ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Η ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΤΟΥ 1924 ΜΕΡΟΣ 7ον




Πρόλογος


Το ''Ημερολόγιον Της Μεγάλης Ελλάδος'' ήταν μια σοβαρή, εμπνευσμένη έκδοση του γνωστού λογοτέχνη και δημοσιογράφου Γεωργίου Δροσίνη (1859-1951) που πρωτοεκδόθηκε στα 1922. 

Ουσιαστικά ήταν ένα ετήσιος, πολυπεριοδικός τόμος, που φιλοξενούσε άρθρα, δοκίμια, χρονογραφήματα και γενικότερα μελέτες των πιο σημαντικών επιστημόνων της χώρας την περίοδο εκείνη του Μεσοπολέμου. 

Στις 470-560 σελίδες κάθε τόμου έγραφαν σχεδόν όλοι οι αξιόλογοι συγγραφείς της Ελλάδας, με θέματα ιστορικά, λαογραφικά, φιλολογικά, μελέτες αρχαιολογικές, γλωσσολογικές, γεωγραφικές, εκπαιδευτικές, θρησκευτικές, εκκλησιαστικές, οικονομικές και κείμενα πεζά και ποιητικά της νεότερης λογοτεχνίας.

 Ουσιαστικά επρόκειτο για μια ετήσια λογοτεχνική, καλλιτεχνική και επιστημονική επιθεώρηση υπό την διεύθυνση του Γεωργίου Δροσίνη και τις γνωστές Εκδόσεις ''Ι. Σιδέρης''. 

Εκδόθηκαν συνολικά 15 τόμοι, από το 1922 μέχρι το 1936. Στον πρώτο τόμο του ''Ημερολογίου Της Μεγάλης Ελλάδος'' (έτει 1922) δημοσιεύθηκε μια μελέτη του γνωστού ήδη φιλενωτικού θεολόγου της οικουμενικής κίνησης Αμίλκα Αλεβιζάτου υπό τον τίτλο ''Η Ένωσις των Εκκκλησιών, Ορθόδοξοι και Αγγλικανοί'' απόσπασμα του οποίου αντιγράφουμε. 

Το κείμενο είναι λίαν κατατοπιστικό και περιεκτικό για όλες τις παγκόσμιες, οικουμενικές κινήσεις, που είχαν αρχίσει ήδη από το 1865 για την προώθηση της ιδέας της ''Ένωσης των Εκκλησιών.'' 

Αποτελεί ένα ακόμη πειστήριο -από όσα έχουμε δημοσιεύσει ως τώρα- που καθιστά αναντίρρητα φανερό, πως οι δεκάδες χιλιάδες αποτειχισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί του 1924 γνώριζαν απόλυτα για όλα τα εκκλησιαστικά τεκταινόμενα του σημερινού εδραιωμένου, δαιμονικού Οικουμενισμού στην Καινοτόμο Εκκλησία. 



Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΑΝΟΙ


{...} Εν έτει 1865 ιδρύθηκε εν Αγγλία, η  Eastern Church Assosiation, ης αποκλειστικός σκοπός ήτο η μελέτη του ζητήματος της ενώσεως των Εκκλησιών και η επιδίωξις της επιτυχίας του σκοπού τούτου. Ήδη από των αρχών του ΙΘ΄αιώνος αι δύο Εκκλησίαι εκινήθησαν συμπαθώς προς αλλήλας και δη εξ αφορμής των εκδόσεων και μεταφράσεων της Αγίας Γραφής. Οι Πατριάρχαι Κύριλλος Ζ' και ο Εθνομάρτυς Γρηγόριος Ε' ηυνόησαν και ενέκριναν τας εκδόσεις της Λονδινείου Εταιρείας. Ο Γρηγόριος Ζ' επέτρεψε την υπό ορθοδόξων κληρικών κορυφήν των εν Ανατολή θνησκόντων Αγγλικανών, τουθ΄όπερ έδωκεν αφορμήν θερμών εκδηλώσεων υπέρ της Ορθοδόξου Εκκλησίας εν Αγγλία. Εξ όλων των εις Ελλάδα ελθόντων ιεραποστόλων εξ Αμερικής ο μόνος επιτυχώς εις τας ενεργείας του διά την ίδρυσιν σχολείων, και ιδία, του αρχαιοτάτου και αρίστου παρ΄ημίν εν Αθήναις παρθεναγωγείου, ήτο ο αγγλικανός ιερεύς Χίλλ, όσις ως και οι διάδοχοι αυτού εν τω σχολείω απεριορίστως εσεβάσθησαν την ορθόδοξον Εκκλησίαν, εις χείρας αυτής αφήνοντες την θρησκευτικήν μόρφωσιν των τροφίμων του. 



Η επίσκεψις του αρχιεπισκόπου Σύρου Αλεξάνδρου Λυκούργου εις Αγγλίαν κατά το 1870 έδωκεν αφορμήν σοβαράς ανακινήσεως του ζητήματος της  ε ν ώ σ ε ω ς.  

Εκ παραλλήλου κατά το 1874 συγκροτηθέν συνέδριον διά το ζήτημα των Παλαιοκαθολικών, εις ο παρέστησαν Αγγλικανοί και Ορθόδοξοι έδωκε νέαν αφορμήν εξετάσεως του ζητήματος. 

Αι μετά του Μητροπολίτου Αθηνών Θεοφίλου (1872), του Οικ. Πατριάρχου Διονυσίου Ε' (1887) και της Ρωσσικής Διοικούσης Συνόδου (1888) ανταλλαγείσαι φιλοφρονήσεις μετά των αρχών της Αγγλικανικής Εκκλησίας προήγαγον σημαντικώς 

το ζήτημα της  ε ν ώ σ ε ω ς.  

Ουχ ήττον συνετέλεσεν εις την προαγωγήν ταύτην και η παρουσία του αρχιεπισκόπου Ζακύνθου Διονυσίου Λάτα εις το εν Σικάγω παγχριστιανικόν Συνέδριον (1893). 

Εκείνο όμως το οποίον καταπληκτικώς προήγαγεν επ΄εσχάτων την οικουμενκήν κίνησιν, ήτο η παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου Μελετίου Δ,' ως Μητροπολίτου Αθηνών εν Ευρώπη και Αμερική, επί κεφαλής 

επισήμου αποστολής.

 Τόσον εν Αμερική, όσον και εν Ευρώπη, η παρουσία του Μητροπολίτου Αθηνών έδωκεν αφορμήν εις θερμοτάτας εκδηλώσεις τιμής προς αυτόν και προς την Ορθόδοξον Εκκλησίαν εκ μέρους των Αγγλικανών. 




Αι τρεις ιδίως θελογικαί συζητήσεις, αι λαβούσαι χώραν εν Ν. Υόρκη, εν Λονδίνω και εν Οξφόρδη μεταξύ ημών (Μητροπολίτου, Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου και του γράφοντος) και των επιφανεστάτων Αγγλικανών κληρικών και θεολόγων, συνετέλεσαν εις την άρσιν πλείστων παρεξηγήσεων, εις την διάλυσιν όλων των αμφιβολιών και εις την στερέωσιν της πεποιθήσεως και της ελπίδος, ότι η απομάκρυνσις της επιτεύξεως τ η ς  ε ν ώ σ ε ω ς  τ ω ν  δ ύ ο  Ε κ κ λ η σι ώ ν  μόνον εκ κακής θελήσεως δύναται να προέρχεται. Κατά τας συζητήσεις εκείνας διεπιστώθη ότι η Αγγλικανική Εκκλησία ουδαμώς διίσταται της ορθοδόξου αντιλήψεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ως προς την διδασκαλίαν και ως προς την λατρείαν. Η τοιαύτη συμφωνία αντιλήψεων και πεποιθήσεων υπό της διδασκαλίας της δογματικής, μέχρι της διαμορφώσεως της εξωτερικής λατρείας, η διαπιστωθείσα εις τας θελογικάς ταύτας συζητήσεις, καθιστά όχι πλέον επιθυμητήν την  έ ν ω σ ι ν,  αλλά επιτακτικήν την ανάγκην προς ταύτην. Οι κατά το 1920 εν τω παγκοσμίω Χριστιανικώ Συνεδρίω της Γενεύης λαβόντες μέρος Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι και Αγγλικανοί, συνελθόντες ιδιαιτέρως, διεπιστώσαμεν την υπάρχουσαν συμφωνίαν και την υφισταμένην πραγματικήν  έ ν ω σ ι ν,  ης μόνη η τυπική σχεδόν ανακήρυξις υπελείπετο. Εκ παραλλήλου, η εν Lambeth Παναγγλική Σύνοδος διετράνωσε τα προς την Ορθοδοξίαν αισθήματα σεβασμού και αφοσιώσεως διά της παρακλήσεως εν αυτή αντιπροσώπων του Οικουμενικού Πατριαρχείου (παρέστησαν ο Διδυμοτείχου Φιλάρετος και ο καθηγητής Κομνηνός) εις ους επιδαψίλευσαν μεγάλας τιμάς και ους διαβεβαίωσαν περί της θερμής και ειλικρινούς διαθέσεως προς ένωσιν. Η ελληνικής Κυβέρνησις κατά το 1919 ίδρυσεν ειδικήν έδραν της Αγγλικανικής Εκκλησίας εν τω πανεπιστημίω Αθηνών προς προαγωγήν των περί της Εκκλησίας ταύτης γνώσεων. Αλλ΄η διάδοχος εκείνης αφήκε την έδραν έρημον καθηγητού και ουσιαστικώς την κατήργησε. Η εν Ελλάδι επακολουθήσασα έκτοτε κατάστασις, από πολιτικής και εκκλησιαστικής απόψεως, συνετέλεν εξ αντιθέτου εις νέας εκδηλώσεις των Αγγλικανών υπέρ της Εκκλησίας μας. 



Ο από του Μητροπολιτικού θρόνου Αθηνών, βιαίως απομακρυνθείς Μελέτιος, μεταβάς εις Αγγλίαν και Αμερικήν, έτυχε θερμοτάτης υποδοχής και απεριορίστων τιμών. 

Ο κατά τον αυτόν χρόνον εις Αγγλίαν αποδημήσας Τοποτηρητής του Οικουμενικού θρόνου Προκόπιος Δωρόθεος, έδωκεν αφορμήν πρωτοφανών εκδηλώσεων τιμών προς τον πρωτόθρονον της Ορθοδοξίας εκ μέρους των Αγγλικανών, ενώ εις τον νεκρόν του εις Κύριον αποδημήσαντος εν Λονδίνω μεγαλουργού τούτου Ιεράρχου αποδοθείσαι τιμαί εκ μέρους των Αγγλικανών, συνετέλεσαν εις πραγματικήν σύσφιγξιν των δεσμών των συνενόντων στενώς ήδη τας δύο Εκκλησίας. 

Η εκλογή τέλος του Μελετίου, ως Οικουμενικού Πατριάρχου, ενώ ευρίσκετο ούτος εισέτι εις Αμερικήν, έδωκεν αφορμήν εις νέας εκδηλώσεις των Αγγλικανών υπέρ της Ορθοδοξίας. 

Εν εισέτι υπολείπεται νυν: 

η διαφώτησις του λαού εκατέρωθεν. 

Ευθύς ως εις την συνείδησιν του λαού το πράγμα ωριμάση, ως ωρίμασεν ήδη εις την συνείδησιν των θεολόγων, η ένωσις είναι γεγονός τετελεσμένον. 

Η Ένωσις είναι δυνατή, διότι δεν υφίσταται ουσιώδης μεταξύ των δύο Εκκλησιών διαφορά. Είναι δυνατή, διότι ουδετέρα των Εκκλησιών θ΄απολέση τι των ιδιαιτέρων αυτής χαρακτηριστικών, άτινα θα εκακολουθήσωσι να είναι σεβαστά, ως ήσαν και προ του σχίσματος κατά τον ίδιον τρόπον και εις ιδίαν έκτασιν 

και μεγαλυτέραν υπάρχοντα. 

Διά δε τα αποτελέσματα της  ε ν ώ σ ε ω ς  περιττεύει πάσα 

ανάπτυξις. 

Η δύναμις της ούτω  ε ν ω θ η σ ο μ έ ν η ς  Ε κ κ λ η σ ί α ς  θα είναι απεριόριστος. Υπό τον τοιούτον δε ορθόδοξον όγκον θα υποκύψη αναγκαίως ο Παπισμός, όστις θα αναγκασθή να αναγνωρίση τέλος την αλήθειαν εξ ης παρεξέκλινε. 

Ούτω δε θα συντελεσθή η κατά τους λόγους του Κυρίου  έ ν ω σ ι ς σύμπαντος του Χριστιανικού κόσμου, ουχί υπό τον Πάπαν, αλλά υπό τον Χριστόν.



Ιούνιος 1922



Αμίλκας Σ. Αλεβιζάτος



Συνεχίζεται...



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου