ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Η ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΤΟΥ 1924 ΜΕΡΟΣ 4ον




Πρόλογος


Στη συνέχεια της έρευνάς μας για την οικουμενική κίνηση -πριν από την ημερολογιακή καινοτομία του 1924-παρουσιάζουμε ένα μεγάλο απόσπασμα από το βιβλίο του Παναγιώτη Γ. Βαφειάδη, ιδιοκτήτη και διευθυντή του περιοδικού ''Πανάγιος Τάφος'' υπό τον τίτλο ''Βίος και Πολιτεία του Μελετίου Μεταξάκη'', που εκδόθηκε στο Κάιρο στα 1931.

 Για τον συγγραφέα του βιβλίου δυστηχώς δεν έχουμε περισσότερες πληροφορίες, όμως αυτό που εξυφαίνεται από την ανάγνωση του συγγράματος προκύπτει, ότι ο ίδιος ήταν φίλα προσκείμενος προς τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανό, με τον οποίο ο Μελέτιος Μεταξάκης ήταν σφοδρός πολέμιός του. 

Το βιβλίο εκτός του ότι δίνει πολύτιμες πληροφορίες για την ιδιοσυγκρασία, την ψυχοσύνθεση και τις κατά βίον πρακτικές και μεθοδεύσεις του Μελετίου, ωστόσο -και αυτό μας απασχολεί στην έρευνά μας αυτή- παρέχει στοιχεία για την φιλενωτική, οικουμενική πορεία του καθηρημένου, ως Μητροπολιτικού μοιχεπιβάτη Αθηνών κ. Μεταξάκη. 

Άλλωστε η εποχή που αναφερόμαστε είναι εξόχως ανατρεπτική εξαιτίας του σφοδρού, πολιτικού διχασμού βασιλικών - βενιζελικών (1915 - 1927)και των αλεπάλληλων αλλαγών αρχιεπισκόπων, που ακολουθούσαν τις αλλαγές κυβερνήσεων. 

Ο βασιλόφρων Θεόκλητος Μηνόπουλος πρωτοστατεί στο γνωστό ''Ανάθεμα'' του Ελευθερίου Βενιζέλου (1916) και, όταν ο Βενιζέλος επιστρέφει στην Αθήνα, καθαιρείται και φυλακίζεται και στη θέση του εκλέγεται από ''Αριστίνδην Σύνοδο'' ο βενιζελικός Μελέτιος Μεταξάκης (αρχές 1918). Το 1920 η ιστορία επαναλήφθηκε με αντεστραμμένους τους ρόλους. 

Ο Μεταξάκης απολύθηκε με ένα απλό κυβερνητικό έγγραφο και στον θρόνο επανήλθε ο Θεόκλητος, για να απολυθεί και αυτός με τη σειρά του ­ οριστικά αυτή τη φορά ­ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ''Επανάσταση'' του '22. 

Τον Θεόκλητο διαδέχθηκε ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και μαζί μ' αυτόν κατέλαβαν μητροπολιτικούς θρόνους νεαροί ιερωμένοι, μέλη της φίλα προσκείμενης στη βενιζελική παράταξη ''Παγκληρικής Ενώσεως'' (ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός Παπανδρέου, ο μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης 

Αθηναγόρας Σπύρου κ.ά.). 

Η απόφαση για τις αλλαγές στην Εκκλησία ελήφθη σε σύσκεψη στο γραφείο του αρχηγού της ''Επανάστασης'' Ν. Πλαστήρα με τη συμμετοχή των μελών του προεδρείου της ''Παγκληρικής Ενώσεως'' και υπουργών (Γονατάς, Σιώτης, Σιδέρης, Ρέντης). 

Εύχεσθε!


Γ. Δ.



ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ


ΤΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ


Ο Μ. ΜΕΤΑΚΗΣ ΕΙΣ ΑΘΗΝΑΣ



Το 1917 κληθείς εκ Κύπρου υπό της τότε, και νυν, Ελληνικής Κυβερνήσεως, ο Μελέτιος Μεταξάκης μετέβη εις Αθήνας, διορισθείς αντικανονικώς και αντορθοδόξως Μητροπολίτης Αθηνών. Κατά τον ενθρονιστήριον λόγον ελάλησε περί της ανάγκης του γάμου των Αρχιερέων, ποθήσας φαίνεται, να έλθη εις γάμου κοινωνίαν, μετ΄εκλεκτής της καρδιάς του, ως και περί άλλων πολλών της φαντασίας του αποκυημάτων. Εξέδιδεν εν Αθήναις τον ''Εκκλησιαστικόν Κήρυκα'', περιέχοντα τους ανουσίους και ανίερους λόγους του, και τας αντιχριστιανικάς και αντιορθοδόξους αρχάς του, και προς κερδοσκοπικόν και ιεροκαπηλίαν επέβαλεν εις πάντας τους κληρικούς των εκκλησιών και των Μοναστηρίων να γίνωσι συνδρομηταί του οργάνου τούτου, τουθ΄όπερ ποιεί και εν τη Αλεξανδρινή Εκκλησία διά το όργανόν του ''Πάνταινον'', χωρίς να διτίθητε ουδ΄οβολός υπέρ φιλανθρωπικού τίνος σκοπού, ευεγεργετικού τίνος ιδρύματος. Επέβαλε χρηματικάς διατιμήσεις και διαβαθμίσεις επί λειτουργιών, κηδειών, μνημοσύνων, βαπτίσεων, γάμων, και εφ΄όλων των λοιπών μυστηρίων, ως τούτο εποίησε και διά την Αλεξανδρινήν Εκκλησίαν, μεταβαλών τον οίκον του Θεού εις οίκον εμπορίου προς χρηματισμόν. Εχρέωσε το εκκλησιαστικόν ταμείον διά δαπάνας επιπλώσεως και διακοσμίσεως της Μητροπόλεως Αθηνών. Διά την σαρδαναπαλικήν του ζωήν εθυσίαζεν αφειδώς κατά τα εν Μητροπόλει εις τους φίλους του παρατιθέμενα γεύματα και δείπνα. Έθεσεν επί της θύρας της Μητροπόλεως τα κεφαλαία πρώτα γράμματα του ονόματός του, και εν νυκτί ηλεκτρικώ ρεύματι να διακρίνωνται ταύτα, ότι η Ιερά Μητρόπολις καθίστατο μέγαρον Μελετίου Μεταξάκη. 


Μη απολαύσας εν τη νεότητι πραγμάτων και θεαμάτων, επεθύμει τούτων εν τω γήρατι, διό και έκαμε το 1920 το διασκεδαστικόν της εις Ευρώπην και Αμερικήν αποδημείας του μετά μεγάλης συνοδείας και διά ν΄αργυρολογή.

 Διήλθεν δι΄Ιταλίας επισκεφθείς το Βατικανόν και γενόμενος επισήμως δεκτός υπό του Πάπα, υποβάλων τας σκέψεις του διά τας εν τη Ορθοδόξω εκκλησία μελετωμένας μεταρρυθμίσεις, ενώ πρότερον είχε κηρύξει τον πόλεμον εναντίον της Ρωμαικής εκκλησίας και του Πάπα. 

Κατά την εις Λονδίνον επίσκεψίν του συννενοήθη μετ΄ Άγγλων κληρικών περί συγκροτήσεως ψευδοοικουμενικής Συνόδου προς Ένωσιν της Ορθοδόξου μετά της Αγγλικανικής Εκκλησίας. 

Ότι είχε σκοπόν διασκεδαστικόν το ταξίδιον του Μεταξάκη, κατεδείχθη εκ της μεταμορφώσεώς του, κείρας την κόμην, περικόψας τον πώγωνα επί το νεανικώτερον, περιβληθείς στολήν νεανίσκου μετά πίλου νεανικού και ράβδου νεανικής  μετ΄άνθους επί της κομβοδόχης, φωτογραφούμενος εν τη τοιαύτη στολή εν Ευρώπη και Αμερική και δη μετά γυναικός (ίδε Ριζοσπάστη 25 Μαρτίου 1920). 

Εν Ιερουσαλήμ, ως Αρχιμανδρίτης και Αρχιγραμματεύς είχε φωτογραφηθή με περιβολήν Μπετουβίνου. Χαρακτηριστικόν του Μελετίου να φωτογραφίζηται με διαφόρους στάσεις. 


Κατά την εις Αμερικήν επίσκεψιν αυτού η ''Ατλαντίς'' εν τω φύλλω της 24 Δεκεμβρίου 1920 εδημοσίευσεν: ''εάν ο κ. Καρολίδης ήτο εδώ κατά την επίσκεψιν του Μελετίου θα ηδύνατο να γράψη πολλά ωραία πράγματα διά την διαγωγήν του. Τα όργια τα οποία διέπραξεν εδώ ο Μεταξάκης εις βάρος του γοήτρου της Εκκλησίας, εγένετο καταλλήλως γνωστά εις τας Αθήνας!'' Κατά την εις Αμερικήν διαμονήν του συνεζήτησε μετά μεγάλης μορφώσεως θεολόγων, Αμερικανών, ομολογήσας, ότι δεν κατέχει την θεολογικήν επιστήμην εν οίω βαθμώ εκείνοι, διότι ούτε εις ανωτέρας σχολάς Θεολογικάς εφοίτησεν, ούε καιρόν έλαβεν προς μελέτας θεολογικάς, αναγνωρίσας ούτω την αδυναμίαν του και την ορθότητα των υπ΄εκείνων λεγομένων. Προς εξευτελισμόν της ορθοδόξου εκκλησίας εδικαιολόγησε δε την αδυναμίαν του διά του μεγάλου ψεύδους ειπών, ότι δεν έλαβε καιρό ν΄ασχοληθή περί τα θεολογικά ζητήματα, διότι άμα απολυθείς της Θεολογικής Σχολής του Σταυρού ηγωνίζετο πως να σώση το χριστιανικόν ποίμνιόν του από του ξίφους των Τούρκων, ψευσθείς αναισχύντως, διότι εν Κύπρω υπό την Αγγλικήν διοίκησιν ο χριστιανικός λαός ουδένα διέτρεχε κίνδυνον, εν Αθήναις δε είχε Ελληνικόν λαόν. 


Διά τούτων και άλλων ψευδών επιχειρημάτων εγένετο καταγέλαστος τόσον εν Αγγλία, όσον και εν Αμερική, και εν τη αφροσύνη του και αγραμματοσύνη του εξέθεσε την ημετέραν Εκκλησίαν, ειπών περί του Ευσεβίου, Μητροπολίτου Καισαρείας της Παλαιστίνης προς τους Αγγλικανούς Επισκόπους, ότι άλλα εφρόνει περί του δόγματος του ομοουσίου και άλλα υπέγραψεν εν τη Α΄Οικουμενική Συνόδω των 318 Θεοφόρων Πατέρων, φοβούμενος την οργήν του Ορθοδόξου λαού της επαρχίας του, συγχέων τον Ευσέβειον Καισαρείας 

προς τον Ευσέβιον Μητροπολίτην Νικομηδείας. 

Όστις ήτο εκ των Ιεραρχών εκείνων της Α΄Οικουμενικής Συνόδου, οίτινες εζήτουν να φανώσιν επιικείς προς τον μετάνοιαν δεικνύοντα Άρειον, διά τούτο ο Ευσέβιος Νικομηδείας αφού υπέγραψε μετά των λοιπών Θεοφόρων Πατέρων τον περί πίστεως όρον, δεν υπέγραψε και τον γενόμενον αναθεματισμόν 

εναντίον του Αρείου. 

Διά των ανωτέρω ο Μεταξάκης έδειξε προς τους ετεροδόξους Επισκόπους και την μέχρις αθείας χωρούσαν ασέβειαν και αθρησκείαν.


Απεφήνατο, ότι όταν ήταν η υπ΄αυτού μετά των Αγγλικανών επισκόπων μελετωμένη  έ ν ω σ ι ς  π α σ ώ ν  τ ω ν  Ε κ κ λ η σ ι ώ ν επέλθη, τότε τα Σύμβολα των Εκκλησιών θ΄ανήκωσιν εις την Ιστορίαν!! Είπεν ο Μελέτιος ή ή Ορθόδοξος να προσθέση εν τω Συμβόλω ''και εκ του Υιού'', ή η Αγγλικανική Εκκλησία ν΄αφαιρέση τούτο, τονίσας όπως γίνει το δεύτερον, διότι η εντύπωσις εκ της μεταβολής έσται μάλλον ισχυράν εις τους Έλληνας και εις τους Ανατολίτας καθόλου Χριστιανούς, ή εκ της αφαιρέσεως εις τους Αγγλικανούς, θέλων να είπη, ότι δεν πρόκειται περί της αληθείας και ορθότητος του ενός ή του ετέρου δόγματος, αλλά περί του τις λαός είναι ολιγώτερον προσκεκολλημένος εις δογματικάς αντιλήψεις. Αλλ΄οι Αγγλικανοί θεολόγοι απήντησαν ότι, ούτω ποιούντες θα ηρνούντο την καλήν πίστον των ερμηνευόντων το δόγμα αυτών, ήτοι θα εφαίνοντο άπιστοι και ασεβείς προς την εκκλησίαν των, ως ο Μελέτιος. Η απάντησις ήτο φοβερόν ράπισμα διά τον Μεταξάκην. Επιστρέψας εις Αθήνας εδημοσίευσε πολλά τα ψεύδη, και μεταξύ των άλλων, ότι έλαβεν υπόσχεσιν των Άγγλων και Αμερικανών επισκόπων υπέρ της εις τους Έλληνας αποδόσεως του Ναού της Αγίας Σοφίας, και ο ελληνικός λαός περιμένει ακόμη να λειτουργήση εις την Αγίαν Σοφίαν με τον μαρμαρωμένον Βασιλιά του Κωνσταντίνον τον Παλαιολόγον, υπό τον Παναγιώτατον Μελέτιον Μεταξάκην!!


Ο Μελέτιος προέβη εις νεωτερισμούς εν ταις ιεροτελεστίες, εις τα κατανυκτικά άσμα τα του εσπερινού και του όρθρου, ιδία κατά την Μ. Εβδομάδα.

Συνέδεσε τον νάρθηκα μετά του ιερού διά τηλεφώνου, ίνα τηλεφωνικώς μεταδίδονται εις αυτόν λειτουργούντα αι εκ του πεδίου των μαχών καταφθάνουσαι τηλεγραφικαί ειδήσεις και οι διδόμεναι διαταγαί εν πάση στιγμή διά να πολιτικολογή από του Θρόνου περί της στρατιάς της Σμύρνης και περί των όσα έμελλον να τελεσθώσι στρατιωτικώς και πολιτικών έργων. 

Και ενώ ούτω διήρχετο τον βίον ο Μελέτιος συνεταράχθη εν καιρώ νυκτός εκ τηλεγραφήματος, ότι ο ζωοκλόπος Ιωάννης Μεταξάκης, αδερφός του Μητροπολίτου, εφονεύθη εν τη διαπράξει εγκλήματος και ότι πάσα η υπαίθριος εν τη Νήσω χώρα ανέπεμψε δόξαν τω Θεώ, απαλλαγείσα φοβερού κακούργου, μέγα δε πένθος ενέσκηψεν εν τη Μητροπόλει. 

Οι φονεύσαντες τον διαβόητον κακούργον Ιωάννην Μεταξάκην νυκτοφύλακες πανηγυρικώς και εν ευφημίαις ηθωθούντο.


Ιεράρχαι γεραροί και σεβάσμιοι καταδιωκόμενοι ερρίπτοντο, ως ο γεραρός κανονικός Μητροπολίτης Αθηνών Θεόκλητος, εις ειρκτάς κακούργων, κλειόμενοι εντός τρωγλών ζοφερών μετά λωποδυτών και χασισοποτών και άλλοι εξωρίζοντο εν μέσω χειμώνος εις νήσους και χιονώδη βουνά, προς χαράν του επιβάτου του Μητροπολιτικού Θρόνου Αθηνών. Εξέδιδεν εντάλματα συλλήψεως εναντίον των φευγόντων τον απηνή διωγμόν αυτού Αρχιερέων, πέμπων αστυνόμους και χωροφύλακας και κατασκόπους πανταχού. Ελέχθη, ότι επανελθών εξ Ευρώπης είχε μεθ΄αυτού φορτία ολόκληρα χιλιάδων αντιτύπων ευαγγελίων μετεφρασμένων εν Αγγλία χάριν βιβλιοκαπηλίας, αλλα κατασχέθησαν εν τω Τελωνείω Πειραιώς, του νόμου μη επιτρέποντος την κυκλοφορίαν μεταφράσεων ευαγγελίου εν τη γλώσση των Μαλλιαρών. 


Κατεδίωξεν αμειλίκτως διά πολιτικά φρονήματα τον εν Αθήναις ενδημούντα Μητροπολίτην Κρήτης Ευμένιον, τον πεφωτισμένον και κεκοσμημένον αρεταίς χριστιανικού ιεράρχου, μεγάλας δε και περιφανείς εις τον εθνικόν αγώνα της Κρήτης παρασχόντα υπηρεσίας, τον ουκ ολίγα ακούσαντα παρά του Μεταξάκη, εν τη Μητροπόλει κληθέντα, και εκβιασθέντα να δώση την από του Αρχιερατικού αξιώματος 

παραίτησίν του. 

Ο Πρωθιεράρης της Κρήτης διετάχθη από τον Μεταξάκην να προβή είς παραίτησιν ήτοι εις αυτοκτονίαν ηθικήν και ψυχικήν εθελουσίαν.

 Ο Μητροπολίτης Ευμένιος απήντησεν ότι υπάγεται εις την δικαιοδοσίαν του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του μόνου αρμοδίου να δικάση αυτόν. 

Εξαφθείς ο νέος Καιάφας απέπεψεν αυτόν, ειπών:

 ''Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον είναι εδώ τώρα, κι εγώ είμαι ο Οικουμενικός Πατριάρχης, και τούτο θα εννοήσεις αμέσως''. 

Μετά δύο ημέρας ο μάρτυς Ιεράρχης ασθενών, εξωρίζετο εν μέσω χειμώνος, ίνα έρημος φίλων και συγγενών, ξένος εν ξένη, τελευτήση τον βίον ως μάρτυς προς δόξαν και κλέος του αδόξου και ακλεούς Μανώλη Μεταξάκη!! 

Εν τοιαύτη καταστάσει διατελών ο σεβάσμιος εκείνος της Κρήτης Πρωθιεράρχης επωνόμασε τον Μεταξάκη Μελέτιον ''σατανά''! {...}


Συνεχίζεται...



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου