ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΣΩΖΟΜΕΝΟΥ ΝΩΕ ΑΥΤΗ Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

 
 

Προκειμένου να συντάξωμεν το ανά χείρας Ιερόν Κείμενον της Αποτειχίσεως ημών,θα έπρεπε να προβάλωμεν το ερώτημα:''εγώ τις ειμί;Ιερεύς;Άρχων;Στρατιώτης;Γεωργός;Πένης;Και το προεβάλομεν...Και η αγωνία συνείχεν ημάς...Αλλά τελικώς,ο όσιος Θεόδωρος,ο έξαρχος της του Στουδίου Μονής,''ο ατρόμητος ομολογητής των θεανθρωπίνων ορθοδόξων αληθειών'',κατέπεισεν ημάς να προχωρήσωμεν,να αποτολμήσωμεν:''Τάδε λέγει Κύριος:'' Άνοιξον το στόμα σου,και πληρώσω αυτό'' ανθ' ων υπήκουσας φωνής μου.Εντολή γαρ Κυρίου μη σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης πίστεως.''Λάλει γαρ,φησί,και μη σιώπα''.Και,''Εάν υποστέλληται,ουκ ευδοκεί η ψυχή μου εν αυτώ''.Και,''Εάν ούτοι σιωπήσωσιν,οι λίθοι κεκράξωνται''. Ώστε ότε περί πίστεως ο λόγος,ουκ έστιν ειπείν:Εγώ τις ειμί;Ιερεύς; αλλ' ουδαμού.Άρχων;και ουδ' ούτως.Στρατιώτη;και πού;Γεωργός;Και ουδ' αυτό τούτο.Πένης;,μόνον την εφήμερον τροφήν ποριζόμενος.Ουδείς μοι λόγος και φροντίς περί του προκειμένου.Ουά,οι λίθοι κράξουσι,και συ σιωπηλός και άφροντις;''.

 

 

''Ου μόνον ει βαθμώ τις και γνώσιν προέχων εστίν,οφείλει διαγωνίζεσθαι λαλών και διδάσκων τον της Ορθοδοξίας λόγον,αλλά γαρ ει και μαθητού τάξιν επέχων είη,χρεωστεί παρρησιάζεσθαι την αλήθειαν,και ελευθεροστομείν.Ουκ εμός ο λόγος του αμαρτωλού,αλλά του θείου Χρυσοστόμου,επί των άλλων πατέρων.''.Γι' αυτό και οι άγιοι Πατέρες συνιστούν την άσκηση του ελέγχου μόνο στους ''προαγομένους εις αγιασμόν'',εκτός,βέβαια,όταν πρόκειται για θέματα πίστεως,οπότε καθαροί και ακάθαρτοι πρέπει να εξεγείρωνται σωφρόνως.Εις το φοβερόν άκουσμα των λόγων του θεηγόρου Παύλου: ''Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις.τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία;''.''Σκότος το εξώτερον'' η αίρεσις λέγεται.''Τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ;'' Οι αιρετικοί ''της εκείνου μερίδος εισίν''.''Ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου;''.Οι αιρετικοί ''φανεράν έχουσι την απιστίαν'' καθώς και εις το άκουσμα της φρικτής Πατερικής απειλής:Οι ''αμφοτέρων μέτοχοι (Ορθοδοξίας και αιρέσεως),χόρτω ισότιμοι (εισί),ξύλοις,καλάμη.Α κατακαύσειε το δοκιμαστικόν πυρ της κρίσεως,τους δ' αυτών πράκτορας συντηρήσει,αιδίως φλογιζομένους και μη χωνευομένους''.Και μη επιθυμούντες να κινούμεθα μεταξύ δύο στρατοπέδων,ήτοι,του συγκρητιστικού ποτηρίου των Οικουμενιστών και της θειοτάτης Ευχαριστιακής Τραπέζης των Ορθοδόξων,μηδέ ανεχόμενοι να βλέπωμεν την Εκκλησίαν του Χριστού ''μοιχευομένην'' δια των συγχρόνων πονηρών επιμιξιών μετά των ετεροδόξων,υπακούουντες ούτω εις αιρετικήν ''Ορθοδοξίαν'',επεδιώκαμεν την ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΝ ημών, ''...προτιμήσαντες του υποβρυχίου πλήθους...τοις ολίγοις,τη κιβωτώ του σωζόμενου Νώε,προσδραμείν''...Αρνηθέντες την καινοτομίαν του νέου ημερολογίου,του αρρήκτως συνδεδεμένου με την Οικουμενικήν Κίνησιν και την συμμετοχήν της Μίας,Αγίας,Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας εις το ''Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών'' δεν ωθούμεθα προς τούτο από φανατισμόν και έλλειψιν αγάπης,αλλ' εκινήθημεν έχοντες υπ΄ όψιν το οριζόμενον επιγραμματικώς υπό του Αγίου Βικεντίου του εκ Λειρίνης,ότι ''τούτο κρατούμεν,όπερ πανταχού,όπερ αείποτε,όπερ υφ΄απάντων επιστεύθη''.Αποτελεί δε ''επανάστασιν εις την ιστορίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας'', ''η συμμετοχή των ορθοδόξων εις την Οικουμενικήν Κίνησιν''.Το συνοπτικόν τούτον Κείμενον της Αποτειχίσεως είναι το απόσταγμα πόνου,πολυετούς αγωνίας,προσευχής και μελέτης,όσον αφορά εις το θέμα της προγραμματισμένης εις παγκόσμιον κλίμακα προδοσία της Πίστεως.Είναι το επιστέγασμα και το φυσικόν επακόλουθον των επί τετραετίαν ενημερωτικών και αφυπνιστικών ομιλιών και των συστηματικών αντιοικουμενιστικών μαθημάτων.Είναι ο τερματισμός της συνεχούς αναβλητικότητας ταύτης αποτελούσης το άχαρι και θλιβερόν εκείνο μονοπάτι το οδηγούν εις την πόλιν του ποτέ.Είναι το αποτέλεσμα της υπερπηδήσεως των ''αχρι-καιρικών'' σοφιστικών συνθημάτων και ετέρων παραπλανητικών φληναφημάτων,ως και της υπερχειλίσεως του ποτηρίου της ανοχής δια τα αλλεπάλληλα φιλήματα του Ιούδα.Αποτελεί το Κείμενον τούτο άρνησίν εις τον ομολογιακόν ''μινιμαλισμόν'' από το αλλότριον προτεσταντικόν πνεύμα του οποίου,διεβρώθη η φιλτάτη μας Ορθοδοξία.Άρνησιν εις την συμμετοχήν της Μίας,Αγίας,Ορθοδόξου Εκκλησίας εις τον καλλιεργούμενον,δια του συγχρωτισμού,συνυπάρξεως και συνεργασίας εις πάντα τα πεδία μετά των αιρετικών εταιρειών της Δύσεως,δογματικόν συγκρητισμόν,ως και εις τον καλλιεργούμενον δια των πανθρησκειακών διαλόγων πανθρησκειακόν συγκρητισμόν,τον αποτελούντα το αποκορύφωμα της αποστασίας των εσχάτων καιρών,είς βάρος,πάντοτε της μοναδικότητος της Θεότητος του Χριστού και της μοναδικότητος και αποκλειστικότητος της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας Του.Άρνησιν εις την ενεργουμένην σχετικοποίησιν της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος εις την Εκκλησίαν και εις τον κόσμον.Άρνησιν εις τον παγκόσμιον συγκρητισμόν,όστις υπό την μορφήν του Νεογνωστικισμού αναβιούται εις τας ημέρας μας και διαβιβρώσκει τα θεμέλια των απανταχού Χριστιανικών κοινοτήτων.Αποτελεί καταγγελίαν-Πνευματικήν Διαμαρτυρίαν κατά των φύσει και θέσει Ταγών της Εκκλησίας,ενώπιον του ''Ανωτάτου Κριτηρίου'' της ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ'' δια τον ''εξαφανισμόν'' της Εκκλησίας μέσω της αιρέσεως και του συγκρητισμού.Αποτελεί δε ωσαύτως το εν λόγω Ιερόν Κείμενον της Αποτειχίσεως,πράξιν αντιστάσεως κατά της νεωτεροποιού θυέλλης του συγχρόνου Μοντερνισμού και κατά της συμμετοχής εις το ενεργούμενον ''μυστήριον της ανομίας''.Κανονικόν δε μέτρον διασώσεως και διατηρήσεως ό,τι πολυτιμωτέρου διακρατεί επ' αυτού ο γήινος ημών πλανήτης,θετικόν και σωστικόν Βήμα δια την Εκκλησίαν,''ρύον Αυτήν από σχισμάτων και μερισμών'' και κατ' ακολουθίαν,εκπλήρωσιν του πρώτου καθήκοντος,το οποίον έχει ο κληρικός,''ο ων οφθαμμός της Εκκλησίας'',εν καιρώ κηρυττομένης αιρέσεως,έστω και εάν τούτο συνεπάγεται...''καθαίρεσιν'',εξορίαν και παντοίας άλλας κακώσεις υπό των ενόχων.Εξελθόντες του ''ηνωμένου χριστιανικού κόσμου'' και αποπτύσαντες την καχέσπερον πλάνην,διασωθέντες δε από της δυτικογενούς λαίλαπος ελάβομεν θέσιν έναντι της ''οικουμενικής'' υστερίας της σήμερον,ουχί την κατ΄άνθρωπον,αλλά την κατά τον Θεάνθρωπον,ουχί κατά τους νεοπατέρας,αλλά κατά τους Πατέρας της Εκκλησίας,ουχί κατά το δοκούν και από καρδίας,αλλά κατά το πνεύμα και το γράμμα των Ιερών Κανόνων και την πράξιν της Εκκλησίας,ήτις αποκλείει πάσαν σοφιστικήν και θεολογικώς αδόκιμον δυνητικήν ερμηνείαν των Ιερών Κανόνων,όταν πολεμήται η Πίστις και έχομεν μετάθεσιν Πίστεως.Έκπτωσιν Πίστεως (διότι περί αυτού πρόκειται ενταύθα) και ''παραδεχώμεθα Πίστιν παρ΄άλλων γραφομένην ημίν νεωτέραν'',''γέννημα διανοίας'' ανθρωπίνης και επισφαλούς.Όταν εξερχώμεθα της ευαγγελικής περιοχής και ''μετατιθέμεθα εις έτερον ευαγγέλιον'' και ακολουθώμεν τον πλέον απαίσιον θρησκευτικόν συγκρητισμόν εις την χοάνην του οποίου απορροφουμένη η Ορθοδοξία απόλλυσι την εαυτής ταυτότητα.

 
 

Πώς ήτο δυνατόν να αδιαφορήσωμεν δια τας αγίας παραδόσεις της Εκκλησίας,ησυχάζοντες κάτωθεν μιας φαινομενικής αναμονής,ήτις τη ουσία αποτελεί εύσχημον τρόπον καλύψεως ποικίλων συμβιβασμών και ενόχων αδυναμιών;Εννοούμεν το διάφορον των γνωμών,το ποικίλον των πνευματικών ενηλικιώσεων,τους ''ψιθυρισμούς'' και τας ''υφηξγήσεις'' του Πονηρού και Διαβόλου,αι οποίαι ως μεταφυσική ''εμβολή'' υπεναντία εις τον ευσεβή ανθρώπινον λόγον και διάλογον θα δημιουργεί πάντοτε την πληθύν των λύσεων και αντιμετωπίσεων.Διότι και ο λόγος,τον οποίον συχνάκις επικαλούνται οι...''οικονομικοί'',οι...''νυκτερινοί θεοσεβείς'',οι...''συνετοί'' και ''φρόνιμοι'',οι εμμένοντες εν τη καινοτομία,ότι ''ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψει την Εκκλησίαν Του,ως,ο Ίδιος το εβεβαίωσεν ειπών ''και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν Αυτής'',αποτελεί απλώς πονηράν μετάθεσιν του ζητουμένου,καθ΄όσον το θέμα δεν είναι εάν ο Κύριος θα διασώσει την Εκκλησίαν Του ή όχι,αλλά,αν εμείς εκτελώμεν το καθήκον ημών έναντι Αυτής και μάλιστα κατά μέτρον και βαθμόν της επιθυμίας Εκείνου!...

 
Εισαγωγή,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Απόσπασμα από το βιβλίο του αειμνήστου αρχιμανδρίτη της νήσου των Σπετσών,πατρός Χρυσοστόμου Σπύρου,''Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ ΜΟΥ''.Έκδοση Ιεράς Μονής Παναγίας Γοργοεπηκόου και Μυροφόρων,Σπέτσες
2008,σελίδες 67-72.
 

Μακαριστός Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Σπύρου

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...