ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΦΕΤΟΣ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ




''...Κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας", ἥν παρελάβομεν ἄδολον παρά τηλικούτων ἀνδρῶν, ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου· 
ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ἐλλιπῆ τήν κεκηρυγμένην ὀρθόδοξον πίστιν. 
Ἀλλ᾽ αὐτή πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, 
μή ἐπιδεχόμενη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν οἱανδήποτε, καί ὁ τολμῶν ἢ πρᾶξαι ἢ συμβουλεῦσαι ἢ διανοηθῆναι τοῦτο 
ἠρνήθη τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, 
ἤδη ἑκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα διά τό βλασφημεῖν εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, 
ὡς τάχα μή ἀρτίως λαλῆσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καί διά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. 
Τό φρικτόν τοῦτο ἀνάθεμα, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Χριστῷ ἀγαπητά, 
οὐκ ἐκφωνοῦμεν ἡμεῖς σήμερον, 
ἀλλ᾽ ἐξεφώνησε πρῶτος ὁ Σωτήρ ἡμῶν 
"ὃς ἂν εἴπη κατά τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τῷ νῦν αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι" (Ματθ. ιβ‘, 32)...''

Η Πατριαρχική Εγκυκλιος τοῦ 1848
συγκληθείσα εν Κωνσταντινουπόλει


Τον Οκτώβριο μήνα -του επονομαζομένου και Βροχάρη- 

ο Οικουμενιστής Πατριάρχης Κων/λεως των καθ' υποκρισίαν πανθρησκειακών διαλόγων, 

των χρόνιων, κεκορεσμένων και νοσούντων δι-αιρετικών, συνεδριακών συναγελασμών, 

των ατέρμονων και ατελεύτητων φιλοενωτικών και φιλειρηνικών παραστάσεων 

προχωρημένου ιησουιτισμού, ανέξοδης και προχωρημένης κιβδηλίας -μα προπαντώς εγνωσμένης πολυπροσωπίας- 

κόμισε και πάλι ''γλαύκας εις Αθήνας''. 

Παρακολουθώντας τον στην 2η Διεθνή Διάσκεψη της Αθήνας 

για τον "Θρησκευτικό και Πολιτιστικό Πλουραλισμό και την Ειρηνική Συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή,''

οιοσδήποτε -πραγματικά- καλόπιστος, φιλαλήθης κι ανυπόκριτος, απλός παρατηρητής 

θα τον ρωτούσε κατ΄ανάγκην: 

Για Ορθοδοξία, πότε θα ομιλήσετε ''Παναγιώτατε;''


Είναι εκπληκτικά ανερμήνευτο και διθυραμβικά ασύλληπτο το γεγονός, ότι επί 26 χρόνια φραγκολατίνικης και επικής ''δεσποτικής'' πατριαρχείας, αυτός ο απατηλός και κοσμικόφρων Σίσυφος της πατερικής αποστασίας δεν έχει μιλήσει ποτέ δημόσια γι' αυτό, που υποτίθεται ηγείται... Της Ορθοδοξίας!


Ατέλειωτα, κορεσμένα και κουραστικά εξαντλημένα, βερμπαλιστικά συνέδρια δι-αιρετικών διαλόγων που έκαναν την Εκκλησία της Κων/λης να ομοιάζει με επαρχιακή, φραγκευμένη παπαδίνα ενδεδυμένη η δύστηχη στα χρώματα του φούξια! 


Διεθνή, αλληλοεπαναλαμβανόμενα, δύσπεπτα και αναμασημένα forum διαθρησκειακής προσέγγισης, αφομοίωσης και ομογενοποίησης σε τέτοιο βαθμό, που όλες οι θρησκείες πλέον να ομοιάζουν με έναν ομοιογενοποιημένο θρησκευτικό τσελεμεντέ, αφού πολτοποιήθηκαν δυναμικά στο μίξερ της παγκοσμιοποίησης!


Επισκέψεις της ατζέντας και του πρωτοκόλλου με αρχηγούς κρατών, οργανώσεων και οργανισμών κομίζοντας κοράνια, φιρμάνια και άλλα ομογάλακτα χαρμάνια, ώστε κατέστησαν τον αυτοέκλειστο δεσμώτη του Βατικανού σε μια -βαθιά- χειραγωγημένη, κοσμική ''προσωπικότητα''  των συνεδρίων, των ανέξοδων, βερμπαλιστικών ομιλιών και της αυτόχειρης, αιρετικής πλάνης.


Και τι απίστευτος και δημόσιος, ''ομολογιακός'' θεατρινισμός! 


Στην πρόσφατη διάσκεψη του Μαρόκου, την ''10η World Policy Conference'' δήλωσε μεταξύ άλλων: ''Δυστυχώς η θρησκεία μετετράπη καθ΄όλη την διάρκεια του εικοστού αιώνα σε όργανο επιβολής εξουσίας, καταφέρνοντας να εκτρέψει ακόμα και αυτή τη φύση του θρησκευτικού λειτουργήματος: το να είναι δηλαδή παράγοντας ειρήνης, συμφιλιώσεως και διαλόγου''. 


Ως φαίνεται, πολύ ορθώς προσεγγίζει την αλήθεια, ''αναγνωρίζοντας''...  την δική του αυταρχική, αλαζονική, και δεσποτική επίδειξη εξουσίας: με τις χρόνιες και αδιάκοπες διώξεις των μοναχών της Μονής Εσφιγμένου, της  μόνης αταλάντευτα και πατερικά αποτειχισμένης  Μονής του Αγίου Όρους, με τις αστυνομικές εκδιώξεις των μοναχών της σκήτης του Προφήτη Ηλία, με τις επιστολές συμμόρφωσης και συνετισμού που έστελνε στον ομόφρονά του Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για τον Πειραιώς Σεραφείμ, με την σύσταση και δημιουργία χαλκευμένης και ψευδεπίγραφης ''εσφιγμενίτικης'' μονής, με τα δεσποτοκρατικά και αλαζονικά μπιλιέτα που έστελνε στους ηγουμένους της Αθωνικής Πολιτείας, προς συνετισμό των αντιφρονούντων και στοχοποιώντας τους, ως φονταμελιστές, φανατικούς και πλανεμένους...


Και από πότε η Ορθοδοξία έγινε θρησκεία πανσοφώτατε; 


Και από πότε η φύση του ορθοδόξου λειτουργήματος έγκειται στο να είναι αποκλειστικά και μόνο παράγοντας ειρήνης, συμφιλιώσεως και διαλόγου; Την Ποιμαντική της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, που την έχετε καταχωνιάσει, την αντιαιρετική, πατερική θεολογία που την έχετε απομονώσει και την σωτηριολογική αποκλειστικότητα της Εκκλησίας, που την έχετε συντρίψει;


Παρακολουθώντας όμως -χρόνια τώρα- όλους αυτούς τους δυτικοθρεμένους, λατινόφρονες και επηρμένους διακινητές της αυτοματοποιημένης οίησης, της αιρετικοαγωγούσας αλαζονείας και του φονταμελιστικού αυταρχισμού να συναγελάζονται με κάθε λογής αιρετικές πανσπερμίες και κακόδοξες πλάνες διαπιστώνει κανείς αβίαστα και τούτο:


Πλην της οικουμενιστικής παναίρεσης που έχουν δεσμωτικά περιέλθει, διακατέχονται από έναν άγευστο, άοσμο και ''αχαρτογράφητο'' λόγο, εκκκοσμικευμένο, γενικόλογο και ασαφή από νόημα και ουσία στα της ''Εκκλησίας''. Ο λόγος τους έχει και αυτός εκλατινισθεί! Διαβάζοντας επίκαιρα κείμενα γνωστών Οικουμενιστών Μητροπολιτών του Φαναρίου γίνεται άμεσα αντιληπτό, πως συχνά διασταυρώνεται η ''εκκλησιαστική'' γραφή   με δυτικοευρωπαικές, θεολογικές ρήσεις, εμπλέκεται ως και η δυτική λογοτεχνία και η φράγκικη ιστοριογραφία προκειμένου να εδραιωθεί ένας αποφατικός λόγος. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Τα αποτελέσματα της αίρεσης είναι πασίδηλα, κατά το ''τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος!''



Τέλος, ποτέ και κανείς 

από τους Οικουμενιστές εραστές της απερίφραστης, ανεξάντλητης και άρδην ένωσης όλων των αιρέσεων 

δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να αντικρούσει τις κατά των εαυτών κατηγορίες! 

Και πως αλλιώς; 

Η λεκτική της απαξίωσης, η αίσθηση της κοσμικής υπεροχής 

και το σύνδρομο του δεσποτισμού, 

τους οδηγούσαν πάντα στον ίδιο κατηφορικό μονόδρομο της εκδίωξης των αντιφρονούντων 

και του προπαγανδιστικού αφανισμού των γνησίων Ορθοδόξων. 

Η Εκκλησιαστική Ιστορία βρίθει από άγριες και γενικευμένες εκδιώξεις, 

εξορίες και βασανισμούς των Ορθοδόξων 

από τον Άρειο μέχρι την καταληκτική ημερομηνία του 1924, 

όταν οι πρώτοι αποτειχισμένοι χριστιανοί εδιώκοντο συνεργούντος του χωροφύλακος 

και της αλαζονίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Από τότε μέχρι σήμερα, 

η κρατούσα Εκκλησία εκλατινίσθηκε, 

το ποίμνιο προτεσταντίσθηκε, 

οι Ιεροί Κανόνες ακυρώθηκαν και οι Οικουμενιστές έγιναν καλοθρεμμένοι γυρολόγοι Λύκοι 

μη φειδόμενοι του Ποιμνίου. 

Έτσι απλά. 

Εύχεσθε!



Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου