποστολικά δίκτυα. Δεν έπαυσαν να τα απλώνουν μέχρι που όλος ο περίβολος της οικουμένης συνελήφθη από τα δεσποτικά δίκτυα. Αλλά ω των παραδόξων και υπερφυσικών γεγονότων! 


Επειδή ο διάβολος πλήττεται με αυτά που βλέπει, μην υποφέροντας να βλέπει τη σωτηρία εξαπλουμένη, μηχανεύεται να θανατώσει τους κήρυκες, σαν να διεγείρει κάποια αγριότερα θαλάσσια κήτη εναντίον των αλιέων. Αλλά εκείνοι τον μεν θάνατον δέχονται, δεν έπαυσαν όμως την αλιεία και μετά το τέλος τους.


Εργάζονται και μετά τον θάνατο το πρόσταγμα του Δεσπότου, και μολονότι κρύπτονται στον τάφο, δεν λησμόνησαν την αποστολή τους. Διότι και οι τάφοι ομιλούν, όταν θελήσει η χάρις. Επειδή είναι αληθής εκείνος που τους εκάλεσε λέγοντας: «Δεύτε και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Πηγή: https://alopsis.gr


5ος αιών – Migne, P.G. τομ. 85, στ. 332.
Από το βιβλίο "Πατερικόν Κυριακοδρόμιον", σελίς 131 και εξής.
Επιμέλεια κειμένου: Δημήτρης Δημουλάς.

ΤΗ ΑΥΤΗ ΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ





Την Β' Κυριακή του Ματθαίου κάθε έτους, μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, όπου ακούμε στις εκκλησίες την ευαγγελική περικοπή για την κλήση των πρώτων Μαθητών από τον Χριστό, εορτάζουμε την μνήμη πάντων των εν Αγίω Όρει διαλαμψάντων Οσίων Πατέρων.


Οι Αγιορείτες Άγιοι αντιλήφθηκαν την κλήση αυτή από τον Θεό και έφθασαν σε ύψη αρετής. Σύμφωνα με το βιβλίο του λόγιου μακαριστού μοναχού Μωυσή του Αγιορείτου, αριθμούνται οι Άγιοι Πατέρες του Άθω σε 450, ενώ χιλιάδες είναι οι αφανείς και άγνωστοι άγιοι ασκητές, οι οποίοι αγίασαν τα χώματα του Άθω και έγιναν η αιτία για να ονομαστεί το Όρος Άγιον.


Η κοινή εορτή όλων των Αγιορειτών Αγίων καθιερώθηκε μετά την σύνθεση της ακολουθίας και των εγκωμίων από τον πολυγραφότατο και ιερώτατο Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη κατά τον 19ο αιώνα. Στον Άγιο Νικόδημο οφείλουμε το απολυτίκιο των Αγιορειτών Αγίων:


''Τους του Άθω Πατέρας και Αγγέλους εν σώματι, Ομολογητάς και Οσίους, Ιεράρχας και Μάρτυρας, τιμήσωμεν εν ύμνοις και ωδαίς, μιμούμενοι Αυτών τας αρετάς. Η του Όρους πληθύς πάσα των μοναστών κραυγάζοντες ομοφώνως, δόξα τω στεφανώσαντι υμάς, δόξα τω αγιάσαντι, δόξα τω εν κινδύνοις ημών, προστάτας δείξαντι''.


Από τον ασκητή Όσιο Πέτρο και τον ιδρυτή Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη ως τους γέροντες των ημερών μας είναι πολλές οι άγιες μορφές του Αγίου Όρους που έζησαν σαν άγγελοι, όπως αναφέρει και το απολυτίκιο τους. Η μεγαλύτερη προσφορά του Αγιορειτών Αγίων είναι η προστασία του Ορθόδοξου δόγματος σε όλες τις Ορθόδοξες χώρες και της πνευματικής κληρονομιάς της Ορθοδοξίας. Ας δούμε τι αναφέρει ο Γέροντας Μωυσής για ένα μέρος των Αγίων του Αγίου Όρους.


Ο κτήτορας της Αθωνικής μονής Χιλανδαρίου Άγιος Σάββας Ο οσιομάρτυς Ιωάννης Δοχειαρίτης (1275), για την υποστήριξή των ορθών δογμάτων έναντι των Λατίνων στη Θεσσαλονίκη δέχθηκε διωγμούς, τους οποίους υπέμεινε άριστα.


Για την ομολογία του υπέστη μαρτυρικό θάνατο από προδότη φιλενωτικό και λατινόφρονα μαθητή του. Το αυτό και ο μαθητής του Γρηγόριος Δοχειαρίτης (1275), ο οποίος έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου υπερασπιζόμενος απτόητα τα ορθόδοξα δόγματα.


Ο άγιος Ιωαννίκιος ο Α' (1279), αρχιεπίσκοπος των Σέρβων, από ηγούμενος του Χιλανδαρίου, ποίμανε βάσει των ιερών Κανόνων το ποίμνιό του. Διαφύλαξε αλώβητη την ορθόδοξη πίστη. Δεν συμμετείχε στην κίνηση για την υποταγή της Ορθοδοξίας στον Καθολικισμό, που ενεργούσε ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος.


Ο Οσιομάρτυς Κοσμάς, Πρώτος του Αγίου ΌρουςΟ όσιος Νικηφόρος ο Ησυχαστής (13ος αιώνας) καταγόταν από την Ιταλία και άνηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Τον εγκατέλειψε χάριν της φιλτάτης Ορθοδοξίας και μέσω Βυζαντίου ήλθε στο Άγιον Όρος.


Επειδή αντιτάχθηκε στην ένωση των Εκκλησιών, εξορίσθηκε από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο, ο νηπτικός ομολογητής, Αγιορείτης όσιος. Ο όσιος Γεράσιμος ο Σιναΐτης (1320), μαθητής του οσίου Γρηγορίου του Σιναΐτου (1346), μετά την έξοδό του από τον Άθωνα, περιήλθε την Ελλάδα ενισχύοντας τους πιστούς, βοηθώντας πολλούς να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία.


Το αυτό πράττουν οι συμμαθητές του Ιωσήφ «ο ορθοδοξότατος» και Νικόλαος «ο ομολογητής», που δέχθηκε για την πίστη του φυλακίσεις και εξορίες. Ο άγιος Νικόδημος αρχιεπίσκοπος Πεκίου (1325), αγωνίσθηκε ακούραστα για την εκρίζωση των αιρέσεων των Βογομίλων και την στερέωση της ορθοδόξου πίστεως και παραδόσεως. Το αυτό έργο εποίησε ο άγιος Δανιήλ ο Β', αρχιεπίσκοπος των Σέρβων (1338).


Ο άγιος Θεόκλητος μητροπολίτης Φιλαδελφείας (1324/6) μεταβαίνοντας από τον Άθωνα στην Κωνσταντινούπολη ήλεγξε για την εκκλησιαστική του πολιτική τον αυτοκράτορα Μιχαήλ η' τον Παλαιολόγο, με αποτέλεσμα να ριχθεί στη φυλακή. Ο επίσκοπος συνέχισε την ορθόδοξη διδασκαλία του σε όλη του τη ζωή απτόητα.


Ο άγιος Ισίδωρος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1350) διδασκάλους στον Άθωνα είχε τους αγίους Γρηγόριο Σιναΐτη και Γρηγόριο Παλαμά. Στη Θεσσαλονίκη, όπου στέλνεται να εργασθεί ιεραποστολικά, στέκεται στο πλευρό του αγίου Παλαμά και είναι ένας από τους πρώτους που πολεμά τον αιρετικό Βαρλαάμ. Ως πατριάρχης αποκατέστησε τον συνοδοιπόρο του στους αντιαιρετικούς αγώνες άγιο Παλαμά, τον οποίο χειροτόνησε μητροπολίτη Θεσσαλονίκης.


Ο όσιος Νείλος ο Εριχιώτης (1355/6) υπήρξε ομολογητής αγιορείτης και πολλές υπέστη από τους κακοδόξους εξορίες και θλίψεις για την ακρίβεια της πίστεώς του. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1359) υπήρξε μέγας θεολόγος. Υποστήριξε το ορθόδοξο δόγμα με γνώση, πίστη και επιμονή. 


Κατατρόπωσε με τους υπέροχους λόγους του τους αιρετικούς Βαρλαάμ, Ακίνδυνο και Γρηγορά. Για το σθένος του υπέμεινε διωγμούς φυλακίσεις κι εξορίες. Αν δεν είχαμε τον άγιο Γρηγόριο, σήμερα θα είμασταν τουλάχιστον Ουνίτες. Γι' αυτό τον μισούν οι Λατίνοι μέχρι σήμερα.


Ο όσιος Θεοδόσιος Τυρνόβου (1362/3) μετά την παραμονή του στον ιερό Άθωνα επιστρέφει στην πατρίδα του Βουλγαρία κι εγκαθίσταται στην μονή Κελιφάρεβα. Η μονή αποτέλεσε φάρο Ορθοδοξίας, κέντρο αντιαιρετικό, όπου ακτινοβολούσε στη Σερβία, Ουγγαρία και Βλαχία.


Ο άγιος συχνά άφηνε την ησυχία, για να υπερασπίσει τα ορθόδοξα δόγματα, που κινδύνευαν από τους ακόλουθους των αιρετικών Βαρλαάμ και Ακινδύνου, τους Αδαμιστές, τους Βογομίλους και τους Εβραίους. Στη σύνοδο του 1359 της Βουλγαρίας πρωτοστάτησε κατά των αιρετικών κι έδωσε μεγάλη χαρά στους πιστούς για την νίκη της Ορθοδοξίας κατά της πλάνης και του ψεύδους των αιρέσεων.


Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος (1379) πήρε μέρος στις ησυχαστικές έριδες, στο πλευρό του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Έγραψε λόγους κατά του Ακινδύνου. Πήρε μέρος στη σύνοδο του 1351 για το ησυχαστικό ζήτημα και συνέταξε τον τόμο των πρακτικών της. Το 1368 συνοδικά αναγνώρισε την αγιότητα του Παλαμά.


Υπήρξε βαθύς θεολόγος και υπεράσπισε με ακαταμάχητο σθένος την Ορθοδοξία. Εξουδετέρωσε τις προσηλυτιστικές προσπάθειες των Λατίνων. Τιμάται την Ε' Κυριακή των Νηστειών ως φύλακας της Ορθοδοξίας.


Ο άγιος Μακάριος ο Μακρής (1431) μόνασε στη μονή Βατοπεδίου. Διά του γέροντός του Δαυίδ σχετίσθηκε με τον αυτοκράτορα Μανουήλ Β' τον Παλαιολόγο.


Ως ηγούμενος της μονής Παντοκράτορος Κωνσταντινουπόλεως εστάλη από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η' τον Παλαιολόγο στην Ρώμη ως αντιπρόσωπός και διακρίθηκε για την άκαμπτη στάση του και το γνήσιο ορθόδοξο φρόνημά του. Έγραψε λόγο κατά της εκ του Υιού εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, όπου τονίζει τις σοβαρές μεγάλες διαφορές μεταξύ ορθοδόξων και Λατίνων. 


Ο Διονυσιάτης άγιος Νήφων ο Β' και Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1508), μετά την εκθρόνισή του και κατά την παραμονή του στη Βλαχία, έσωσε την ρουμάνικη Εκκλησία από την έντονη παπική προπαγάνδα, τις διάφορες αιρέσεις, δεισιδαιμονίες και ηθοφθορίες. Παρόμοιο έργο επιτέλεσε στην Ρωσία ο Βατοπεδινός μοναχός όσιος Μάξιμος ο Γραικός (1556). Ο άγιος Βασίλειος Όστρογκ ο θαυματουργός (1671) έζησε αρκετά στο Άγιος Όρος. Ως επίσκοπος στην πατρίδα του Σερβία προφύλαξε σθεναρά το ποίμνιό του από τους Ιησουΐτες, τη λατινική προπαγάνδα και την Ουνία.


Ο όσιος Ιερόθεος ο Ιβηρίτης (1745) δεν δίστασε να έρθει σε σύγκρουση με τον Μεθόδιο Ανθρακίτη, που δίδασκε «αλλόκοτα δόγματα και άθεα μαθήματα» της αιρέσεως του Μολίνου. Παραβρέθηκε και σε σύνοδο, για να στηλιτεύσει την «πανσπερμία των αιρέσεων» του Μεθοδίου. Σε όλη του τη ζωή υπερασπιζόταν την ορθόδοξη παράδοση και δογματική. Ο ιερομάρτυς και εθνομάρτυς Κοσμάς ο Αιτωλός (1779), ο γνωστότατος διδαχός και ιδρυτής ναών και σχολείων, ο ακάματος Φιλοθεΐτης ιερομόναχος, δεν έπαυσε με αυστηρότητα να στηλιτεύει τα λάθη των Λατίνων στα πύρινα κηρύγματά του. Μαρτύρησε από το μίσος των Εβραίων και των Οθωμανών. Είναι σημαντικό το ιεραποστολικό του έργο για την αναγέννηση του Ελληνισμού στην δύσκολη περίοδο της Τουρκοκρατίας. Ανάλογο έργο, ως πρόδρομοι του Αγίου Κοσμά, είχαν και οι επίσης Φιλοθεΐτες Άγιοι, Διονύσιος εν Ολύμπω, Δαμιανός εν Κισσάβω και Συμεών ο ανυπόδητος.


Οι άγιοι Κολλυβάδες Παΐσιος Βελιτσκόφσκι (1794), Μακάριος Νοταράς (1805), Νικόδημος Αγιορείτης (1809), Νήφων ο Χίος (1809) και Αθανάσιος ο Πάριος (1813) στους λόγους τους, στις συγγραφές και στα έργα τους υποστηρίζουν με σθένος και βαθειά γνώση την Ιερά παράδοση, τους Ιερούς Κανόνες, τα απαράβατα δόγματα της Εκκλησίας μας. Στιγματίζουν τις πλάνες τις εκτροπές, τα σχίσματα, τις αιρέσεις, τους άθεους. Οι ένδοξοι νεομάρτυρες, οσιομάρτυρες και ιερομάρτυρες Αγιορείτες υπογράφουν με το αίμα τους την ακέραιη πίστη τους στο ορθόδοξο δόγμα. Το κίνημα των Νεομαρτύρων αποτέλεσε παράδειγμα υπομονής και αντίστασης για τους υπόδουλους Έλληνες.


Μεταξύ αυτών διακρίνονται: Παχώµιος ο Νεοσκητιώτης (+ 1730), Κωνσταντίνος ο Ρώσος (+ 1742), Δαµασκηνός ο Θεσσαλός (+ 1771), Κοσµάς ο Αιτωλός (+ 1779), Λουκάς ο Σταυρονικητιανός (+ 1802), Γεράσιµος ο Κουτλουµουσιανοσκητιώτης (+ 1812), Ευθύµιος ο Ιβηροσκητιώτης (+ 1814), Γεδεών ο Καρακαλληνός ο εν Τυρνάβω τελειωθείς (+ 1818), Αγαθάγγελος ο Εσφιγµενίτης (+ 1819), Γρηγόριος ο Ε' Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (+ 1821), Παύλος ο Κωνσταµονίτης (+ 1824) και τελευταίος γνωστός Αθανάσιος ο Λήµνιος (+ 1846). Ας έχουμε τις πρεσβείες όλων των Αγιορειτών Αγίων Πατέρων.







ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ


ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ)



Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ Ἰησοῦς παρά τήν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τόν λεγόμενον Πέτρον, καί Ἀνδρέαν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τήν θάλασσαν˙ (ἦσαν γάρ ἁλιεῖς˙) καί λέγει αὐτοῖς˙ Δεῦτε ὀπίσω μου, καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τά δίκτυα, ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καί προβάς ἐκεῖθεν, εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τόν τοῦ Ζεβεδαίου, καί Ἰωάννην τόν ἀδελφόν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετά Ζεβεδαίου τοῦ πατρός αὐτῶν, καταρτίζοντας τά δίκτυα αὑτῶν˙ καί ἐκάλεσεν αὐτούς. Οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τό πλοῖον, καί τόν πατέρα αὑτῶν, ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καί περιῆγεν ὅλην τήν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς, διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν, καί κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας, καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον, καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. (Ματθ. δ’ 18-23)


ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Πρό­σε­ξε ὅ­μως καὶ τὴν πί­στη καὶ τὴν ὑ­πα­κο­ὴ τῶν μα­θη­τῶν. Ὅ­ταν ἄ­κου­σαν τὸ κά­λε­σμά Του, ἦ­ταν στὴ μέ­ση τῆς ἐρ­γα­σί­ας καὶ ξέ­ρε­τε πό­σο ἀ­παι­τη­τι­κὸ εἶ­ναι τὸ ψά­ρε­μα. Κι ὅ­μως δὲν ἄ­φη­σαν γι’ ἀρ­γό­τε­ρα, δὲν εἶ­παν· «Ἅ­μα γυ­ρί­σου­με στὸ σπί­τι, θὰ μι­λή­σου­με μὲ τοὺς δι­κούς μας».

λ­λὰ τ’ ἄ­φη­σαν ὅ­λα καὶ Τὸν ἀ­κο­λού­θη­σαν, ὅ­πως ἔ­κα­με ὁ Ἐ­λισ­σαῖ­ος στὰ χρό­νι­α τοῦ προ­φή­τη Ἠ­λί­α. Τέ­τοια ὑ­πα­κο­ὴ ζη­τᾶ ἀ­πὸ μᾶς ὁ Χρι­στός, ὥ­στε οὔ­τε ἕ­να δευ­τε­ρό­λε­πτο ἀ­να­βο­λὴ νὰ μὴν κά­νου­με, ἀ­κό­μα κι ἂν μᾶς βι­ά­ζει κά­τι ἀ­πὸ τὰ ἀ­πα­ραί­τη­τα. Γι’ αὐ­τὸ καὶ κά­ποιον ἄλ­λον, ποὺ τὸν πλη­σί­α­σε καὶ ζή­τη­σε νὰ θά­ψει τὸν πα­τέ­ρα του, οὔ­τε αὐ­τὸ δὲν τὸν ἄ­φη­σε νὰ κά­νει, δεί­χνον­τας ὅ­τι ἀ­πὸ ὅ­λα πρέ­πει νὰ προ­τι­μοῦ­με νὰ Τὸν ἀ­κο­λου­θή­σου­με. 

Καὶ ἂν ἰ­σχυ­ρι­στεῖς ὅ­τι ἦ­ταν με­γά­λη ἡ ὑ­πό­σχε­ση ποὺ τοὺς ἔ­δω­σε, θὰ ἀ­παν­τή­σω ὅ­τι γι’ αὐ­τὸ καὶ τοὺς θαυ­μά­ζω πι­ὸ πο­λύ, ἐ­πει­δὴ παρ’ ὅ­λο ποὺ ἀ­κό­μα δὲν εἶ­χαν δεῖ ἀπ’ Αὐ­τὸν κα­νέ­να θαυ­μα­στὸ ση­μεῖ­ο, πί­στε­ψαν σὲ τό­σο με­γά­λη ὑ­πό­σχε­ση καὶ ὅ­λα τὰ ἄλ­λα τὰ θε­ώ­ρη­σαν δευ­τε­ρεύ­ον­τα μπρο­στὰ στὸ νὰ Τὸν ἀ­κο­λου­θή­σουν.

Για­τί μὲ ὅ­ποια λό­γι­α πεί­στη­καν οἱ ἴ­διοι, πί­στε­ψαν ὅ­τι μὲ αὐ­τὰ θὰ μπο­ροῦ­σαν κι ἄλ­λους νὰ πεί­σουν. Αὐ­τό, λοι­πόν, ὑ­πο­σχέ­θη­κε σ’ αὐ­τούς. Σ’ ἐ­κεί­νους ὅ­μως ποὺ ἦ­ταν μα­ζὶ μὲ τὸν Ἰ­ά­κω­βο καὶ τὸν Ἰ­ω­άν­νη δὲν εἶ­πε τί­πο­τα τέ­τοιο, για­τί ἡ ὑ­πα­κο­ὴ τῶν πρώ­των ἄ­νοι­ξε ἔ­πει­τα τὸ δρό­μο καὶ σ’ αὐ­τούς. Ἐξ ἄλ­λου εἶ­χαν ἀ­κού­σει πολ­λὰ προ­η­γου­μέ­νως γι’ Αὐ­τόν.

Κοί­τα­ξε καὶ πό­σο σα­φῆ ὑ­παι­νιγ­μὸ κά­νει γιὰ τὴ φτώ­χεια τους. Τοὺς βρῆ­κε νὰ ρά­βουν τὰ δί­χτυ­ά τους. Τό­σο με­γά­λη ἦ­ταν ἡ φτώ­χεια τους, ὥ­στε νὰ δι­ορ­θώ­νουν τὰ χα­λα­σμέ­να, ἐ­πει­δὴ δὲν μπο­ροῦ­σαν ν’ ἀ­γο­ρά­σουν ἄλ­λα.

Δὲν ἦ­ταν κι αὐ­τὸ τό­τε μι­κρὸ δεῖγ­μα ἀ­ρε­τῆς, ἡ ἀ­γόγ­γυ­στη δη­λα­δὴ ὑ­πο­μο­νὴ στὴ φτώ­χεια, ἡ ἀ­πό­κτη­ση τῆς τρο­φῆς ἀ­πὸ τί­μι­ο μό­χθο, ὁ σύν­δε­σμος με­τα­ξύ τους μὲ τὴ δύ­να­μη τῆς ἀ­γά­πης, τὸ νὰ ἔ­χουν μα­ζὶ τὸν πα­τέ­ρα τους καὶ νὰ τὸν πε­ρι­ποι­οῦν­ται. Κι ὅ­ταν τοὺς ἔ­πι­α­σε στὰ δί­χτυ­ά Του, τό­τε ἀρ­χί­ζει, ἐ­νῶ αὐ­τοὶ εἶ­ναι μα­ζί Του, νὰ θαυ­μα­τουρ­γή, βε­βαι­ώ­νον­τας μὲ τὰἔρ­γα Του ὅ,­τι εἶ­χε πεῖ γι’ Αὐ­τὸν ὁἸ­ω­άν­νης ὁ Βα­πτι­στής...

Βρι­σκό­ταν ἀ­δι­ά­κο­πα στὶς συ­να­γω­γὲς κι ἐ­κεῖ τους ἔ­λε­γε ὅ­τι δὲν εἶ­ναι κα­νέ­νας ἀν­τί­θε­ος ἡ πλά­νος, ἀλ­λὰ ὁ ἐρ­χο­μὸς Τοῦ εἶ­ναι σύμ­φω­νος μὲ τὸ θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ Πα­τέ­ρα. Κι ἐ­κεῖ δὲν κή­ρυτ­τε μό­νον, ἀλ­λὰ ἔ­κα­νε καὶ θαύ­μα­τα. Για­τί πάν­το­τε ὅ­ταν γί­νε­ται κά­τι δι­α­φο­ρε­τι­κὸ καὶ πα­ρά­δο­ξο καὶ εἰ­σά­γε­ται ἕ­νας νέ­ος τρό­πος ζω­ῆς, συ­νη­θί­ζει ὁ Θε­ὸς νὰ κά­νει θαύ­μα­τα, δί­νον­τας ἐ­χέγ­γυ­α γιὰ τὴ δύ­να­μή Του σ’ ἐ­κεί­νους ποὺ εἶ­ναι νὰ δε­χτοῦν τοὺς νό­μους.

­τσι, ὅ­ταν ἦ­ταν νὰ πλά­ση τὸν ἄν­θρω­πο, δη­μι­ούρ­γη­σε ὅ­λον τὸν κό­σμο καὶ τό­τε τοῦ ἔ­δω­σε τὸ νό­μο ἐ­κεῖ­νο μέ­σα στὸν πα­ρά­δει­σο. Καὶ ὅ­ταν ἦ­ταν νὰ δώ­σει τὸ νό­μο τοῦ Νῶ­ε, πά­λι με­γά­λα θαύ­μα­τα ἔ­κα­νε, μὲ τὰ ὁποῖ­α ἀ­να­δη­μι­ούρ­γη­σε ὅ­λη τὴν πλά­ση καὶ κρά­τη­σε ὁ­λό­κλη­ρο χρό­νο τὸ φο­βε­ρὸ ἐ­κεῖ­νο κα­τα­κλυ­σμὸ κι ἔ­κα­νε ὅ­λα ἐ­κεῖ­να, μὲ τὰὁ­ποῖ­α ἔ­σω­σε τὸ δί­και­ο ἐ­κεῖ­νο (τὸ Νῶ­ε) μέ­σα στὸ χα­λα­σμό.

Καὶ στὰ χρό­νι­α τοῦ Ἀ­βρα­ὰμ πα­ρου­σί­α­σε πολ­λὰ θαύ­μα­τα, τὴ νί­κη στὸν πό­λε­μο, τὴν πλη­γὴ ποὺ ἔ­δω­σε στὸ Φα­ρα­ώ, τὴν ἀ­παλ­λα­γὴ ἀ­πὸ τοὺς κιν­δύ­νους. 

Κι ὅ­ταν νο­μο­θε­τοῦ­σε στοὺς Ἑ­βραί­ους, πα­ρου­σί­α­σε τὰ θαυ­μα­στὰ καὶ μέ­γι­στα ἐ­κεῖ­να ση­μεῖ­α καὶ τό­τε τοὺς ἔ­δω­σε τὸ νό­μο. Ἔ­τσι κι ἐ­δῶ, θέ­λον­τας νὰ δώ­σει ἕ­ναν ἀ­νώ­τε­ρο τρό­πο ζω­ῆς καὶ νὰ τοὺς πεῖὅ­σα πο­τὲ δὲν εἶ­χαν ἀ­κού­σει ἀ­πὸ κα­νέ­ναν, ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νει τοὺς λό­γους Του μὲ τὰ θαύ­μα­τά Του.

­πει­δὴ δη­λα­δὴ δὲ φαι­νό­ταν ἡ βα­σι­λεί­α ποὺ κή­ρυτ­τε, αὐ­τὴ λοι­πὸν τὴν ἀ­ό­ρα­τη βα­σι­λεί­α τὴ φα­νε­ρώ­νει μὲ χει­ρο­πια­στὰ θαύ­μα­τα. Καὶ πρό­σε­ξε τὴ λι­τό­τη­τα τοῦ Εὐ­αγ­γε­λι­στῆ. Δὲ μᾶς δι­η­γεῖ­ται δη­λα­δὴγιὰ τὸν κα­θέ­να ἀ­πὸὅ­σους θε­ρα­πεύ­ον­ταν, ἀλ­λὰ μὲ δύ­ο λό­γι­α πα­ρα­τρέ­χει ἀ­να­ρίθ­μη­το πλῆ­θος ἀ­πὸ θαύ­μα­τα.

«Τοῦ ἔ­φε­ραν, λέ­ει, ὅ­λους ὅ­σοι τα­λαι­πω­ροῦν­ταν ἀ­πὸ δι­ά­φο­ρες ἀ­σθέ­νει­ες καὶ βα­σα­νί­ζον­ταν, δαι­μο­νι­σμέ­νους, σε­λη­νι­α­ζο­μέ­νους, πα­ρα­λυ­τι­κοὺς καὶ τοὺς θε­ρά­πευ­σε».Ἀλ­λὰ αὐ­τὸ εἶ­ναι τὸ ἀ­ξι­ο­πε­ρί­ερ­γο, για­τί δη­λα­δὴ δὲ ζή­τη­σε ἀ­πὸ κα­νέ­να τοὺς πί­στη οὔ­τε καν εἶ­πε αὐ­τὸ ποῦἔ­πει­τα φα­νε­ρὰἔ­λε­γε· «Πι­στεύ­ε­τε ὅ­τι μπο­ρῶ νὰ τὸ κά­νω αὐ­τό»; 

Αὐ­τὸ ἔ­γι­νε ἐ­πει­δὴ δὲν εἶ­χε δώ­σει ἀ­κό­μα ἀ­πό­δει­ξη τῆς δυ­νά­με­ώς Του. Ἐξ ἄλ­λου τὸ ὅ­τι ἔρ­χον­ταν σ’ Αὐ­τὸν εἴ­τε ἀ­πὸ μό­νοι τους εἴ­τε τοὺς ἔ­φερ­ναν ἄλ­λοι, μαρ­τυ­ροῦ­σε πί­στη ἀ­ξι­ό­λο­γη. Τοὺς ἔ­φερ­ναν ἀ­πὸ μα­κρι­ὰ καὶ δὲ θὰ τοὺς εἶ­χαν φέ­ρει, ἂν δὲν εἶ­χαν πεί­σει τὸν ἑ­αυ­τὸ τοὺς γι’ Αὐ­τὸν ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κά. Ἂς τὸν ἀ­κο­λου­θή­σου­με λοι­πὸν κι ἐ­μεῖς.

Για­τί ἔ­χου­με πολ­λὲς ἀ­σθέ­νει­ες στὴν ψυ­χή μας κι αὐ­τὲς θέ­λει πρῶ­τα νὰ θε­ρα­πεύ­σει. Γι’ αὐ­το­ ­α­πο­κα­θι­στὰ τὶς σω­μα­τι­κὲς ἀ­σθέ­νει­ες, γιὰ νὰ ἐ­ξο­ρί­σει τὶς ψυ­χι­κὲς ἀ­πὸ τὴν ψυ­χή μας.

ς ἔρ­θου­με λοι­πὸν κον­τά Του καὶ ἂς μὴν Τοῦ ζη­τή­σου­με τί­πο­τα βι­ο­τι­κό, πα­ρὰ μό­νο τὴ συγ­χώ­ρη­ση τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν μας· μᾶς τὴ δί­νει καὶ τώ­ρα, ἂν τὴν ἐ­πι­δι­ώ­κου­με μὲ ζῆ­λο. Τό­τε εἶ­χε φτά­σει ἡ φή­μη Του ὡς τὴ Συ­ρί­α· τώ­ρα ἔ­χει φτά­σει σ’ ὅ­λη τὴν οἰ­κου­μέ­νη. 

Κι ἐ­κεῖ­νοι ἔ­τρε­χαν κον­τά Του, ὅ­ταν ἄ­κου­γαν μό­νο πὼς θε­ρά­πευ­ε δαι­μο­νι­σμέ­νους· ἐ­σὺ ὅ­μως, ποὺ ἔ­χεις πε­ρισ­σό­τε­ρες καὶ με­γα­λύ­τε­ρες ἀ­πο­δεί­ξεις γιὰ τὴ δύ­να­μή Του, για­τί δὲ ση­κώ­νε­σαι νὰ τρέ­ξεις σ’ Αὐ­τόν; Κι ἐ­κεῖ­νοι μὲν ἄ­φη­σαν καὶ πα­τρί­δα καὶ φί­λους καὶ συγ­γε­νεῖς· ἐ­σὺ ὅ­μως δὲ θέ­λεις οὔ­τε τὸ σπί­τι σου ν’ ἀ­φή­σεις, γιὰ νὰ πᾶς κον­τά Του καὶνὰ λά­βεις πο­λὺ πε­ρισ­σό­τε­ρα;

μᾶλ­λον δὲ ζη­τᾶ­με οὔ­τε καν αὐ­τὸ ἀ­πὸ σέ­να. Ἄ­φη­σε μό­νο τὴν κα­κὴ συ­νή­θει­α καὶ μέ­νον­τας στὸ σπί­τι σου μα­ζὶ μὲ τοὺς δι­κούς σου θὰ μπο­ρέ­σεις εὔ­κο­λα νὰ σω­θεῖς... Ἂς βγά­λου­με ἀ­πὸ τὴ μέ­ση τὴν πη­γὴ τῶν κα­κῶν (τὴν ἁ­μαρ­τί­α) καὶ ὅ­λα τὰ κύ­μα­τα τῶν ἀ­σθε­νει­ῶν θὰ στα­μα­τή­σουν.


Πηγήhttp://hristospanagia3.blogspot.com



(ΜΙGΝΕ Ρ. G. τ. 57, στ. 217-222. ΕΠΕ τ. 9, σελ. 447-453) 


Σάββατο 29 Ιουνίου 2019

''Η ΔΕ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΣΟΥ ΕΦΥΛΑΞΕ ΜΟΥ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ''





Ο Αγ. Νεκτάριος στην Ποιμαντική του, γράφει: 
- Τι σημαίνει η λέξη επίσκοπος; 
«Την εποπτεία και επισκόπηση που έχει ο Αρχιερέας επί του πληρώματος της Εκκλησίας». 
- Ποιος ονομάζεται επίσκοπος στην Αγία Γραφή; 
«Ο Θεός που επιβλέπει και επισκοπεί τα πάντα, καλείται στον Ιώβ επίσκοπος (κεφ. 20,29 και κεφ. 10,12). 
Στο βιβλίο του Ιώβ, διαβάζουμε: 
«Ζωήν δε και έλεος έθου παρ’ εμοί, η δε επισκοπή σου εφύλαξέ μου το πνεύμα» (Ιώβ 10,12). 
Μετάφραση: 
«Μαζί με την ζωήν μου έδωσες και το έλεός σου, η Θεία σου πρόνοια εφύλαξε την ζωήν μου». 


Διευκρινίζει ο Ι. Πατήρ: «Επίσκοποι ονομάσθηκαν και οι ίδιοι οι Απόστολοι αλλά και οι διάδοχοί τους, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι όπως βεβαιώνουν οι Πατέρες της Εκκλησίας». Ερμηνεύοντας τον Ιώβ ο Ολυμπιόδωρος, σημειώνει: «Ακούγοντας οι επίσκοποι ότι ο Θεός αποκαλείται με αυτό το όνομα στην Αγία Γραφή, ας φροντίσουν να διατηρήσουν το αξίωμα του ονόματος, επισκοπώντας άγρυπνα το ποίμνιό τους, με πίστη και ζωή ανεπίληπτη και σεμνή διδασκαλία».


Χρυσοστομική ανάπτυξη του όρου «Επίσκοπος» έχουμε στον ενθρονιστήριο λόγο (16/7/1967) του π. Αυγουστίνου Καντιώτη και στην έμπρακτη επισκοπική του δράση. Σήμερα, κατανοούμε βαθύτερα και βιωματικά την μακρόχρονη ιερατική διακονία – προσφορά του π. Αυγουστίνου στην Εκκλησία. Το πλήρωμα, ως υιοί φιλοπάτορες, εγκωμιάζει: «Η δε επισκοπή σου εφύλαξέ μου το πνεύμα». Διαχρονικά, το χωρίο αυτό εκφράζει και την ομολογία – ευχαριστία του πληρώματος για όλους εκείνους τους Επισκόπους – ποιμένες, που στο παρελθόν για σειρά ετών συσσώρευαν άφθονο πνευματικό πλούτο στις ιδίους και στα λογικά πρόβατα της Εκκλησίας του Χριστού. 


Λειτουργική προβολή του χωρίου έχουμε και στην απόλυση της Θ. Λειτουργίας. Εκεί η Ορθόδοξη συνείδηση, δεν ξεχνά και δεν βραδύνει να ομολογήσει – επικαλεσθεί τις πρεσβείες της Θεοτόκου και των αγίων, με ευχαριστιακή υφή, αφού η πνευματική επισκοπή τους αμβλύνει τα ρέοντα, που επιτρέπει ο Θεός: «Με πόνους και με μαστιγώσεις ας τιμωρηθείς παιδαγωγικώς, Ιερουσαλήμ, για να μην απομακρυνθεί η ψυχή μου από σένα» (Ιερ. στ΄, 7-8). 



Τέλος, αναφερόμαστε προσευχητικά στον Δημιουργό των πάντων που διασώζει πνευματικά τους Ορθοδόξους, τους έχοντας αγαθή προαίρεση, από την αμαρτία και την σημερινή αίρεση του οικουμενισμού, με το φωτισμό – διδαχή των Αγίων Πατέρων: «Ιδού δέδωκα τους λόγους μου εις το στόμα σου» (Ιερ. α΄,9).


Σήμερα, το στρογγυλοκάθισμα του οικουμενισμού στην Εκκλησία έριξε δυσοίωνο φως στην Εκκλησιολογική πλευρά των επισκόπων. Οι ορθόδοξες συνειδήσεις είδαν την «αφωνία» των Μοναχών και την συγκατάβαση (συνοδική) των επισκόπων στην αλλοίωση της εννοίας της Εκκλησίας. Ορθόδοξοι, παπικοί και προτεστάντες, όλοι μαζί, για τον οικουμενισμό αποτελούν την «εκκλησία»! Αυτή είναι η θεωρητική εκκλησιολογική πυξίδα των οικουμενιστών επισκόπων, που κατοχυρώθηκε στην Κρήτη.


Αυτή η αιρετική θεώρηση παρουσιάσθηκε (και συνεχίζεται) από τους Πατριάρχες και τους «συν αυτώ», σε πολλές παραλλαγές συναντήσεων και συμπροσευχών με τους αιρετικούς, σε μια αντίθεση με την Γραφή, τους Πατέρες και τους Ι. Κανόνες! Για τις αιρέσεις, να θυμίσουμε τον χαρακτηρισμό τους από τον Αγ. Αμφιλόχιο, ότι είναι «είδωλα Εκκλησιών». Σε καιρό αποκλίσεως των ποιμένων εκ του δόγματος και του ήθους, οι Πατέρες τονίζουν: «Δος αίμα, ίνα κρατήσεις το πνεύμα»! Στη σοφία Σειράχ (κεφ. 20, 6-7), διαβάζουμε: «Άνθρωπος σοφός σιγήσει εώς καιρού, ο δε λαπιστής και άφρων υπερβήσεται καιρόν».


Ο σοφός Σειράχ ελέγχει τα «Δυνητικά» σοφίσματα, που εξελίσσουν το «έως καιρού» της Γραφής σε «άχρι καιρού», σε μια δηλ. αναμονή ατέρμονης χρονικότητας για την αντίδραση στην σύγχρονη αίρεση του οικουμενισμού με την εφαρμογή του 15ου Κανόνα. Αναμφίβολα, είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι μια κακή απόφαση μπορεί να είναι καταστρεπτική, όσο και μια νικηφόρα προέλαση ενός στρατού εισβολής. Γι’ αυτό, το θεόπνευστο κείμενο τονίζει, ότι «ο σοφός άνθρωπος σιγήσει έως καιρού», μέχρι τον αντικειμενικό καθορισμό του στίγματος μιας ορισμένης αντίδρασης. Αυτή η λογική αξία του «σιγήσει έως καιρού», δεν γίνεται παραδεκτή – αποτελεσματική, όταν το πέρασμα του χρόνου αντίδρασης απορροφήσει την δυνατότητα αντίδραση και την διαδεχθεί το αύριο του παρόντος! 

Τετάρτη 26 Ιουνίου 2019

ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΕΛΕΩ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΙΕΒΟΥ




Ο Βιτάλι Ντρουζιούκ πάνω από 19 χρόνια ήταν ηγούμενος της ενορίας, αλλά η συμμετοχή στη «Τοπική Σύνοδο», του κόστισε απαγόρευση στο υπουργείο και το ναό!...


Ενώ στο Κίεβο ο «κληρικός» του Πατριαρχείου του Κιέβου (ΠK) «πρωθιερέας» Βιτάλι Ντρουζιούκ υποστήριζε τον «Πατριάρχη του Κιέβου και Πάσης Ρους-Ουκρανίας» Φιλάρετο Ντενισένκο στη «Τοπική Σύνοδο» του Πατριαρχείου Κιέβου, στο Ρίβνε κατέλαβε την εκκλησία του, ανέφερε η ηλεκτρονική έκδοση ''Pibhe Behiphe''.


Για την έναρξη της κατάληψης, ο Ντρουζιούκ thn έμαθε ακόμα στο Κίεβο και αμέσως δημοσίευσε στη σελίδα του στο Facebook, βίντεο κάλεσμα στις τοπικές αρχές και το ποίμνιό του να προστατέψουν το ναό και, αν χρειαστεί, να καλέσουν την αστυνομία.


«Είμαι στον αέρα από τον Πατριαρχικό Καθεδρικό ναό του Αγίου Βλαδίμηρου στο Κίεβο. Η συνείδησή μου με κάλεσε εδώ σήμερα για να υποστηρίξω τον Πατριάρχη Φιλάρετο στον αγώνα του για την αξιοπρέπεια της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ενώ πραγματοποιείται η Σύνοδος, γίνεται κατάληψη επιδρομέων, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, του ναού μας. Δηλαδή, ήρθαν κάποιοι ιερείς και λένε ότι αυτός είναι ο ναός τους, – απευθύνθηκε ο "ιερέας" στους ενορίτες του. – Ως εκ τούτου, όποιος μπορεί, σας καλώ ορμάτε! Τρέξτε στο ναό και ρωτήστε. 


Και αν είναι αξιοπρεπείς άνθρωποι, να μην καλέσετε αστυνομία. Αλλά αν αυτό συμβαίνει άγρια, παρακαλώ, καλέστε την αστυνομία, υπερασπιστείτε τον ναό μας. <...> Προς το παρόν είμαστε αναγκασμένοι να μείνουμε προσωρινά στο Πατριαρχείο του Κιέβου, επειδή υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, όπως λέει ο Πατριάρχης Φιλάρετος».


Ο «κληρικός» παρακάλεσε τον επικεφαλή της Κρατικής Διοίκησης της Περιφέρειας Ρίβνε, Αλεξέι Μουλιαρένκο, να καλέσει τον «Αρχιεπίσκοπο» της PCU (Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, μην κανονική), τον Ιλαρίωνα Πρότσικ, και να πει ότι «οι αξιοπρεπείς άνθρωποι, ειδικά κληρικοί, δεν ενεργούν έτσι». Ωστόσο, ο «δεσπότης» Ιλαρίωνας δεν άκουσε τον «ιερέα» του.


«Μίλησα με τον αρχιεπίσκοπο της PCU Ιλαρίωνα και του εξήγησα, ότι η κοινότητά μου δεν ανήκει στην PCU. Ωστόσο, με έβρισε και με αντιμετώπιζε άσχημα. Είπε, ότι με απαγορεύσει τη διακονία. Παρόλο που δεν έχει το δικαίωμα να το κάνει αυτό, επειδή δεν υπάγομαι σ’ αυτόν, αλλά στο Πατριαρχείο Κιέβου», – δήλωσε αργότερα ο Ντρουζιούκ στην ηλεκτρονική εφημερίδα «Ρίβνε Vechіrne».


Σύμφωνα με τον ίδιο, ήθελαν να μεταφέρουν την ενορία «με πονηριά από το Πατριαρχείο του Κιέβου στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (PCU)», ενώ τον ίδιο τον κληρικό πίεζαν για 2 εβδομάδες. «Ωστόσο, οι ενορίτες μου και εγώ σεβόμαστε και υποστηρίζουμε σε μεγάλο βαθμό τον Πατριάρχη Φιλάρετο. Λυπούμαστε πολύ για το γεγονός ότι ανοιχτά χύνεται βρωμιά εναντίον ατόμου, στο οποίο οφείλουμε την ουκρανική εκκλησία. 


Θεωρώ αγριάδες όλες τις δηλώσεις του Μητροπολίτη Επιφάνιου και του περιβάλλοντος του, στις οποίες λένε, ότι ο Φιλάρετος έχει τρελαθεί. <...> Οι ενορίτες της εκκλησίας μας είναι σοκαρισμένοι από αυτό που συνέβη, επειδή ανήκουμε στο Πατριαρχείο Κιέβου, αλλά η PCU είναι αδιάφορη. Επιπλέον, έβαλαν φρουρά από το «Δεξιό τομέα» γύρω από την εκκλησία, που εμείς και οι ενορίτες οικοδομούμε για τόσο πολύ καιρό», – δήλωσε ο Βιτάλι Ντρουζιούκ.


Και πρόσθεσε ότι με εντολή του «αρχιεπισκόπου» Ιλαρίωνα, οι επιδρομείς ήρθαν στον επίτροπο, πήραν τα κλειδιά και αντικατέστησαν παράνομα τις κλειδαριές, και οι «ξένοι» επιτέθηκαν στους ενορίτες και τη χορωδία.


Στις 20 Ιουνίου 2019 στο Κίεβο, ο Φιλάρετος πραγματοποίησε τη «Τοπική Σύνοδο» του Πατριαρχείου Κιέβου, με αποτέλεσμα να ακυρώσει τη διάλυση του UOC-KP (ΟΟΕ Πατριαρχείου Κιέβου) και ότι τώρα υπάρχουν τρεις εκκλησίες στην Ουκρανία: UOC, PCU και το Πατριαρχείο Κιέβου.


Στην Απόφαση της «Τοπικής Συνόδου» τονίζεται επίσης, ότι στο Πατριαρχείο του Κιέβου ανήκουν στην πραγματικότητα τα περιουσιακά στοιχεία της PCU: Καθεδρικός ναός της PCU του Αγίου Μιχαήλ, καθώς και η Θεολογική Ακαδημία, η οποία στεγάζει την κατοικία του Επιφάνιου και «όλες επισκοπές, μοναστήρια, θρησκευτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, αδελφότητες, αποστολές που έχουν καταχωρηθεί από τα κρατικά όργανα, ως θρησκευτικές οργανώσεις του Πατριαρχείου Κιέβου (ΠΚ)».




Τρίτη 25 Ιουνίου 2019

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ





«Ο αδελφός μου Βαρθολομαίος, 
Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως 
είναι πρόδρομος πολλών ιδεών και πρωτοβουλιών, τις οποίες έχουμε ενστερνισθεί 
και τις έχουμε κάνει και δικές μας, όπως στην εγκύκλιο μας για το περιβάλλον, 
Laudato Si.»

Αυτά είπε ο Πάπας Φραγκίσκος στην ομιλία του που εκφώνησε αμέσως μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του Διεθνούς συμποσίου που έλαβε χώρα στην Νάπολη της Ιταλίας 20 και 21 Ιουνίου με θέμα: «Η Θεολογία μετά την εγκύκλιο Veritatis Gaudium στο χώρο της Μεσογείου.»


Ένα συνέδριο που είχε ως σκοπό την θέση της Θεολογίας στις ανάγκες και προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, με επίκεντρο τη Μεσόγειο, την θάλασσα όπου διασταυρώθηκαν οι πιο σημαντικοί πολιτισμοί της γης και λαμβάνει χώρα σήμερα εκεί η μεγάλη τραγωδία της μετανάστευσης.


Για το λόγο αυτό ζητήθηκε η άποψη του Οικουμενικού Πατριάρχη, ο οποίος απάντησε στην πρόσκληση με την αποστολή ενός σημαντικού μηνύματος, το οποίο όλοι οι παρόντες και τα μέσα επικοινωνίας το αποκάλεσαν ως εισαγωγή στην Θεολογία της Υποδοχής.


Με αυτό ακριβώς στον πρόλογο του ο Πάπας θέλησε να εξάρει τον ρόλο του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και της Κωνσταντινουπόλεως και προσκάλεσε όλους να δώσουν ιδιαίτερη βαρύτητα στους λόγους του Οικουμενικού Πατριάρχη, που «μας τίμησε με αυτό το μήνυμα», όπως είπε χαρακτηριστικά.


Στο κείμενο του Οικουμενικού Πατριάρχη τονίζεται, μεταξύ άλλων, ότι το μήνυμα του Κυρίου μας και Σωτήρα και κατά συνέπεια εκείνο των Εκκλησιών, δεν πρέπει να περιορίζεται και να εξαντλείται εκ μέρους μας σε πράξεις βοήθειας και ελεημοσύνης, μα είναι επιτακτικό να αναδείξουμε την σημασία και την αξία της αλήθειας και της δικαιοσύνης και να εξετάσουμε τις βαθιές αίτιες του φαινομένου της τραγωδίας που πλήττει την Μεσόγειο, ώστε να τις θεραπεύσουμε, για να αποφύγουμε την καταρράκωση της ανθρώπινης ύπαρξης. 


Είναι πρωταρχικό καθήκον των Εκκλησιών να συντονισθούν για ένα κοινό αγώνα για μια κοινωνική δικαιοσύνη σε ένα σύγχρονο παγκοσμοποιημένο κόσμο, ώστε να δημιουργηθούν οι θεολογικές και ανθρωπολογικές εκείνες προϋποθέσεις, μέσω και του έργου των θεολογικών σχολών, με σκοπό να αναδειχθούν θεσμοί κοντά στις ανθρώπινες ανάγκες, οι οποίες δεν θα θέτουν σαν πρωταρχικό σκοπό τους την εκμετάλλευση της ανθρώπινης ύπαρξης. Υπενθύμισε επίσης ότι στην Πανορθόδοξο Σύνοδο της Κρήτης (2016), δόθηκε μεγάλη έμφαση στην καταπολέμηση της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον συνάνθρωπο του.


Ο ίδιος ο Πάπας στη ομιλία του, εκτός των άλλων, έδωσε έμφαση στην έννοια της Χριστιανικής Παράδοσης, σημαντικό εφόδιο κατά της λήθης του ανθρωπίνου γίγνεσθαι, αλλά υπογραμμίζοντας την ορθή ερμηνεία της: «Η Χριστιανική μας Παράδοση είναι χρήσιμη», είπε ο Πάπας Φραγκίσκος, «και δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτή, γιατί χωρίς την Παράδοση ο άνθρωπος στερείται μνήμης. Αλλά και η Παράδοση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται σαν κάτι το στατικό, διότι η ίδια η Παράδοση ενέχει την δυναμική της Αλήθειας και θα μας βοηθήσει να ανοίξουμε νέους ορίζοντες για την αληθινή πρόοδο της ανθρωπότητας».


Αυτές είναι σκέψεις του Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα, μου ψιθύρισε ο καθηγητής Θεολογίας Sergio Tanzarella, που ως γνωστόν ο ίδιος ο Πάπας έχει επανειλημμένως εκφραστεί ότι τον θεωρεί τον πιο σημαντικό θεολόγο εν ζωή. Ίσως γιατί παλιά λεγόταν ότι η πίστη έχει δυο πηγές: την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Στην ουσία η Αγία Γραφή υπάρχει ως παράδοση και η Εκκλησία συνεχίζει την πορεία της μέσω της ιστορίας έως τα έσχατα, όπως έλεγε και πρόσφατα στο Ποντιφικό Ινστιτούτο Οριεντάλε ο π. Γρηγόριος Παπαθωμάς.


Εντύπωση προκάλεσε και η ομιλία του καθ. Sergio Tanzarella, ο οποίος ανέφερε ότι η Θεολογία σήμερα ημέρα, έχει γίνει προνόμιο μιας ελίτ, εντελώς αποκομμένης από τις ανάγκες του κοινωνικού γίγνεσθαι της Εκκλησίας του Κυρίου μας και έχει εστιάσει το ενδιαφέρον της στα αμιγώς διοικητικά συμφέροντα της Εκκλησίας. 



Η τοποθέτηση του Sergio Tanzarella που απέσπασε τα χειροκροτήματα των παρόντων, 

προκάλεσε και την επικρότηση του Πάπα Φραγκίσκου, 

ο οποίος τόνισε ενώπιον όλων ότι με την ομιλία του ο Καθηγητής Tanzarella 

μας έδωσε ισχυρά ραπίσματα και δικαίως. 

Και ο νοών νοείτω, σκεπτόμενοι εσχατολογικά.



https://www.vimaorthodoxias.gr



Νίκος Τζωίτης


Η ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ





πως ανακοίνωσε η ΕΛ.ΣΤΑΤ., κατά το 2018 το 31,8% του πληθυσμού της χώρας βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό. Σε αριθμό, αυτό μεταφράζεται σε 3.348.500 άτομα. Τα ποσοστά και οι αριθμοί της ντροπής είναι κατά τι μειωμένα σε σχέση με το 2017 (34,8%, 3.701.800 άτομα), αλλά παραμένουν σε εξωφρενικά επίπεδα.


Η κρίση και οι πολιτικές που την προκάλεσαν, αλλά και εκείνες που εφαρμόστηκαν για να... αντιμετωπιστεί φτωχοποίησαν τους Ελληνες, διέλυσαν την οικονομία, αποξήραναν την αγορά και μείωσαν τον πληθυσμό της χώρας με τη μετανάστευση των Ελλήνων για το μεροκάματο, αλλά και την υπογεννητικότητα.


Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι ο κίνδυνος φτώχειας στην Ελλάδα ελάχιστα απέχει από αυτόν που αντιμετωπίζουν οι πολίτες της Βουλγαρίας (32,8%) και της Ρουμανίας (32,5%). Οι χώρες, που τόσο πολύ απείχαν από το δικό μας επίπεδο λόγω του εγκλεισμού τους στην «κατάψυξη» του ανατολικού μπλοκ, τώρα βρίσκονται απελπιστικά κοντά μας.


Οι αριθμοί δεν είναι πάνω από τους ανθρώπους, αλλά αποκαλύπτουν την αλήθεια για πολλά πράγματα που τους αφορούν - και κυρίως στα πολιτικά ζητήματα. Αυτοί οι αριθμοί, λοιπόν, λένε τα χειρότερα για τις ηγεσίες της χώρας που μας έφεραν σε αυτό το σημείο.


Επί σειράν ετών, η ελληνική άρχουσα τάξη -τόσο η πολιτική όσο και η οικονομική, αλλά και η πνευματική ελίτ- διαφήμιζε την εισδοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση ως σωτήρια για τα εθνικά ζητήματα, και ειδικά για την αντιμετώπιση του τουρκικού κινδύνου, αλλά και ως μια μοναδική ευκαιρία οικονομικής ανάπτυξης και ένταξης στο «κλαμπ» των ισχυρών κρατών της Ευρώπης.


Τελικά, διαπιστώσαμε ότι δεν αρκεί να είσαι μέλος μιας «μεγάλης και ισχυρής οικογένειας» (αν μπορεί η Ευρωπαϊκή Ενωση να αποκαλείται «οικογένεια»). Κάθε κράτος, για να προοδεύσει, δεν μπορεί να στηρίζεται σε τρίτους. Μπορεί να συνεργάζεται, να συνάπτει συμφωνίες, να διαμορφώνει κοινές πολιτικές σε συγκεκριμένους τομείς, αλλά δεν μπορεί να ποντάρει σε δυνάμεις εκτός των δικών του. 


Πρέπει το ίδιο να έχει και τις δυνατότητες και τις κατάλληλες ηγεσίες.




ΑΓΙΟΙ ΕΣΕΣΘΕ ΟΤΙ ΕΓΩ ΑΓΙΟΣ ΕΙΜΙ




«Ἅγιοι ἔσεσθε, ὅτι ἐγώ Ἅγιός εἰμι» (Δευτ. ιθ´ 2· Α´ Πετρ. α´ 16) 

«Ὥσπερ τοίνυν ἀληθῶς εἰσι θεοί (οἱ Ἅγιοι) οὐ φύσει, ἀλλ᾿ ὡς τοῦ φύσει Θεοῦ μέτοχοι, οὕτως εἰσί προσκυνητοί, οὐχί φύσει, ἀλλ᾿ ὡς τόν φύσει προσκυνητόν ἐν ἑαυτοῖς ἔχοντες» 


Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός 




Α. Τρόποι προσκυνήσεως τοῦ Θεοῦ καί τῶν κτισμάτων 


῾Ο Ἅγιος καὶ θεοφόρος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, στὸν τρίτο Λόγο του «Πρὸς τοὺς διαβάλλοντας τὰς Ἁγίας Εἰκόνας» (PG τ. 94, στλ. 1317-1420), μετὰ τὴν ἀναφορά του στοὺς «πέντε τρόπους» τῆς προσκυνήσεως τοῦ Θεοῦ (§§ κη´- λβ´), περιγράφει «πόσα τὰ προσκυνούμενα εὑρίσκομεν ἐν τῇ Γραφῇ, καὶ κατὰ πόσους τρόπους προσάγομεν προσκύνησιν κτίσμασι» (§§ λγ´-λθ´). Ὁ Ἱερὸς Δαμασκηνὸς ἀποσαφηνίζει, ὅτι ἡ «προσκύνησις» εἶναι «σημεῖον» καὶ «σύμβολον»: ἔναντι μὲν τοῦ Θεοῦ, ὑποταγῆς καὶ «ταπεινώσεως» (§ κζ´), ἔναντι δὲ τῶν «κτισμάτων», «φόβου καὶ πόθου καὶ τιμῆς», ἀλλ᾿ «οὐδενὶ δεῖ προσκυνεῖν ὡς Θεῷ, εἰ μὴ μόνῳ τῷ φύσει Θεῷ, πᾶσι δὲ ὀφειλὴν ἀπονέμειν διὰ τὸν Κύριον» (§ μ´) (νὰ ἀπονέμουμε σὲ ὅλους ὅ,τι ὀφείλουμε, χάριν τοῦ Κυρίου / Ρωμ. ιγ´ 7). 



Β. Πρῶτα προσκυνούμενα κτίσματα: οἱ Ἅγιοι 


Στὴν Ἁγία Γραφή, λέγει ὁ θεῖος φωστὴρ τῆς Δαμασκοῦ (§ λγ´), εὑρίσκουμε νὰ προσκυνοῦνται πρωτίστως ἐκεῖνοι, στοὺς ὁποίους ἔχει ἀναπαυθῆ ὁ Θεός, «ὁ μόνος Ἅγιος καὶ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος» (Ἡσ. νζ´ 15), ὅπως εἶναι ἠ ἁγία Θεοτόκος καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι: αὐτοὶ εἶναι «οἱ κατὰ τὸ δυνατὸν ὁμοιωθέντες (τῷ) Θεῷ», τόσο ἀπὸ τὴν ἰδική τους προαίρεσι, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ποὺ κατοίκησε μέσα τους. Αὐτοὶ λέγονται ἀληθινὰ θεοί, ὄχι βεβαίως κατὰ φύσιν, ἀλλὰ κατὰ θέσιν· ὅπως καὶ ὁ πυρακτωμένος σίδηρος λέγεται πῦρ (φωτιά), ὄχι βεβαίως κατὰ φύσιν, ἀλλὰ κατὰ θέσιν καὶ κατὰ μέθεξιν (μετέχει στὴν φωτιά, γίνεται ὅλος φωτιά, ἀλλὰ δὲν μεταβάλλεται σὲ φωτιά). 


τσι λοιπὸν καὶ οἱ Ἅγιοι: ὡμοιώθησαν μὲ τὸν Θεὸν «ἐκ τῆς ἑαυτῶν προαιρέσεως» καὶ «ἐκ τῆς Θεοῦ ἐνοικήσεως καὶ συνεργείας»· ὁ Κύριος μᾶς προτρέπει: «Ἅγιοι ἔσεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Δευτ. ιθ´ 2· Α´ Πετρ. α´ 16) καὶ αὐτὸ ἀφορᾶ τὸ πρῶτο δηλαδὴ τὴν προαίρεσι. Κατόπιν, ἐκεῖνον ποὺ θέλει καλοπροαίρετα τὸ ἀγαθό, ὁ Θεὸς τὸν βοηθεῖ καὶ «συνεργεῖ εἰς τὸ ἀγαθὸν» (πρβλ. Ρωμ. η´ 28). Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ ἐν συνεχείᾳ ὁ Θεὸς κατοικεῖ μέσα σὲ ὅσους πράττουν τὸ ἀγαθό: «Ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω» (Β´ Κορινθ. Ϛ´ 16) καί: «Ναοί ἐσμεν Θεοῦ καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οίκεῖ ἐν ἡμῖν» (Α´ Κορινθ. γ´ 16). Ὁ Κύριός μας, ἀφοῦ κατοικήσει στοὺς Ἁγίους, ὕστερα τοὺς δοξάζει καὶ τοὺς δίδει τὴν χάρι νὰ ἐνεργοῦν ὅσα καὶ Ἐκεῖνος: «Ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν κατὰ πνευμάτων ἀκαθάρτων, ὥστε ἐκβάλλειν αὐτά, καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον, καὶ πᾶσαν μαλακίαν» (Ματθ. ι´1)· «Ὅσα ποιῶ, καὶ ὑμεῖς ποιήσετε, καὶ μείζονα τούτων ποιήσετε» (Ἰωάν. ιδ´ 12)· «Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ἀλλ᾿ ἢ τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω» (Α´ Βασιλ. β´ 30)· «Εἴπερ συμπάσχομεν, ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν» (Ρωμ. η´ 17)· «Ὁ Θεὸς ἔστη ἐν συναγωγῇ θεῶν· ἐν μέσῳ δὲ θεοὺς διακρινεῖ» (Ψαλμ. πα´ 1). 



Γ. Προσκυνοῦντες τούς Ἁγίους, προσκυνοῦμε τόν Θεό 


Καὶ συνεχίζει ὁ θεοφόρος Πατέρας μας: Ὅπως οἱ Ἅγιοι εἶναι ἀληθινὰ θεοί, «οὐ φύσει, ἀλλ᾿ ὡς τοῦ φύσει Θεοῦ μέτοχοι», ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι καὶ «προσκυνητοί», «οὐχὶ φύσει, ἀλλ᾿ ὡς τὸν φύσει προσκυνητὸν [Θεὸν] ἐν ἑαυτοῖς ἔχοντες»· ὅπως ἄλλωστε συμβαίνει μὲ τὸν πυρακτωμένο σίδηρο: δὲν εἶναι ἀπὸ τὴν φύσι του καυστικὸς καὶ ἑπομένως ἀπρόσιτος στὴν ἀφή, ἀλλ᾿ ἐπειδὴ μετέχει στὴν φωτιὰ ποὺ εἶναι ἀπὸ τὴν φύσι της καυστική. Προσκυνοῦνται λοιπὸν πάντες οἱ Ἅγιοι, ἐπειδὴ ἔχουν δοξασθῆ ἀπὸ τὸν Θεό· ἐπειδὴ ἔγιναν ἀπὸ τὸν Θεὸ φοβεροὶ μὲς στοὺς ἐχθρούς, εὐεργέτες δὲ στοὺς προσερχομένους σὲ αὐτοὺς μὲ πίστι, ὄχι βεβαίως ὡς πρὸς θεοὺς καὶ εὐεργέτας κατὰ φύσιν, ἀλλ᾿ ὡς πρὸς θεράποντας / ὑπηρέτας καὶ λειτουργοὺς τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι ἀξιώθηκαν νὰ ἔχουν παρρησίαν / θάρρος πρὸς Αὐτόν, διότι Τὸν ἀγάπησαν. Ἑπομένως, προσκυνοῦμε τὸν Ἅγιο, ἐπειδὴ λατρεύεται ὁ οὐράνιος Βασιλεύς, ὅταν βλέπη νὰ προσκυνῆται ὁ ἀγαπημένος Του θεράπων / ὑπηρέτης, ὄχι βεβαίως ὡς Βασιλεύς, ἀλλὰ ὡς ὑπάκουος λειτουργὸς καὶ ἀγαπητὸς φίλος. 



Δ. Τιμῶντες τούς Ἀγίους, ἐκπληρώνονται τά αἰτήματά μας 


Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ ἐκπληρώνονται καὶ τὰ αἰτήματα τῶν προσερχομένων μὲ πίστι: εἴτε τοῦ Ἁγίου ποὺ ζητεῖ τοῦτο ἀπὸ τὸν Βασιλέα, εἴτε διότι ὁ Κύριος ἀποδέχεται τὴν τιμὴ καὶ τὴν πίστι ἐκείνου τοῦ εὐσεβοῦς ποὺ ζητεῖ κάτι ἀπὸ τὸν θεράποντά Του, ἀκριβῶς ἐπειδὴ τὸ ἐζήτησε διὰ μέσου αὐτοῦ. Μὲ τὸν τρόπο αὐτόν, ὅσοι προσήρχοντο, διὰ μέσου τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐθεραπεύοντο· ἔτσι καὶ ἡ σκιὰ καὶ τὰ σουδάρια καὶ τὰ σιμικίνθια (διαφόρου τύπου μαντήλια) τῶν θείων Ἀποστόλων ἐπήγαζαν ἰάσεις (Πράξ. ε´ 15· ιθ´ 12). Ε. Τιμωροῦνται ὅσοι ἀπαιτοῦν προσκύνησι καὶ ὅσοι καταφρονοῦν τοὺς Ἁγίους Ἐκεῖνοι ὅμως, οἱ ὁποῖοι θέλουν «ἀνταρτικῶς καὶ ἀποστατικῶς» νὰ προσκυνοῦνται ὡς θεοί, αὐτοὶ εἶναι «ἀπροσκύνητοι» καὶ ἄξιοι τοῦ αἰωνίου πυρός. Καὶ ὅσοι πάλι «καραφρονητικῶς, ὑπερηφάνῳ φρονήματι» δὲν προσκυνοῦν τοὺς θεράποντας / ὑπηρέτας τοῦ Θεοῦ, ὡς ἀλαζόνες καὶ ὑπερήφανοι καταδικάζονται ὡσὰν νὰ ἀσεβοῦν πρὸς τὸν Θεόν· αὐτὸ τὸ μαρτυροῦν / βεβαιοῦν ἐκεῖνα τὰ παιδιὰ ποὺ ἐνέπαιξαν τὸν Ἅγιο Προφήτη Ἐλισσαῖο καὶ γι᾿ αὐτὸ ἔγιναν τροφὴ στὶς ἀρκοῦδες (Δ´ Βασιλ. β´ 23-24). «Οἱ Ἅγιοι υἱοὶ Θεοῦ [εἰσιν], υἱοὶ τῆς Βασιλείας καὶ κληρονόμοι Θεοῦ καὶ συγκληρονόμοι Χριστοῦ. Τιμῶ οὖν τοὺς Ἁγίους καὶ συνδοξάζω τοὺς δούλους καὶ φίλους καὶ συγκληρονόμους Χριστοῦ, τοὺς δούλους ἐκ φύσεως καὶ φίλους ἐκ προαιρέσεως καὶ υἱοὺς καὶ κληρονόμους ἐκ θείας Χάριτος, ὥς φησιν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Πατέρα» (§ ΚϚ´)




Εκ του Περιοδικού ''Άγιος Κυπριανός'', 
αριθμός τεύχους 296, Μάϊος - Ιούνιος 2000, σελ. 297-299


Σάββατο 22 Ιουνίου 2019

ΜΥΣΤΙΚΟΝ ΑΝΤΙΣΧΕΔΙΟΝ ''ΡΩΣΙΚΗ ΜΑΤΡΙΟΣΚΑ''





Ἀπό τήν ἀνεξαρτησία τό 1991 ἡ Οὐκρανία προσπαθεῖ ἀπεγνωσμένα νά ἀποκτήσει ὑποκειμενικότητα στή διεθνῆ σκηνή. 
Ἐντούτοις, 
ἡ χώρα παραμένει ἕνα πολύγωνο, ὅπου «ἀναπτύσσουν» τίς στρατηγικές τους 
καί ὅπου διάφορα «κέντρα ἐξουσίας» ἐκτελοῦν τήν ἐξωτερική ἐπέκτασή τους. 
Πολιτική, οἰκονομική καί τώρα καί ἐκκλησιαστική.



του Alexei Smirnov, θεολόγου



Τρεῖς κύριαι στρατηγικαί τῆς ἀναπτύξεως τῆς παγκοσμίας Ὀρθοδοξίας


Σήμερα, ταυτόχρονα, ἡ παγκόσμια Ὀρθοδοξία ἐπηρεάζεται ἀπὸ τρεῖς θεμελιωδῶς διαφορετικὲς καὶ ἀνταγωνιστικὲς στρατηγικές. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα, πρόκειται γιὰ μία συντηρητικὴ κανονικὴ στρατηγικὴ σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ Κεφαλὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ὅλες οἱ Τοπικὲς Ἐκκλησίες εἶναι ἴσα, αὐτοδιοίκητα μέρη τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἑνότητα τῶν ὁποίων ἐκδηλώνεται σὲ ἕνα ἑνιαῖο δόγμα καὶ ἀμοιβαία κοινωνία στὰ μυστήρια. Ἡ στρατηγικὴ αὐτὴ ὁρίζει ὅτι ὁ Πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι μόνο «ὁ πρῶτος μεταξὺ τῶν ἴσων» καὶ δὲν ἔχει ἄμεση ἐξουσία καὶ εἰδικὲς πληρεξουσιότητες στὴν λήψη ἀποφάσεων σὲ σύγκριση μὲ τοὺς ἄλλους Προκαθημένους. Οἱ φορεῖς αὐτῆς τῆς στρατηγικῆς εἶναι οἱ Προκαθήμενοι καὶ Ἱεράρχες σχεδὸν ὅλων τῶν Τοπικῶν, μὲ ἐξαίρεση τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, Ἐκκλησιῶν, ποὺ ἐνδιαφέρονται νὰ διατηρήσουν τοὺς ὑπάρχοντες κανόνες. Καὶ εἶναι πεπεισμένοι, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος τρόπος, γιὰ νὰ προφυλαχθῆ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ ἀπειλὲς ἀπὸ τὸ Βατικανό, τοὺς Οὐνίτες καὶ τοὺς «ἐσωτερικοὺς» σχισματικούς.


Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν κανονικὴ στρατηγική, ἡ στρατηγική τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου καὶ τῶν ὑποστηρικτῶν του στοχεύει στὴ διαμόρφωση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τοὺς νέους κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ, στὸ ὁποῖο οἱ Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἀναγνωρίζουν τὴν ἀπόλυτη ὑπεροχὴ καὶ εἰδικὰ δικαιώματα στὸ Φανάρι, συμφωνοῦν νὰ περιορίσουν τὴν δραστηριότητά τους στὰ ὅρια τῶν ἐθνῶν-κρατῶν καὶ σταδιακὰ νὰ ἐγκαταλείψουν τὶς ἐνορίες στή διασπορὰ καὶ ἀκόμη καὶ ὁλόκληρες ἐπισκοπὲς καὶ μητροπόλεις ὑπὲρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὡς ἀποτέλεσμα, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος θὰ μπορέσει νὰ μετατραπεῖ ἀπὸ τὸν «πρῶτον μεταξὺ ἴσων» στὸν πραγματικὸ ἐπικεφαλῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ νὰ ἀποκτήσει δύναμη συγκρίσιμη μὲ τὴν παπική.


Τέλος, ἡ στρατηγική τοῦ Βατικανοῦ καὶ τοῦ Φραγκίσκου θέτει ὡς στόχο τήν σταδιακὴ ἀποδοχὴ τοῦ ρωμαιοκαθολικισμοῦ μέ τήν ἀπορρόφηση τοῦ ὀρθοδόξου κόσμου. Τὰ κυριότερα ἐργαλεῖα γιὰ τὴν ὑλοποίηση αὐτῆς τῆς στρατηγικῆς εἶναι ἡ χρήση ἐσωτερικῶν διαμαχῶν, ποὺ ἀποσποῦν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὴν προώθηση τῆς οὐνίας, ποὺ διατηρεῖ τὶς ὀρθόδοξες τελετουργίες καὶ τὸ Ὀρθόδοξο ἡμερολόγιο μὲ ἀντάλλαγμα τὴν ἀναγνώριση τοῦ πρωτείου τοῦ Πάπα Ρώμης. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία εἶναι ἰδιαίτερα εὐτυχὴς ποὺ παρακολουθεῖ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς φιλόδοξης στρατηγικῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, μὲ στόχο τὴν ἀποδυνάμωση τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Ἔχει κάθε λόγο νὰ πιστεύει ὅτι «ἕνας μὲ ἕνα», χωρὶς τὴν ὑποστήριξη ἄλλων Προκαθημένων καὶ ἱεραρχῶν, θὰ εἶναι πολὺ πιὸ εὔκολο νὰ «ἀντιμετωπίσει» τὸν Βαρθολομαῖο.


νὰ διαπραγματευθεῖ … Μεταφορικὰ μιλώντας, ἡ στρατηγική τοῦ Βατικανοῦ θυμίζει τὸν χωρισμὸ τῆςρωσικῆς ματριόσκας , ὅπου ὁ κανονικὸς μονόλιθος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας πρωτίστως μὲ φιλοδοξίες τοῦΒαρθολομαίου χωρίζεται σὲ κωνσταντινοπολίτικο «πυρήνα» καὶ «περιφερειακὲς» Ἐκκλησίες. Καὶ τότε αὐτὰ «ὁ πυρήνας» καὶ «ἡ περιφέρεια» χωρίζονται, ἐνῶ χρησιμοποιώντας τὴν οὐνία καὶ «ἑνοποιοῦν τὰ σχέδια» μὲ τὴ συμμετοχὴ τῶν οὐνιτῶν.



Ἡ Οὐκρανία ὡς πεδίον δοκιμῶν διά τάς στρατηγικάς τοῦ Φαναρίου καί τοῦ Βατικανοῦ


Οὐκρανία δὲν ἐπιλέχτηκε μόνο ὡς δοκιμαστικὸ ἔδαφος γιὰ τὴν προώθηση τῶν στρατηγικῶν τοῦ Φαναρίου καὶ τοῦ Βατικανοῦ. Πρῶτον, ἡ Οὐκρανία εἶναι μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ὀρθόδοξες χῶρες μὲ δεκάδες ἑκατομμύρια πιστοὺς καὶ περίπου 20.000 κληρικούς. Δεύτερον, στὴν Οὐκρανία τὰ συμφέροντα ὅλων τῶν μεγάλων παικτῶν ἐνεργὰ διασταυρώνονται. Περισσότερες ἀπὸ 12.000 ἐνορίες τῆς κανονικῆς καὶ ἀναγνωρισμένης ἀπὸ ὅλες τὶς Τοπικὲς Ἐκκλησίες τῆς UOC-MP ὑπάρχουν ταυτόχρονα στὴ χώρα. Πάνω ἀπὸ 6.000 ἐνορίες τῆς OCU, ποὺ δημιουργήθηκε μὲ τὴν ἕνωση τῆς πρώην σχισματικῆς UOC-KP καὶ τῆς UAOC, ἡ ὁποία ἔλαβε ἀναγνώριση καὶ αὐτοκέφαλο ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως. Ὅπως καὶ σχεδὸν 4.000 ἐνορίες τῆς UGCC, τῆς μεγαλύτερης Ρωμαιοκαθολικῆς «Ἐκκλησίας» τοῦ ἀνατολικοῦ τυπικοῦ, ἡ ὁποία ἀναγνώρισε τὴν οὐνία τοῦ Πάπα. Τρίτον, στὴν Οὐκρανία, ὅπως καὶ πουθενὰ ἀλλοῦ, δὲν ὑπάρχει ὅριο μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ κράτους καὶ οἱ Οὐκρανοὶ ὑπάλληλοι προσπαθοῦν νὰ πάρουν ἐνεργὸ μέρος στὸν «ἀγώνα τῶν ἐκκλησιαστικῶν θρόνων» μέ τὴ μία πλευρὰ ἢ τὴν ἄλλη.


ναγνώριση τῆς OCU «μὲ πρωτοβουλία» καὶ μὲ τὴν ἐνεργὸ συμμετοχὴ τοῦ πρώην προέδρου τῆς Οὐκρανίας Πέτρο Ποροσένκο ἦταν τὸ πρῶτο βῆμα πρὸς τὴν ὑλοποίηση μιᾶς μακροπρόθεσμης στρατηγικῆς τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Μὲ αὐτὸ τὸ βῆμα ὁ Βαρθολομαῖος κήρυξε στὸ σύνολο τοῦ ὀρθόδοξου κόσμου τὸ σχηματισμὸ τῶν νέων κανόνων τοῦ παιχνιδιοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο, ὅπως ἀνέφερε ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης, σὲ συνέντευξή του, «Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει τὸ ἀποκλειστικὸ προνόμιο νὰ παρέχει αὐτοκέφαλο καὶ νὰ δεχτεῖ ἔφεση ἀποφάσεων τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν καὶ δὲν ὑποχρεοῦται νὰ ἐξετάσει τὴ γνώμη τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ νὰ συνεργαστεῖ μαζί τους».


Τὰ ἑπόμενα βήματα στὸ πλαίσιο αὐτῆς τῆς στρατηγικῆς θὰ ἦταν ἡ βίαια μεταβίβαση σημαντικοῦ ἀριθμοῦ ἐνοριῶν καὶ ναῶν τῆς UOC-MP στὴν OCU μὲ τὴν ἐνεργὸ ὑποστήριξη τῆς κυβέρνησης. Καὶ ἐπίσης τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ ἄλλες τοπικές ἐκκλησίες τοῦ Τόμου, ποὺ παραχώρησε ὁ Βαρθολομαῖος, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο ἡ OCU ἀποποιεῖται τίς ἐνορίες στὴν διασπορά της καὶ ἀναγνωρίζει τὸ πρωτεῖο τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως «ὅπως καὶ ἄλλοι Πατριάρχες καὶ Προκαθήμενοι». Μετὰ ἀπὸ αὐτό, ὁ Βαρθολομαῖος θὰ μποροῦσε νὰ προχωρήσει στὰ τελικὰ βήματα, γιὰ νὰ ἐφαρμόσει τὴ στρατηγική του καὶ νὰ χρησιμοποιήσει τὸ οὐκρανικὸ προηγούμενο γιὰ νὰ ἐπιβάλλει νέους κανόνες σὲ ὅλες τὶς Τοπικὲς Ἐκκλησίες. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα, στὴν Ρωσική, Ρουμανικὴ καὶ Ἑλλαδικὴ μαζὶ μὲ τὴν Οὐκρανική, ποὺ ὑπάρχει ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν ναῶν, κληρικῶν καὶ ἐνοριτῶν.


ξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ Βατικανὸ μαζὶ μὲ τὴν «Οὐκρανικὴ Ἑλληνοκαθολικὴ Ἐκκλησία» ὑποστήριξαν ἐνεργὰ τὸ γεγονὸς μιᾶς νέας ἐκκλησίας μὲ βάση τὴν ἕνωση τῆς UOC-KP καὶ τῆς UAOC καὶ τούς Ὅρους τοῦ Τόμου, ποὺ ἔδωσε ὁ Βαρθολομαῖος, βάζοντας τὴν OCU ἐντελῶς νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ Φανάρι καὶ στερώντας της τὶς ἐνορίες ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ ὑπὲρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἐπιπλέον, πολλοὶ «παράγοντες ἐπιρροῆς» τῆς UGCC στὴν οὐκρανικὴ ἐξουσία (Πρόεδρος τῆς Βουλῆς Παρουμπίι, ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς κοινοβουλευτικῆς ἐπιτροπῆς γιὰ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν πνευματικότητα Ἐλάνσκι, ὁ ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ Εὐγένιος Νιτσούκ, διευθυντὴς τοῦ Τμήματος Θρησκευμάτων Γιουρὰς καὶ ἄλλοι ἐνορίτες τῆς UGCC) κατέβαλαν κάθε δυνατὴ προσπάθεια καὶ διοικητικὴ πίεση γιὰ τὴν ἀποδυνάμωση τῶν θέσεων τῆς UOC-MP καὶ γιὰ διευκόλυνση τῆς μεταβίβασης τῶν ναῶν καὶ τῶν ἐνοριῶν στὴν OCU. Τὴν ἴδια στι­γμή, ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς UGCC, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σβιατοσλὰβ (Σεβτσούκ), μίλησε σὲ διάφορες δημόσιες πρωτοβουλίες ὑψηλοῦ προφὶλ γιὰ τὴ διοργάνωση συλλειτουργίας μὲ τὸν Μητροπολίτη Ἐπιφάνιο καὶ κοινῶν ἐκπαιδευτικῶν σχεδίων μὲ τὴν OCU.


τσι, ἡ οὐκρανικὴ στρατηγική τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῆς UGCC ἔγινε ὁρατή, μὲ στόχο τὴν ἀποδυνάμωση τῆς κανονικῆς UOC-MP, ἐπιδεινώνοντας τὶς διαμάχες στὴν Οὐκρανικὴ Ὀρθοδοξία, ἐπιβάλλοντας τὸν δικό του ἑνοποιημένο ὁδικὸ χάρτη μέ προσεκτικὴ ἀπορρόφηση τῆς OCU. Ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς UGCC παρουσίασε στὸ κοινὸ αὐτὴ τὴ στρατηγικὴ σὲ μία συνομιλία μὲ ἕνα πρώην πρεσβευτὴ τῶν ΗΠΑ στὴν Οὐκρανία, τόν Μ. Ἰβάνοβιτς, ἐξηγώντας ὅτι «ἡ δημιουργία μιᾶς ἑνιαίας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι μόνο τὸ πρῶτο βῆμα προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἑνότητα τῶν ἐκκλησιῶν «τοῦ βαπτίσματος τοῦ Βλαντιμὶρ» σὲ μία τοπικὴ Ἐκκλησία τοῦ Κιέβου. Τὸ ἑπόμενο βῆμα θὰ εἶναι ὁ οἰκουμενικὸς διάλογος μεταξύ τῆς UGCC καὶ τῆς OCU πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἀποκατάστασης τῆς ἀρχικῆς ἑνότητας αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας».


Καὶ ἡ UGCC ὑπολογίζει νὰ πάρει σύντομα τὸ καθεστὼς τῆς πατριαρχίας ἀπὸ τὸ Βατικανό, ἔτσι ὥστε στὸ νέοτου καθεστὼς «νὰ ἐκτείνει ἕνα χέρι στοὺς ἀδελφοὺς Ὀρθοδόξους γιὰ ἑνότητα». Ἐπιπλέον, τὸ λαμπρὸ προηγούμενο τοῦ «τεντωμένου χεριοῦ» στὴν Οὐκρανία ὑπάρχει ἤδη ἀπὸ τὸ 2019, ἡ πρώην ἐπαρχία τῆς Χάρκοβο-Πολτάβα τῆς UAOC πέρασε στὴν οὐνία.



Τό Οὐκρανικόν Ὀρθόδοξον ἀδιέξοδον καί τρόποι ἐξόδου ἀπό αὐτό


Οἱ πιθανότητες τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῆς UGCC νά συνδεθεί διά τῆς οὐνίας μὲ τὴν Ὀρθοδοξία τῆς Οὐκρανίας αὐξήθηκε μόνο λόγω τῆς ἐπεκτατικῆς στρατηγικῆς τοῦ Φαναρίου, ποὺ ἀμφισβήτησε τὴν κανονικὴ ἀκεραιότητα καὶ τὴν ἑνότητα τοῦ Ὀρθόδοξου κόσμου καὶ ὁδήγησε σὲ βαθύτερο σχίσμα μέσα στὴν οὐκρανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Οὐκρανία ἔχει γίνει ὅμηρος ἑνὸς μεγάλου «παιχνιδιοῦ τῶν ἐκκλησιαστικῶν θρόνων» καὶ ταυτόχρονα μιᾶς «ὡρολογιακῆς βόμβας» γιὰ τὴν παγκόσμια Ὀρθοδοξία.


Γιὰ νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο, οἱ Προκαθήμενοι τῶν τεσσάρων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ποὺ ἔχουν τιμητικὲς θέσεις στά δίπτυχα (Ἀλεξάνδρεια, Ἀντιόχεια, Ἱεροσόλυμα καὶ Κύπρος) ἀνέπτυξαν ἕνα σχέδιο συμφιλίωσης, τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει τέσσερα ἁπλὰ σημεῖα. Πρῶτον, ἄρση ἀπὸ τὸ Φανάρι τοῦ Τόμου, ποὺ ἔδωσε. Δεύτερον, διάλυση τῆς OCU καὶ ἀναχειροτόνηση τῆς ἱεραρχίας της στὴν κανονικὴ UOC. Τρίτον, διεξαγωγὴ τῆς Ἑνωτικῆς Συνόδου τῆς UOC, συζήτηση καὶ λήψη ἀποφάσεων σχετικὰ μὲ τὴν αἴτηση γιὰ αὐτοκέφαλο ἀπὸ τὴν μητρικὴ Ἐκκλησία. Τέταρτον, παραχώρηση στὴν UOC τοῦ αὐτοκεφάλου καὶ ἀναγνώρισή της ἀπὸ ὅλες τὶς Τοπικὲς Ἐκκλησίες.


Αὐτὸ τὸ σχέδιο ἔχει πολλοὺς προβληματικοὺς τομεῖς. Σχεδὸν ὅλοι οἱ συμμετέχοντες θὰ πρέπει νὰ ἀπαρνηθούν τις φιλοδοξίες τους καὶ νὰ κάνουν ὀδυνηροὺς συμβιβασμοὺς γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος θὰ πρέπει νὰ παραδεχτεῖ τὸ λάθος τῆς μονομεροῦς ἀναγνώρισης τοῦ αὐτοκεφάλου καὶ νὰ ἀρνηθεῖ νὰ ἐφαρμόσει μία φιλόδοξη ἐπεκτατικὴ στρατηγική. Οἱ ἱεράρχες ἀπὸ τὴν OCU θὰ πρέπει νὰ συμφωνήσουν γιὰ τὴν ἀναχειροτόνησή τους στὴν «μισητὴ Μοσχοβιτικὴ» Ἐκκλησία καὶ οἱ ἱεράρχες τῆς UOC θὰ πρέπει νὰ ἀναχειροτονήσουν ἐκείνους τοὺς ὁποίους εἶχαν προηγουμένως ὀνομάσει «σχισματικούς» καὶ «ἐπιδρομεῖς». Τέλος, ὅλοι μαζὶ θὰ χρειαστεῖ νὰ ὑποβάλουν αἴτηση γιὰ αὐτοκέφαλο καὶ ἡ ROC θὰ πρέπει νὰ συμφωνήσει νὰ παραχωρήσει αὐτὴ τὴν αὐτοκεφαλία. Σὲ σχεδὸν ὅλα αὐτὰ τὰ βήματα, μπορεῖ νὰ προκύψουν προβλήματα λόγω διαφορετικῶν συμφερόντων καὶ ἀμοιβαίας δυσπιστίας. Σχεδὸν κάθε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ βήματα μπορεῖ νὰ διαρκέσει πολύ.


στόσο, ἐκτὸς ἀπὸ πολλὰ προβλήματα, αὐτὸ τὸ σχέδιο τεσσάρων σημείων ἔχει τέσσερα τεράστια πλεονεκτήματα, τὰ ὁποῖα ὅλα αὐτὰ τὰ προβλήματα τά ἀντισταθμίζουν. Πρῶτον, τὸ σχέδιο αὐτὸ συμμορφώνεται πλήρως μὲ τοὺς κανόνες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας· κανένα ἀπὸ τὰ σημεῖα δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ. Δεύτερον, τὸ σχέδιο αὐτὸ ἀποσκοπεῖ στὴν ἕνωση, στὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας στὴν οὐκρανικὴ καὶ στὴν παγκόσμια Ὀρθοδοξία καὶ ὄχι στὴν ἱκανοποίηση τῶν μεγάλων ἢ μικρῶν συμφερόντων καὶ φιλοδοξιῶν κάποιων. Τρίτον, τὸ σχέδιο αὐτὸ θὰ ἐπιτρέψει μακροχρόνια νὰ υἱοθετήσουμε καὶ νὰ ἑδραιώσουμε τοὺς σταθεροὺς κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ στὸν ὀρθόδοξο κόσμο καὶ νὰ ἐλαχιστοποιήσουμε κάθε ἀπειλή γιὰ τὸ μέλλον του. Τέλος, τέταρτον, ἡ ἐφαρμογὴ αὐτοῦ τοῦ σχεδίου μπορεῖ νὰ ἐπηρεάσει θετικὰ τὸ ἐξωτερικὸ περιβάλλον καὶ νὰ συμβάλλει στὴν ἐνίσχυση τῆς ἑνότητας σὲ ὅλη τὴν Οὐκρανία.




Print Friendly and PDF